Кіріспе
Питер Тейлор Форсайт, сондай-ақ П. Т. Форсайт ретінде де белгілі, (1848–1921) – шотланд теологы.
Өмірбаян
Пошташының ұлы Форсайт Абердин университетінде, содан кейін Геттингенде (Альбрехт Ритшлдің жетекшілігімен) оқыды. Ол конгрегациялық пасторлыққа бекітіліп, Брэдфорд, Манчестер, Лестер және Кембридж қалаларындағы шіркеулерде пастор болып қызмет етті, ал 1901 жылы Лондонның Хакни колледжінің директоры болды (кейін Лондон университетіне біріктірілді).
Теология
Ранғы теологияға деген ерте қызығушылығы кейбір "ортодоксалды" христиандарға күдік тудырды. Дегенмен, ол либералды теология кінәлі сананың моральдық мәселесін жеткілікті түрде түсіндіре алмайды деген қорытымға келді. Бұл оны рухани дағдарысқа алып келді, одан шығу жолын Мәсіхтің құрбандық еңбегінде тапты. Осы тәжірибе қасиеттілік және құрбандық мәселелеріне деген ынтасын қалыптастыруға көмектесті. Форсайт бұрынғы либералды көзқарастарының көп бөлігін қабылдамаса да, Адольф фон Харнактың Халкидондық христологиясына қатысты сын пікірлерін сақтап қалды. Бұл оны кірпіштің кенотикалық доктринасын түсіндіруге итермеледі (бишоп Чарльз Гор және Томазийдің ықпалымен). Ол басқа кенотикалық теологиялардан Мәсіхтің құдайлық қасиеттерін тастамағанымен, оларды жинақтағанымен ерекшеленді; яғни, адам болып тууы – Құдайдың құдіреттілігін жоққа шығару емес, оның көрінісі болды. Оның теологиясы және либералды христиандыққа қарсы шабуылы оның ең танымал еңбегінде, "Иса Мәсіхтің тұлғасы мен орны" (1909) кітабында қамтылған, ол келесі буынның неоортодоксалды теологиясының көп бөлігін болжады. Оны кейде "Барттан бұрынғы Барт" деп атайды, бірақ бұл швейцариялық теологтың ойларымен көптеген айырмашылықтарды ескермейді. Форсайттың маңызды түсініктерінің көп бөлігі назардан тыс қалғанмен, оны ХХ ғасырдың басындағы ағылшын тіліндегі ең ұлы теологтардың бірі санайтындар бар. Аллистер Макграт өзінің "Христиандық теология: кіріспе" еңбегінде Форсайттың "Құдайды ақтау" (1916) еңбегін сипаттайды. Бұл кітапта "Құдайдың әділдігі" ұғымын қайта ашуға шақыру бар. Форсайт Ансельмге қарағанда айқышқа қатысты заңдық және құқықтық аспектілерге аз көңіл бөледі; оның қызығушылығы айқыш пен ғаламның моральдық құрылысының арасындағы байланысқа шоғырланған. Құрбандық туралы ілім "нәрсенің дұрыстығынан" ажырамас. Кеннет Сурин өзінің "Теология және зұлымдық мәселесі" кітабында Форсайттың "Құдайды ақтау" еңбегін айқышқа негізделген теодиция ретінде қарастырады. Құдай әлемді осыншама көп азап пен қайғымен жаратқаны үшін тек оның жаратылыстарымен азап пен қайғының салмағын бөлісуге дайын болса ғана ақталады. Сурин Форсайтпен келіседі. Форсайт "Құдайды ақтау" еңбегін бірінші дүниежүзілік соғыста он миллион адам қаза тауып, тағы жиырма миллион адам жарақат алған кезде жазды. Форсайт тіпті "бірінші дәрежелі соғыс сияқты әлемдік апат пен сотты" да "Құдайдың қолында және қызметінде" деп қарастырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Құдай және адамзаттың прогресі туралы кең таралған көзқарастар теодициялық сұрақты басып тастады. "Халық діні" тек "адамның дамуын ілгерілету және оны тәждіре" мақсаты бар Құдайды уағыздады. "Прогресс доктринасы" (бірінші рет Abbé de Saint Pierre ұсынған) Еуропаны биледі. Бірақ Форсайттың айтуынша, соғыстың "жамандықтың қорқынышты және үмітсіз табиғатын ашып көрсетуі" осы оптимистік көзқарастарды жойды және Құдайдың жақсылығы туралы теодициялық сұрақты күшейтті. Форсайтқа жүгінуге болатын теодиция болған жоқ. Ол теологияны жан-жақты зерттегеніне қарамастан, Құдайдың әділдігін растайтын қанағаттанарлық философиялық теодиция таба алмады. Осыдан кейін Форсайт "ешбір адам ақылы мұндай әлемде Құдайды ақтауға жеткіліксіз. Ол Өзін ақтауы керек, және Ол Мәсіхтің айқышқа шегеленуі арқылы осыны істеді" деген қорытымға келді. Форсайт "Құдайдың теодициясын" Римдіктерге 1:17-ден бастап: "Құдайдың әділдігі сенімнен сенімге аян болады" деп атады. Ол Құдайдың әділдігін Мәсіх арқылы көріп, Мәсіхті "Құдайдың теодициясы" және "Құдайға мойынсұнбайтындарды да, күнәкарларды да ақтайтын" деп атады. Мәсіх Құдайдың уәдесін орындауға Құдайдың қамқорлығын қолданады. Мәсіх арқылы Құдай Өзінің әділдігін толыққанды дәлелдеді. Егер біреу өзінің денесінде азап шегуге лайық деп ойласа, Құдай одан да көп азап тартады. Олардың барлық азаптарында Ол одан да көп азап шекті. Форсайт үшін "Құдайдың өзі жасаған теодициясы" адамдар ойлап тапқан теодицияларға қарсы болды. Құдайдың өзі жасаған теодиция Форсайтқа Құдайдың жаратылысындағы "азап арқылы жоғары қарай жолдың болуын түсіндіруге" философиялық жауап бермеді. "Құдайдың әдістерін анықтау мүмкін емес, бірақ Оның ниеті мен жүрегі бар. Біз Оны таптық". Құдайдың өзі жасаған теодиция – татуласу және қарым-қатынас теодициясы, жауапсыз сұрақтарға қарамастан Құдайға сенім артуға мүмкіндік беретін теодиция. Форсайттың "Құдайдың өзі жасаған теодициясы" Құдайды ақтауға философиялық негіз беруден гөрі Құдаймен дұрыс қарым-қатынасқа мүмкіндік беретіні, 'теодиция' сөзінің екі мағынасын ажыратады. Теодиция грек сөздерінен – theos ("Құдай") және dikē алынған, оны (a) әділ (және одан туындаған әділдік, ақталған және т.б.) немесе (b) дұрыс (және одан туындаған дұрыстық, дұрыс деп тану және т.б.) деп аударуға болады. Дұрыс деп тануға бағытталған теодиция рационалды аргументтерді білдіреді. Ал дұрыс деп тануға бағытталған теодиция қарым-қатынасты білдіреді. Киелі кітапта дұрыстық негізінен қарым-қатынасқа байланысты.
represents an impassioned plea to allow the notion of the “justice of God” to be rediscovered. Forsyth is less concerned than Anselm for the legal and juridical aspects of the cross; his interest centers on the manner in which the cross is inextricably linked with “the whole moral fabric and movement of the universe.” The doctrine of the atonement is inseparable from “the rightness of things.”
In his Theology and the Problem of Evil, Kenneth Surin points to Forsyth's Justification of God as offering a theodicy based on the cross. God can be justified for creating a world with so much pain and suffering “only if he were prepared to share the burden of pain and suffering with his creatures.” Surin concurs with Forsyth. Forsyth wrote The Justification of God, while the first world war was killing ten million and wounding another twenty million from around the world. Through the lens of biblical faith, Forsyth saw even “a world catastrophe and judgment of the first rank like the war” as “still in the hand and service of God.”
Before the start of World War I, widely held views about God and human progress muted the theodic question. “Popular religion” had preached a God whose sole purpose was “to promote and crown [human] development.” The “doctrine of progress” (first formulated by Abbé de Saint Pierre) dominated Europe. But as Forsyth observed, the war's “revelation of the awful and desperate nature of evil” exploded these optimistic views and raised the theodic question about the goodness of God to full force. There was no theodicy extant to which Forsyth could turn. In spite of his extensive theological studies, he could find no satisfactory “philosophical theodicy or vindication of God's justice.” From this, Forsyth concluded that "no reason of man can justify God in a world like this. He must justify Himself, and He did so in the Cross of His Son." Forsyth began formulating what he called "God's own theodicy" with Romans 1:17: "the righteousness of God is revealed from faith to faith". There he found the righteousness of God revealed in the Christ who "is the theodicy of God and the justifier both of God and the ungodly." [Christ] brings God's providence to the bar of God’s own promise. In Christ, God is fully justified by Himself. If any man thinks he has anything to suffer in the flesh, God more. In all their afflictions He was more afflicted. For Forsyth, "God's own theodicy" stood in contrast to theodicies devised by humans. God's own theodicy provided Forsyth no philosophical answers to why in God's "creation must the way upward lie through suffering?" "The tactics of providence cannot be traced," but "His purpose we have, and His heart. We have Him." God's own theodicy is a theodicy of reconciliation and relationship, a theodicy that enables trust in God in spite of unanswered questions. Forsyth's understanding of "God's own theodicy" as enabling a right relationship with God rather than a philosophical justification of God contrasts two alternative connotations of the word 'theodicy'. Theodicy derives from the Greek words theos ("God") and dikē, which can be translated either (a) just (and its derivatives justice, justified, etc.) or (b) right (and its derivatives righteousness, righteoused, etc.). Righteoused is an obsolete verb meaning “made righteous.” A theodicy designed to justify connotes rational arguments. But a theodicy designed to righteous connotes relationship. In the Bible righteousness is primarily relational.