Канчипурам: Мың ғибадатханалар қаласының тарихы мен мәдениеті

Кіріспе

Тамил Наду штатындағы Муниципаль корпорация, Үндістан

Канчипурам (IAST: ISO; ), сондай-ақ Кандживарам деп те аталады, Тамил Наду штатының Тондаимандалам аймағындағы қала, Тамил Надудың астанасы Ченнаиден орналасқан. "Мың храмдар қаласы" деп танылатын Канчипурам храм архитектурасымен, 1000 бағаналы залдарымен, алып храм мұнараларымен және жібек сарыларымен мәшһүр. Канчипурам – Үндістандағы маңызды туристік орындардың бірі. Канчипурам шетелдік туристер үшін де тартымды орталыққа айналды. Қаланың ауданы және 2021 жылы 300 000-нан астам халқы бар. Бұл Канчипурам ауданының әкімшілік орталығы. Канчипурам автомобиль және теміржол көлігімен жақсы байланысқан. Канчипурам – "канчи" және "пурам" сөздерінің бірігуінен пайда болған санскрит сөзі, бұл сөздер тиісінше "Брахмаға құлшылық ету" және "тұрғын орын" мағыналарын білдіреді. Қала Вегавати және Палар өзендерінің жағасында орналасқан. Канчипурамды Паллавалар, орта ғасырлық Чолалар, кейінгі Чолалар, кейінгі Пандиялар, Виджаянагара империясы, Карнатик патшалығы және қаланы "Кондживерам" деп атаған британдықтар басқарған. Қалада Варадхараджа Перумал храмы, Экамамбесваран храмы, Камакси Амман храмы және Кумаракотам храмы орналасқан, бұл штаттың маңызды индуисттік храмдарының бірі. Индуист құдайы Вишнудың 108 қасиетті храмының 15-і Канчипурамда орналасқан. Қала Шри-вайшнавизм, Шактизм және Шаивизм үшін ерекше маңызға ие. Қаланың жұмыс күшінің көп бөлігі тоқыма өнеркәсібімен айналысады. Канчипурамды 1947 жылы құрылған арнайы дәрежедегі муниципалитет басқарады. Бұл Канчи матханың штаб-квартирасы, индуисттік монахтық мекеме, индуист қасиеттісі және түсіндіруші Ади Шанкарачарья құрған деп есептеледі. Қала 4-ші мен 9-шы ғасырлар аралығында Паллава патшалығының астанасы болды. Канчипурам Үндістан үкіметінің "HRIDAY" – Мұралық қалаларды дамыту және жаңғырту схемасы аясында мұралық қалалардың бірі ретінде таңдалды.

Этимология

Канчипурам ежелгі тамил және санскрит әдебиеттерінде Канчи немесе Качипеду деп белгілі болған. Санскрит тілінде бұл сөз екі бөлікке бөлінеді: ка және анчи. «Ка» – Брахма, ал «анчи» – құлшылықты білдіреді, яғни Канчи – Варадхараджа Перумалға Брахма құлшылық еткен орынды көрсетеді. Брахма Әтхи Варадхарды жасап, осы жерде ғибадат еткен. Санскритте «канчи» сөзі белбеуді білдіреді, сондықтан қала Жер шарына белбеу сияқты екендігі түсіндіріледі. Гупта дәуіріндегі (б.з. 4-шы ғасырының басынан 5-шы ғасырының соңына дейін) ең ерте санскрит жазулары қаланы Канчипурам деп атайды, онда патша Виснугопа Самудрагуптадан жеңіліске ұшыраған. Патанджали (б.з.д. 150 ж. немесе б.з.д. 2-ші ғасыр) өзінің «Махабхашья» еңбегінде қала туралы Кanchипура деп айтады. Қала әртүрлі атаулармен белгілі болды, мысалы, Канчи, Канчипеду және Канчипурам. Паллава жазулары (250–355) және Чалукия әулетінің жазулары қалаға Канчипура деп сілтеме жасайды. Джайна Канчи – Тирупарутти Кундрам аймағын білдіреді. Британдық үкім кезінде қала Кондживарам деп, кейін Канчипурам деп аталды. Қалалық әкімшілік Канчипурам болып өзгертілді, ал аудан мен қала Канчипурам атауын сақтап қалды. Ол Панинидің «Аштадхьяиі» еңбегінде Канчи прашта деп, сондай-ақ бірнеше Пураналарда кездеседі. Бұл – құтылуға мүмкіндік беретін жеті қаланың бірі.

Тарих

Канчипурам туралы ең алғашқы мәліметтер б.з.д. 3-2 ғасырларда өмір сүрген санскрит грамматигі Патанджалидің кітаптарында кездеседі. Қала Махабхаратаның Дравида патшалығының құрамына кірген және 4-ші ғасырдың санскрит ақыны Калидаса оны «қалалардың ең жақсысы» (санскрит: Нагарешу Канчи) деп сипаттаған. Қаланың есімі 300 жылға дейінгі дәстүрлі тамил тіліндегі Сангам әдебиетінде, мысалы, Манимегалай және Перумпанарупатай шығармаларында кездеседі. Канчипурам ертедегі Чолалардың астанасы болған деген пікір кеңінен қабылданғанмен, Үндістан тарихшысы П.Т. Шриниваса Айенгар бұл пікірге қарсы шығып, Сангам дәуіріндегі тамил мәдениеті Канчипурам ауданына таралмағанын жазған және атының санскриттік шығуын дәлелдеуге тырысқан. Канчипурамның маңыздылығы 6-шы ғасырда Оңтүстік Андхра-Прадештің Паллавалары солтүстіктен үнемі болатын шабуылдардан сақтану үшін астанасын қалаға көшірген кезде артты. Паллавалар қаланы қамалмен, кең орлармен, жақсы жолдармен және көркем ғибадатханалармен қоршады. Паллава патшасы Махендраварман I билік еткен кезде, Чалукия патшасы Пулакесин II (610-642) Паллава патшалығына Кавери өзеніне дейін шабуыл жасады. Паллавалар Канчипурамды сәтті қорғады және қаланы басып алуға жасалған бірнеше әрекеттерді тойтарды. Екінші шабуыл Пулакесин II үшін апатты аяқталды, ол өзінің астанасы Ватапиге шегінуге мәжбүр болды, ол қоршауға алынды және Махендраварман I-нің (600-630) ұлы Нарасимхаварман I (630-668) Ватапи шайқасында Пулакесин II-ні өлтірді. Паллавалар тұсында Канчипурам индуизм мен буддизм оқу орталығы ретінде гүлденді. Патша Нарасимхаварман II қаланың маңызды индуистік ғибадатханаларын – Вайкунта Перумал ғибадатханасын, Канчи Кайласанатхар ғибадатханасын, Варадхараджа Перумал ғибадатханасын және Ираватанесвара ғибадатханасын салдырды. 640 жылы Канчипурамға келген қытай саяхатшысы Сюаньцзян қаланың айналымы шамамен екенін және оның халқы батылдығымен, діндарлығымен, әділдікті сүйетіндігімен және білімді құрметтеуімен танымал екенін жазған. Ортағасырлық Чола патшасы Адития I 890 жылы Паллава билеушісі Апаражитаварманды (880-897) жеңгеннен кейін Паллава патшалығын, соның ішінде Канчипурамды да жаулап алды. Чолалар тұсында қала солтүстік вице-корольдігінің штаб-пәтері болды. Провинция Чола патшасы Раджа Раджа Чола I (985-1014) тұсында Джаямконда Чоламандалам деп қайта аталды, ол Карчапешвара ғибадатханасын салып, Камакси Аман ғибадатханасын жаңартты. Оның ұлы Раджендра Чола I (1012-1044) Ятотхари Перумал ғибадатханасын салған. Трилокана Сивачарьяның Сиддхантасаравалисына сәйкес, Раджендра Чола I Солтүстік Үндістанға жасаған Чола жорығынан оралғанда өзімен бірге Саивалардың тобын алып келді және оларды Канчипурамда қоныстандырды. 1218 жылы Пандия патшасы Мараварман Сундара Пандян (1216-1238) Чола елін жаулап алды, бірақ Чола патшасы Кулотунга Чола III-нің жағында соғысқан Хойсала патшасы Вира Нарасимха II (1220-1235) араласуы арқасында патшалық құтқарылды. Жазбалар Канчипурамда күшті Хойсала гарнизонының болғанын көрсетеді, ол шамамен 1230 жылға дейін қалада қалды. Одан кейін Канчипурамды Чолалар басып алды, одан Джатаварман Сундара Пандян I 1258 жылы қаланы басып алды. Қала 1311 жылға дейін Пандиялармен бірге болды, содан кейін Самбувараярлар Мәлік Кафурдың шабуылынан туындаған анархиядан пайдаланып тәуелсіздік жариялады. 1313-1314 жылдары Венадтың (Кералдың Квилон) Равиварман Кулашехра және Какатия билеушісі II Пратапарудраның қысқа мерзімдік басқыншылығынан кейін Канчипурамды 1361 жылы Мадурай сұлтандығын жеңген Виджаянагара генералы Кумара Кампана жаулап алды. Виджаянагара империясы Канчипурамды 1361 жылдан 1645 жылға дейін басқарды. Виджаянагара билігін растайтын ең алғашқы жазбалар – 1364 және 1367 жылдардағы Кумара Кампаннаның жазбалары, олар Кайласанатар ғибадатханасы мен Варадхараджа Перумал ғибадатханасының аумағынан табылған. Оның жазбаларында мұсылман шапқыншылығы кезінде тасталып кеткен Кайласанатхар ғибадатханасында индуистік рәсімдердің қайтадан орнағаны жазылған. Виджаянагара патшалары Харихара II, Дева Рая II, Кришна Дева Рая, Ачьюта Дева Рая, Шриранга I және Венката II-нің жазбалары қала ішінде кездеседі. II Харихара Варадхараджа Перумал ғибадатханасына үлес қоры берді. 15 ғасырда Канчипурамға 1437 жылы Велама Наяктар, 1463-1465 және 1474-1475 жылдары Гаджапати патшалығы және шамамен 1480 жылы Бахмани сұлтандығы шабуыл жасады. 1467 жылғы Вирупакша Рая II-нің жазуында Канчипурам маңындағы лагерь туралы айтылған. 1486 жылы Канчипурам аймағының әкімі Салува Нарасимха Дева Рая Сангама әулетін құлатып, Салува әулетін құрды. Өзінің ізашарлары сияқты, Нарасимха Варадхараджа Перумал ғибадатханасына жомарт үлес қосты. Канчипурамды Виджаянагара патшасы Кришна Дева Рая, Виджаянагара билеушілерінің ең ұлысы саналған, екі рет басып өтті, және оның тұсындағы 16 жазба Варадхараджа Перумал ғибадатханасында табылды. Жазбаларда төрт тілде – тамил, телугу, каннада және санскритте – Тулува патшаларының тегі және олардың, сондай-ақ олардың ақсүйектерінің қасиетті орынды күтіп ұстауына қосқан үлесі жазылған. Оның ізбасары Ачьюта Дева Рая Канчипурамда інжуге салмақтап, кедейлерге таратып бергендігі айтылады. 16-шы ғасырдың екінші жартысында және 17-шы ғасырдың бірінші жартысында Аравиду әулеті Таликота шайқасында солтүстік аумақтарын жоғалтқаннан кейін оңтүстік бөліктерде билік етуді сақтап қалуға тырысты. Венката II (1586-1614) Виджаянагара империясын жаңғыртуға тырысты, бірақ оның өлімінен кейін патшалық шатаққа түсті және Виджаянагара патшасы Шриранга III-нің Голконда және Бижапур сұлтандықтарынан жеңілуінен кейін 1646 жылы тез күйреп кетті. Виджаянагара империясы құлағаннан кейін Канчипурам екі он жылдан астам саяси дау-дамайды бастан өткерді. Голконда сұлтандығы 1672 жылы қаланың бақылауын алды, бірақ үш жылдан кейін Бижапурға жоғалтты. 1676 жылы Шиваджи Голконда сұлтандығының шақыруымен Канчипурамға келді, ол Бижапур күштерін жою үшін келді. Оның жорығы сәтті аяқталды және Канчипурам Голконда сұлтандығының бақылауында қалды, одан кейін 1687 жылдың қазан айында Мұғал империясы Орангзеб басшылығымен басып алды. Оңтүстік жорығы барысында мұғалдар Канчипурам маңындағы шайқаста Шиваджидің үлкен ұлы Самбхаджи басқарған маратхаларды жеңіп, қалаға елеулі зиян келтірді, бірақ мұғал билігін нығайтты. Содан кейін Варадхараджа Перумал, Экамбарешвара және Камакси Амман ғибадатханаларының дін қызметкерлері Орангзебтің иконаларға қарсы репутациясын ескере отырып, құдайлардың бейнесін Оңтүстік Тамилнадкаға көшіріп, Орангзебтің 1707 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана оларды қайта орнатты. Мұғалдар тұсында Канчипурам Карнатик вице-корольдігінің құрамына кірді, ол 18-шы ғасырдың басында Мұғал билігін тек номиналды түрде мойындап, тәуелсіз түрде жұмыс істей бастады. Маратхалар Канчипурамды 1724 және 1740 жылдары Исламдық шабуылдар кезінде, ал 1742 жылы Хайдарабад низамы биледі. Канчипурам француздық Ост-Индия компаниясына қарсы Карнатик соғыстарында және Майсур сұлтандығымен ағыл-үнді соғыстарында Британдық Ост-Индия компаниясы үшін майдан болды. 1780 жылғы Екінші Англо-Майсур соғысының танымал шайқасы Поллулур, Майсурдың Хайдер Әлісі қолданған ракеталарды пайдалануымен белгілі болды, Канчипурамға жақын Поллулур ауылында болды. 1763 жылы Британдық Ост-Индия компаниясы Карнатик соғыстарының шығындарын өтеу үшін Канчипурам мен Тируваллур аудандарынан құралған бұрынғы Чинглеппут ауданына қанағаттандырылмаған бақылауды алды. Компания Екінші Англо-Майсур соғысы кезінде аумақты тікелей бақылауына алды және 1794 жылы Чинглеппут коллектораты құрылды. Аудан 1997 жылы екіге бөлінді және Канчипурам астанасы болды.

The earliest references to Kanchipuram are found in the books of the Sanskrit grammarian Patanjali, who lived between the 3rd and 2nd centuries BCE. The city was part of the Dravida Kingdom of the Mahabharata and was described as "the best among cities" (Sanskrit: Nagareshu Kanchi) by the 4th century Sanskrit poet, Kalidasa. The city finds mention in the classical Tamil language Sangam literature dated 300 BCE like Manimegalai and Perumpāṇāṟṟuppaṭai. While it is widely accepted that Kanchipuram had served as an Early Chola capital, the claim has been contested by Indian historian P. T. Srinivasa Iyengar who wrote that the Tamil culture of the Sangam period did not spread through the Kanchipuram district and cites the Sanskritic origins of its name in support of his claim. Kanchipuram grew in importance when the Pallavas of southern Andhra Pradesh, wary of constant invasions from the north, moved their capital south to the city in the 6th century. The Pallavas fortified the city with ramparts, wide moats, well laid out roads, and artistic temples. During the reign of the Pallava King Mahendravarman I, the Chalukya King Pulakesin II (610642) invaded the Pallava kingdom as far as the Kaveri River. The Pallavas successfully defended Kanchipuram and foiled repeated attempts to capture the city. A second invasion ended disastrously for Pulakesin II, who was forced to retreat to his capital Vatapi which was besieged and Pulakesin II was killed by Narasimhavarman I (630668), son of Mahendravarman I (600630), at the Battle of Vatapi. Under the Pallavas, Kanchipuram flourished as a centre of Hindu and Buddhist learning. King Narasimhavarman II built the city's important Hindu temples, the Vaikuntha Perumal Temple, Kanchi Kailasanathar Temple, the Varadharaja Perumal Temple and the Iravatanesvara Temple. Xuanzang, a Chinese traveller who visited Kanchipuram in 640, recorded that the city was in circumference and that its people were renowned for their bravery, piety, love of justice and veneration for learning. The Medieval Chola king Aditya I conquered the Pallava kingdom, including Kanchipuram, after defeating the Pallava ruler Aparajitavarman (880897) in about 890. Under the Cholas, the city was the headquarters of the northern viceroyalty. The province was renamed Jayamkonda Cholamandalam during the reign of King Raja Raja Chola I (9851014), who constructed the Karchapeswarar Temple and renovated the Kamakshi Amman Temple. His son, Rajendra Chola I (101244) constructed the Yathothkari Perumal Temple. According to the Siddhantasaravali of Trilocana Sivacharya, Rajendra Chola I brought a band of Saivas with him on his return from the Chola expedition to North India and settled them in Kanchipuram. In about 1218, the Pandya king Maravarman Sundara Pandyan (12161238) invaded the Chola country, making deep inroads into the kingdom which was saved by the intervention of the Hoysala king Vira Narasimha II (12201235), who fought on the side of the Chola king Kulothunga Chola III. Inscriptions indicate the presence of a powerful Hoysala garrison in Kanchipuram, which remained in the city until about 1230. Shortly afterwards, Kanchipuram was conquered by the Cholas, from whom Jatavarman Sundara Pandyan I took the city in 1258. The city remained with the Pandyas until 1311 when the Sambuvarayars declared independence, taking advantage of the anarchy caused by Malik Kafur's invasion. After short spells of occupation by Ravivarman Kulasekhara of Venad (Quilon, Kerala) in 13131314 and the Kakatiya ruler Prataparudra II, Kanchipuram was conquered by the Vijayanagara general Kumara Kampana, who defeated the Madurai Sultanate in 1361. The Vijayanagara Empire ruled Kanchipuram from 1361 to 1645. The earliest inscriptions attesting to Vijayanagara rule are those of Kumara Kampanna from 1364 and 1367, which were found in the precincts of the Kailasanathar Temple and Varadharaja Perumal Temple respectively. His inscriptions record the re institution of Hindu rituals in the Kailasanathar Temple that had been abandoned during the Muslim invasions. Inscriptions of the Vijayanagara kings Harihara II, Deva Raya II, Krishna Deva Raya, Achyuta Deva Raya, Sriranga I, and Venkata II are found within the city. Harihara II endowed grants in favour of the Varadharaja Perumal Temple. In the 15th century, Kanchipuram was invaded by the Velama Nayaks in 1437, the Gajapati kingdom in 14631465 and 147475 and the Bahmani Sultanate in about 1480. A 1467 inscription of Virupaksha Raya II mentions a cantonment in the vicinity of Kanchipuram. In 1486, Saluva Narasimha Deva Raya, the governor of the Kanchipuram region, overthrew the Sangama Dynasty of Vijayanagara and founded the Saluva Dynasty. Like most of his predecessors, Narasimha donated generously to the Varadharaja Perumal Temple. Kanchipuram was visited twice by the Vijayanagara king Krishna Deva Raya, considered to be the greatest of the Vijayanagara rulers, and 16 inscriptions of his time are found in the Varadharaja Perumal Temple. The inscriptions in four languagesTamil, Telugu, Kannada, and Sanskritrecord the genealogy of the Tuluva kings and their contributions, along with those of their nobles, towards the upkeep of the shrine. His successor, Achyuta Deva Raya, reportedly had himself weighed against pearls in Kanchipuram and distributed the pearls amongst the poor. Throughout the second half of the 16th and first half of the 17th centuries, the Aravidu Dynasty tried to maintain a semblance of authority in the southern parts after losing their northern territories in the Battle of Talikota. Venkata II (15861614) tried to revive the Vijayanagara Empire, but the kingdom relapsed into confusion after his death and rapidly fell apart after the Vijayanagara king Sriranga III's defeat by the Golconda and Bijapur sultanates in 1646. After the fall of the Vijayanagara Empire, Kanchipuram endured over two decades of political turmoil. The Golconda Sultanate gained control of the city in 1672, but lost it to Bijapur three years later. In 1676, Shivaji arrived in Kanchipuram at the invitation of the Golconda Sultanate in order to drive out the Bijapur forces. His campaign was successful and Kanchipuram was held by the Golconda Sultanate until its conquest by the Mughal Empire led by Aurangazeb in October 1687. In the course of their southern campaign, the Mughals defeated the Marathas under Sambhaji, the elder son of Shivaji, in a battle near Kanchipuram in 1688 which caused considerable damage to the city but cemented Mughal rule. Soon after, the priests at the Varadharaja Perumal, Ekambareshwarar and Kamakshi Amman temples, mindful of Aurangazeb's reputation for iconoclasm, transported the idols to southern Tamil Nadu and did not restore them until after Aurangzeb's death in 1707. Under the Mughals, Kanchipuram was part of the viceroyalty of the Carnatic which, in the early 1700s, began to function independently, retaining only a nominal acknowledgement of Mughal rule. The Marathas ruled Kanchipuram due to Islamic invasion during the Carnatic period in 1724 and 1740, and the Nizam of Hyderabad in 1742. Kanchipuram was a battlefront for the British East India Company in the Carnatic Wars against the French East India Company and in the Anglo Mysore Wars with the Sultanate of Mysore. The popular 1780 Battle of Pollilur of the Second Anglo Mysore War, known for the use of rockets by Hyder Ali of Mysore, was fought in the village of Pullalur near Kanchipuram. In 1763, the British East India Company assumed indirect control from the Nawab of the Carnatic over the erstwhile Chingleput District, comprising the present day Kanchipuram and Tiruvallur districts, in order to defray the expenses of the Carnatic wars. The Company brought the territory under their direct control during the Second Anglo Mysore War, and the Collectorate of Chingleput was created in 1794. The district was split into two in 1997 and Kanchipuram made the capital of the newly created Kanchipuram district.

Климат

Канчипурамда тропикалық ылғалды және құрғақ климат (Köppen Aw) басым, ол әдетте денсаулыққа пайдалы. Апрель мен шілде айлары аралығында температураның орташа максималды көрсеткіші, ал желтоқсан мен ақпан аралығында – орташа минималды көрсеткіші байқалады. Жыл бойы ауаның салыстырмалы ылғалдылығы 58% мен 84% аралығында сақталады. Ылғалдылық таңертең жоғарырақ болып, кешке төмендейді. Қараша мен қаңтар айларында салыстырмалы ылғалдылық жоғары, ал маусым айында ең төменгі деңгейге жетеді. Жауын-шашынның көп бөлігі солтүстік-шығыс муссоны кезінде Бенгал шығанағындағы төмен қысым аймақтарынан туындайтын циклондық дауылдар түрінде жауады. Канчипурам солтүстік-шығыс және оңтүстік-батыс муссондарынан жауын алады. Канчипурамдағы бір күндік ең көп жауын-шашын мөлшері 1943 жылғы 10 қазанда тіркелді. Басым жел бағыты таңертең оңтүстік-батыстан, ал кешке оңтүстік-шығыстан соғады. 2015 жылы Канчипурам ауданы солтүстік-шығыс муссоны кезінде Тамил Надудағы ең көп жауын-шашын мөлшерін тіркеді. 2015 жылғы 13 қарашада Канчипурамда мол жаңбыр жауды, нәтижесінде ауыр су тасқыны болды.

Үкімет және саясат

Қалалық корпорация қызметкерлері
Мэр М. Махалакшми
Корпорация комиссары Каннан
Қала әкімінің орынбасары Р. Кумарагурунатан
Сайланған депутаттар
Заңнамалық жиналыстың мүшесі С. В. М. П. Ежиларасан
Парламент мүшесі Г. Селвам

Канчипурам муниципалитеті 1866 жылы ресми түрде құрылды, және оның істерін муниципалдық комитет басқарды. 1947 жылы І дәрежелі муниципалитетке, 1983 жылы іріктеу дәрежелі муниципалитетке және 2008 жылы арнайы дәрежелі муниципалитетке дейін жаңартылды. 2011 жылғы мәліметтер бойынша муниципалитет , аумақты алып жатыр, 51 округке бөлінген және Канчипурам ауданындағы ең ірі муниципалитет болып табылады. 2011 жылы Канчипурам халқы 234 353 адамды құрады. Муниципалитеттің функциялары алты бөлімге бөлінеді: Басқарма, Инженерлік, Кірістер, Халық денсаулығы, қала жоспарлау және Компьютерлік бөлім, олардың барлығы муниципалдық комиссардың бақылауында болады, ол – жоғары атқарушы басшы. Заң шығару өкілеттіктері 51 мүшеден тұратын органға жүктелген, олардың әрқайсысы бір округтің өкілі болып табылады. Заң шығару органына сайланған төраға жетекшілік етеді, оған төрағаның орынбасары көмектеседі. 2021 жылдың 24 тамызында мемлекеттік үкімет Канчипурам қаласын Канчипурам қалалық муниципалдық корпорациясына дейін жаңарту туралы жариялады. Канчипурам Канчипурам мемлекеттік сайлау округінің құрамына кіреді. 1967 жылдан кейін мемлекеттік шекаралар белгіленгеннен бастап, 1971 мен 2011 жылдар аралығында өткен он сайлаудың жетісінде «Барлық Үндістан Анна Дравида Мунетра Кажгам» (AIADMK) жеңіске жетті. Дравида Мунетра Кажгам (DMK) 1971 және 1989 жылдардағы сайлауларда жеңіске жетті, ал оның одақтасы Паттали Маккал Катчи 2006 жылғы сайлауда жеңіске жетті. Қазіргі уақытта заң шығару жиналысының мүшесі – AIADMK партиясынан В. Сомасундарам. Канчипурам сайлау округі – 2008 жылғы шекаралаудан кейін Үндістан Парламентінің жаңадан құрылған сайлау округі. Бұл округ бастапқыда 1951 жылғы сайлауда болған және 2008 жылы бұрынғы Ченгалпатту сайлау округінің құрамына кіретін Ченгалпатту, Тхирупорур, Мадурантакам (SC), Утхирамерур және Канчипурам, сондай-ақ Ченнай Оңтүстік сайлау округінің құрамына кіретін Аландурдың бірігуінен кейін қайта құрылды. Бұл округ жоспарланған касталар (SC) үміткерлеріне арналған. К. Марагатам – қазіргі уақытта бұл округтен Парламент мүшесі болып табылады. Үндістанның жазушысы, саясаткері және DMK негізін қалаушысы С. Н. Аннадурай Канчипурамда туып өскен. Ол дравидтік партиядан бұл лауазымға ие болған алғашқы мүше және колониялықтан кейінгі Үндістанда көпшілік үкімет құрған алғашқы конгресс емес көшбасшы болды. Қаладағы полиция қызметін Тамил Наду полициясының Канчипурам бөлімшесі қамтамасыз етеді, оны полицияның орынбасары басқарады. Күштің арнайы бөлімдеріне тыйым салуды қамтамасыз ету, аудандық қылмыс, әлеуметтік әділдік және адам құқықтары, аудандық қылмыс деректері және аудандық деңгейдегі полиция бөлімшесінде жұмыс істейтін арнайы бөлім кіреді, оны полиция инспекторы басқарады.

The Kanchipuram municipality was officially constituted in 1866, covering , and its affairs were administered by a municipal committee. It was upgraded to a grade I municipality in 1947, selection grade municipality in 1983 and special grade municipality in 2008. as of 2011 the municipality occupies , has 51 wards and is the biggest municipality in Kanchipuram district. The population of kanchipuram in 2011 was 2,34,353. The functions of the municipality are devolved into six departments: General, Engineering, Revenue, Public Health, city Planning and the Computer Wing, all of which are under the control of a Municipal Commissioner, who is the supreme executive head. The legislative powers are vested in a body of 51 members, each representing one ward. The legislative body is headed by an elected chairperson who is assisted by a deputy chairperson. On 24 August 2021, the state government announced the upgrading of Kanchipuram town to Kanchipuram City Municipal Corporation. Kanchipuram comes under the Kanchipuram state assembly constituency. From the state delimitation after 1967, seven of the ten elections held between 1971 and 2011 were won by the All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam (AIADMK). Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) won the seat during the 1971 and 1989 elections and its ally Pattali Makkal Katchi won the seat during the 2006 elections. The current member of the legislative assembly is V. Somasundaram from the AIADMK party. Kanchipuram Lok Sabha constituency is a newly formed constituency of the Parliament of India after the 2008 delimitation. The constituency originally existed for the 1951 election, and was formed in 2008 after merging the assembly segments of Chengalpattu, Thiruporur, Madurantakam (SC), Uthiramerur and Kanchipuram, which were part of the now defunct Chengalpattu constituency, and Alandur, which was part of the Chennai South constituency. This constituency is reserved for Scheduled Castes (SC) candidates. K. Maragatham from the All India Anna Dravida Munnetra Kazhagam is the current Member of Parliament for the constituency. Indian writer, politician and founder of the DMK, C. N. Annadurai, was born and raised in Kanchipuram. He was the first member of a Dravidian party to hold that post and was the first non Congress leader to form a majority government in post colonial India. Policing in the city is provided by the Kanchipuram sub division of the Tamil Nadu Police headed by a Deputy Superintendent of Police. The force's special units include prohibition enforcement, district crime, social justice and human rights, district crime records and special branch that operate at the district level police division, which is headed by a Superintendent of Police.

Демография

VII ғасырда патша Нарасимха Варма билігінде қала шамамен 10 000 адамнан тұратын. Кейінгі жылдары халық саны 13 000-ға дейін өсті және қала тікбұрышты көшелермен қиылысқан үлгідегі байланыстарды дамытты. Қаладағы елді мекендер негізінен касталық принцип бойынша құрылған. Нандиварма Паллаван II дәуірінде үйлер көтерілген платформалар мен күйдірілген кірпіштерден салынды. Алдыңғы аулада веранда, артқы аулада бақ, желдету мүмкіндіктері және жаңбыр суын ағызу жүйесі алғаш рет енгізілді, ал Тирувекка ғибадатханасы мен ауыл шаруашылығы жұмысшыларының үйлері қала сыртында орналасқан еді. Қала сыртында атты әскер мен жаяу әскерді дайындауға арналған жаттығу алаңдары болды. Шола дәуірінде Канчипурам астана болмаса да, патшалар қалада сарай салдырып, шығысқа қарай қаланың дамуына үлкен үлес қосты. Виджаянагара дәуірінде халық саны 25 000-ға жетті. Британдық билік кезінде қаланың инфрақұрылымына ерекше өзгерістер енгізілген жоқ. 1901 жылғы британдық халық санауы бойынша Канчипурамда 46 164 адам тұрды, олардың ішінде 44 684 индус, 1 313 мұсылман, 49 христиан және 118 джайнистер болды. 2011 жылғы халық санауы мәліметтері бойынша Канчипурамның халқы 164 384 адамды құрады, әр 1000 еркекке 1005 әйел шақ келді, бұл ұлттық орташа көрсеткіштен (929) жоғары. Олардың ішінде 15 955 бала 6 жасқа дейін болды, оның 8 158-і ұл, 7 797-сі қыз. Касталық және тайпалық топтар халықтың тиісінше 3,55% және 0,09% құрады. Қаланың сауаттылық деңгейі 79,51% болды, ал ұлттық орташа көрсеткіш 72,99% шамасында. Қаланың жалпы саны 41 807 үй шаруашылығын құрады. Барлығы 61 567 жұмыс істейтін адам болды, олардың ішінде 320-ы егінші, 317-і негізгі ауыл шаруашылығы жұмысшысы, 8 865-і үй шаруашылығындағы өнеркәсіпте, 47 608-і басқа жұмыстарда, 4 457-і қосымша жұмысшы, 61-і қосымша егінші, 79-ы қосымша ауыл шаруашылығы жұмысшысы, 700-і үй шаруашылығындағы қосымша жұмысшы және 3 617-і басқа қосымша жұмысшылар. 2001 жылғы мәліметтерге сәйкес, жыл сайын шамамен 800 000 (сегіз жүз мың) паломник қалаға келеді. 2011 жылғы діни санақ бойынша Канчипурамда 93,38% индус, 5,24% мұсылман, 0,83% христиан, 0,01% сикх, 0,01% буддист, 0,4% джайни, 0,11% басқа діндерді ұстанатын және 0,01% дінге жатпайтын немесе діни нанымдарын көрсетпеген адамдар тұрады. Канчипурамда тұрғын үйлердің көп бөлігі, әсіресе храмдар маңында орналасқан. Сауда аймағы қаланың 6,58% құрайды. Өнеркәсіптік даму шамамен 15000 шаршы метрді алып жатыр, онда қолмен тоқу, жібек тоқу, бояу және күріш өндірісімен айналысатын мекемелер орналасқан. Көлік және коммуникация инфрақұрылымына автобус аялдамалары, жолдар, көшелер және теміржол желілері кіреді.

During the rule of King Narasimha Varma in the 7th century, the city covered about and had a population of 10,000. The population increased to 13,000 in subsequent years and the city developed cross patterned links with rectangular streets. The settlements in the city were mostly caste based. During the period of Nandivarma Pallavan II, houses were built on raised platforms and burnt bricks. The concepts of the verandah in the front yard, garden in the backyard, ventilation facilities and drainage of rainwater were all introduced for the first time, while the Tiruvekka temple and houses of agricultural labourers were situated outside the city. There were provisions in the city's outskirts for training the cavalry and infantry. During the Chola era, Kanchipuram was not the capital, but the kings had a palace in the city and a lot of development was extended eastwards. During the Vijayanagara period, the population rose to 25,000. There were no notable additions to the city's infrastructure during British rule. The British census of 1901 recorded that Kanchipuram had a population of 46,164, consisting of 44,684 Hindus, 1,313 Muslims, 49 Christians and 118 Jains. According to 2011 census, Kanchipuram had a population of 164,384 with a sex ratio of 1,005 females for every 1,000 males, much above the national average of 929. A total of 15,955 were under the age of six, constituting 8,158 males and 7,797 females. Scheduled Castes and Scheduled Tribes accounted for 3.55% and 0.09% of the population respectively. The average literacy of the city was 79.51%, compared to the national average of 72.99%. The city had a total of 41807 households. There were a total of 61,567 workers, comprising 320 cultivators, 317 main agricultural labourers, 8,865 in household industries, 47,608 other workers, 4,457 marginal workers, 61 marginal cultivators, 79 marginal agricultural labourers, 700 marginal workers in household industries and 3,617 other marginal workers. About 8,00,000 (800,000) pilgrims visit the city every year as of 2001. As per the religious census of 2011, Kanchipuram had 93.38% Hindus, 5.24% Muslims, 0.83% Christians, 0.01% Sikhs, 0.01% Buddhists, 0.4% Jains, 0.11% following other religions and 0.01% following no religion or did not indicate any religious preference. Kanchipuram has of residential properties, mostly around the temples. The commercial area covers , constituting 6.58% of the city. Industrial developments occupy around , where most of the handloom spinning, silk weaving, dyeing and rice production units are located. are used for transport and communications infrastructure, including bus stands, roads, streets and railways lines.

Экономика

Канчипурамның басты кәсіптері – жібек сари тоқу және ауыл шаруашылығы. 2008 жылғы мәліметтер бойынша, шамамен 5000 отбасы сари өндірісімен айналысқан. Басты өнеркәсіп салалары: мақта өндірісі, жеңіл машина жасау және электр тауарларын өндіру, сондай-ақ тағам өңдеу. Канчипурамда 25 жібек және мақта иіру өндірісі, 60 бояу цехы, 50 күріш тіршілігі және тағы 42 өнеркәсіп орны бар. Тағы бір маңызды кәсіп – туризм және қонақүйлер, мейрамханалар және жергілікті көліктер сияқты қызмет көрсету салалары.

Канчипурам сарайы

Канчипурам – жібек тоқу және қолмен тоқу өнеркәсібінің дәстүрлі орталығы, Канчипурам сарилерін шығаруға арналған. Өнеркәсіптің құны 100 млрд теңге (18,18 млн АҚШ доллары) шамасында, бірақ тоқымашылар қауымдастығы нашар маркетингтік тәсілдер мен нарықтағы жалған ойыншылардың салдарынан қиындықтарға тап болып отыр. 2005 жылы «Канчипурам жібек сарилері» географиялық көрсеткіш тағасын алды, бұл Үндістанда осы белгіні алған алғашқы өнім болды. Канчипурамда жібек саудасы 985-1014 жылдары патша Раджа Раджа Чола I Саураштра, Гуджараттан тоқымашыларды Канчиге көшіп келуге шақырған кезде басталды. Виджаянагара билігі кезінде 15 ғасырда Андхра-Прадештен тоқымашылардың жаппай көшіп келуімен бұл қолөнер дамыды. Қала 1757 жылы француз қоршауы кезінде қиратылды, бірақ 18 ғасырдың соңында тоқу өнері қайта жанданды. Виджая банкі, Үндістан мемлекеттік банкі, Үндістан банкі, Канара банкі, Пенджаб ұлттық банкі, Дене банкі және ICICI банкі сияқты барлық ірі мемлекеттік банктердің, сондай-ақ жеке банктердің Канчипурамда филиалдары бар. Бұл банктердің барлығында қаланың әртүрлі аймақтарында автоматтi кассалық терминалдар орналасқан.

Адам құқықтары

Канчипурамда бала еңбегі және борышпен жұмыс істеудің ұлттық орташа деңгейінен жоғары көрсеткіш байқалады. Жергілікті әкімшілік 1999 жылдан бері Канчипурамда түнгі мектептер ашу арқылы бала еңбегін қолдады деген айып тағылуда. Канчипурамда шамамен 40 000 – 50 000 бала жұмыс істейді, ал Варанасиде осы салада 85 000 бала жұмыс істейді. Балалар көбінесе 10 000 мен 15 000 (200 – 300 доллар) аралығындағы сомаға саудаланып алынады, сондай-ақ бүкіл отбасылар борышқа ұсталып қалған жағдайлар да кездеседі. Үндістанда балалар еңбегіне қатысты «Еңбекке беру» және «Балалар еңбегін тыю және реттеу» заңдарымен тыйым салынған, бірақ бұл заңдар қатаң түрде сақталмайды.

Көлік, байланыс және коммуналдық қызметтер

Ченнаи-Бангалор ұлттық тас жолы, NH 4 қаланың шетінен өтеді. Тамил Наду мемлекеттік көлік корпорациясы Ченнаи, Бангалор, Виллупурам, Тирупати, Тирутани, Тируванамалаи, Веллоре, Салем, Коимбатор, Тиндиванам және Пондичерри қалаларына күн сайын автобус қатынасын қамтамасыз етеді. Ченнаиге екі басты автобус маршруты бар, біреуі Пунамалле арқылы, екіншісі Тамбарам арқылы өтеді. Жергілікті автобус қызметтерін Тамил Наду мемлекеттік көлік корпорациясының Виллупурам бөлімшесі ұсынады. 2006 жылғы мәліметтер бойынша, қаладан 191 бағыт бойынша барлығы 403 автобус жұмыс істеді. Қала Канипурам теміржол станциясы арқылы теміржол желісіне де қосылған. Ченгалпет-Аракконам теміржол жолы Канчипурам арқылы өтеді, сондықтан жолаушылар осы бағыттар бойынша да қатынау мүмкіндігіне ие. Пондичерри мен Тирупатиге күнделікті пойыз қатынасы бар, ал Мадурайға апта сайын экспресс пойызы, Нагеркоилге екі апта сайын экспресс пойызы жүреді. Ченгалпатту мен Аракконамнан екі жолаушы пойызы Канчипурам арқылы өтеді. Ең жақын ішкі және халықаралық әуежай – Ченнаи халықаралық әуежайы, қаладан 72 км қашықтықта орналасқан. Жаңа Ченнаи халықаралық әуежайы Канчипурамның жанындағы Парандхурда салынуы жоспарлануда. Телефон және кеңжолақты интернет қызметтерін Үндістанның мемлекеттік телекоммуникация және интернет қызметтерінің провайдері Bharat Sanchar Nigam Limited (BSNL) ұсынады. Электрмен жабдықтауды және таратуды Тамил Наду Электр тақтасы (TNEB) реттейді. Сумен жабдықтауды Канчипурам муниципалитеті жүзеге асырады, су Вегавати өзенінің жер асты көздерінен алынады. Бас станциялар Орикаи, Тирупаркадал және Сент-Вегаватиде орналасқан, ал су жоғары резервуарлар арқылы таратылады. Қалада күн сайын бес жинау пунктінен барлығы 55 тонна қоқыс жиналады. Қаланың кәріз жүйесі 1975 жылы іске қосылды, ал Канчипурам 1970 жылы жоғары эндемиялық қалалардың бірі деп танылды. Жер асты дренажы қаланың жолдарының 82% -ын қамтиды және ішкі басқару үшін шығыс және батыс аймақтарына бөлінген.

The ChennaiBangalore National Highway, NH 4 passes the outskirts of the city. Daily bus services are provided by the Tamil Nadu State Transport Corporation to and from Chennai, Bangalore, Villupuram, Tirupathi, Thiruthani, Tiruvannamalai, Vellore, Salem, Coimbatore, Tindivanam and Pondicherry. There are two major bus routes to Chennai, one connecting via Poonamallee and the other via Tambaram. Local bus services are provided by The Villupuram division of Tamil Nadu State Transport Corporation. As of 2006, there were a total of 403 buses for 191 routes operated out of the city. The city is also connected to the railway network through the Kanchipuram railway station. The ChengalpetArakkonam railway line passes through Kanchipuram and travellers can access services to those destinations. Daily trains are provided to Pondicherry and Tirupati, and there is a weekly express train to Madurai and a bi weekly express train to Nagercoil. Two passenger trains from both sides of Chengalpattu and Arakkonam pass via Kanchipuram. The nearest domestic as well as international airport is Chennai International Airport, located at a distance of 72 km from the city. The proposed New Chennai International Airport is to be built in Parandhur near Kanchipuram. Telephone and broadband internet services are provided by Bharat Sanchar Nigam Limited (BSNL), India's state owned telecom and internet services provider. Electricity supply is regulated and distributed by the Tamil Nadu Electricity Board (TNEB). Water supply is provided by the Kanchipuram municipality; supplies are drawn from subterranean springs of Vegavati river. The head works is located at Orikkai, Thiruparkadal and St. Vegavathy, and distributed through overhead tanks with a total capacity of About 55 tonnes of solid waste are collected from the city daily at five collection points covering the whole of the city. The sewage system in the city was implemented in 1975; Kanchipuram was identified as one of the hyper endemic cities in 1970. Underground drainage covers 82% of roads in the city, and is divided into east and west zones for internal administration.

Джайнизм

Канчипурам джайнизмнің маңызды орталығы болған және Самантабхадра мен Акаланка сияқты белгілі джайни ачарьяларымен байланысты. Джайнизмді Канчипурамға Кунда Кундачарья (1-ғасыр) әкелген деп саналады. Акаланка (3-ғасыр) кезінде джайнизм қалаға кеңінен тарады. Паллаваларға дейін Канчипурамды билеген Калбхрастар джайнизмді ұстанды, ол патшалық қолдаудың арқасында кең таралды. Паллава патшалары Симавишну, Махендра Варман және Симаварман (550-560 жж.) 6 және 7 ғасырларда Наянмарлар мен Алварлар пайда болғанға дейін джайнизмді ұстанды. Махендраварман І-нің Нейнамардың ықпалымен джайнизмнен индуизмге көшкені діни географиядағы шешуші кезең болды. Индуизмнің екі бағыты – саивизм және вайшнавизм тиісінше Ади Шанкара мен Рамануджаның ықпалымен қайта жанданды. Кейін Чолалар мен Виджаянагар патшалары джайнизмге төзімділік танытты және дін Канчиде сақталды. "Джина Канчи" институтының бастапқы орны Канчипурамда болды. Оның алғашқы орны қазір Тхирупартикундрамдағы Трилокиянатха/Чандрапрабха ғибадатханасымен белгіленген. Бұл екі джайни ғибадатханасының бірі, онда Паллава патшасы Нарсимаварман II, Чола патшалары Раджендра Чола I, Кулотунга Чола I және Викрама Чоланың, сондай-ақ Кришнадевараяның каннада тіліндегі жазулары сақталған. Ғибадатхананы Тамил Наду археологиялық департаменті күтіп ұстайды. "Джина Канчи" мутты 16 ғасырда Виллупурам ауданындағы Гингиге жақын Мельситамурға көшірді. Канчипурам маңындағы бірнеше ауылдарда әлі де джайни халқы бар көптеген тарихи джайни орындары сақталған.

Басқа діндер

Қалада екі мешіт бар; біреуі Экамарбешварар ғибадатханасының жанында, ол 17 ғасырда Аркот Навабының билігі тұсында салынған, ал екіншісі Вайкунта Перумал ғибадатханасының жанында орналасқан және индуист ғибадатханасымен ортақ су қоймасын пайдаланады. Мұсылмандар Варадхараджа (Свами) ғибадатханасының мерекелік шараларына қатысады. Крайст шіркеуі – қаланың ең көне христиан шіркеуі. Оны 1921 жылы британдық Маклин салды. Шіркеу шотланд стиліндегі аркалар мен бағаналары бар кірпіштен тұрғызылған.

Түсініктемелер

Муниципалитет веб-сайтында көрсетілгендей ресми жазуы "Kancheepuram". Дегенмен, "Kanchipuram" деп жазылуы ең көп таралған атау.