Жаңа эралық язық діні: Викка және оның негіздері

Кіріспе

Современный синкретический языческий религ, основанный на белой магии, оккультизме и язычестве.

Викка (/lang//pron/'/w//ɪ//k//ə/), также известная как "Ремесло", – современный языческий, синкретический, ориентированный на Землю религ. Ученые-религиоведы считают его новым религиозным движением, возникшим из западного эзотеризма, развившимся в Англии в первой половине 20-го века и представленным общественности в 1954 году Джеральдом Гарднером, отставным британским государственным служащим. Викка опирается на древние языческие и герметические мотивы 20-го века в теологических и ритуальных целях. Дорин Валиенте присоединилась к Гарднеру в 1950-х годах, дальнейшее развитие литургической традиции Викки, включающей верования, принципы и практики, распространялось через опубликованные книги, а также секретные письменные и устные учения, передаваемые посвященным. Со временем выросло и развилось множество вариаций религии, связанных с различными линиями, сектами и деноминациями, называемыми традициями, каждая из которых имеет свою организационную структуру и степень централизации. Учитывая его широкую децентрализованную природу, возникают разногласия относительно границ, определяющих Викку. Некоторые традиции, известные в совокупности как Британская Традиционная Викка (БТВ), строго следуют линии инициации Гарднера и считают Викку специфичной для подобных традиций, исключая новые, эклектичные традиции. Другие традиции, а также религиоведы, применяют Викку как общий термин для религии с деноминациями, которые различаются по некоторым ключевым моментам, но разделяют основные верования и практики. Викка обычно дуотеистична, почитая как Богиню, так и Бога, традиционно представляемых как Тройная Богиня и Рогатый Бог соответственно. Эти божества могут рассматриваться в генотеистическом ключе, поскольку они имеют множество различных божественных аспектов, которые могут быть отождествлены с различными языческими божествами из разных исторических пантеонов. По этой причине их иногда называют "Великой Богиней" и "Великим Рогатым Богом", причем почетное "великий" подразумевает персонификацию, содержащую множество других божеств в своей собственной природе. Некоторые виккане обращаются к Богине как к "Госпоже", а к Богу как к "Владыке", чтобы призвать их божественность. Иногда эти два божества рассматриваются как грани универсального пантеистического божества, рассматриваемого как безличная сила, а не личностное божество. Другие традиции Викки принимают политеизм, пантеизм, монизм и монотеизм Богини. Праздники Викки охватывают как циклы Луны, известные как Эсбаты и обычно связанные с Тройной Богиней, так и циклы Солнца, сезонные фестивали, известные как Саббаты и обычно связанные с Рогатым Богом. Викканский Ред – популярное выражение викканской морали, часто в отношении ритуальной практики магии.

Wicca (/lang//pron/'/w//ɪ//k//ə/), also known as "The Craft", is a modern pagan, syncretic, earth centered religion. Considered a new religious movement by scholars of religion, the path evolved from Western esotericism, developed in England during the first half of the 20th century, and was introduced to the public in 1954 by Gerald Gardner, a retired British civil servant. Wicca draws upon ancient pagan and 20th century hermetic motifs for theological and ritual purposes. Doreen Valiente joined Gardner in the 1950s, further building Wicca's liturgical tradition of beliefs, principles, and practices, disseminated through published books as well as secret written and oral teachings passed along to initiates. Many variations of the religion have grown and evolved over time, associated with a number of diverse lineages, sects, and denominations, referred to as traditions, each with its own organisational structure and level of centralisation. Given its broadly decentralised nature, disagreements arise over the boundaries that define Wicca. Some traditions, collectively referred to as British Traditional Wicca (BTW), strictly follow the initiatory lineage of Gardner and consider Wicca specific to similar traditions, excluding newer, eclectic traditions. Other traditions, as well as scholars of religion, apply Wicca as a broad term for a religion with denominations that differ on some key points but share core beliefs and practices. Wicca is typically duotheistic, venerating both a Goddess and a God, traditionally conceived as the Triple Goddess and the Horned God, respectively. These deities may be regarded in a henotheistic way, as having many different divine aspects which can be identified with various pagan deities from different historical pantheons. For this reason, they are sometimes referred to as the "Great Goddess" and the "Great Horned God", with the honorific "great" connoting a personification containing many other deities within their own nature. Some Wiccans refer to the goddess as "Lady" and the god as "Lord" to invoke their divinity. These two deities are sometimes viewed as facets of a universal pantheistic divinity, regarded as an impersonal force rather than a personal deity. Other traditions of Wicca embrace polytheism, pantheism, monism, and Goddess monotheism. Wiccan celebrations encompass both the cycles of the Moon, known as Esbats and commonly associated with the Triple Goddess, alongside the cycles of the Sun, seasonally based festivals known as Sabbats and commonly associated with the Horned God. The Wiccan Rede is a popular expression of Wiccan morality, often with respect to the ritual practice of magic.

Анықтама және терминология

Діни зерттеулер ғалымдары Викканы жаңа діни қозғалыс ретінде, ал нақтырақ айтқанда – қазіргі заманғы пагандық діннің бір түрі ретінде жіктейді. Викка қазіргі заманғы пагандық діннің ең ірі, ең танымал, ең ықпалды және академиялық тұрғыдан ең көп зерттелген түрі болып есептеледі. Қозғалыс ішінде ол эклектикалықтан реконструкционистік спектрге қарай эклектикалық бағытта орналасқан деп саналады. Бірнеше ғалымдар Викканы табиғатқа табыну дінінің бір түрі ретінде, сондай-ақ оның көптеген жақтастары қолдайтын термин ретінде, және құпия дін ретінде жіктеді. Дегенмен, Викка сиқырмен де айналысатынын ескерсек, бірқатар ғалымдар оны «магикалық дін» деп атайды. Викка – батыс эзотеризмінің бір түрі және нақтырақ айтқанда, оккультизм деп белгілі эзотерикалық ағымның бір бөлігі. Вутер Ханеграфф және Таня Лухман сияқты ғалымдар Викканы Жаңа дәуірдің құрамына жатқызады, бірақ басқа ғалымдар мен көптеген виккандықтар бұл жіктемеге қарсы шығады. Ғалымдар Викканы дін ретінде мойындағанмен, кейбір евангелист христиандар оның заңдық мәртебесін мойындауға тырысады, ал кейбір виккандықтар «дін» терминінен жаңылса, оны ұйымдасқан дінмен байланыстырып, «руханилық» немесе «өмір салты» деп қарастырады. Викка дін ретінде қазіргі заманғы пагандық діннің басқа түрлерінен ерекшеленсе де, осы әртүрлі пагандық діндер арасында үлкен әсерлесу болды; осыған байланысты Викка басқа пагандық діндерге әсер етті және олардан әсер көрді, бұл дінтанушыларға олардың арасында нақты шекара жүргізуді қиындатады. Қоғамда «сиқыршы» және «сиқыршы әйел» терминдерін қолдануға көбінесе ынтақтамайды. Виккада діни ағымдар «дәстүрлер» деп аталады, ал виккандық емес адамдарды көбінесе «кован» деп атайды.

"Солқынушылықтың" виккалық анықтамасы

Бұл дін алғаш рет көпшілік назарына түскенде, оның ізбасарлары оны "Солдық өнер" деп атады. Джеральд Гарднер – "Викканың әкесі" саналатын адам – 1950 жылдары оны "Даналардың шеберлігі", "Солдық өнер", және "Солдық сектасы" деп атады. Гарднер қуғынға ұшыраған сиқыршылардың іс жүзінде жоғалып кеткен пұтқа табынушылық дінінің ізбасарлары болды деген теорияға сенеді, бірақ бұл теория қазір дұрыс емес екені дәлелденді. Ол оны "Викка" деп атағанына ешқандай дәлел жоқ, бірақ өзінің ізбасарларының қауымын "Вика" (бір "с" әрпімен) деп атады. "Викка" атауы дін ретінде 1960 жылдары Ұлыбританияда пайда болды. Бұл атауды алғаш рет кім қолданғаны белгісіз, бірақ 1958 жылы оны "Виксендердің шеберлігі" деп атаған Гарднердің қарсыласы Чарльз Карделл шығарған болуы мүмкін. "Викка" атауы алғаш рет 1962 жылы қолданылды және оның танымалдығы соншалыққа жетті, 1968 жылы британдық бірнеше жақтастары "Виккан" атты жаңалықтарды шығарды. "Викка" термині ежелгі ағылшын тіліндегі "wicca" және "wicce" сөздерінен алынған, бұл сөздер Англо-саксон Англиясында сиқыршыны білдіретін еркек және әйел атаулары еді. Оны қазіргі заманғы қолданысқа енгізу арқылы виккандар өздерін ежелгі, христиандыққа дейінгі өткенмен байланыстырды және "Солдық өнер" қарағанда аз даулы өзін-өзі анықтауды қабылдады. Дінтанушы және викка дінінің жөнімен айналысатын Джоанн Пирсон "«уик» және «викка» сөздері этимологиялық тұрғыдан байланысты болғанымен, олардың бүгінде әртүрлі нәрсені атау үшін қолданылатынын" атап өтті. Алғашқы көздерде "Викка" сөзі нақты дәстүрге емес, діннің барлығына қатысты. Келесі онжылдықтарда белгілі бір дәстүрлердің мүшелері – Британдық дәстүрлі Викка деп танылатын адамдар – тек өздерін ғана "Виккан" деп атауға тиіс екенін, ал басқа дәстүрлер оны қолдануға құқылы емес екенін мәлімдеді. 1980 жылдардың соңынан бастап Викканы насихаттау мақсатымен жарық көрген әртүрлі кітаптар бұл сөздің бұрынғы, кең мағынасын қолданды. Осылайша, 1980 жылдары "Викка" сөзінің екі бәсекелес анықтамасы пайда болды, бірі жалпы және кіріктіруші, екіншісі тар және шеттетуші. Ал ғалымдардың көпшілігі бұл сөздің ескі, кең, кіріктіруші мағынасын жақсы көреді. "Викка" атамасымен қатар, кейбір жақтастары дінді "Солдық өнер" немесе "Өнер" деп те атайды. Бұл жағдайда "Солдық өнер" сөзін қолдану діни емес "Солдық өнер" мағыналарымен, сондай-ақ Сатанизм және Люцифериандық сияқты, өздерін "Солдықтар" деп атайтын басқа діндермен шатасуға әкелуі мүмкін. "Викка" сөзінің синонимі ретінде кейде "Пұтқа табынушылық сиқыршылығы" термині де қолданылады, бірақ қазіргі пагандықтың басқа түрлері де бар, мысалы, "Пұтқа табынушылық сиқыршылығы" термині де қолданылады. 1990 жылдардан бастап көптеген виккандар өздерін "Дәстүрлі Солдықтар" деп атай бастады, бірақ бұл терминді Люцифериандық сияқты басқа сиқыршылық діни дәстүрлердің жақтастары да қолданды. Кейбір мәдениеттерде, мысалы, "Баффи вампирлермен күреседі" және "Charmed" телесериалдарында "Викка" сөзі сиқыршылықтың жалпылама синонимі ретінде қолданылды, оның ішінде діни емес және пагандық емес формалары да бар.

When the religion first came to public attention, its followers commonly called it "Witchcraft". Gerald Gardner—the man regarded as the "Father of Wicca"—referred to it as the "Craft of the Wise", "Witchcraft", and "the Witch cult" during the 1950s. Gardner believed in the theory that persecuted witches had actually been followers of a surviving pagan religion, but this theory has now been proven wrong. There is no evidence that he ever called it "Wicca", although he did refer to its community of followers as "the Wica" (with one c). As a name for the religion, "Wicca" developed in Britain during the 1960s. It is not known who first used this name for the religion, although one possibility is that it might have been Gardner's rival Charles Cardell, who was calling it the "Craft of the Wiccens" by 1958. The first recorded use of the name "Wicca" was in 1962, and it had been popularised to the extent that several British practitioners founded a newsletter called The Wiccan in 1968. Although pronounced differently, the Modern English term "Wicca" is derived from the Old English wicca and wicce , the masculine and feminine term for witch, respectively, that was used in Anglo Saxon England. By adopting it for modern usage, Wiccans were both symbolically linking themselves to the ancient, pre Christian past, and adopting a self designation that would be less controversial than "Witchcraft". The scholar of religion and Wiccan priestess Joanne Pearson noted that while "the words 'witch' and 'wicca' are therefore linked etymologically, [ ] they are used to emphasize different things today". In early sources "Wicca" referred to the whole of the religion rather than to a specific tradition. In following decades, members of certain traditions – those known as British Traditional Wicca – began claiming that only they should be called "Wiccan", and that other traditions must not use it. From the late 1980s onwards, various books propagating Wicca were published that again used the former, broader definition of the word. Thus, by the 1980s, there were two competing definitions of the word "Wicca" in use among the Pagan and esoteric communities, one broad and inclusive, the other narrow and exclusionary. Among scholars of Pagan studies it is the older, broader, inclusive meaning which is preferred. Alongside "Wicca", some practitioners still call the religion "Witchcraft" or "the Craft". Using the word "Witchcraft" in this context can result in confusion with other, non religious meanings of "witchcraft" as well as other religions—such as Satanism and Luciferianism—whose practitioners also sometimes describe themselves as "Witches". Another term sometimes used as a synonym for "Wicca" is "Pagan witchcraft", although there are also other forms of modern Paganism—such as types of Heathenry—which also use the term "Pagan witchcraft". From the 1990s onward, various Wiccans began describing themselves as "Traditional Witches", although this term was also employed by practitioners of other magico religious traditions like Luciferianism. In some popular culture, such as television programs Buffy the Vampire Slayer and Charmed, the word "Wicca" has been used as a synonym for witchcraft more generally, including in non religious and non Pagan forms.

Теология

Викканың теологиялық көзқарастары алуан түрлі. Бұл дінде теистер, атеистер және агностиктер бар, ал кейбіреулер діннің құдайларын нақты бар екендікке ие тұлғалар ретінде, ал басқалары Юнг архетиптері немесе символдар ретінде қарастырады. Тіпті теистік виккалардың арасында да әртүрлі сенімдер кездеседі, және Викка пантеистерді, монотеистерді, дуотеистерді және политеистерді қамтиды. Дегенмен, осы әртүрлі көзқарастардың ортақ белгісі – Викканың құдайлары оның жақтастары тарапынан ежелгі, христиандықтан бұрынғы құдайлардың бір түрі ретінде қарастырылады.

Дуатеизм

Алғашқы виккандық топтардың көпшілігі мүйізді құдай мен Ана құдайға екіқұдайлық табынушылықты ұстанды, ал тәжірибешілер бұл ескі тас дәуірінің аңшы-жинақшыларының құлшылық еткен ежелгі құдайлары екеніне сенді, олардың құрметі құпия түрде қазіргі уақытқа дейін жеткен. Бұл теология египтолог Маргарет Мюррейдің 1921 жылы Оксфорд университетінің баспасында жарық көрген «Батыс Еуропадағы сиқыршылық культі» атты кітабындағы сиқыршылық культі туралы талаптарынан туындады; ол бұл культ ерте заманауи сиқыршылық соттары кезінде мүйізді құдайға табынып, бірақ ғасырлар бұрын Ана құдайға да табынып келгенін мәлімдеді. Бұл екіқұдайлық мүйізді құдай / Ана құдай құрылымын Гарднер қабылдады – ол оның тас дәуіріне тамырлары бар екенін мәлімдеді – және оның Гарднериан дәстүрінің негізгі теологиялық негізі болып қала береді. Гарднер осы құдайлардың есімдері дәстүрде құпия сақталуы керек деді, бірақ 1964 жылы олардың Сернуннос және Арадия екені жарияланды; құпия Гарднериан құдайларының есімдері кейін өзгертілді. Әртүрлі виккандар мүйізді құдайға әртүрлі қасиеттер тағайындаса да, ол көбінесе жануарлармен және табиғатпен, сондай-ақ өмірден кейінгі өмірмен байланысты, және ол ерлер үшін үлгілі рөлдік модель ретінде де қарастырылады. Ана құдай өмір, құнарлылық және көктеммен байланысты, және ол әйелдер үшін үлгілі рөлдік модель ретінде сипатталған. Викканың екіқұдайлығы даосизмнің инь мен ян жүйесімен салыстырылды. Басқа виккандар бастапқы Гарднердің Құдай / Құдайша екіқұдайлық құрылымын қабылдады, бірақ мүйізді құдай мен Ана құдайдан өзге құдайлық формаларды қабылдады. Мысалы, Құдайды Емен патшасы және Шомыр патшасы, сондай-ақ Күн құдайы, Ұл / Сүйікті құдай және Өсімдік құдайы деп түсіндіреді. Ол сондай-ақ Жабайы аңшылықтың жетекшісі және Өлімнің Иесі рөлінде де көрінеді. Құдайша көбінесе Үштік Құдайша ретінде бейнеленеді, осылайша ол Қыз құдайшадан, Ана құдайшадан және Қарлы құдайшадан тұратын үштік құдайша болып табылады, олардың әрқайсысының әртүрлі байланыстары бар, атап айтқанда, тазалық, құнарлылық және даналық. Басқа виккандық түсініктер оны Ай құдайшасы және Етеккір құдайшасы ретінде бейнелейді. Антрополог Сьюзан Гринвудтың айтуынша, Виккада Құдайша – «өзін-өзі өзгертудің символы, ол үнемі өзгеріп отырады және оған ашық болатындар үшін өзгеріс күші».

Most early Wiccan groups adhered to the duotheistic worship of a Horned God and a Mother Goddess, with practitioners typically believing that these had been the ancient deities worshipped by the hunter gatherers of the Old Stone Age, whose veneration had been passed down in secret right to the present. This theology derived from Egyptologist Margaret Murray's claims about the witch cult in her book The Witch Cult in Western Europe published by Oxford University Press in 1921; she claimed that this cult had venerated a Horned God at the time of the Early Modern witch trials, but centuries before it had also worshipped a Mother Goddess. This duotheistic Horned God/Mother Goddess structure was embraced by Gardner – who claimed that it had Stone Age roots – and remains the underlying theological basis to his Gardnerian tradition. Gardner claimed that the names of these deities were to be kept secret within the tradition, although in 1964 they were publicly revealed to be Cernunnos and Aradia; the secret Gardnerian deity names were subsequently changed. Although different Wiccans attribute different traits to the Horned God, he is most often associated with animals and the natural world, but also with the afterlife, and he is furthermore often viewed as an ideal role model for men. The Mother Goddess has been associated with life, fertility, and the springtime, and has been described as an ideal role model for women. Wicca's duotheism has been compared to the Taoist system of yin and yang. Other Wiccans have adopted the original Gardnerian God/Goddess duotheistic structure but have adopted deity forms other than that of the Horned God and Mother Goddess. For instance, the God has been interpreted as the Oak King and the Holly King, as well as the Sun God, Son/Lover God, and Vegetation God. He has also been seen in the roles of the Leader of the Wild Hunt and the Lord of Death. The Goddess is often portrayed as a Triple Goddess, thereby being a triadic deity comprising a Maiden goddess, a Mother goddess, and a Crone goddess, each of whom has different associations, namely virginity, fertility, and wisdom. Other Wiccan conceptualisations have portrayed her as a Moon Goddess and as a Menstruating Goddess. According to the anthropologist Susan Greenwood, in Wicca the Goddess is "a symbol of self transformation she is seen to be constantly changing and a force for change for those who open themselves up to her".

Монотеизм мен политеизм

Гарднер Викканың екі құдайдан өзге "Жоғарғы Құдай" немесе "Бірінші Қозғаушы" бар екенін айтты, ол адам санасына түсініксіз күрделі бірлік. Бұл сенімді басқа да жақтастары қолдады, олар оны "Космикалық Логос", "Жоғарғы Космикалық Күш" немесе "Құдайлық" деп атады. Гарднер бұл Жоғарғы Құдайды "Төменгі Құдайларды" – олардың ішінде Құдай мен Құдайшаны – жаратқан, бірақ әлем ісіне араласпайтын деистік күш ретінде қарастырды. Ал басқа виккандар мұндай күшті Құдай мен Құдайшаның бір бөлігі болатын пантеистік күш ретінде түсіндірді. Гарднер монотеизмді сынға салса да, "Зұлымдық мәселесін" келтіре отырып, 1960 жылдары АҚШ-тағы Викка шіркеуі "жынысы жоқ бір Құдайға" табынуға негізделген діни сенімді дамытқанда, Викканың монотеистік формалары пайда болды. 1970 жылдары жеке, монотеистік Құдайшаға адал Дианикалық Викка топтары құрылды. Мұндай көзқарас британдық дәстүрлі Викка топтарының мүшелері тарапынан жиі сынға іріктелді, олар мұндай Құдайша монотеизмін христиан дінінің кері көшірмесі деп айыптады. Викканың басқа түрлеріндегідей, кейбір Құдайша монотеистері Құдайшаның нақты өмір сүретін тұлға емес, Юнг архетипі екенін айтты. Пантеизм мен дуотеизммен қатар, көптеген виккандар политеизм тұжырымын қабылдайды, яғни көптеген түрлі құдайлар бар деп санайды. Кейбіреулері оккультист Дион Фортунаның "барлық құдайлар – бір Құдай, ал барлық құдайшалар – бір Құдайша" деген пікірін қабылдайды, яғни барлық мәдениеттердің құдайлары мен құдайшалары – бір жоғары Құдай мен Құдайшаның бір-бір аспектілері. Осы көзқарас бойынша, виккан германдық Эостраны, индуистік Калиді және католик Марияны бір ең жоғарғы Құдайшаның көрінісі ретінде қарастыруы мүмкін, ал кельттік Чернуносты, ежелгі грек Дионисті және яһуди-христиандық Яхвені – бір архетиптік Құдайдың аспектілері ретінде қарастыруы мүмкін. Тағы бір политеистік көзқарас әр түрлі құдайшалар мен құдайларды өздерінің жеке және ерекше тұлғалары деп санайды. Викка жазушылары Джанет Фаррар мен Гэвин Боун Викканың жетіліп, дәстүрлі пұтқа табынушылыққа жақындап келе жатқанын болжады. Кейбір виккандар құдайларды нақты тұлға ретінде емес, метафоралық архетиптер немесе ой-формалар ретінде қарастырады, бұл оларды техникалық түрде атеист болуға мүмкіндік береді. Мұндай көзқарасты жоғары діни қызметкер Вивианна Кроули, өзі психолог, қолдады, ол Викка құдайларын сананың тереңінде жатқан Юнг архетиптері деп санайды, оларды ритуалда оятуға болады. Сондықтан ол "Құдай мен Құдайша бізге түс және көрініс арқылы көрінеді" деді. Виккандар көбінесе құдайлардың мінсіз емес екенін және олармен пікір таластыруға болатынын сенеді. Көптеген виккандар ғаламды рухтармен толы деп санайтын политеистік немесе анимистік көзқарасқа да бейім. Көп жағдайда бұл рухтар табиғатпен байланысты, мысалы, гений лоци, феялар және элементальдер. Басқа жағдайларда мұндай сенімдер ерекше және ерекше болады. Мысалы, Виккан Сибил Лик періштелерге сенді.

Gardner stated that beyond Wicca's two deities was the "Supreme Deity" or "Prime Mover", an entity that was too complex for humans to understand. This belief has been endorsed by other practitioners, who have referred to it as "the Cosmic Logos", "Supreme Cosmic Power", or "Godhead". Gardner envisioned this Supreme Deity as a deist entity who had created the "Under Gods", among them the God and Goddess, but who was not otherwise involved in the world; alternately, other Wiccans have interpreted such an entity as a pantheistic being, of whom the God and Goddess are facets. Although Gardner criticised monotheism, citing the Problem of Evil, explicitly monotheistic forms of Wicca developed in the 1960s, when the U. S. based Church of Wicca developed a theology rooted in the worship of what they described as "one deity, without gender". In the 1970s, Dianic Wiccan groups developed which were devoted to a singular, monotheistic Goddess; this approach was often criticised by members of British Traditional Wiccan groups, who lambasted such Goddess monotheism as an inverted imitation of Christian theology. As in other forms of Wicca, some Goddess monotheists have expressed the view that the Goddess is not an entity with a literal existence, but rather a Jungian archetype. As well as pantheism and duotheism, many Wiccans accept the concept of polytheism, thereby believing that there are many different deities. Some accept the view espoused by the occultist Dion Fortune that "all gods are one god, and all goddesses are one goddess" – that is that the gods and goddesses of all cultures are, respectively, aspects of one supernal God and Goddess. With this mindset, a Wiccan may regard the Germanic Ēostre, Hindu Kali, and Catholic Virgin Mary each as manifestations of one supreme Goddess and likewise, the Celtic Cernunnos, the ancient Greek Dionysus and the Judeo Christian Yahweh as aspects of a single, archetypal god. A more strictly polytheistic approach holds the various goddesses and gods to be separate and distinct entities in their own right. The Wiccan writers Janet Farrar and Gavin Bone have postulated that Wicca is becoming more polytheistic as it matures, tending to embrace a more traditionally Pagan worldview. Some Wiccans conceive of deities not as literal personalities but as metaphorical archetypes or thoughtforms, thereby technically allowing them to be atheists. Such a view was purported by the High Priestess Vivianne Crowley, herself a psychologist, who considered the Wiccan deities to be Jungian archetypes that existed within the subconscious that could be evoked in ritual. It was for this reason, she said "The Goddess and God manifest to us in dream and vision". Wiccans often believe that the gods are not perfect and can be argued with. Many Wiccans also adopt a more explicitly polytheistic or animistic world view of the universe as being replete with spirit beings. In many cases these spirits are associated with the natural world, for instance as genius loci, fairies, and elementals. In other cases, such beliefs are more idiosyncratic and atypical; Wiccan Sybil Leek for instance endorsed a belief in angels.

Өмірден кейінгі өмір

Өмірден кейінгі өмірге сенім виккандар арасында әртүрлі және діннің негізгі бөлігін құрамайды. Тарихшы Рональд Хаттон атап көрсеткендей, "көптеген [виккандардың] табиғи көзқарасы мынадай: егер адам осы өмірін толыққанды пайдаланса, келесі өмірде одан сөзсіз пайда көреді, сондықтан қазіргі өмірге назар аудару дұрыс". Дегенмен, виккандардың көпшілігі адамның денесі өлгеннен кейін де рухы немесе жаны сақталады деп сенеді. Бұл жанның қандай екенін түсіну әртүрлі дәстүрлерде әртүрлі болады. Мысалы, фери сиқыршылығы дәстүрі теософиялық Хуна қозғалысы, каббала және басқа да көздерден алынған адамда үш жан бар деген сенімді қабылдаған. Барлық виккандар бұл сенімді қабылдамаса да, реинкарнацияға сену викка ішінде өмірден кейінгі өмірге қатысты басым сенім болып табылады, бұл сенімді бастапқыда Гарднер қолдаған. Реинкарнация циклының қалай жұмыс істейтінін түсіну тәжірибешілер арасында әртүрлі; мысалы, виккан Раймонд Бакленд адам жаны тек адам денесіне ғана кіре алады деп сенді, ал басқа виккандар адам жаны кез келген тірі нәрсеге кіре алады деп санайды. Сондай-ақ, виккандардың кез келгені болашақта виккан ретінде қайта туады деген кең таралған сенім бар, бұл идеяны бастапқыда Гарднер білдірген. Гарднер сондай-ақ адам жаны денесі өлгеннен кейін және жаңа өмірге енгенге дейін белгілі бір уақыт демалады деген пікірді айтқан, ал виккан қауымында бұл демалыс орны көбінесе "Жазғы ел" деп аталады. Бұл көптеген виккандарға медиумдар өлгендердің рухтарымен байланыса алады деген сенімге ие болуға мүмкіндік береді, бұл сенім спиритизмнен алынған.

Сиқыр және сиқыршылық

Көптеген виккандар сиқырға, "сиқыр жасау" арқылы жүзеге асырылатын манипуляциялық күшке сенеді. Көптеген виккандар салтанатты сиқыршылардың берген анықтамасымен келіседі, мысалы, Алистер Кроули, ол сиқырды "қалауға сәйкес өзгерістерді тудыру ғылымы және өнері" деп жариялаған, ал басқа салтанатты сиқыршы Макгрегор Матерс оны "табиғаттың құпия күштерін бақылау ғылымы" деп атаған. Көптеген виккандар сиқырды табиғат заңы деп санайды, ол әлі заманауи ғылыммен толық түсінілмеген немесе ескерілмеген, сондықтан олар оны табиғаттан тыс деп қарамайды, бірақ Лео Мартелло "табиғаттағы супер күштер" деп атаған нәрсенің бір бөлігі деп есептейді. Кейбір виккандар сиқырды таңғажайып нәтижелерге жету үшін бес сезімді толыққанды пайдалану деп санайды, ал басқа виккандар сиқырдың қалай жұмыс істейтінін білмеймін дейді, оның жұмыс істейтініне сеніп қана қояды, себебі олар оны солай байқаған. Әдетте киелі шеңберде өткізілетін рәсімдер кезінде виккандар физикалық әлемде нақты өзгерістер әкелуге арналған сиқырлар немесе "жұмыстар" жасайды. Көптеген викка сиқырына емдеу, қорғау, құнарлылықты арттыру немесе жағымсыз ықпалдарды жою үшін қолданылатын сиқырлар жатады. Алекс Сандерс, Сибил Лик және Алекс Уинфилд сияқты ерте виккандар өздерінің сиқырын "ақ сиқыр" деп атады, ол зұлымдық пен сатанизммен байланысты "қара сиқырдан" өзгеше болды. Сандерс сондай-ақ "сол қол жолы" терминін зұлым сиқырды сипаттау үшін, ал "оң қол жолы" терминін жақсы ниетпен жасалған сиқырды сипаттау үшін қолданды; бұл терминология 19 ғасырда оккультист Хелена Блаватскаядан бастау алған. Алайда, кейбір заманауи виккандар ақ/қара сиқыр және сол/оң қол жолы дихотомиясын қолдануды тоқтатты, мысалы, қара түс міндетті түрде жамандықпен байланысты болуы керек емес деп аргумент келтірді. Діни ғалымдар Родни Старк пен Уильям Бэйнбридж 1985 жылы викканың "әлемдеуденуге реакция ретінде сиқырға қайта оралып" және бұл жақын арада жойылатын реакциялық дін екенін мәлімдеді. Бұл көзқарас 1999 жылы тарихшы Рональд Хаттон тарапынан қатты сынға алынды, ол дәлелдердің керісінше екенін: "[Виккандардың] көптегені компьютер технологиясы сияқты ғылыми мәдениеттің алдыңғы шебіндегі жұмыстарда болды" деп мәлімдеді.

Many Wiccans believe in magic, a manipulative force exercised through the practice of "spellcraft". Many Wiccans agree with the definition of magic offered by ceremonial magicians, such as Aleister Crowley, who declared that magic was "the science and art of causing change to occur in conformity with will", while another ceremonial magician, MacGregor Mathers stated that it was "the science of the control of the secret forces of nature". Many Wiccans believe magic to be a law of nature, as yet misunderstood or disregarded by contemporary science, and as such they do not view it as being supernatural, but a part of what Leo Martello calls the "super powers that reside in the natural". Some Wiccans believe that magic is simply making full use of the five senses to achieve surprising results, whilst other Wiccans do not claim to know how magic works, merely believing that it does because they have observed it to be so. During ritual practices, which are often staged in a sacred circle, Wiccans cast spells or "workings" intended to bring about real changes in the physical world. Common Wiccan spells include those used for healing, for protection, fertility, or to banish negative influences. Many early Wiccans, such as Alex Sanders, Sybil Leek and Alex Winfield, referred to their own magic as "white magic", which contrasted with "black magic", which they associated with evil and Satanism. Sanders also used the similar terminology of "left hand path" to describe malevolent magic, and "right hand path" to describe magic performed with good intentions; terminology that had originated with the occultist Helena Blavatsky in the 19th century. Some modern Wiccans, however, have stopped using the white/black magic and left/right hand path dichotomies, arguing for instance that the colour black should not necessarily have any associations with evil. Scholars of religion Rodney Stark and William Bainbridge claimed in 1985 that Wicca had "reacted to secularisation by a headlong plunge back into magic" and that it was a reactionary religion which would soon die out. This view was heavily criticised in 1999 by the historian Ronald Hutton who claimed that the evidence displayed the very opposite: that "a large number [of Wiccans] were in jobs at the cutting edge [of scientific culture], such as computer technology".

Сиқыршылық

Тарихшы Вутер Ханеграаф Викканың сиқыршылыққа деген көзқарасының «романтикалық (жартылай) ғылымның нәтижесі» екенін, әсіресе «сиқыршылық культ» теориясы екенін атап өтті. Ол тарихта сиқыршы деп саналған адамдардың іс жүзінде жоғалып кеткен пұтқа табынушылық дінінің жақтастары болғанын және нәресте өлтіру, каннибализм, сатанизм сияқты айыптаулардың Инквизиция тарапынан жасалғанын немесе пұтқа табынушылық ритуалдарының дұрыс түсінілмегендігін айтты. Бұл теория, айыпталған сиқыршылардың іс жүзінде пұтқа табынушылар болғаны қазірде дәлелденбеген. Викка өмірді қуаттандыратын дін ретінде сипатталған. Практикашылар әдетте өздерін «әлемге қауіп төндіретін күштерге қарсы оң күш» ретінде көрсетеді. Барлық дәстүрдегі виккандардың барлығына ортақ догматикалық моральдық немесе этикалық кодекс жоқ, бірақ көпшілігі «ешкімге зиян келтірмесе, қалағаныңды істе» деген қағиданы ұстанатын Виккалық Реде кодексін сақтайды. Бұл әдетте әрекет ету еркіндігінің жариялануы ретінде түсіндіріледі, сонымен қатар адамның әрекеттерінің салдары үшін жауапкершілік алу және өзіне және басқаларға зиян келтіруді азайту қажеттілігі де бар. Виккалық этиканың тағы бір жалпы белгісі – Үш есе қайтару заңы, ол адамның жасаған барлық игілік немесе зұлымдық әрекеттері үш есе күшпен немесе дене, сана және рухтың үш деңгейінің әрқайсысында тең күшпен оған қайтарылады деп санайды, бұл шығыс философиясындағы кармаға ұқсас. Виккалық Реде Джеральд Гарднермен енгізілген және оның Жоғары Жынды қызметкерлерінің бірі Дорин Валиентемен ресми түрде жарияланған. Үштік заң – Викка идеялары мен ритуалдарының Моник Уилсон жасаған және Реймонд Бакландтың Викка туралы кітаптарында танымал болған түсіндірмесі. Викканың Үш есе қайтару заңының (немесе Үштің заңы) нақты мағынасы не екені, тіпті мұндай заң бар-жоғы туралы да пікірталас бар. Мысалы, Маккензи Сейдж Райт бұл туралы өзінің HubPages мақаласында «Виккадағы этика: үштік заң» деп талқылайды. Көптеген виккандар Дорин Валиентенің «Құдайшаның шақыруында» айтылған сегіз қасиетті дамытуға тырысады, олар қуаныш, құрмет, ар-ұяқ, қарапайымдық, күш, сұлулық, билік және қайырымдылық. Валиенте поэмасында олар толыққанды қарама-қарсылықтар жұптары ретінде реттелген, бұл Викка философиясында кең таралған дуализмді көрсетеді. Кейбір Виккандар сонымен қатар Викка заңдарының жиынтығын сақтайды, олар әдетте қолөнер заңдары немесе Ардандар деп аталады, олардың 30-ы Гарднериан дәстүрінде, ал 161-і Александрия дәстүрінде бар. Гарднердің алғашқы Жоғары Жынды қызметкерлерінің бірі Валиенте, осы ережелердің алғашқы отызы Джеральд Гарднердің өзі Брикет Вуд ковені ішіндегі қақтығыстың нәтижесі ретінде архаикалық тілде ойлап тапқан болуы мүмкін деп мәлімдеді. Британдық дәстүрлі Виккада «жыныстық толықтыру негізгі және маңызды жұмыс принципі» болып табылады, ерлер мен әйелдер бір-бірін теңестіру үшін қажетті деп есептеледі. Бұл Гарднердің Мюррейдің ежелгі сиқыршылық культтың құнарлылық діні болғаны туралы пікірін түсіндіруінен туындаған болуы мүмкін. Осылайша, Британдық дәстүрлі Викканың көптеген практикашылары гомосексуалдар мен әйелдер аралас жыныстық жұптарсыз дұрыс сиқыр жұмысын істей алмайды деп мәлімдейді. Джеральд Гарднер бастапқыда гомосексуализмге қарсылық білдіріп, ол «құдайшаның қарғысын» әкеледі деп мәлімдегенмен, қазір бұл Викканың барлық дәстүрлерінде қабылданған, Минойлық бауырластық сияқты топтар оның негізінде өз философияларын ашық құрады. Дегенмен, Виккада осы мәселе бойынша әртүрлі көзқарастар бар, кейбір ковендер гетеронормативтік көзқарасты ұстанады. Иллинойс Веслиан университетінің Карли Б. Флойд бұл тақырыпта ақ қағаз жариялады: Ана құдайлар мен бүлікшіл сиқыршылар: Гендерлік ессенциализмнің, гетеронормативтіліктің, феминизмнің және Викка теологиясы мен ритуалдарының бәсекелестік баяндамалары. Дінтанушы Джоан Пирсон өзінің тәжірибесінде көптеген проблемаларға толы «нақты әлемде өмір сүрудің реалистік көзқарасын» ұстанатынын және құдайлардың «барлық жауаптары бар» деп айтпағанын айтты. Ол Виккандар кемелділікке ұмтылуды талап етпейді, керісінше «толықтық» немесе «толықтық» деп атайды, оған ашу, әлсіздік және ауырсыну сияқты қасиеттерді қабылдау кіреді. Ол Викканың «жарық пен қараңғылық арасындағы өзара әрекеттесуді» қабылдауын «ақ жарыққа» Жаңа дәуірдің назар аударуына қарсы қойды. Дінтанушы ғалым Джеффри Самуэль Виккалар «көбінесе қараңғылық пен өлімге ерекше назар аударады» деп атап өтті. Көптеген виккандар қоршаған ортаны қорғау кампанияларына қатысады.

Historian Wouter Hanegraaff noted that the Wiccan view of witchcraft was "an outgrowth of Romantic (semi)scholarship", especially the 'witch cult' theory. It proposed that historical alleged witches were actually followers of a surviving pagan religion, and that accusations of infanticide, cannibalism, Satanism etc were either made up by the Inquisition or were misunderstandings of pagan rites. This theory that accused witches were actually pagans has now been disproven. Wicca has been characterised as a life affirming religion. Practitioners typically present themselves as "a positive force against the powers of destruction which threaten the world". There exists no dogmatic moral or ethical code followed universally by Wiccans of all traditions, however a majority follow a code known as the Wiccan Rede, which states "an it harm none, do what ye will". This is usually interpreted as a declaration of the freedom to act, along with the necessity of taking responsibility for what follows from one's actions and minimising harm to oneself and others. Another common element of Wiccan morality is the Law of Threefold Return which holds that whatever benevolent or malevolent actions a person performs will return to that person with triple force, or with equal force on each of the three levels of body, mind, and spirit, similar to the eastern idea of karma. The Wiccan Rede was most likely introduced into Wicca by Gerald Gardner and formalised publicly by Doreen Valiente, one of his High Priestesses. The Threefold Law was an interpretation of Wiccan ideas and ritual, made by Monique Wilson and further popularized by Raymond Buckland, in his books on Wicca. There is some disagreement among Wiccans as to what the Law of Threefold Return (or Law of Three) actually means, or even whether such a law exists at all. As just one example, McKenzie Sage Wright discusses this in her HubPages artlcle, Ethics in Wicca: The Threefold Law. Many Wiccans also seek to cultivate a set of eight virtues mentioned in Doreen Valiente's Charge of the Goddess, these being mirth, reverence, honour, humility, strength, beauty, power, and compassion. In Valiente's poem, they are ordered in pairs of complementary opposites, reflecting a dualism that is common throughout Wiccan philosophy. Some lineaged Wiccans also observe a set of Wiccan Laws, commonly called the Craft Laws or Ardanes, 30 of which exist in the Gardnerian tradition and 161 of which are in the Alexandrian tradition. Valiente, one of Gardner's original High Priestesses, argued that the first thirty of these rules were most likely invented by Gerald Gardner himself in mock archaic language as the by product of inner conflict within his Bricket Wood coven. In British Traditional Wicca, "sex complementarity is a basic and fundamental working principle", with men and women being seen as a necessary presence to balance each other out. This may have derived from Gardner's interpretation of Murray's claim that the ancient witch cult was a fertility religion. Thus, many practitioners of British Traditional Wicca have argued that gay men and women are not capable of correctly working magic without mixed sex pairings. Although Gerald Gardner initially demonstrated an aversion to homosexuality, claiming that it brought down "the curse of the goddess", it is now generally accepted in all traditions of Wicca, with groups such as the Minoan Brotherhood openly basing their philosophy upon it. Nonetheless, a variety of viewpoints exist in Wicca around this point, with some covens adhering to a hetero normative viewpoint. Carly B. Floyd of Illinois Wesleyan University has published an informative white paper on this subject: Mother Goddesses and Subversive Witches: Competing Narratives of Gender Essentialism, Heteronormativity, Feminism, and Queerness in Wiccan Theology and Ritual. The scholar of religion Joanne Pearson noted that in her experience, most Wiccans take a "realistic view of living in the real world" replete with its many problems and do not claim that the gods "have all the answers" to these. She suggested that Wiccans do not claim to seek perfection but instead "wholeness" or "completeness", which includes an acceptance of traits like anger, weakness, and pain. She contrasted the Wiccan acceptance of an "interplay between light and dark" against the New Age focus on "white light". Similarly, the scholar of religion Geoffrey Samuel noted that Wiccans devote "a perhaps surprising amount of attention to darkness and death". Many Wiccans are involved in environmentalist campaigns.

Бес элемент

Көптеген дәстүрлер бес классикалық элементке сенім ұстанады, бірақ олар материяның күйлерінің символдық бейнелері ретінде қарастырылады. Бұл бес элемент көптеген сиқырлық ритуалдар кезінде, әсіресе сиқырлық шеңберді қасиеттендіргенде шақырылады. Бес элемент – ауа, от, су, жер және эфир (немесе рух), ал эфир қалған төрт элементті біріктіреді. Бес элемент тұжырымын түсіндіру үшін түрлі теңеулер ойлап табылды; мысалы, виккан Энн Мари Галлахер ағаш мысалын келтірді, ол жерден (топырақ пен өсімдік заттарынан), судан (шырыш пен ылғалдан), оттан (фотосинтез арқылы) және ауадан (көмірқышқыл газынан оттегінің түзілуінен) тұрады, олардың барлығы рух арқылы біріктірілген деп саналады. Гарднериялық өнерде әр элемент компастың бағыттарымен байланыстырылған: ауа – шығыс, от – оңтүстік, су – батыс, жер – солтүстік, ал рух – орталық. Дегенмен, Фредерик Ламонд сияқты кейбір виккандар, нақты бағыттардың тек Викканың пайда болған Оңтүстік Англияның географиясына ғана қатысты екенін, ал виккандар өз аймақтарындағы әр элементке ең қолайлы бағыттарды анықтауы керек деп мәлімдейді. Мысалы, Солтүстік Американың шығыс жағалауында тұратындар батысқа емес, шығысқа суды шақыруы керек, себебі олардың шығысында алып Атлант мұхиты орналасқан. Басқа өнер топтары элементтерді басқа бағыттармен байланыстырды, мысалы Роберт Кокрейннің Тубал Каин тайпасы жерді оңтүстікпен, отты шығыспен, суды батыспен және ауаны солтүстікпен байланыстырды, олардың әрқайсысы негізгі Мүйізді Құдай мен Құдайшаның балалары саналатын әртүрлі құдайлардың билігінде болды. Бес элемент пентаграмманың бес бұрышымен бейнеленеді, ол Викканың ең көп қолданылатын символы.

Әдебиет

Викканың бас діни қызметкері және журналист Марго Адлер викканың рәсімдері "құрғақ, формальданған, қайталанатын тәжірибелер" емес екенін, бірақ қатысушыларда діни сезімді тудыру, осылайша олардың санасын өзгерту ниетімен орындалатынын мәлімдеді. Ол көптеген виккандар табиғаттан тыс күштердің бар екеніне күмәнданатынын, бірақ викканың салт-дәстүрлік тәжірибелері үшін оған қатысатынын атап өтті: ол біреудің "Мен аңызды, арманды, көрнекі өнерді жақсы көремін. "Қоғамдық өнер" – бұл осының бәрі біріге алатын орын: сұлулық, салтанат, музыка, би, ән, арман" дегенін келтірді. Викка практигі және тарихшысы Эйдан Келли виккадағы практика мен тәжірибелер сенімдерден маңызды екенін айтып, былай деді: "Бұл теология емес, рәсімдердің діні. Рәсім алғашқы, аңыз екінші". Сол сияқты Адлер викканың "өзінің әдістеріне, аңыздарына және рәсімдеріне толық күмәндануға" рұқсат беретінін айтты. Антрополог Сьюзан Гринвуд викканың рәсімдерін "бас ағымдағы мәдениетке қарсы тұрудың бір түрі" деп сипаттады. Ол бұл рәсімдерді "көбірек мәдениеттің зияндарынан құтылуға арналған емдік кеңістік" деп қарастырды, онда әйелдер "өздерін қайта анықтап, күш-қуат ала алады". Викканың рәсімдері көбінесе жеке орындалады. "Реклайминг" дәстүрі өз рәсімдерін саяси мақсаттар үшін пайдаланған. Виккадағы практика (мысалы, алдыңғы бөлімде талқыланған элементтердің әртүрлі бағыттарға қатысты әртүрлі атрибуциялары сияқты мәселелер) қолөнердің рухани/сиқырлы жолда жеке тұлғаның өзіндік ерекшелігіне баса назар аударуына байланысты кең ауқымды болады.

Жыныстық сиқыр

Басқа дәстүрлерде белге арқан байланған халат киеді немесе тіпті күнделікті киімдерін киеді. Кейбір дәстүрлерде ырымдық жыныстық сиқыр Ұлы Рет түрінде орындалады, онда Жоғарғы Жұбай және Жоғарғы Жұбайы Құдай мен Құдайшаны оларды иелену үшін шақырып, содан кейін сиқырлы жұмыста пайдалану үшін сиқырлық энергияны көтеру үшін жыныстық қатынас жасайды. Бірақ көбінесе ол "символдық түрде" орындалады, яғни атамды ер адамның белгісі ретінде, ал тостағанды әйелдің жатырының белгісі ретінде пайдаланады. Викканың әкесі деп есептелетін Джеральд Гарднер жыныстық сиқырға берілген адам болды. Гарднердің көптеген сиқырлық практикасы жыныстың күші мен оның азаттығына бағытталған, ал нео-язықшылықтың маңызды аспектілерінің бірі – оның жыныстық азаттыққа ғана емес, сонымен қатар феминизм мен әйелдердің азаттығына байланысы. Кейбір виккандықтар үшін ритуалдық кеңістік – "христиандық және патриархаттың жыныстық моральдық нормаларын бұзуға болатын қарсылық кеңістігі", сондықтан олар өз ритуалдарына BDSM субмәдениетінен әдістерді қабылдады. Көптеген виккандық топтар өз имидждерінде жыныстық сиқырдың рөлін азайтуға бейім. Бұл 1950 жылдардан бері дінді қуып жететін таблоидтық сенсациядан және 1980-1990 жылдардағы сатанистік ритуалдық зәбірлеу гистериясымен байланысты алаңдаушылықтан құтылуға көмектесті. Кейбір Викка дәстүрлері өз Эсбат ритуалдарындағы символдық Ұлы Реттің орнына Құдай мен Құдайшаға құрмет көрсету үшін қауымдық ритуалды қолданады.

Жылдың дөңгелегі

Виккандар жыл бойы бірнеше маусымдық мерекелерді тойлайды, олар көбінесе Шаббаттар деп аталады. Бұл оқиғалардың жиынтығы "Жылдың шеңбері" деп аталады. Көптеген виккандар осы сегіз Шаббатты тойлайды; алайда, Тюбал-Кайн тайпасымен байланысты басқа топтар тек төртеуін ғана сақтайды. Корнуоллдан келген Рос ан Бука тобының сирек жағдайында тек алтысы ғана ұстанады. Барлық британдық топтарға ортақ төрт Шаббат – бұл кейде Үлкен Шаббаттар деп аталатын төрт күндік кезең. Бұл мерекелердің аттары кейде ежелгі ирландтық от фестивальдары мен Уэльстің Мабон құдайынан алынған, бірақ дәстүрлі виккан ковендерінің көпшілігінде келт фестивалімен ортақ нәрсе – тек атауы ғана. Гарднер өзі осы мерекелердің ағылшын тіліндегі аттарын пайдаланып, "төрт үлкен мереке – Candlemas, May Eve, Lammas және Halloween; күн мен түн теңелуі мен күннің тұрулары да тойланады" деді. Египтолог Маргарет Мюррейдің "Батыс Еуропадағы сиқыршылық культі" (1921) және "Сиқыршылардың құдайы" (1933) еңбектерінде, ол тарихи сиқыршылық культ деп санайтын нәрсемен айналысты, төрт негізгі мереке христиандықтанудан аман қалғанын және басқа діндердегі сиқыршылықта тойланғанын айтты. Кейіннен, 1930 жылдардан 1960 жылдарға дейін Викка дамыған кезде, Роберт Кокрейннің Тюбал-Кайн тайпасы және Джеральд Гарднердің Брикет Вуд ковені сияқты көптеген ерте топтар Мюррей сипаттағандай осы төрт Шаббатты тойлауды қабылдады. Көптеген виккандар тойлайтын басқа төрт мереке Кіші Шаббаттар деп аталады. Олар күн тоқыраулары мен күн мен түн теңелуі, оларды 1958 жылы Брикет Вуд ковенінің мүшелері қабылдаған, кейіннен Гарднериан дәстүрінің басқа да ізбасарлары қабылдаған. Ақырында оларды Александриялық викка және Диана дәстүрі сияқты басқа дәстүрлерді ұстанатындар қабылдады. Бүгінгі күні кеңінен қолданылатын осы мерекелердің аттары көбінесе германдық пұтқа табынушылық мерекелерінен алынған. Алайда, фестивальдар реконструкциялық сипатта емес, сондай-ақ олар тарихи әріптестеріне ұқсамайды, керісінше, универсализмнің бір түрін көрсетеді. Сақталатын рәсімдер өз аттарын алған мерекелердің мәдени ықпалын, сондай-ақ басқа да байланысты емес мәдениеттердің ықпалын көрсете алады.

Wiccans celebrate several seasonal festivals of the year, commonly known as Sabbats. Collectively, these occasions are termed the Wheel of the Year. Most Wiccans celebrate a set of eight of these Sabbats; however, other groups such as those associated with the Clan of Tubal Cain only follow four. In the rare case of the Ros an Bucca group from Cornwall, only six are adhered to. The four Sabbats that are common to all British derived groups are the cross quarter days, sometimes referred to as Greater Sabbats. The names of these festivals are in some cases taken from the Old Irish fire festivals and the Welsh God Mabon, though in most traditional Wiccan covens the only commonality with the Celtic festival is the name. Gardner himself made use of the English names of these holidays, stating that "the four great Sabbats are Candlemas , May Eve, Lammas, and Halloween; the equinoxes and solstices are celebrated also". In the Egyptologist Margaret Murray's The Witch Cult in Western Europe (1921) and The God of the Witches (1933), in which she dealt with what she believed had been a historical Witch Cult, she stated that the four main festivals had survived Christianisation and had been celebrated in the Pagan Witchcraft religion. Subsequently, when Wicca was first developing in the 1930s through to the 1960s, many of the early groups, such as Robert Cochrane's Clan of Tubal Cain and Gerald Gardner's Bricket Wood coven adopted the commemoration of these four Sabbats as described by Murray. The other four festivals commemorated by many Wiccans are known as Lesser Sabbats. They are the solstices and the equinoxes, and they were only adopted in 1958 by members of the Bricket Wood coven, before they were subsequently adopted by other followers of the Gardnerian tradition. They were eventually adopted by followers of other traditions like Alexandrian Wicca and the Dianic tradition. The names of these holidays that are commonly used today are often taken from Germanic pagan holidays. However, the festivals are not reconstructive in nature nor do they often resemble their historical counterparts, instead, they exhibit a form of universalism. The rituals that are observed may display cultural influences from the holidays from which they take their names as well as influences from other unrelated cultures. SabbatNorthern HemisphereSouthern HemisphereOrigin of NameAssociationsSamhain31 October to 1 November30 April to 1 MayCeltic polytheismDeath and the ancestorsYuletide21 or 22 December21 JuneGermanic paganismWinter solstice and the rebirth of the SunImbolc, a. k. a. Candlemas1 or 2 February1 AugustCeltic polytheismFirst signs of springOstara21 or 22 March21 or 22 SeptemberGermanic paganismVernal equinox and the beginning of springBeltane, a. k. a. May Eve or May Day30 April to 1 May31 October to 1 NovemberCeltic polytheismThe full flowering of spring; fairy folkLitha21 or 22 June21 DecemberEarly Germanic calendarSummer solsticeLughnasadh, a. k. a. Lammas31 July or 1 August1 FebruaryCeltic polytheismFirst fruitsMabon, a. k. a. Modron21 or 22 September21 MarchNo historical pagan equivalent. Autumnal equinox; the harvest of grain

Шаббат Солтүстік жарты шар Оңтүстік жарты шар Атауының шығу тегі Қоғамдастық
Самайн 31 қазаннан 1 қарашаға дейін 30 сәуірден 1 мамырға дейін Келттік көпқұдайлық Өлім және ата-бабалар
Юлеtide 21 немесе 22 желтоқсан 21 маусым Германдық пұтқа табыну Қысқы күн тоқырауы және Күннің қайта тууы
Имболц, әлде Candlemas 1 немесе 2 ақпан 1 тамыз Келттік көпқұдайлық Көктемнің алғашқы белгілері
Остара 21 немесе 22 наурыз 21 немесе 22 қыркүйек Германдық пұтқа табыну Көктемгі күн мен түннің теңелуі және көктемнің басталуы
Белта, әлде Майдың бірінші күні 30 сәуірден 1 мамырға дейін 31 қазаннан 1 қарашаға дейін Келттік көпқұдайлық Көктемнің толық гүлденуі; феялар
Лита 21 немесе 22 маусым 21 желтоқсан Ерте герман күнтізбесі Жазғы күн тоқырауы
Лугнасад, әлде Ламмас 31 шілде немесе 1 тамыз 1 ақпан Келттік көпқұдайлық Бірінші жемістер
Мабон, әлде Модрон 21 немесе 22 қыркүйек 21 наурыз Тарихи пұтқа табынушылық жоқ. Күзгі күн мен түннің теңелуі; астық жинау

Құрбандықтар

Викка ішінде әртүрлі өту рәсімдерін кездестіруге болады. Бәлкім, ең маңыздысы – бастамалау рәсімі, арқылы адам Шеберлікке қосылып, виккан болады. Британдық дәстүрлі Викка (БДВ) дәстүрлерінде Джеральд Гарднерге дейінгі бастамалау тізімі бар, және одан Жаңа Орманның шоғырына дейін барады делінеді; алайда, осы шоғырдың бар екені әлі де дәлелденбеген. Гарднердің өзі, адам Шеберлікті зерттей бастағаннан бастамалауға дейін «бір жыл мен бір күн» аралығында болуы дәстүрлі екенін айтқан, бірақ ол бұл ережені жиі бұзған. БДВ-де бастамалау тек бірінші дәрежеге ғана қабылдайды. Екінші дәрежеге өту үшін бастамалаушы тағы бір рәсімнен өтуі керек, онда ол ырымдық құралдар мен жабдықтардың атқаратын қызметін атап, сипаттайды. Сондай-ақ, осы рәсімде оған кәсіби есім беріледі. Екінші дәрежеге ие болғандықтан, БДВ өзгелерді Шеберлікке бастауға немесе өздерінің жартылай тәуелсіз шоғырларын құруға қабілетті деп есептеледі. Үшінші дәреже – БДВ-дегі ең жоғары дәреже, ол Ұлы Рәсімге қатысуды қамтиды, нақты немесе символдық түрде, және кейбір жағдайларда садизм мен мазохизмге ұқсас болғандықтан жиі өткізілмейтін ырымдық қамшылауды қамтиды. Осы дәрежеге ие болғаннан кейін бастамалаушы өздерінің аналық шоғырынан толығымен тәуелсіз шоғырлар құруға қабілетті. Жаңа дәуірдің діни ғалымы Джеймс Р. Льюис өзінің «Witchcraft today: an encyclopaedia of Wiccan and neopagan traditions» кітабында жоғары діни қызметкер әйел, жаңа үшінші дәрежелі жоғары діни қызметкер әйелдің басшылығымен алғашқы жаңа шоғырын сәтті құрған кезде патшайым болады деп жазды (ортодоксалды Гарднериандық жүйеде). Одан кейін ол «ай тәжін» киюге құқылы болады. Джеральд Гарднерге дейінгі жоғары діни қызметкерлер мен патшайымдардың тізімі шежіре ретінде белгілі, және әрбір ортодоксалды Гарднериандық жоғары діни қызметкерінің өз мәртебесінің нақтылығын дәлелдейтін «шежіре қағаздары» бар. Бұл үш деңгейлі жүйе бастамалаудан кейін негізінен БДВ-ге тән және оған негізделген дәстүрлерге. Кокраниандық дәстүр, ол Роберт Кокрейннің іліміне негізделген, бірақ БДВ емес, бастамалаудың үш дәрежесін қамтымайды, жаңадан бастаушы және бастамалаушы сатылары ғана бар. Кейбір жалғыз виккандар өзін-өзі бастау рәсімдерін де орындайды, өзін виккан болуға бағыштайды. Олардың алғашқысы Пол Хусонның «Солқынуды меңгеру» (1970) еңбегінде жарияланды, және бұл ерекше Раббының дұғасын кері оқып, тарихи Сиқыршылар аңшылығына қарсылық білдірудің символы ретінде болды. Кейінірек, көбірек ашық пұтқа табынушылыққа бағытталған өзін-өзі бастау рәсімдері Дорин Валиенте, Скотт Каннингэм және Silver RavenWolf сияқты авторлардың жалғыз виккандарға арналған кітаптарында жарияланды. Қол ұстасу – виккандар ұйымдастыратын тағы бір мереке, және бұл олардың үйлену тойында қолданылатын жалпы термин. Кейбір виккандар бір жыл және бір күнге сынақ некесін тойлайды, бұл кейбір дәстүрлерде Лугнасад шәмбесінде жасалуы керек, өйткені бұл ирландтар арасындағы сынақ некелері үшін дәстүрлі уақыт болды. Виккадағы жалпы үйлену уәдесі – «сүйіспеншілік созылып жатқанша», дәстүрлі христиандық «өлім бізді айырғанша» орнына айтылады. Алғашқы белгілі виккандық үйлену рәсімі 1960 жылы Брикет Вуд шоғырында Фредерик Ламонд пен оның бірінші әйелі Джиллиан арасында өтті. Виккан отбасыларындағы нәрестелер Виканинг деп аталатын рәсімге қатыса алады, бұл крещениеге ұқсас. Мұның мақсаты – баланы Құдай мен Құдайшаның қорғауына ұсыну. Ата-аналарға балаларға «Викканың сыйлығын» олардың жасына сәйкес беруге кеңес беріледі. Виккадағы ерік бостандығының маңыздылығына сәйкес, баладан Виккаға немесе басқа да пұтқа табынушылыққа қосылу талап етілмейді немесе міндеттелмейді, егер олар ересек болғанда олай қаламаса.

Various rites of passage can be found within Wicca. Perhaps the most significant of these is an initiation ritual, through which somebody joins the Craft and becomes a Wiccan. In British Traditional Wiccan (BTW) traditions, there is a line of initiatory descent that goes back to Gerald Gardner, and from him is said to go back to the New Forest coven; however, the existence of this coven remains unproven. Gardner himself claimed that there was a traditional length of "a year and a day" between when a person began studying the Craft and when they were initiated, although he frequently broke this rule with initiates. In BTW, initiation only accepts someone into the first degree. To proceed to the second degree, an initiate has to go through another ceremony, in which they name and describe the uses of the ritual tools and implements. It is also at this ceremony that they are given their craft name. By holding the rank of second degree, a BTW is considered capable of initiating others into the Craft, or founding their own semi autonomous covens. The third degree is the highest in BTW, and it involves the participation of the Great Rite, either actual or symbolically, and in some cases ritual flagellation, which is a rite often dispensed with due to its sado masochistic overtones. By holding this rank, an initiate is considered capable of forming covens that are entirely autonomous of their parent coven. According to new age religious scholar James R. Lewis, in his book Witchcraft today: an encyclopaedia of Wiccan and neopagan traditions, a high priestess becomes a queen when she has successfully hived off her first new coven under a new third degree high priestess (in the orthodox Gardnerian system). She then becomes eligible to wear the "moon crown". The sequence of high priestess and queens traced back to Gerald Gardner is known as a lineage, and every orthodox Gardnerian High Priestess has a set of "lineage papers" proving the authenticity of her status. This three tier degree system following initiation is largely unique to BTW, and traditions heavily based upon it. The Cochranian tradition, which is not BTW, but based upon the teachings of Robert Cochrane, does not have the three degrees of initiation, merely having the stages of novice and initiate. Some solitary Wiccans also perform self initiation rituals, to dedicate themselves to becoming a Wiccan. The first of these to be published was in Paul Huson's Mastering Witchcraft (1970), and unusually involved recitation of the Lord's Prayer backwards as a symbol of defiance against the historical Witch Hunt. Subsequent, more overtly pagan self initiation rituals have since been published in books designed for solitary Wiccans by authors like Doreen Valiente, Scott Cunningham and Silver RavenWolf. Handfasting is another celebration held by Wiccans, and is the commonly used term for their weddings. Some Wiccans observe the practice of a trial marriage for a year and a day, which some traditions hold should be contracted on the Sabbat of Lughnasadh, as this was the traditional time for trial, "Telltown marriages" among the Irish. A common marriage vow in Wicca is "for as long as love lasts" instead of the traditional Christian "till death do us part". The first known Wiccan wedding ceremony took part in 1960 amongst the Bricket Wood coven, between Frederic Lamond and his first wife, Gillian. Infants in Wiccan families may be involved in a ritual called a Wiccaning, which is analogous to a Christening. The purpose of this is to present the infant to the God and Goddess for protection. Parents are advised to "give children the gift of Wicca" in a manner suitable to their age. In accordance with the importance put on free will in Wicca, the child is not expected or required to adhere to Wicca or other forms of paganism should they not wish to do so when they reach adulthood.

Көлеңкелер кітабы

Виккада христиандық Киелі кітап, яһудилік Танах немесе исламдық Құран сияқты белгілі бір киелі мәтін жоқ, бірақ әртүрлі дәстүрлер маңызды деп санайтын және олардың сенімдері мен тәжірибелеріне әсер ететін белгілі бір жазбалар мен мәтіндер бар. Джеральд Гарднер өзінің ковенінде көптеген мәтіндерді қамтитын «Көлеңкелер кітабы» (басқаша атаулары да бар) атты кітапты пайдаланды, оған ол үнемі қосымшалар енгізіп, өзгерістер жасады. Оның «Көлеңкелер кітабында» Чарльз Годфри Лиландтың «Арадия, немесе Соқылардың Ішкі сыры» (1899) және Гарднер жеке таныс болған 19-20 ғасырлардағы оккультист Алестер Кроулидің еңбектері сияқты әртүрлі көздерден алынған мәтіндер бар. Кітапта сонымен қатар Гарднер мен оның Жоғары жыншысы Дорин Валиенте жазған поэзия үлгілері де кездеседі, олардың ең танымал туындысы – Құдайдың Ескертуі. Салтанатты сиқыршылардың гримуарларына ұқсас, кітапта ритуалдар мен сиқырларды орындау туралы нұсқаулар, сондай-ақ осы ритуалдарда қолданылатын «Эко Эко Азарак» сияқты діни өлеңдер мен әндер жазылған. Гарднердің бастапқы ниеті кітаптың әрбір көшірмесінің өзгеше болуы еді, себебі шәкірттер бастамашыларынан көшіріп алады, бірақ олар жеке тиімсіз деп санаған нәрселерді өзгерте алады. Алайда, бүгінгі таңда көптеген Гарднерлік сиқыршылар, әсіресе АҚШ-та, кітаптың барлық көшірмелерін Жоғары жыншы Моник Уилсон Гарднерден көшірген нұсқаға сәйкес сақтайды, ешқандай өзгеріс енгізбейді. «Көлеңкелер кітабы» бастапқыда БТВ-ге кірмегендерден құпия сақталуы тиіс еді, бірақ кітаптың бөліктері Чарльз Карделл, Леди Шеба, Джанет Фаррар және Стюарт Фаррар сияқты авторлар тарапынан жарияланды.

Символизм

Пентакл – Викка дінін ұстанатындар жиі қолданатын символ. Виккандар пентаклдің бес бұрышын бес элементтің – жер, ауа, от, су және эфир/рухтың – бейнесі деп түсіндіреді. Сонымен қатар, ол адамның символы ретінде де қарастырылады, онда бес бұрыш бас, қолдар мен аяқтарды көрсетеді.

Құрылымы

Викканың біртұтас ұйымдық құрылымы жоқ. Виккада барлық жақтастары дін қызметкерлері (және дін қызметкерлері) саналады. Викка көбінесе бастау рәсімін қажет етеді.

Дәстүрлер

1950-1970 жылдар аралығында викка қозғалысы негізінен Гарднерия виккасы және Александрия виккасы сияқты рулық топтармен шектелген кезде, «дәстүр» әдетте бастау беруді білдіретін. Бірақ, осындай топтардың көбейіп, көбінесе бұрынғы бастаушылығы жоқ адамдар құрған сайын, бұл термин викка ішіндегі діни бағыттың синониміне айналды. Дінтәнушылар викканы христиандық пен оның көптеген бағыттары сияқты, маңызды мәселелерде ерекшеленетін, бірақ негізгі сенімдері ортақ болатын дін ретінде қарастырады. Мұндай дәстүрлер көп, сонымен қатар ешқандай нақты рулық желіге жатпай, жеке жұмыс істейтін адамдар да бар. Кейбір тайпалар құрылды, бірақ олар нақты бір дәстүрді ұстанбай, өздеріне қажетті ықпал мен тәжірибелерді таңдайды. Джеральд Гарднерге бастаушылық шежіресін жатқызатын дәстүрлерге Гарднерия виккасы, Александрия виккасы және Алгард дәстүрі жатады; олардың ортақ тарихынан, олар көбінесе Британдық дәстүрлі виккасы деп аталады, әсіресе Солтүстік Америкада. Басқа дәстүрлер өздерінің бастауын басқа тұлғаларға іздейді, тіпті олардың сенімдері мен тәжірибелері Гарднердің ықпалында болғанмен. Оларға Роберт Кокрейнге бастауын жатқызатын Кокрейннің шеберлігі мен 1734 дәстүрі, Виктор Андерсон мен Гвидион Пенддервенге бастауын жатқызатын Фери және Зюзанна Будапештке ықпалын жатқызатын Дианика виккасы кіреді. Осы топтардың кейбіреулері өздерін «сыйыршылар» (Witches) деп атауды ұнатады, осылайша оларды көбінесе «викан» терминін қолданатын BTW дәстүрлерінен ажыратады (Этимологияға қараңыз). 1980 жылдары Гарднерия және Александрия дәстүрлерінің бастауышы Вивиан Кроули оларды біріктірді. Пирсон «Викка дамып, кейде түбірінен өзгеше формаларға айналды» деп атап көрсетті. Викка сонымен қатар оны қабылдаған әртүрлі ұлттық контексттерге бейімделді; мысалы, Ирландияда ежелгі ирланд құдайларын құрметтеу виккаға енгізілді.

In the 1950s through to the 1970s, when the Wiccan movement was largely confined to lineaged groups such as Gardnerian Wicca and Alexandrian Wicca, a "tradition" usually implied the transfer of a lineage by initiation. However, with the rise of more and more such groups, often being founded by those with no previous initiatory lineage, the term came to be a synonym for a religious denomination within Wicca. Scholars of religion tend to treat Wicca as a religion with denominations that differ on some important points but share core beliefs, much like Christianity and its many denominations. There are many such traditions and there are also many solitary practitioners who do not align themselves with any particular lineage, working alone. Some covens have formed but who do not follow any particular tradition, instead choosing their influences and practices eclectically. Those traditions which trace a line of initiatory descent back to Gerald Gardner include Gardnerian Wicca, Alexandrian Wicca and the Algard tradition; because of their joint history, they are often referred to as British Traditional Wicca, particularly in North America. Other traditions trace their origins to different figures, even if their beliefs and practices have been influenced to a greater or lesser extent by Gardner. These include Cochrane's Craft and the 1734 Tradition, both of which trace their origins to Robert Cochrane; Feri, which traces itself back to Victor Anderson and Gwydion Pendderwen; and Dianic Wicca, whose followers often trace their influences back to Zsuzsanna Budapest. Some of these groups prefer to refer to themselves as Witches, thereby distinguishing themselves from the BTW traditions, who more typically use the term Wiccan (see Etymology). During the 1980s, Viviane Crowley, an initiate of both the Gardnerian and Alexandrian traditions, merged the two. Pearson noted that "Wicca has evolved and, at times, mutated quite dramatically into completely different forms". Wicca has also been "customized" to the various national contexts into which it has been introduced; for instance, in Ireland, the veneration of ancient Irish deities has been incorporated into Wicca.

Құрлық

Жаңа Викка дәстүрі қауымдарға бөлінген, олар бастама алған діни қызметкерлер мен діни қызметкер әйелдерден құралған. Қауымдар дербес болып табылады және әдетте серіктестікте жұмыс істейтін Бас діни қызметкер мен Бас діни қызметкер әйел басқарады, бұл әрқайсысы бірінші, екінші және үшінші дәрежедегі бастамадан өткен жұп. Кейде қауымның басшылары екінші дәрежелі бастамашылар ғана болады, онда олар бас қауымның билігіне бағынады. Жаңа діни қызметкерлерді қабылдау және оқыту көбінесе қауым ортасында жүзеге асырылады, бірақ бұл міндетті емес, және кейбір бастама алған Виккандар ешқандай қауымға мүше болмайды. Көптеген қауымдар 18 жасқа толмаған мүшелерді қабылдамайды. Олар көбінесе өзінің бар екендігін жарияламайды, ал жариялаған жағдайда, оны түрлі діндер туралы журналдар арқылы жасайды. Кейбір қауымдар курстар мен семинарларды ұйымдастырады, оларға болашақ мүшелер келіп, бағаланады. Көптеген Викка дәстүрлерінде қауым үшін мүшелердің идеалды саны он үш делінеді, бірақ бұл қатаң ереже емес. Шындығында, көптеген АҚШ қауымдары одан да кішкентай, бірақ мүшелік "ашық" рәсімдерге қатысатын Виккандармен толықтырылуы мүмкін. Пирсонның айтуынша, қауымдар әдетте бес пен он адамнан тұрады. Олар көбінесе жаппай қабылдаудан аулақ болады, себебі рәсімдер үшін жиналатын кеңістік табу қиын, сондай-ақ үлкен топтар қауымдар пайдаланатын жақындық және сенім сезімін бәсеңдетіп жібереді. Кейбір қауымдар қысқа өмір сүреді, ал басқалары көп жылдар бойы сақталады. Reclaiming дәстүріндегі қауымдар көбінесе бір жынысты және иерархиялық емес құрылымға ие. Бастапқы тобынан шығып, жаңа, бөлек қауым құруға тырысқан қауым мүшелері Виккада "бөлініп кеткен" деп сипатталады. Қауымға қабылдау алдында әдетте бір жыл және бір күнге созылатын оқу кезеңінен өту қажет. Осы кезеңде оқу бағдарламасы белгіленуі мүмкін. Кейбір қауымдарда осы кезеңде, бастау алдында, "арналу" рәсімі өткізілуі мүмкін, бұл адамға сынақ мерзімінде белгілі бір рәсімдерге қатысуға мүмкіндік береді. Кейбір жеке Виккандар да дінге арналулары алдында бір жыл және бір күн бойы оқуға шешім қабылдайды. Әртүрлі Бас діни қызметкерлер мен Бас діни қызметкер әйелдер жаңа бастама алғандардың оларды "көтеріп ұстағанын", бірақ кейіннен осы оқушылар Викка туралы өз білімдері мен тәжірибесін дамыта отырып, осы "көтерілісті" жоққа шығаратынын хабарлайды. Қауым ішінде әртүрлі мүшелер, мысалы, Қабала, астрология немесе Таро сияқты нақты салалар бойынша білімі үшін құрметке ие болуы мүмкін. Ұлыбританиядағы Британдық дәстүрлі Виккандар арасындағы тәжірибесіне сүйене отырып, Пирсон бірінші дәрежелі бастамашы мен екінші дәрежелі бастамашы болу арасындағы уақыттың "әдетте екі жылдан бес жылға дейін" созғанын айтты. Кейбір тәжірибешілер жоғары дәрежелерге өтудің орнына бірінші дәрежелі бастамашы ретінде қалуды таңдайды.

Lineaged Wicca is organised into covens of initiated priests and priestesses. Covens are autonomous and are generally headed by a High Priest and a High Priestess working in partnership, being a couple who have each been through their first, second, and third degrees of initiation. Occasionally the leaders of a coven are only second degree initiates, in which case they come under the rule of the parent coven. Initiation and training of new priesthood is most often performed within a coven environment, but this is not a necessity, and a few initiated Wiccans are unaffiliated with any coven. Most covens would not admit members under the age of 18. They often do not advertise their existence, and when they do, do so through pagan magazines. Some organise courses and workshops through which prospective members can come along and be assessed. A commonly quoted Wiccan tradition holds that the ideal number of members for a coven is thirteen, though this is not held as a hard and fast rule. Indeed, many U. S. covens are far smaller, though the membership may be augmented by unaffiliated Wiccans at "open" rituals. Pearson noted that covens typically contained between five and ten initiates. They generally avoid mass recruitment due to the feasibility of finding spaces large enough to bring together greater numbers for rituals and because larger numbers inhibit the sense of intimacy and trust that covens utilise. Some covens are short lived, but others have survived for many years. Covens in the Reclaiming tradition are often single sex and non hierarchical in structure. Coven members who leave their original group to form another, separate coven are described as having "hived off" in Wicca. Initiation into a coven is traditionally preceded by an apprenticeship period of a year and a day. A course of study may be set during this period. In some covens a "dedication" ceremony may be performed during this period, some time before the initiation proper, allowing the person to attend certain rituals on a probationary basis. Some solitary Wiccans also choose to study for a year and a day before their self dedication to the religion. Various high priestesses and high priests have reported being "put on a pedestal" by new initiates, only to have those students later "kick away" the pedestal as they develop their own knowledge and experience of Wicca. Within a coven, different members may be respected for having particular knowledge of specific areas, such as the Qabalah, astrology, or the Tarot. Based on her experience among British Traditional Wiccans in the UK, Pearson stated that the length of time between becoming a first degree initiate and a second was "typically two to five years". Some practitioners nevertheless chose to remain as first degree initiates rather than proceed to the higher degrees.

Эклектикалық Викка

Көптеген виккандар бір ғана дәстүрді немесе тіпті бастамалау рәсімін де міндетті түрде ұстанбайды. Бұл эклектикалық виккандар виккаға және кең мағынадағы язычествоға байланысты әртүрлі діни дәстүрлердің сенімдері мен ритуалдарын қабылдап, жаңаша өңдеу арқылы әрқайсысы өздерінің синкретикалық рухани жолын құрады. Қазіргі викка практикасының бастауы белгілі бір дәстүрлердегі таңдалған бірнеше бастамалау алған адамдардың келісімдік әрекеттерінде болғанымен, эклектикалық виккандар көбінесе ешқандай дәстүрге араласпаған, жеке тәжірибешілер болып табылады. Әсіресе АҚШ-та халықтың қызығушылығының артуы дәстүрлі бастамалау рәсімінің виккаға қатысуға деген сұранысты қанағаттандыру мүмкіндігін шектеді. 1970 жылдардан бастап, ірі, бейресми, көбінесе көпшілікке жарияланатын лагерьтер мен семинарлар өткізіле бастады. Бұл формальды емес, бірақ қолжетімді викка түрі сәтті болды. Эклектикалық викка Америкадағы викканың ең танымал түрі және эклектиктердің саны дәстүрлі виккандардан әлдеқайда көп. Эклектикалық викка міндетті түрде дәстүрді толық қабылдамауды білдірмейді. Эклектикалық тәжірибешілер өздерінің жеке идеялары мен ритуалдық амалдарына сүйене отырып, бір немесе бірнеше діни немесе философиялық жолдардан да нәр ала беруі мүмкін. Виккаға эклектикалық көзқарас көбінесе жер бетіне табыну, сондай-ақ ежелгі египеттік, грек, саксон, англосаксон, кельт, азиялық, еврей және полинезиялық дәстүрлерге сүйенеді. Британдық дәстүрлі виккандардан, «Реclaiming» виккандарынан және әртүрлі эклектикалық виккандардан өзгеше, социолог Дуглас Эззи «негізінен тұтынушылық маркетингпен қозғалатын және фильмдер, телешоулар, коммерциялық журналдар мен тұтыну тауарлары арқылы бейнеленген» «Халыққа танымал сиқыршылық» деп аталатын құбылыс бар екенін айтты. Осы сияқты кітаптар мен журналдар көбінесе жас қыздарға бағытталған және жігіттерді тарту немесе кері қайтару, ақша табу және үйді қорғау сияқты сиқыр амалдарына орын берген. Ол мұны «Жаңа дәуір сиқыршылығы» деп атап, оған қатысушыларды Жаңа дәуірдің жақтастарымен салыстырды.

Шығуы, 19211935

Викка 1921 және 1950 жылдар аралығында Англияда құрылды, тарихшы Рональд Хаттон оны «Англия әлемге берген толыққанды қалыптасқан жалғыз дін» деп атады. Ғалымдар бұл дінді «жасалма дәстүр» деп сипаттайды, ол түрлі ежелгі элементтердің жиынтығынан құралған, олардың көпшілігі бұрыннан бар діни және эзотерикалық қозғалыстардан алынған. Пирсон оны «ғасыр сотының мәдени күштерінен» пайда болған деп сипаттады. Викка негіз ретінде «сынықшылар культі» гипотезасын қабылдады. Бұл гипотеза бойынша, ерте замандағы Еуропада сынықшылар деп қудаланғандар шын мәнінде жоғалған пұтқа табынушылық діннің жақтастары болған – қудалаушылардың айтуынша, шайтанға табынушылар емес, немесе азаптау қорқынышымен мойындаған кінәсіз адамдар емес, бұл тарихи консенсус ұзақ уақыт бойы болды. «Викканың әкесі» Джеральд Гарднер өзінің діні осы еуропалық «сынықшылар культінің» қалдығы екенін мәлімдеді. «Сынықшылар культі» теориясын алғаш 1828 жылы неміс профессоры Карл Эрнест Ярке айтқан, кейін неміс Франц Йозеф Моне және француз тарихшысы Жюль Мишеле қолдаған. 19 ғасырдың соңында оны екі американдық – Матильда Жослин Гейдж және Чарльз Лиланд қабылдады, соңғысы 1899 жылы шыққан «Арадия немесе Сынықшылардың Інжілі» атты кітабында оның нұсқасын насихаттады. Теорияның ең белгілі жақтасы – ағылшын египтологы Маргарет Мюррей болды, ол оны бірнеше кітаптарында насихаттады, ең ірілері – 1921 жылғы «Батыс Еуропадағы Сынықшылар культі» және 1933 жылғы «Сынықшылардың Құдайы». Симпсон Мюррейдің теориясын шынжырлаған Фольклор қоғамының замандас мүшесінің тек Джеральд Гарднер болғанын атап өтті, ол оны Викканың негізі ретінде пайдаланды. 1999 жылы жарық көрген «Айдың жеңісі» атты кітабында ағылшын тарихшысы Рональд Хаттон Викканың ежелгі пұтқа табынушылық әдет-ғұрыптарының орта ғасырларда халықтық дәстүрлер ретінде христиандыққа айналғаннан кейін қазіргі заманға дейін сақталғаны туралы талапты зерттеді. Хаттон көптеген халықтық дәстүрлердің (мысалы, май тамыры биі) орта ғасырлардан бастау алатынын анықтады. Ол орта ғасырлық тойлардың пұтқа табынушылық тамыры бар деген идея протестанттық реформацияның салдары екенін қорытындылады. Хаттон Викканың қазіргі заманғы «Жаңа дәуір» қозғалысынан бұрын пайда болғанын және оның жалпы философиясы айтарлықтай ерекшеленетінін атап өтті. Алғашқы Виккаға әсер еткен басқа да батыс эзотерикалық дәстүрлері мен практикалары, олардың ішінде рәсімдік сиқыр, Алестер Кроули және оның Телема діні, масондық, спиритуализм және теософия кірді. Викка сонымен қатар халық сиқырына және шеберлердің іс-әрекеттеріне де сүйенді. Оған фольклористика бойынша ғылыми еңбектер, әсіресе Джеймс Фрейзердің «Алтын тармақ» кітабы, сондай-ақ Роберт Грейвстің «Ақ Құдай» сияқты романтикалық жазбалар, сонымен қатар Вудкрафт рыцарлық ордені және Друидизм сияқты қазіргі заманғы пұтқа табынушылық топтары да әсер етті.

Wicca was founded in England between 1921 and 1950, representing what the historian Ronald Hutton called "the only full formed religion which England can be said to have given the world". Characterised as an "invented tradition" by scholars, Wicca was created from the patchwork adoption of various older elements, many taken from pre existing religious and esoteric movements. Pearson characterised it as having arisen "from the cultural impulses of the fin de siècle". Wicca took as its basis the witch cult hypothesis. This was the idea that those persecuted as witches in early modern Europe were actually followers of a surviving pagan religion; not Satanists as the persecutors claimed, nor innocent people who confessed under threat of torture, as had long been the historical consensus. The 'Father of Wicca', Gerald Gardner, claimed his religion was a survival of this European 'witch cult'. The 'witch cult' theory had been first expressed by the German Professor Karl Ernest Jarcke in 1828, before being endorsed by German Franz Josef Mone and then the French historian Jules Michelet. In the late 19th century, it was then adopted by two Americans, Matilda Joslyn Gage and Charles Leland, the latter of whom promoted a variant of it in his 1899 book, Aradia, or the Gospel of the Witches. The theory's most notable advocate was the English Egyptologist Margaret Murray, who promoted it in a series of books – most notably 1921's The Witch Cult in Western Europe and 1933's The God of the Witches. Simpson noted that the only contemporary member of the Folklore Society who took Murray's theory seriously was Gerald Gardner, who used it as the basis for Wicca. In his 1999 book The Triumph of the Moon, English historian Ronald Hutton researched the Wiccan claim that ancient pagan customs have survived into modern times after being Christianised in medieval times as folk practices. Hutton found that most of the folk customs which are claimed to have pagan roots (such as the Maypole dance) actually date from the Middle Ages. He concluded that the idea that medieval revels were pagan in origin is a legacy of the Protestant Reformation. Hutton noted that Wicca predates the modern New Age movement and also differs markedly in its general philosophy. Other influences upon early Wicca included various Western esoteric traditions and practices, among them ceremonial magic, Aleister Crowley and his religion of Thelema, Freemasonry, Spiritualism, and Theosophy. To a lesser extent, Wicca also drew upon folk magic and the practices of cunning folk. It was further influenced both by scholarly works on folkloristics, particularly James Frazer's The Golden Bough, as well as romanticist writings like Robert Graves' The White Goddess, and pre existing modern pagan groups such as the Order of Woodcraft Chivalry and Druidism.

Алғашқы кезеңдері, 1936-1959

1930 жылдары Англияда неопагандық «Солқындық» дінін (қазір Викка деп танылатын) практикалаудың алғашқы дәлелдері пайда болды. Мюррейдің «Солқындық культы» туралы жазбаларынан шабыттанған елдің Норфолк, Чешир және Нью-Форест сияқты аймақтарындағы бірнеше топтар өздерін құрды. Викка тарихы 20-ғасырдың ортасында Джеральд Гарднермен («Викканың әкесі») басталады. Гарднер зейнеткерлікке шыққан британдық мемлекеттік қызметкер және пұтқа табынушылық пен оккультизмді білетін әуесқой антрополог болған. Ол 1930 жылдардың соңында Нью-Форест, Гэмпширде сиқыршылардың ковеніне қабылданып, үйренгенін мәлімдеді. Бұл өнерді жалғастыруға ниеттенген Гарднер 1940 жылдары әйелі Доннамен бірге «Брикет Вуд» ковенін құрды. Ковеннің алғашқы мүшелерінің көп бөлігі клуб мүшелерінен тартылды және оның жиналыстары клуб аумағында өтті. Ертедегі Викканың көптеген белгілі тұлғалары осы ковеннің тікелей үйреншіктері болды, олардың ішінде Дафо, Дорин Валиенте, Джек Брацелин, Фредерик Ламонд, Дайонис, Элеонора Боун және Лоис Борн болды. 1951 жылы 1735 жылғы Солтқындық заңы күшін жойғаннан кейін Солтқындық діні өсе бастады, содан кейін Джеральд Гарднер және одан кейін Чарльз Карделл және Сесил Уильямсон сияқтылар өнердің өз нұсқаларын жариялай бастады. Гарднер және басқалар «Викка» терминін діни идентификатор ретінде пайдаланған жоқ, оны «солтқындық культы», «солтқындық» және «Ескі дін» деп атады. Дегенмен Гарднер солтқынды «Вика» деп атады. 1960 жылдары діннің атауы «Викка» деп қалыптасты. Гарднердің дәстүрі, кейін Гарднериандық деп аталды, Англияда басым формаға айналып, Британ аралдарының басқа бөліктеріне тарады.

Өзгерістер мен таралу, 1960 жылдан қазіргі уақытқа дейін

Гарднердің 1964 жылы қайтыс болғаннан кейін, қолөнер британдық таблоидтардағы сенсациялық жарияланымдар мен жағымсыз бейнелеулерге қарамастан, одан әрі дами берді. Жаңа дәстүрлерді Роберт Кокрейн, Сибил Лик және ең бастысы Алекс Сандерс сияқты тұлғалар таратуға көшпеді. Оның Александриялық Виккасы, негізінен Гарднер Виккасына негізделген, бірақ салт-дәстүрлі сиқырға баса назар аударған, тез тарады және бұқаралық ақпарат құралдарында көп талқыланды. Осы кезеңде "Викка" термині "Сиқыршылық" терминінен гөрі жиі қолданыла бастады және сенім Австралия мен АҚШ сияқты елдерге тарады. 1970 жылдары 1960 жылдардағы контрмәдениеттің ықпалымен жаңа буын Виккаға қосылды. Көптегендері қозғалысқа экологиялық идеяларын әкелді, бұл Ұлыбританиядағы Ядролық қаруға қарсы жақтастар тобының құрылуында көрінді. АҚШ-та Виктор Андерсон, Кора Андерсон және Гвидион Пенддервен Фери дәстүрін құрды. Америка Құрама Штаттары мен Австралияда бұрынғы, аймақтық халықтық сиқыр дәстүрлеріне негізделген және көбінесе Гарднер Виккасының негізгі құрылымымен үйлестірілген жаңа, жергілікті дәстүрлер пайда бола бастады. Олардың ішінде Виктор Андерсонның Фери дәстүрі, Джозеф Уилсонның 1734 дәстүрі, Айдан Келлидің Алтын таңның Жаңа реформаланған православиелік ордені және, ақырында, Зюзанна Будапешттің Дианалық Виккасы бар, олардың әрқайсысы сенімнің әртүрлі аспектілеріне баса назар аударды. Сол кезде адамдарға формальды баулусыз немесе оқытусыз өздері сиқыршы болуға қалай үйренуге болатынын үйрететін кітаптар пайда бола бастады, олардың арасында Пол Хусонның "Сиқыршылықты меңгеру" (1970) және Леди Шебаның "Көлденеңдер кітабы" (1971) кіретін еді. Осыған ұқсас кітаптар 1980 және 1990 жылдары да жариялануын жалғастырды, Дорин Валиенте, Джанет Фаррар, Стюарт Фаррар және Скотт Каннингэм сияқты авторлардың жазбаларымен ынталандырылды, олар қолөнерге өзін-өзі баулу идеясын танымал етті. Канададағы сиқыршылардың арасында Виктория университетінің антропологы Хизер Боттинг (туған аты Харден) мемлекеттік университеттің алғашқы танылған Викка капелланы болды. Ол Селесте мәжілісінің бас діни қызметкері. 1990 жылдары, өзін-өзі баулушылардың саны артып келе жатқанда, танымал БАҚ "Крема" (1996) сияқты көркем фильмдерде және "Charmed" (1998–2006) сияқты телесериалдарда "сиқыршылықты" зерттей бастады, көптеген жас адамдарды діни сиқыршылық идеясымен таныстырды. Бұл өсіп келе жатқан демографиялық топ көп ұзамай Интернет және Silver RavenWolf сияқты авторлар арқылы қамтылды, бұл дәстүрлі Викка топтары мен жеке тұлғалардың сынына ұшырады. Викканың трендтік, эклектикалық және Жаңа дәуір қозғалысының ықпалымен дамитынына жауап ретінде көптеген сиқыршылар қолөнердің Гарднерден бұрынғы шығу тегіне және Карделл мен Кокрейн сияқты бәсекелестерінің дәстүрлеріне жүгінді, өздерін "дәстүрлі сиқыршылықты" ұстанатындар деп сипаттады. Бұл дәстүрлі сиқыршылықтың қайта жандануына енген топтарға Эндрю Чамблидің Cultus Sabbati және Корнуоллдың Ros an Bucca мәжілісі кірді.

Following Gardner's death in 1964, the Craft continued to grow unabated despite sensationalism and negative portrayals in British tabloids, with new traditions being propagated by figures like Robert Cochrane, Sybil Leek, and most importantly Alex Sanders, whose Alexandrian Wicca, which was predominantly based upon Gardnerian Wicca, albeit with an emphasis placed on ceremonial magic, spread quickly and gained much media attention. Around this time, the term "Wicca" began to be commonly adopted over "Witchcraft" and the faith was exported to countries like Australia and the United States. During the 1970s, a new generation joined Wicca who had been influenced by the counterculture of the 1960s. Many brought environmentalist ideas with them into the movement, as reflected by the formation of groups like the UK based Pagans Against Nukes. In the U. S., Victor Anderson, Cora Anderson, and Gwydion Pendderwen established the Feri Tradition. It was in the United States and in Australia that new, home grown traditions, sometimes based upon earlier, regional folk magical traditions and often mixed with the basic structure of Gardnerian Wicca, began to develop, including Victor Anderson's Feri Tradition, Joseph Wilson's 1734 Tradition, Aidan Kelly's New Reformed Orthodox Order of the Golden Dawn, and eventually Zsuzsanna Budapest's Dianic Wicca, each of which emphasised different aspects of the faith. It was also around this time that books teaching people how to become Witches themselves without formal initiation or training began to emerge, among them Paul Huson's Mastering Witchcraft (1970) and Lady Sheba's Book of Shadows (1971). Similar books continued to be published throughout the 1980s and 1990s, fuelled by the writings of such authors as Doreen Valiente, Janet Farrar, Stewart Farrar, and Scott Cunningham, who popularised the idea of self initiation into the Craft. Among witches in Canada, anthropologist Heather Botting (née Harden) of the University of Victoria was the first recognized Wiccan chaplain of a public university. She is the original high priestess of Coven Celeste. In the 1990s, amid ever rising numbers of self initiates, the popular media began to explore "witchcraft" in fictional films like The Craft (1996) and television series like Charmed (1998–2006), introducing numbers of young people to the idea of religious witchcraft. This growing demographic was soon catered to through the Internet and by authors like Silver RavenWolf, much to the criticism of traditional Wiccan groups and individuals. In response to the way that Wicca was increasingly portrayed as trendy, eclectic, and influenced by the New Age movement, many Witches turned to the pre Gardnerian origins of the Craft, and to the traditions of his rivals like Cardell and Cochrane, describing themselves as following "traditional witchcraft". Groups within this Traditional Witchcraft revival included Andrew Chumbley's Cultus Sabbati and the Cornish Ros an Bucca coven.

Демография

Ұлыбританияда пайда болған Викка содан кейін Солтүстік Америкаға, Австралияға, Еуропаның континенттік бөлігіне және Оңтүстік Африкаға тарады. Әлем бойынша Викканың нақты саны белгісіз, және олардың ұйымдаспаған құрылымының салдарынан, көптеген басқа діндерге қарағанда неопагандық сенімдердің жақтастарының санын анықтау қиынырақ екені айтылады. Дегенмен, әлемдік діндердің статистикасын жинақтауға маманданған тәуелсіз сайт Adherents.com, Викка жақтастарының санын бағалау бойынша отыздан астам дереккөз келтіреді (көбінесе АҚШ және Ұлыбританиядан). Осы деректер негізінде олар 800 000 жақтасқа жуық орташа есеп жасады. 2016 жылы Дойл Уайт "әлем бойынша жүздеген мыңдаған Викканы тәжірибе етіп жүргендер бар" деп мәлімдеді. 1998 жылы Викканың бас жұбысы және академиялық психолог Вивианна Кроули Викканың Рим-католик халқы басым елдерде таралуының сәттілігі төмендеуі мүмкін екенін айтты. Ол мұның себебі Викканың әйелдік құдайға баса назар аударуы, протестанттық ортада тәрбиеленген адамдар үшін жаңалық болуы мүмкін деп болжады. Өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, Пирсон осы пікірге келіседі. Викка дінді таратуға тырыспайтын дін ретінде сипатталады. 1998 жылы Пирсон Викка ретінде өскен адамдардың өте аз екенін, бірақ Викка жақтастарының саны артып келе жатқанын, соның ішінде ата-аналар да бар екенін атап өтті. Көптеген Викка ата-аналары өз балаларын Викка деп атамайды, олардың діни таңдауларын жасауға жетілген кезде мүмкіндік беру маңызды деп санайды. 1980-1990 жылдары Калифорниядағы Reclaiming дәстүрінің жақтастары арасындағы зерттеулерінде антрополог Жон Саломонсен көптеген адамдардың "керемет аяннан" кейін осы қозғалысқа қосылғанын айтты. Интернеттегі трендтерді талдау негізінде дінтанушылар Дуглас Эззи мен Хелен Бергер 2009 жылға қарай Викканың бұрынғы жылдары байқаған "көтерілісі" баяулағанын дәлелдеді.

Originating in Britain, Wicca then spread to North America, Australasia, continental Europe, and South Africa. The actual number of Wiccans worldwide is unknown, and it has been noted that it is more difficult to establish the numbers of members of Neopagan faiths than many other religions due to their disorganised structure. However, Adherents. com, an independent website which specialises in collecting estimates of world religions, cites over thirty sources with estimates of numbers of Wiccans (principally from the US and the UK). From this, they developed a median estimate of 800,000 members. As of 2016, Doyle White suggested that there were "hundreds of thousands of practising Wiccans around the globe". In 1998, the Wiccan high priestess and academic psychologist Vivianne Crowley suggested that Wicca had been less successful in propagating in countries whose populations were primarily Roman Catholic. She suggested that this might be because Wicca's emphasis on a female divinity was more novel to people raised in Protestant dominant backgrounds. On the basis of her experience, Pearson concurred that this was broadly true. Wicca has been described as a non proselytizing religion. In 1998, Pearson noted that there were very few individuals who had grown up as Wiccans although increasing numbers of Wiccan adults were themselves, parents. Many Wiccan parents did not refer to their children as also being Wiccan, believing it important that the latter are allowed to make their own choices about their religious identity when they are old enough. From her fieldwork among members of the Reclaiming tradition in California during 1980 90, the anthropologist Jone Salomonsen found that many described joining the movement following "an extraordinary experience of revelation". Based on their analysis of internet trends, the sociologists of religion Douglas Ezzy and Helen Berger argued that, by 2009, the "phenomenal growth" that Wicca has experienced in preceding years had slowed.

Еуропа

1996 жылы британдық виккандар арасында жүргізілген сауалнамасынан Пирсон виккандардың көпшілігінің жасы 25-тен 45-ке дейін екенін, ал орташа жасы шамамен 35 екенін анықтады. Викка қауымдастығы ұлғайған сайын, ересек тәжірибешілердің үлесі де артатынын ол атап өтті. Ол ерлер мен әйелдердің шамамен тең үлесте екенін анықтады, сондай-ақ 62%-ы протестанттық ортадан шыққан, бұл бүкіл Ұлыбританиядағы протестантизмнің басымдығымен сәйкес келеді. Пирсонның сауалнамасы британдық виккандардың жартысының жоғары білім алғанын, медицина немесе кеңес беру, білім беру, компьютерлік технологиялар және басқару сияқты «емдеу салаларында» жұмыс істеуге бейім екенін де көрсетті. Ол британдық виккандардың «біртекті фонға» ие екенін атап өтті. Ұлыбританияда дінге қатысты халық санағы алғаш рет 2001 жылы жүргізілді, алты негізгі діннен басқа ешқандай егжей-тегжейлі статистика жарияланбады. 2011 жылғы санақ бойынша жауаптардың толыққанды жіктелуі бойынша 56 620 адам өзін пұтқа табынушылар деп, 11 766 адам виккандар деп, ал тағы 1 276 адам өз дінін «Сойылу» деп сипаттады.

Солтүстік Америка

Америка Құрама Штаттарында американдық діни идентификациялық сауалнама викка деп өзін жариялаған адамдардың санының айтарлықтай өскенін көрсетті: 1990 жылы 8000 болса, 2001 жылы 134 000-ға, ал 2008 жылы 342 000-ға жеткен. Викка өкілдері осы елдегі түрлі топтардың да маңызды бөлігін құрайды; мысалы, Викка АҚШ Әуе күштерінде кең таралған христиан емес дін болып табылады, онда 1434 әскери қызметкер өзін виккалық деп жариялаған. 2014 жылы Pew Research Center 35 000 адамдық үлгі негізінде АҚШ халқының 0,3%-ының (~950 000 адам) викка немесе жазықшылдық дінін ұстанатынын бағалады. 2018 жылы Pew Research Center жүргізген зерттеуде АҚШ-тағы виккалықтардың саны кем дегенде 1,5 миллионға жетеді деп есептелді.

Қабылдау

Викка негізінен христиандық Англияда пайда болды, және оның пайда болуынан бастап дін, белгілі бір христиандық топтардан, сондай-ақ News of the World сияқты танымал таблоидтардан қарсылыққа тап болды. Кейбір христиандар Викканы шайтанға табынудың бір түрі деп есептейді, бұл екі діннің арасындағы маңызды айырмашылықтарға қарамастан. Виккаға қарсы тұратындар оны зұлым шайтанға табыну ретінде көрсетеді, бұл сипаттаманы виккандықтар жоққа шығарады. Сиқыршылықпен байланысты жағымсыз стереотиптерге байланысты көптеген виккандықтар өз сенімдерін жасырып, дәстүрлі құпиялылық саясатын сақтайды, қудалаудан қорқып. Өздерін отбасы, достар немесе әріптестерге виккандық ретінде таныстыруды көбінесе «қазаннан шығу» деп атайды. Викка қозғалысының ішінде христиандыққа қатысты көзқарастар кең ауқымды, толыққанды қабылдамаудан бастап, дінаралық жобаларда христиандармен бірлесіп жұмыс істеуге дейін жетеді. Дін тану ғылымының маманы Грэм Харви «[Викканың] бұқаралық ақпарат құралдарындағы бейнесі көбінесе дәл емес» деп жазды. Пирсон да «Викка туралы халықтың және бұқаралық ақпарат құралдарының пікірлері көбінесе жаңылыстыратын» екенін атап өтті. АҚШ-та бірқатар сот шешімдері виккандықтардың құқықтық жағдайын жақсартты және бекітті, әсіресе 1986 жылғы Дettmer v. Landon ісі. Дегенмен, виккандықтар кейбір саясаткерлер мен христиандық ұйымдар тарапынан қарсылыққа тап болды, соның ішінде АҚШ-тың бұрынғы президенті Джордж Буш Викканы дін деп санамайтынын мәлімдеді. 2007 жылы АҚШ-тың ардагерлер істері департаменті ұзақ жылдарғы даулардан кейін Пентаклді қайтыс болған ардагерлерді құрметтеу үшін мемлекеттік таңбаларға, ескерткіштерге және тақташаларға қойылатын сенім белгілерінің тізіміне қосты. Канадада Хизер Боттинг («Леди Аврора») және Гари Боттинг («Пан»), Coven Celeste-тің алғашқы бас діни қызметкері және Aquarian Tabernacle Church-тің негізін қалаушылары, 1995 жылы Британдық Колумбия және федералды үкіметтерді виккандық некелерді заңдастыруға, түрме және аурухана капелландары болуға және (Хизер Боттинг жағдайында) мемлекеттік университеттің алғашқы ресми виккандық капелланы болуға ықпал етті. Көптеген виккандық дәстүрлердегі ант беру жүйесі «сырттан» келген ғалымдарға оларды зерттеуді қиындатады. Мысалы, антрополог Таня Лурман виккандық ковеннің мүшесі ретінде алған білімдері туралы академиялық зерттеуінде ақпарат жариялағаннан кейін, кейбір виккандықтар ашуланды, өйткені ол кіріспе рәсімінде берген құпиялылық антын бұзды деп сенді.

Wicca emerged in predominantly Christian England, and from its inception the religion encountered opposition from certain Christian groups as well as from the popular tabloids like the News of the World. Some Christians still believe that Wicca is a form of Satanism, despite important differences between these two religions. Detractors typically depict Wicca as a form of malevolent Satanism, a characterisation that Wiccans reject. Due to negative connotations associated with witchcraft, many Wiccans continue the traditional practice of secrecy, concealing their faith for fear of persecution. Revealing oneself as a Wiccan to family, friends or colleagues is often termed "coming out of the broom closet". Attitudes to Christianity vary within the Wiccan movement, stretching from outright rejection to a willingness to work alongside Christians in interfaith endeavours. The religious studies scholar Graham Harvey wrote that "the popular and prevalent media image [of Wicca] is mostly inaccurate". Pearson similarly noted that "popular and media perceptions of Wicca have often been misleading". In the United States, a number of legal decisions have improved and validated the status of Wiccans, especially Dettmer v. Landon in 1986. However, Wiccans have encountered opposition from some politicians and Christian organisations, including former president of the United States George W. Bush, who stated that he did not believe Wicca to be a religion. In 2007 the United States Department of Veterans Affairs after years of dispute added the Pentacle to the list of emblems of belief that can be included on government issued markers, headstones, and plaques honoring deceased veterans. In Canada, Heather Botting ("Lady Aurora") and Gary Botting ("Pan"), the original high priestess and high priest of Coven Celeste and founding elders of the Aquarian Tabernacle Church, successfully campaigned the British Columbian government and the federal government in 1995 to allow them to perform recognised Wiccan weddings, to become prison and hospital chaplains, and (in the case of Heather Botting) to become the first officially recognized Wiccan chaplain in a public university. The oath based system of many Wiccan traditions makes it difficult for "outsider" scholars to study them. For instance, after the anthropologist Tanya Luhrmann revealed information about what she learned as an initiate of a Wiccan coven in her academic study, various Wiccans were upset, believing that she had broken the oaths of secrecy taken at initiation.