Уильям Войселл: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Уильям Симмс Войзель (1919 жылғы 29 қаңтар – 2005 жылғы 31 қаңтар) – американдық бейсболшы, негізгі құрамда ойнайтын питчер. 1942 жылдан 1950 жылға дейін Войзель «Нью-Йорк Гиантс» (1942–1947), «Бостон Брейвс» (1947–1949) және «Чикаго Кабс» (1950) командаларында өнер көрсетті. Оң қолмен соққы беретін және доп лақтыратын.

Өмірбаян

Войзель Оңтүстік Каролина штатының Гринвуд қаласында дүниеге келді, бірақ жақын маңдағы Тоқсан алты қаласында өсті. Ол туған қаласын құрметтеу үшін Ұлттық лигадан жейдесінде 96 нөмірін тағуға арнайы рұқсат алды. Ол кезде бұл үлкен лигадағы ең жоғары сан еді. Войзель 1942 жылы «Гиганттар» командасымен дебют жасады және 1944 жылы үлкен лигаға толыққанды келді. «Биг Билл» деген лақап атымен танылған ол жаңа маусымында лигадағы тасланған доптар мен соққылардан кейін көшбасшы болды және мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 21 жеңіс тіркеді. Ол сол маусымда «Жұлдыздар ойынына» бір рет қатысып, «Жылдың ең құнды ойыншысы» сайлауында бесінші орынды иеленді. Сонымен қатар, «The Sporting News» журналы оны марапаттың алғашқы маусымында Ұлттық лиганың жылдың питчері деп атады. 1945 жылы Войзель екінші маусымында 14 жеңіске жетті, бірақ оның көрсеткіші 4.49 ERA болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан көптеген көрнекті ойыншылар оралғаннан кейін, «Гиганттар» командасындағы оның рөлі азайды. Сондай-ақ, ол 1 маусымда «Спортсменс Парк» стадионында өткен ойында 0:2 есебімен «Сент-Луис Кардиналз» командасының соққышы Джонни Хоппқа соққы беруге мүмкіндік бергені үшін «Гиганттар» командасының бас жаттықтырушысы Мел Отттан 500 доллар айыппұл алды. 1947 жылы маусымның ортасында Войзель соғыс жылдызы Морт Куперге айырбас жасалып, «Бостон Брейвз» командасына өтті. 1948 жылы Войзель «Брейвз» чемпиондар командасының үшінші басты питчері болды, ол Уоррен Спан мен Джонни Сейннен кейін 13 ойында жеңіске жетті. «Кливленд Индианс» командасына қарсы өткен әлем чемпионатына қатысқан Войзель үшінші ойында резервтік питчер ретінде шықты, ал алтыншы ойында 4:3 есебімен жеңіліске ұшырады. Көптеген адамдар Войзель мен «Брейвз» командасының «Индианс» командасынан жақсы тасланғанын және соққы бергенін мойындайды, бірақ команда 4:2 есебімен турнирден шығарылды. Войзель серияда 10.2 иннинг тастады және 2.53 ERA көрсеткішімен үш ұтылған допқа жол берді. Содан кейін ол «Брейвз» командасымен тағы бір маусым өткізді, тек жеті ойында жеңіске жетті, ал 1950 жылғы маусымға дейін «Чикаго Кабс» командасына инфилдер Джин Маучқа айырбас жасалды. Войзель «Кабс» командасында жарты маусым ғана ойнады, ол 19 ойында (жеті басты ойын) жеңіске жете алмады. Бұл оның үлкен лигадағы соңғы жылы болды, бірақ ол кіші лига клубтарының көптеген командалары үшін тастауды жалғастырды. Тоғыз маусымдық мансабында Войзель 74-84 есебімен 645 соққы және 1373 иннингте 3.83 ERA көрсетті. Войзель 86 жасқа толғаннан кейін екі күн өткен соң Оңтүстік Каролина штатының Гринвуд қаласында қайтыс болды.

Voiselle was born in Greenwood, South Carolina, but grew up in the nearby town of Ninety Six. He received special permission from the National League to wear the number 96 on his jersey as a way to honor his hometown. At the time, this was the highest number ever worn in major league baseball. Voiselle debuted with the Giants in 1942 and reached the big leagues full time in 1944. Nicknamed "Big Bill", in his rookie season, he led the NL in innings pitched and strikeouts, and finished third with a career high 21 wins. He made his only All Star appearance that season and finished fifth in MVP voting. To top it off, The Sporting News named him the National League Pitcher of the Year in the first season of the award. Voiselle suffered a minor sophomore jinx in 1945, winning 14 but with a high 4.49 ERA. After many prominent major leaguers returned from World War II, his role with the Giants was reduced. He also was on the end of a $500 fine from Giants manager Mel Ott for allowing St. Louis Cardinals batter Johnny Hopp to get a hit on an 0 2 count during a June 1 game at Sportsman's Park. Voiselle was eventually traded to the Boston Braves for another wartime star, Mort Cooper, in the 1947 midseason. In 1948, Voiselle won 13 games for the Braves Champions Team as the third starter behind Warren Spahn and Johnny Sain. In the World Series against the Cleveland Indians, Voiselle came into Game 3 as a relief pitcher and he got the start in Game 6, taking the loss, 4–3. Most concede that Voiselle and the Braves out pitched and out hit the Indians, but the team was eliminated 4–2. Voiselle pitched 10.2 innings in the Series and surrendered three earned runs for a 2.53 ERA. After that, he pitched one more season with the Braves, winning just seven games, before being traded before the 1950 season to the Chicago Cubs for infielder Gene Mauch. Voiselle only spent a half a season with the Cubs, during which he failed to record a victory in 19 appearances (seven starts). It would end up being his last year in the majors, though he continued pitching for a significant number of minor league clubs. In a nine season career, Voiselle posted a 74–84 record with 645 strikeouts and a 3.83 ERA in 1373 innings. Voiselle died in Greenwood, South Carolina, just two days after his 86th birthday.