Грейтфул Дедтің архивішісі Дик Латваланың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық музыка мұрағатшысы (1943–1999)
Ричард Аллан Латвала (26 шілде 1943 – 6 тамыз 1999) – Grateful Dead тобының американдық таспа мұрағатшысы. Ол «Дик Пикс» CD сериясын бастады, бұл серия Grateful Dead концерттерінен тікелей музыкалық өнернамелерді іріктеп ұсынады. «Дик Пикс» сериясының бірінші томы 1993 жылы жарық көрді. Латваланың 1999 жылы қайтыс болғаннан кейін серия 2005 жылға дейін жалғасты, ал кейінгі томдарды Дэвид Лемиус таңдады. 2012 жылы бұл серияден «Дэйвтің таңдауы» деп аталатын жаңа тармақ пайда болды.

Жеке өмір

Сан-Франциско мемлекеттік университетінде психологияны оқыған аға студент ретінде Дик Латвала 1965 жылы қысқаша автобиография жазды, бұл оның алғаш рет ЛСД қолдануына дайындық ретінде көрінеді. Автобиография Латваланың негізгі философиясы мен өзін-өзі түсінуін, өскен ортасын, ата-анасымен және екі әпкесімен қарым-қатынасын көрсетеді. Латвала ақ достарға қарағанда қара түсті достарымен көбірек жайлы сезінгенін және АҚШ-тың нәсілдік күресіне қызығушылық танытқандығын айтты. Стив Сильберманның сөзіне сүйенсек, 1965 жылы Grateful Dead тобын тыңдаған Латвала үшін «бұл ақ адамдардан естіген алғашқы музыка болды, ол госпелдің күшіне жақындады». Латвала өзінің қатал пікірлерімен, құмарлықпен жүргізетін әңгімелерімен және Grateful Dead тобына деген сүйіспеншілігімен танымал болды. Джесси Джарноудың «Бастар: Психоделикалық Американың өмірбаяны» Диктің жеке және кәсіби өмірі туралы көптеген мәліметтерді қамтиды. Дик Сан-Франциско шығанағында өсті және 1974 жылы Гавайидің Хило қаласына көшіп келгенге дейін сонда тұрды. Гавайиге дейін Дик, оның әйелі Кэрол және ұлы Ричи Виктор Баранконың Морехаус коммундарының бірінде тұрды. Кэрол Латвала Морехаус философиясы мен тәжірибесін «Жыныстық бостандық лигасының материалдары мен олардың сиқыршылардан, сайентологиядан және буддизмнен алған білімдерінің үйлесімі» деп сипаттады. Хилода Дик Латвала зообақта қараушы болып жұмыс істеді. Гавайиде Латвала Grateful Dead концерттерінің жазбаларын жинауды бастады, көбінесе басқа жазушыларға марихуананы жазбалармен алмастырды. Латвала материктегі жазушылармен ұзақ хаттар алмасып, Гавайиге келіп, марихуана татып, Grateful Dead әндерін жоғары дыбыспен тыңдауға шақыратын. Дик пен Кэрол 1980-ші жылдардың басында Калифорнияға оралды, ажырасып кеткенімен, олар достас болып, тіпті Сан-Рафаэльдегі Grateful Dead кеңсесіндегі Фронт-стриттегі үйдің жанында тұрды. Кэрол Grateful Dead тобының билет кеңсесінде жұмыс істеген кезде, Дик бастапқыда қарапайым жұмыстарды орындап, содан кейін топтың музыкалық архивін басқарды. Өмірі бойы Дик Латвала психоактивті заттарды көп қолданды, «толыққанды қышқыл тұтынушы, бонг тартқыш, кофе ішуші, темекі шегуші, ішімдік ішуші» болды. Бір кезде Grateful Dead тобы Латваланың алкогольге қарсы емделуіне төледі. 1965 жылы жазған автобиографиясында «Мен психотерапияның кез келген түрін қарастырамын, мен ЛСД-ні бірнеше себептермен артық көремін» деп бастайды. 1993 жылы Латвала Дэвид Гансқа алғашқы ЛСД тәжірибесі туралы былай деп еске алды: «Маңызды өзгеріс 1965 жылдың 28 маусымында болды. Мен 1965 жылы Менло Парктегі зерттеу жобасында ЛСД қолдандым, онда мен осы тәжірибеден өту үшін 500 доллар төледім, бұл, мүмкін, мен өткізген ең күшті тәжірибе болды, мені мәңгілікке өзгерткен бір нәрсе болды». Grateful Dead тобынан басқа Латвала госпел музыкасын, музыкант Генри Кайзерді, Фэтс Доминоны, Литтл Ричардты, Лид Беллиді және Роберт Джонсонды ұнататын.

As a senior studying psychology at San Francisco State University, Dick Latvala wrote a brief autobiography in 1965, apparently in preparation for his first time ingesting LSD. The autobiography details Latvala's basic philosophy and understanding of himself, his growing up, and his relationship with his parents and two sisters. Latvala described how he felt more comfortable having black friends rather than white friends, and became interested in the racial struggles of the United States. According to Steve Silberman, upon Latvala hearing the Grateful Dead in 1965 "it was the first music from white people he heard that approached the power of gospel." Latvala was known for his strong opinions, passionate conversations, and love of the Grateful Dead. Jesse Jarnow's Heads: A Biography of Psychedelic America details much of Dick's personal and professional life as an adult. Dick grew up in the San Francisco Bay Area, where he lived until moving to Hilo, Hawaii in 1974. Prior to Hawaii, Dick, his wife Carol, and their son Richie lived at one of Victor Baranco's Morehouse communes. Carol Latvala described Morehouse's philosophy and practices as "a combination of Sexual Freedom League material, [and] things they'd learned from witches, Scientology, and Buddhism." In Hilo, Dick Latvala worked as a zookeeper. Hawaii is where Latvala began to collect recordings of Grateful Dead concerts, often mailing other tapers marijuana in exchange for tapes. Latvala would exchange long letters with tapers on the mainland and extend an invitation to visit Hawaii, to smoke pot and listen to the Grateful Dead at high volumes. Dick and Carol moved back to California in the early 1980s, and although divorced they remained friends and even next door neighbors, both working for the Grateful Dead at their Front Street office in San Rafael. While Carol worked in the Dead's ticket office, Dick initially performed menial tasks as well as managing the band's music archives. Throughout his life, Dick Latvala was an avid consumer of psychoactive substances, "a constant acid consumer, a bong hit taker, a coffee drinker, a cigarette smoker, a drinker." At one point, the Grateful Dead paid for Latvala to enter rehab for alcohol. The autobiography he wrote in 1965 begins "I consider any form of psychotherapy I prefer LSD for a number of reasons." As Latvala recalled in 1993 to David Gans about his first LSD experience: "A major turning point occurred on June 28, 1965. I took LSD in a research project in 1965 in Menlo Park, in which I actually paid $500 to go through this experience, which was, perhaps, the most powerful single experience I ever went through something happened that changed me forever." Beyond his love of the Grateful Dead, Latvala enjoyed gospel music, the musician Henry Kaiser, Fats Domino, Little Richard, Lead Belly, and Robert Johnson.

Алғыс білдірген өлгендермен жұмыс жасаңыз

Гавайиде тұрып, Латвала таспа алмасу ісіне белсенді қатысты. Көптеген тірі жазбалардан коллекция жинағаннан бөлек, 1970-ші жылдары Латвала Grateful Dead-тің нақты шоулары туралы пікірлермен толтырылған жеке жазба дәптерлерін жүргізе бастады. Grateful Dead архивисі Николас Мериветердің айтуынша, Латвала «таспаларын бірнеше дәптерге тізімдеп, олардың қандай жабдықпен және кім жазғанын, сондай-ақ қашан, қайда және не орындалғанын егжей-тегжейлі сипаттады. Ол әдетте ерекше жақсы орындалған нөмірлерді, сондай-ақ өзінің әсерлерін жазып отыратын, кейін оларды сынға алып, түзетулер енгізетін». 1980-жылдардың басында Латвала Сан-Рафаэльдегі Grateful Dead Front Street кеңсесінде түрлі шаруашылық жұмыстар істеп жұмысқа орналасты. Латвала келгенге дейін топ жазылған концерттерінің архивін жүйелі түрде сақтамаған. Міне, осы архивтің маңыздылығына топты Латвала көндірді. Латвала ақырында Dick's Picks сериясының кураторы болды – Grateful Dead концерттерінің коммерциялық түрде шығарылған жазбалары. Dick's Picks-ке дейін Grateful Dead әдетте көп тректік бастапқы таспаларға жазылған, содан кейін кәсіби түрде өңделген концерттік альбомдар шығарды. Алайда Dick's Picks топтың мыңдаған сағаттық концерттерді қамтитын кең 2 тректік аудио жинағын пайдаланды. Dick's Picks-тің алғашқы жылдарынан бастап, 1993–1999 жылдарға дейін, Латвала топтың www.dead.net веб-сайтындағы чат-бөлмелерінде белсенді түрде жазбалар жасайтын, Grateful Dead жазбалары туралы және келесі шығарылым туралы өз пікірлерін жанкүйерлермен бөлісетін. Латвала Grateful Dead жазбалары туралы ашық және кейде эксцентриктік пікірлерімен танымал болды. Дэвид Ганс 1999 жылдың 11 тамызындағы Grateful Dead Hour бағдарламасын Дик Латваланың естелігіне арнады. Оның қайтысынан кейін Grateful Dead Dick's Picks сериясын жалғастырды. Диктің тілегін еске алу үшін Grateful Dead Dick's Picks Vols. 15 және 16, сәйкесінше 9 3 77 және 11 8 69 шығарды, бұл Диктің өте жақсы көретін және оның сериясында болашақ шығарылымға үміткер екі нөмірі болды. Көптеген Dick's Picks альбомдарында альбомның суретінде «LATVALA» деген жазуды табуға болады, көбінесе мұқият жасырылған. Бұл Латваланың қайтысынан кейін оның есін сақтау мақсатында жасалған. Dick's Picks сериясы біртіндеп Дэвид Лемионың шығармашылық басшылығына көшті. Лемио қазір Dave's Picks сериясы аясында тікелей концерттер шығарады. Дик Латваланың Grateful Dead материалдарының жинағын оның әйелі Кэрол Grateful Dead архивіне сыйға берді. Архивші Николас Мериветердің айтуынша, «Латваланың жинағы екі негізгі бөлімге бөлінеді: оның жеке таспалар коллекциясы, 500-ден астам жеті және он дюймдік катушкалар, және оның қағаздары, ондағы дәптерлер, хаттар және басқа материалдар бірнеше метрді құрайды». Латваланың жанкүйерден нағыз архивистке айналуын атап өткен Николас Мериветер Дик Латваланың тарихы мен оның жинағында көрінетін үш маңызды тақырыпты атап көрсетті: «Grateful Dead құбылысындағы топ пен жанкүйер арасындағы шекараның жоқтығы, Dead құбылысына қатысу жанкүйерлерге тарихилық сезімін қалай сіңірді. Ең бастысы, Латвала жинаған коллекция Dead туралы әңгіме айту үшін олардың жанкүйерлерін еске алу қажеттігін көрсетеді. Deadhead-тер бұл құбылыстың ажырамас бөлігі ғана емес, сонымен қатар Архивтің маңызды бөлігі. Бұл байланыс Латваланың жинағының мәнісіне де қатысты, өйткені Латвала әуесқойлықтан кәсібилікке, жанкүйерден инсайдерге айналып, ақырында топқа деген құштарлығынан өмір сүруге мүмкіндік алды». Chicago Tribune газетінде жарияланған некрологта Grateful Dead барабаншысы Микки Харт Латвала туралы ең жарқын естелігі – оның Grateful Dead музыкасын қатты дыбыспен ойнаған көрінісі екенін айтты: «Көршілер шағымдануы мүмкін, полиция шақыруы мүмкін, ол бұған мән бермейтін. Сол сәттерде ол Құдаймен байланысқандай болды».

While living in Hawaii, Latvala became very active in tape trading. In addition to amassing a large collection of live recordings, in the 1970s Latvala began maintaining personal notebooks filled with commentary about particular Grateful Dead shows. As described by Grateful Dead archivist Nicholas Meriwether, Latvala "catalog[ed] his tapes in a series of notebooks, detailing their origin and provenance—who taped it and with what equipment—as well as when, where, what they played. He usually noted especially strong renditions as well as his impressions, which he would often revisit later, critiquing his critiques." In the early 1980s Latvala began working at the Grateful Dead's Front Street office in San Rafael, where he did various odd jobs. Prior to Latvala's arrival, the band did not actively maintain an archive of their recorded concerts. It was Latvala who convinced the band about the importance of maintaining such an archive. Latvala eventually became the curator of Dick's Picks, a series of commercially released recordings of live Grateful Dead performances. Until Dick's Picks, the Grateful Dead typically released live albums that were specially recorded on multitrack source tapes, then professionally mixed. Dick's Picks however, tapped into the band's vast 2 track audio collection, spanning thousands of hours of concerts. During the early years of Dick's Picks until Latvala's death, 1993–1999, Latvala routinely posted on chat rooms at the band's web site, www. dead. net, and conversed with fans regarding his opinions of Grateful Dead recordings and what should be released next. Latvala was known for his outspoken and sometimes wild opinions about particular Grateful Dead recordings. David Gans dedicated the August 11, 1999 Grateful Dead Hour to the memory of Dick Latvala. After his sudden death, the Grateful Dead continued the Dick's Picks series. In memory of Dick's known wishes, the Grateful Dead released Dick's Picks Vols. 15 and 16, 9 3 77 and 11 8 69, respectively, which were two of Dick's favorite and most discussed candidates for future release in his series. In many Dick's Picks albums, the name "LATVALA" can be seen somewhere in the album artwork, often carefully hidden. This was apparently done to commemorate Latvala after his death. The Dick's Picks series gradually came under the creative direction of David Lemieux. Lemieux now releases live concerts under a spin off series, Dave's Picks. Dick Latvala's collection of Grateful Dead material was donated by Dick's wife, Carol, to the Grateful Dead Archive. As described by archivist Nicholas Meriwether "Latvala’s collection is divided into two major sections his personal collection of tapes, more than 500 seven inch and ten inch reels, and his papers, which comprise more than a dozen linear feet of notebooks, correspondence, and other materials." Noting Latvala's shift from dedicated fan to actual archivist, Nicholas Meriwether highlighted the three major themes reflected by Dick Latvala's story and his collection: the "porous boundary between band and fan in the Grateful Dead phenomenon how participation in the Dead phenomenon instilled a sense of historicity in fans Most of all, the collection Latvala built demonstrates that it is impossible to tell the story of the Dead without discussing their fans. Deadheads are not only an inextricable part of the phenomenon, they are a vital part of the Archive. That connection goes to the heart of what Latvala’s collection also says about the phenomenon, for Latvala made the transition from amateur to professional, from fan to insider, eventually earning a living from his passion for the band." In an obituary published by the Chicago Tribune, Grateful Dead drummer Mickey Hart said his strongest memory of Latvala was the image of him blaring Grateful Dead music at high volumes: "The neighbors would complain, the cops might call, he wouldn't care In those moments, he was communing with God."