Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылы жобаланған советтік жауынгер ұшағы
Soviet fighter aircraft designed in 1940
Поликарпов И-185 – 1940 жылы жобаланған советтік жауынгер ұшағы. Ол үш қозғалтқышпен сынақтан өтті, бірақ олардың барлығы қызметке енгізу үшін жеткіліксіз дамыған немесе толық өндірісі қазіргі кезде өндірісте жүрген басқа ұшақтарға бөлінді. И-185 бағдарламасы 1943 жылдың 27 қаңтарында тоқтатылды. И-185 ұшағында Шевстов М-71, сондай-ақ Лавочкин Ла-5 жауынгерлерінде де қолданылған Шевстов М-82 қозғалтқыштары қолданылды. М-82 қозғалтқышының тек бірнеше түрі ғана өндірілді.
The Polikarpov I 185 was a Soviet fighter aircraft designed in 1940. It was flown with three engines but all of them were either insufficiently developed for service use or their full production was reserved for other fighters already in production. The I 185 program was cancelled on 27 January 1943. Engines used with the I 185 included the Shevstov M 71, which was more prominent and the Shevstov M 82, which was also used on Lavochkin La 5 fighters. Only a few M 82 variants were produced.
Жобалау және әзірлеу
I 185, 1940 жылдың басында жобаланған, I 180 негізінде салынды, ол өз кезегінде I 16-ның жетілдірілген нұсқасы болды, бірақ жаңа конструкцияға жақын болды. Монокок фюзеляжы да шпоннан, яғни қалыпталған қайың шүмегінен жасалған, сондай-ақ интегралды стабилизаторға ие болды, бірақ I 180-ге қарағанда едәуір ұзын болды. Екі лонжеронды, толығымен металлдан жасалған қанат I 180 қанатынан кішірек және жұқарақ болды, түбінде 13% және қанат ұшында 8% болатын Supermarine Spitfire қанаты сияқты жұқа болды. Қанат NACA 230 профиліне ие және дуралюминиймен қапталған. Пневматикалық жарықшалар мен алдыңғы жиектерге орнатылған клапандар қолданылды. Сыртқы қанат панельдері 3° диэдраль бұрышқа ие болды. Матамен қапталған басқару беттері дуралюминиймен жиектелген. Қорғалған жанармай бактерілері қанаттың орталық бөлігінің лонжерондары арасына орнатылды. I 185 конвенциялық шанағымен, қайтарылатын артқы тізегімен жабдықталған. 1492 кВт (2000 а.к.) қуаты бар, 18 цилиндрлі, екі қатарлы Туманский М 90 радиалды қозғалтқышы сынақтан өтпеген, дәнекерленген болат түтіктерге орнатылған. Салқындатуды жақсарту үшін, I 180-дегідей, ауа желдеткіштері арқылы шығарылатын арналы спинермен жабдықталған, қосымша итермелеуді қамтамасыз еткен. Синхронды қару-жарақ фюзеляжда орналасқан, екі ШКАС пулеметі және екі Березин УБС пулеметі. Бомба артық жүктеме жағдайында тасымалданатын. Бірінші прототип 1940 жылдың мамыр айында аяқталды, бірақ қол жетімді M 90 қозғалтқышы ұшуға жеткілікті қуатты қамтамасыз етпеді. Прототип басқа эксперименталды қозғалтқыш, Швецов М 81 радиалды қозғалтқышымен жабдықталды, бірақ ол ұшу сынақтары үшін жеткілікті қуатты емес еді. I 185 (M 81) 1941 жылдың 11 қаңтарында көтерілді, бірақ одан әрі дамытуды тоқтатып, күштірек қозғалтқышты күту туралы шешім қабылданды, себебі M 81 1941 жылдың мамырында жойылды. 1940 жылдың соңында екінші прототип 14 цилиндрлі, 1268 кВт (1700 а.к.) қуаты бар Швецов М 82А радиалды қозғалтқышымен құрастырылды. Алдыңғы фюзеляж кішірейтілген қозғалтқышқа бейімделу үшін қайта жобаланды, ал қару-жарақ үш синхронды ШВАК зеңбірегіне өзгертілді. Бұл қозғалтқыш орнату сызбалары Лавочкин мен Яковлевке берілді, олар M 82 қозғалтқышын қолдана отырып, өздерінің истребительдерін жобалауда оларды өте пайдалы деп тапты, әсіресе Лавочкин La 5. Үшінші прототип те салынды, ол үлкен және ауыр Швецов М 71 радиалды қозғалтқышын (1492 кВт (2000 а.к.)) пайдаланды. Соңғы екі нұсқаның ұшу сынақтары 1941 жылдың маусымында неміс шабуылымен тоқтатылды және барлық үш прототип, сонымен қатар барлық Поликарпов жобалау бюросы Новосибирскіге эвакуацияланды. Ұшу сынақтары 1942 жылдың басында жаңартылды және M 71 қозғалтқышы бар нұсқалар, енді қайта қозғалтқышталған бірінші прототипті қамтиды, Messerschmitt Bf 109F-тен теңіз деңгейінде және сол биіктікте жылдам болды. 1942 жылдың қарашасында жауынгерлік сынақтарды бастамас бұрын, оны дереу өндіріске енгізу ұсынылды. Үш ұшақ та Калинин майданының 3-әуе армиясының 728-ші истребитель авиация полкіне берілді және прототиптердің жоғалуын болдырмау үшін қатаң бақылауда ұсталды. Мысалы, барлық ұшулар Кеңес үкіметі бақылауындағы аумақ үстінен жүргізілуі керек болды және ұшу үшін 3-әуе армиясы штабының рұқсаты қажет болды. Ұшқыштардың есептері өте жағымды болды; 728-ші полктің командирі капитан Васильяка былай деп жазды: "I 185 совет және шетелдік ұшақтарды бірдей жылдамдық бойынша басып озады. Ол акробатикалық маневрлерді оңай, жылдам және күшті орындайды. I 185 - басқарудың қарапайымдығы, жылдамдығы, маневрлеу қабілеті (әсіресе көтерілу), қарулану және тіршілік ету қабілеті тұрғысынан қазіргі уақыттағы ең жақсы истребитель." 1942 жылдың басында НИИ ВВС (Әуе күштерінің ғылыми-зерттеу институты) берген мақтаулы есептің негізінде I 185 (М 71) ұшағын өндіріске енгізуге дайындық жұмыстары басталды. 1942 жылдың сәуір айында қайта жобаланған қозғалтқыш капонымен "өндірістік үлгі (эталон)" ұшағы құрастырылды. Оның жалпы салмағы бұрынғы прототиптерге қарағанда артты, бірақ жаңа кавулингтен соғу күшінің азаюы маңызды болды және ең жоғары жылдамдық 5000 метрде артты. Ол маусым мен қазан айлары аралығында өндірушінің сынақтарынан өтті және 18 қарашада мемлекеттік қабылдау сынақтарына жіберілді. Алайда, 1942 жылдың 17 желтоқсаны мен 1943 жылдың 26 қаңтары аралығында қозғалтқышты ауыстыру қажеттілігінен ұшу сынақтары тоқтатылды. Жаңа қозғалтқыш келесі күні істен шығып, 27 қаңтарда ұшақ апатқа ұшырады. Қозғалтқыш сынақтарын бастапқы прототиптермен жалғастыруға бұйрық берілді, бірақ 5 сәуірде алғашқы прототип апатқа ұшырап, ұшқыш қаза болды. Яковлев пен Сталин арасындағы әңгімеден кейін, Яковлев ұшақтың көрсеткіштерін жоққа шығарды, I 185 ұшағын өндіріске енгізу жұмысы тоқтатылды, тіпті M 82 қозғалтқышымен де, себебі олардың барлығы La 5 истребителі үшін қажет болды. Басқа себеп ретінде La 5 үш зауытта өндірісте болған Лавочкин Горбунов Гудков LaGG 3 фюзеляжынан тұратыны, өндіріс желісін бұзуды азайтатыны айтылды. Тағы бір фактор La 5 құрастыруға аз дуралюминий қажет екендігі болуы мүмкін, ол сол кезде жетіспейтін материал еді.
The I 185, designed in early 1940, was based on the I 180, which was itself a development of the I 16, but was virtually a new design. The monocoque fuselage was similarly built of 'shpon', molded birch plywood, and also had an integral fin, but it was considerably longer than that of the I 180. The two spar, all metal wing was smaller and thinner than the I 180's wing, nearly as thin as that of the Supermarine Spitfire's wing at 13% at the root and tapered to 8% at the wing tip. The wing had a NACA 230 profile and was skinned in duralumin. Pneumatically powered split flaps and leading edge slats were fitted. The outer wing panels had 3° of dihedral. The fabric covered control surfaces were framed in duralumin. The protected fuel tanks were mounted between the wing center section spars. The I 185 used a conventional undercarriage with a retractable tailwheel. The unproven 1,492 kW (2,000 hp) 18 cylinder, two row Tumansky M 90 radial engine was carried on welded steel tubes. It was fitted with a ducted spinner to improve cooling with the air expelled through gills as in the I 180 to provide additional thrust. The synchronized armament was mounted in the fuselage, two ShKAS machine guns and two Berezin UBS machine guns. A bomb could be carried under overload conditions. The first prototype was completed in May 1940, but the only available example of the M 90 did not provide enough power for take off. The prototype was modified to use another experimental engine, the Shvetsov M 81 radial, but this was not nearly powerful enough for flight tests. The I 185 (M 81) finally took to the air on January 11, 1941, but it was decided not to waste further development and await a more powerful engine which was fortunate as the M 81 was cancelled in May 1941. A second prototype was completed at the end of 1940 with a 14 cylinder, 1,268 kW (1,700 hp) Shvetsov M 82A radial engine. The forward fuselage had to be redesigned to accommodate the slimmer engine and the armament was revised to three synchronized ShVAK cannon. The drawings for this engine installation was passed to Lavochkin and Yakovlev where they proved very useful in designing their own fighters using the M 82 engine, notably the Lavochkin La 5. A third prototype was also built that used the larger and heavier Shvetsov M 71 radial engine of 1,492 kW (2,000 hp). The flight tests of both of the latter versions were interrupted by the German invasion in June 1941 and all three prototypes, along with the entire Polikarpov design bureau, were evacuated to Novosibirsk. Flight testing resumed in early 1942 and the M 71 powered versions, which now included the re engined first prototype, proved to be faster than the Messerschmitt Bf 109F by at sea level and at with a top speed of at that altitude. It was recommended for immediate production, even before it began combat trials in November 1942. All three aircraft were assigned to the 728th Fighter Aviation Regiment of the 3rd Air Army of the Kalinin Front and were tightly controlled to prevent the loss of the prototypes. For example, all sorties had to be flown over Soviet controlled territory and required the express permission of the 3rd Air Army staff to fly. Pilots' reports were quite enthusiastic; the 728th's commander, Captain Vasilyaka wrote: "The I 185 outclasses both Soviet and foreign aircraft in level speed. It performs aerobatic maneuvers easily, rapidly and vigorously. The I 185 is the best current fighter from the point of control simplicity, speed, maneuverability (especially in climb), armament and survivability." Based on the glowing report by the NII VVS (Nauchno Issledovatel'skiy Institut Voyenno Vozdushnykh Sil—Air Force Scientific Test Institute) in early 1942 preparations began to put the I 185 (M 71) into production. A 'production standard setter (etalon)' aircraft was built in April 1942 with a redesigned engine cowling. Its gross weight increased by over the earlier prototypes, but the reduction in drag from the new cowling was significant and the top speed increased to at 5000 meters. It underwent manufacturer's tests between June and October and was submitted for the State acceptance tests on 18 November. However, flight testing was interrupted by the need to replace the engine between 17 December 1942 and 26 January 1943. The new engine failed the next day and the aircraft crashed on 27 January. Flight tests were ordered to be continued with the original prototypes to validate the range figures, but the first prototype crashed on 5 April, killing the pilot as he attempted a dead stick landing. Following a conversation between Yakovlev and Stalin where Yakovlev refuted the performance data, all work to put the I 185 into production was cancelled, even with the M 82 engine, as they were all required for the La 5 fighter. Another reason cited was that the La 5 used the fuselage of the Lavochkin Gorbunov Goudkov LaGG 3 which was already in production in three plants and would involve less disruption of the production lines. Another factor may have been that the La 5 required less duralumin to build, something in short supply at the time.
Нұсқалар
1943 жылы ақпанда Поликарпов I-185 жобасының екі жаңартылған нұсқасының алдын ала жобалауын бастады. I-187 моделінде 1640 кВт (2200 а.к.) қуаты бар M-71F қозғалтқышы, көпірше тәрізді кабина, төрт 20 мм пушка, сегіз RS-82 зымыраны және шамамен 710 км/сағ (441 миль/сағ) максималды жылдамдық болды. I-188 моделі 1552 кВт (2080 а.к.) қуаты бар жақсартылған M-90 қозғалтқышымен жабдықталған және I-187 сияқты қару-жарақ жиынтығын қолданды, алайда қозғалтқыштың жіңішке болуына байланысты фюзеляжы I-187-ге қарағанда жіңішке болды.
Polikarpov began preliminary design of two updated versions of the I 185 design in February 1943. The I 187 had a M 71F engine of 1,640 kW (2,200 hp), a bubble canopy, four 20 mm cannons, eight RS 82 rockets and an estimated maximum speed of 710 km/h (441 mph). The I 188 used an improved M 90 engine with 1,552 kW (2,080 hp) and used the same armament as the I 187, although the fuselage was slimmer than that of the I 187 because of the slimmer engine.