Пьетро Аннигони: Итальян суретшісі мен ренессанс дәуірінің өкілі
Pietro Annigoni
Пьетро Аннигони (1910-1988) – италия суретшісі, елизавета II патшайымының портреттерімен танымал. Ренессанс дәстүріндегі шебер, Флоренцияда білім алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші (1910–1988)
Italian painter (1910–1988)
Пьетро Аннигони, OMRI (7 маусым 1910 – 28 қазан 1988) – итальян суретшісі, портретші, фреска суретшісі және медальдар жасаушы, ең белгілісі – Елизавета II патшайымның салған портреттері. Оның туындылары Ренессанс дәстүрінде болды, бұл сол кезде басым болған модернистік стильден өзгеше еді.
Pietro Annigoni, OMRI (7 June 1910 – 28 October 1988) was an Italian artist, portrait painter, fresco painter and medallist, best known for his painted portraits of Queen Elizabeth II. His work was in the Renaissance tradition, contrasting with the modernist style that prevailed in his time.
Өмір
1910 жылы Миланда туған Аннигони итальяндық Ренессанс әсеріне тап болды. 1920-ші жылдардың соңынан бастап ол негізінен Флоренцияда тұрды, онда Пиарлық әкелердің колледжінде білім алды. 1927 жылы Флоренциядағы Көркем өнер академиясына қабылданды. Онда Феличе Каренадан сурет салу, Джузеппе Грациозиден мүсін жасау және Селестино Селестиниден гравировка бойынша сабақтар алды. Аннигони флоренциялық Суретшілер үйірмесіндегі жалаңаш сыныптарына қатысты, сонымен қатар академияда осы пән бойынша ашық сабақтарға қатысты. Аннигони 1930 жылы Флоренцияда суретшілер тобымен бірге алғашқы жұмыстарын көрсете бастады. Екі жыл өткен соң, 1932 жылы Феррони сарайындағы Беллини галереясында жеке көрмесін ұйымдастырды. 1932 жылы журналист Уго Оджетти Аннигони туралы «Corriere della Sera» газетінің өнер бөлімінде жариялады. Сонымен қатар, 1932 жылы ол Трентакост сыйлығын жеңіп алды.
Born in Milan in 1910, Annigoni was influenced by the Italian Renaissance. From the end of the 1920s on, he lived mainly in Florence where he studied at the College of the Piarist Fathers. In 1927, he was admitted to the Academy of Fine Arts in Florence, where he attended the courses given by Felice Carena in painting, Giuseppe Graziosi in sculpture, and Celestino Celestini in etching. Annigoni enrolled in the nude class run by the Florentine Circolo degli Artisti, while attending the open class in the same subject at the Academy. Annigoni exhibited his work for the first time in Florence in 1930 with a group of painters. He had his first individual exhibition two years later, in 1932 at the Bellini Gallery in the Palazzo Ferroni. In 1932, journalist Ugo Ojetti featured Annigoni in the Arts section of the Corriere della Sera. Also in 1932, he won the Trentacoste prize.
Отбасы
Аннигони 1937 жылы Анна Джузеппа Маггиниге үйленді, ол 1969 жылдың шілдесінде аурудан қайтыс болғанға дейін олар бірге өмір сүрді. Олардың екі баласы болды: Бенедетто (1939) және Мария Риккарда. 1976 жылы ол суретшінің тағы бір сүйікті моделі Росселла Сегретоға үйленді.
Annigoni was married to Anna Giuseppa Maggini in 1937 until her death of illness in July 1969. They had two children, Benedetto (1939) and Maria Ricciarda. In 1976 he married Rossella Segreto, also a favorite model of the artist.
Көркемөнер көрмелері
Аннигони өзінің шығармаларын 1950 жылдары халықаралық деңгейде көрсетуге бастады. Лондонда олар «Уайльдштейн» (1950 және 1954), «Агню» (1952 және 1956), Британ суретшілері федерациясы (1961), «Жоғарғы Гросвенор» галереясы (1966) және көптеген Корольдік академия көрмелерінде ұсынылды. 1953 жылы Францияның Парижі қаласындағы «Галереяда» оның туындыларынан арнайы көрме ұйымдастырылды. «Нью-Йорк Вайлдштейн» 1957–1958 жылдары Аннигонидің жұмыстарын көрсетті. 1969 жылға қарай Аннигонидің туындылары Нью-Йорктегі Бруклин мұражайында қойылды. Оның өмірінде Аннигонидің туындыларын көрсеткен итальяндық қалалардың көптегені: Турин, Рим, Флоренция, Верона, Бреша, Монтекатини Терме, Пиза, Бергамо, Роверето және Милан.
Annigoni started showing his work internationally in the 1950s. In London, they were held at Wildenstein's (1950 and 1954), Agnew's (1952 and 1956), the Federation of British Artists (1961), the Upper Grosvenor Galleries (1966), and at many Royal Academy exhibitions. A special exhibition in Paris, France at the Galerie Beaux Arts was held in 1953. New York Wildenstein's showed Annigoni from 1957–58. By 1969, Annigoni's work was exhibited at the Brooklyn Museum in New York. Numerous Italian cities that showed Annigoni works during his life included Turin, Rome, Florence, Verona, Brescia, Montecatini Terme, Pisa, Bergamo, Rovereto and Milan.
Бағалау
Оның туындылары итальяндық Ренессанс кезеңінің портреттік суреттерінің ықпалында болды және ХХ ғасырдың ортасы мен соңында үстемдік құрған модернистік және постмодернистік көркем стильдерге қайшы келді. Аннигони 1955 және 1969 жылдары Елизавета II патшайымның екі портретін салған. Алғашқы портретті Балық сатушылар компаниясы тапсырыс берген және ол олардың ливрея залында, Балық сатушылар залында көрсетіледі; 1969 жылғы портретті Ұлттық портрет галереясы тапсырыс берген және ол онда көпшілік назарына ұсынылады. Патшайымның портретінен кейін Аннигони ізделіс нысанына айналды және Папа Иоанн XXIII, АҚШ президенттері Джон Ф. Кеннеди мен Линдон Б. Джонсон, Иран шахы мен императрицасы, принцесса Маргарет және Ұлыбритания патшалық отбасының бірнеше мүшелерінің портреттерін жасады. Аннигони TIME журналының шақыруымен президент Джон Ф. Кеннедиді 1962 жылғы (5 қаңтар) «Жыл адамы» мұқабасы үшін суреттеді. Нәтижесінде ол салған портреттердің ең ұнамағаны осы болды, себебі Аннигонидің Time журналына көңіл бөлген уақыты немесе ынтасы болмады. Аннигони салған портреттері TIME журналының басқа да мұқабаларында бейнеленді: 1962 жылғы 5 қазан (Папа Иоанн XXIII), 1963 жылғы 1 қараша (Людвиг Эрхард), 1968 жылғы 12 сәуір (Линдон Б. Джонсон) және 1965 жылғы 30 сәуір (Ұлыбритания премьер-министрі Гарольд Уилсон). Аннигони суреттеген басқа да тұлғаларға ханзада Филипп, Виндзор әулетінің бірнеше мүшелері, сондай-ақ аяқ киім шебері Сальваторе Феррагамо, флоренциялық автор Луиджи Уголини, балерина Марго Фонтейн, британдық актриса Джули Эндрюс, орыс балетінің жұлдызы Рудольф Нуреев және Джайпур махараниі Гаятри Деви кіреді. Оның автор Билл Хопкинс (романшы) туралы жасаған зерттеуі 1984 жылы жарық көрген «The Leap» кітабының мұқабасында қайта жарияланды. Өзінің пікірін ашық білдіретін суретші Аннигони сурет салудың негізгі қабілетін ескермейтін қазіргі заманғы өнерге қарсы эсселер жазды. Ол сыншыларды ренжітті, олар оның өнері тым реалистік деп, суретшінің Ренессанс дәстүріне әкелген ерекше драмалық қолтаңбасын мойындамады.
His work bore the influence of Italian Renaissance portraiture, and was in contrast to the modernist and post modernist artistic styles that dominated the middle and late twentieth century. Annigoni painted two portraits of Queen Elizabeth II, in 1955 and 1969. The earlier one was commissioned by the Worshipful Company of Fishmongers and is displayed at their livery hall, Fishmongers' Hall; the 1969 portrait was commissioned by the National Portrait Gallery and is on public display there. Following his portrait of the Queen, Annigoni became sought after and painted portraits of Pope John XXIII, US Presidents John F. Kennedy and Lyndon B. Johnson, the Shah and Empress of Iran, Princess Margaret and several other members of the British royal family. Annigoni was chosen by TIME magazine to paint President John F. Kennedy for the (5 January) 1962 Person of the Year cover. The result was perhaps his least liked portrait as Annigoni had no time or inclination to satisfy Time magazine. Other TIME magazine covers that featured portraits by Annigoni were the issues of 5 October 1962 (Pope John XXIII), 1 November 1963 (Ludwig Erhard), 12 April 1968 (Lyndon B. Johnson) and 30 April 1965 (British Prime Minister Harold Wilson). Other subjects around the world that Annigoni painted include HRH Prince Philip and several other members of the House of Windsor as well as the shoemaker Salvatore Ferragamo, Florentine author Luigi Ugolini, ballet dancer Dame Margot Fonteyn, British actress Julie Andrews, Russian ballet star Rudolf Nureyev, and the Maharani Gayatri Devi of Jaipur. His study of Author Bill Hopkins (novelist) was reproduced on the cover of 1984's 'The Leap', a republishing of Hopkins' 1957 book, The Divine and the Decay. An outspoken artist, Annigoni wrote essays challenging modern art that disregarded the basic ability to draw. He alienated critics, who claimed his art was too representational, discounting the unique dramatic signature the artist brought to Renaissance tradition.
Шіркеу фрескалары
Аннигони Флоренция және оның төңірегіндегі шіркеулерге фреска салумен айналысты. 1980–1985 жылдары (70 жасынан бастап) Монте-Кассино монастырында ол өзінің ең ірі фрескасын – монастырь күмбезін аяқтады.
Annigoni was active painting church frescoes in and around Florence. During 1980–1985 (starting at the age of 70 years) at Monte Cassino monastery, he completed his largest fresco, the dome of the monastery.