Уильям Генри Виндер: Әскери қолбасшы және заңгер өмірі
William H. Winder
Уильям Генри Виндер (1775-1824) – американдық әскери шенді, заңгер. 1812 ж. соғысындағы Бладенсбург шайқасындағы жеңілісіне қатысты, кейін Балтимордегі адвокат болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18-19 ғасырдағы американдық заңгер және әскери шенеунік
18/19th century American lawyer and military officer
Уильям Генри Уиндер (18 ақпан 1775 – 24 мамыр 1824) – американдық әскерші және Мэриленд штатының заңгері. Ол 1812 жылғы соғыс кезінде АҚШ армиясындағы даулы генерал болды. 1814 жылдың 24 тамызында бригада генералы ретінде ол американдық әскерлерді Бладенсбург шайқасындағы апатты жеңіліске бастап барды, бұл британдық әскерлердің Вашингтонды өртеуіне себеп болды. Уиндер шайқастағы рөлі үшін әскери сотқа тартылды, бірақ қандай да бір құқық бұзушылықтан босатылды. Кейін ол Балтимор адвокаттары қатарындағы жетекші заңгер болды.
William Henry Winder (February 18, 1775 – May 24, 1824) was an American soldier and a Maryland lawyer. He was a controversial general in the U. S. Army during the War of 1812. On August 24, 1814, as a brigadier general, he led American troops in their disastrous defeat at the Battle of Bladensburg, which led to the Burning of Washington by British troops. Winder was court martialed for his role in the battle, but acquitted of any wrongdoing. He later became a leading attorney of the Baltimore bar.
Ерте өмір және мансап
Виндер Мэриленд штатының Сомерсет округінде дүниеге келген. Ол Левин Виндердің сіңілі баласы болды. Пенсильвания университетін бітірді, 1798 жылдан 1812 жылға дейін Балтиморда заңгерлікпен айналысты. 1804 жылы Виндер Жоғарғы Сот судьясы Сэмюэл Чейстің импичмент отырысында куәлік берді.
Winder was born in Somerset County, Maryland. He was the nephew of Levin Winder. He graduated from the University of Pennsylvania, and from 1798 to 1812, practiced law in Baltimore. Winder testified at the impeachment trial of Associate Supreme Court Justice Samuel Chase in 1804.
1812 жылғы соғыс
1812 жылғы соғыс басталғанда Виндер АҚШ армиясында полковник болып тағайындалды. Ол 1812 жылы Frenchman's Creek шайқасына қатысты. Бригад генералына дейін шен берумен, Генри Дирборнның Солтүстік армиясындағы 3-ші бригаданың басшылығына ие болды және Форт-Джордж шайқасы барысында Ниагара түбегіне десант шабуылын жүргізуге бригадасын жетектеді. 1813 жылдың шілдесінде Стони-Крик шайқасында американ армиясының екі қолбасшысының бірі болды, онда ол және тағы бір қолбасшы Джон Чандлер тұтқындалды.
Winder was commissioned as a colonel in the U. S. Army at the start of the War of 1812. He participated in the battle of Frenchman's Creek in 1812. Promoted to brigadier general, he took command of the 3rd Brigade in Henry Dearborn's Army of the North and led his brigade in the amphibious landing on the Niagara Peninsula during the Battle of Fort George. He was one of two acting commanders of the American army at the Battle of Stoney Creek in July 1813, where he was captured, along with fellow commander, John Chandler.
Бладенсберг шайқасы
Келесі жылы алмастырылған Виндер 1814 жылдың 4 шілдесінде төртінші президент Джеймс Мэдисон тағайындауымен жаңа 10-шы әскери округтің қолбасшысы болды. Округ Вашингтон мен Балтимордың қорғанысын қамтамасыз етті. Ол үкіметтен, әсіресе, алдағы сәтсіздікке көп кінә таңған және кейін жұмыстан босатылған соғыс министрі Джон Армстронгтан аз логистикалық қолдау алды. Тамыз айында британдық генерал-майор Роберт Росс бірнеше мың әскерімен Мэриленд штатының Принц-Джордж округіндегі Бенедикт қаласының жанындағы Патуксент өзенінің жоғарғы ағысында тізілген Корольдік теңіз күштерінің кемелерінен шабуылға шықты. Одновременно капитан Джеймс Гордон басқарып отырған шағын теңіз экспедициясы Потомак өзенімен Александрия портына шабуыл жасады (бұл уақытта Колумбия округінің оңтүстік-шығыс бөлігінде орналасқан, бірақ бұрын және кейін Вирджиния штатына қайтарылды) және Росс әскері Америка астанасына жеткенде теңізден қолдау көрсетуі тиіс болды, өзеннен солтүстік-батысқа қарай. Виндердің құрамында бірнеше жүз қатарлы әскер және екі штаттың және округтің милиция бөлімдерінен құралған мыңдаған адам болды. Ол британдықтардың жылжуын тоқтатуға немесе баяулатуға тырыспады және Бладенсбургте шешуші шайқас өткізуге бел буды. 1814 жылдың 24 тамызында американдықтар Бладенсбург шайқасында британдықтармен кездесті. Шайқаста Виндер тиімді басшылық таныта алмады, жаңа тағайындалған соғыс министрі және мемлекеттік хатшы Джеймс Монродан (кейін бесінші президент) ешқандай қолдау алмады. Монро тіпті милиция полктерін қайта орналастырып, оның басқаруына араластырды, бұл жеңіске әкелген факторлардың бірі болуы мүмкін. Ол АҚШ теңіз күштерінің коммодоры Джошуа Барнидің американдық күштердің орталық бөлігіндегі екінші қатарын қолдамады, осы қатар Потомак өзенінің шығыс саласының (қазіргі Анакостиа өзені) жанындағы шағын арнадан өткен қызыл киімді британдық әскерлерді сәтті кері қайтарды. Бірінші американдық қатардың жеңілісінен кейін 85-ші жаяу полкіне қарсы тұрды. Шайқастың нәтижесінде құрылысы аяқталмаған ұлттық астана шабуылдаушылардың қолына оңай түсті, олар сол күні кешке қаладан бас тартуға билік іздеді. Виндер кейіннен әскери сотқа тартылды, бірақ барлық айыптан босатылды. Виндер Гертруда Полкке үйленді, ол АҚШ президенті Джеймс Нокс Полктің атасы полковник Езекиел Полктің алыс туысы болды. Виндер мен Гертруданың ұлдарының бірі Джон Х. Виндер (1800-1865) Американдық Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясының бригадир-генералы болды. Виндер 1824 жылы қайтыс болды.
Exchanged the following year, Winder was appointed commander of the new 10th Military District, which composed the defenses of Washington and Baltimore, by fourth President James Madison on July 4, 1814. He received little logistical support from the government, especially Secretary of War John Armstrong Jr. who received much blame for the upcoming disaster and was later fired. In August, the British Maj. Gen. Robert Ross with several thousand troops advanced from the Royal Navy ships anchored in the upper Patuxent River at Benedict, Maryland (in Prince George's County) upon Washington along with a simultaneous small naval expedition under Capt. James Gordon up the Potomac River to attack the port at Alexandria, (then in the southeast corner of the ten mile square District of Columbia, previously and later returned to the Commonwealth of Virginia), and provide naval support to Ross's troops once they reached the American capital, across the river to the northwest. Winder had only a few hundred regulars, and a mob of some thousands of two state and District militia units to oppose them. He made no attempt to skirmish or slow down the advancing British and decided on an all or nothing set piece defensive battle at Bladensburg. The Americans met the British at the Battle of Bladensburg on August 24, 1814. He failed to show effective command in the battle, although he received virtually no support from the newly designated Secretary of War and continuing Secretary of State, James Monroe (later fifth President), who actually interfered with his command by repositioning some of the militia regiments, which may have had a significant contribution to the ensuing rout. He clearly did not support U. S. Naval Commodore Joshua Barney's second line at the center of the American forces along the Washington Bladensburg Road that actually repulsed the 85th Regiment of Foot after the rout of the American first line following the Red Coats crossing under fire of the small creek of the Eastern Branch of the Potomac River (now the Anacostia River). As a result of the battle, the rough unfinished national capital fell easily into the hands of the invaders who marched in that evening looking for some authorities to surrender the town. Winder was afterward court martialed, but was acquitted of all blame. Winder was married to Gertrude Polk, who was a first cousin about 4 times removed to Colonel Ezekiel Polk grandfather of U. S. President James Knox Polk. One of Winder and Gertrude's sons, John H. Winder (1800 1865), was a brigadier general in the Confederate army during the American Civil War. Winder died in 1824.