Кіріспе
Уайомингтегі ұлттық орман, АҚШ Шошон ұлттық орманы (/ʃ//oʊ/'/ʃ//oʊ//n//iː/ shohSHOHnee) - АҚШ-тағы алғашқы федералды қорғалатын ұлттық орман және Вайоминг штатының шамамен барлық жерін қамтиды. Алғашында Йеллоустоун Тимберленд қорығының бір бөлігі болған бұл орманды АҚШ Орман қызметі басқарады. Ол Конгресс актісімен құрылып, 1891 жылы АҚШ президенті Бенджамин Харрисон заңға қол қойды. Шошон ұлттық орманы - ұлттық қорғалатын алғашқы жерлердің бірі. Американың түпкүлкілері бұл аймақта кем дегенде 10,000 жыл өмір сүрді, ал аймақты алғаш рет еуропалық саяхатшылар барлағанда, орманды жерлерді бірнеше түрлі тайпалар иеленді. Ешқашан қоныстанбаған немесе пайдаланылмаған орман өзінің көп бөлігін сақтап қалды. Шошон ұлттық орманы - Үлкен Йеллоустоун экожүйесінің бір бөлігі, федералды қорғауға алынған жерлердің үзілмеген кеңістігі, шамамен 2000 км құрайды. Абсарока және Беартут таулары орманның солтүстік бөлігінде орналасқан. Wind River Range оңтүстік бөлігінде және Вайомингтегі ең биік тау - Ганнет шыңы бар. Орманнан аң етін, ағаш өнімдерін және шығыстағы биік жазықтардан қыста баспананы мол табатын. Таулық аймақтардың кейбір жерлерін шошон және сиу рулары рухани сауықтыру және аян іздеу үшін жиі аралаған. 1840 жылдардың басында Уошики Шошон индеецтерінің ең шығыс тармағының басшысы болды. 1868 жылғы Форт-Бриджер келісім кеңесінде Уошики АҚШ үкіметімен келіссөздер жүргізді. Келісімге енгізілген кейінгі түзетулер нақты аумақты шамамен шамамен азайтты және ол бүгін Жел өзені үнді резерваты деп аталады. 1957 жылы Мумия үңгірін жергілікті тұрғындар Солтүстік Шошон өзенінің солтүстік жағында, 14/16/20 АҚШ-тың маршруттарымен жанасатын, Йеллоустоун ұлттық паркіне шығыста қайтадан тапты. 1960 жылдары жүргізілген археологиялық қазбалар үңгірде 9 мың жылдан астам уақыт бойы адам өмір сүргеніне дәлел келтірді. Үңгірдегі ең көне кен орындары призмалық тас қақпақтар мен палеоиндиандар жасаған басқа да бұйымдарды көрсетті, ал қоршаған топыраққа радиокөміртектік зерттеулер 7300 ж. Дәлелдер үңгірдің кем дегенде б.з.д. 7280 жылдан б.з.д. XIX ғасырдың басында бұл орманға Джон Колтер мен Джим Бриджер сияқты тау адамдары мен зерттеушілер келген. Колтер - Йеллоустоун аймағына да, орманға да барған алғашқы ақ адам. Ол 1807 және 1808 жылдар аралығында осылай істеді. Льюис пен Кларк экспедициясының бастапқы мүшесі болғандықтан, Колтер Тынық мұхитынан оралған кезде Роки тауларын кесіп өткеннен кейін экспедициядан кетуге Мериуэтер Льюистен рұқсат сұрады. Колтер экспедиция кездескен екі басқа зерттеушімен бірікті, бірақ көп ұзамай оның жаңа серіктестері барғысы келген оңтүстік аймақтарды зерттеуді шешті. Ол гризли аюдың шабуылынан және оның атын алып кеткен қара аяқты үндістердің қуып жүруінен аман қалды. 1807 - 1840 жылдар аралығында Мануэль Лиза мен Джим Бриджер сияқты тері аулаушылар мен авантюристтердің саяхаттары аймақты зерттеуді аяқтады. 1840 жылдардың соңында тері саудасының құлдырауымен және көптен бері бағаланған бобрдың көп бөлігі құлыптанудың аздығынан сирек кездесті, келесі онжылдықтарда орманға кірген зерттеушілер аз болды. Экспедиция құрамына геолог және натуралист Фердинанд Вандевир Хейден кірді және оны тау адамдары Джим Бриджер басқарды. Рейнольдс экспедициясы Йеллоустон аймағын зерттеуге бағытталған болса да, кейінірек Йеллоустон ұлттық паркіне кіруге бірнеше күш-жігер жұмсалса да, тау асуларындағы екі мұхит асуы сияқты қатты қар тоңған. Экспедиция ақырында солтүстік Жел өзенінің жотасынан өтіп, Юнион асуын атады және Йеллоустоунның оңтүстігіндегі Джексон-Холл аңғарына кірді. 1902 жылы президент Рузвельт қорықты алдымен кеңейтті, содан кейін қорықты төрт бөлек бөлімге бөліп, Шошоне ең үлкені болды. 1905 жылы АҚШ Орман қызметі құрылғаннан кейін қорық Ұлттық орман болып тағайындалды, бірақ қазіргі сөз тіркесі мен атауы қырық жылдан кейін 1945 жылы жасалды. Орманды басқарудың алғашқы жылдарында қалған қалдық - Вайоминг штатының Коди қаласының батысында орналасқан Вапити рейнджерлік станциясы. Станция 1903 жылы салынған және кез-келген ұлттық орманды сақтап қалған ең көне рейнджер станциясы болып табылады, ал қазір ол Ұлттық тарихи ескерткіш болып тағайындалған. Wind River үнді резервациясының құрылуына дейін АҚШ кавалериясы резервация жерінде Браун фортын салды, кейіннен оны Форт Вашаки деп атады. 19-шы ғасырдың аяғында фортта АҚШ-тың кавалериясының афроамерикалық мүшелері, көбірек Buffalo солдаттары деп аталатын, соның ішінде АҚШ әскери ака...
Shoshone National Forest (/ʃ//oʊ/'/ʃ//oʊ//n//iː/ shohSHOHnee) is the first federally protected National Forest in the United States and covers nearly in the state of Wyoming. Originally a part of the Yellowstone Timberland Reserve, the forest is managed by the United States Forest Service and was created by an act of Congress and signed into law by U. S. President Benjamin Harrison in 1891. Shoshone National Forest is one of the first nationally protected land areas anywhere. Native Americans have lived in the region for at least 10,000 years, and when the region was first explored by European adventurers, forestlands were occupied by several different tribes. Never heavily settled or exploited, the forest has retained most of its wildness. Shoshone National Forest is a part of the Greater Yellowstone Ecosystem, a nearly unbroken expanse of federally protected lands encompassing an estimated
The Absaroka and Beartooth Mountains are partly in the northern section of the forest. The Wind River Range is in the southern portion and contains Gannett Peak, the tallest mountain in Wyoming. The forest provided an abundance of game meat, wood products, and shelter during the winter months from the more exposed high plains to the east. Portions of the more mountainous regions were frequented by the Shoshone and Sioux for spiritual healing and vision quests. By the early 1840s, Washakie had become the leader of the easternmost branch of the Shoshone Indians. At the Fort Bridger Treaty Council of 1868 Washakie negotiated with the U. S. Government for ) to be preserved as tribal lands. Subsequent amendments to the treaty reduced the actual acreage to approximately and is known today as the Wind River Indian Reservation. In 1957, Mummy Cave was rediscovered by a local resident on the north side of the North Fork Shoshone River, adjacent to U. S. Routes 14/16/20, east of Yellowstone National Park. Subsequent archeological excavations in the 1960s produced evidence that the cave had been occupied for over 9,000 years. The oldest deposits in the cave yielded prismatic stone blades and other artifacts created by paleoindians and the surrounding soils were radiocarbon dated to 7,300 BC. The evidence indicates the cave was occupied from at least 7280 BC to 1580 AD. In the early 19th century, the forest was visited by mountain men and explorers such as John Colter and Jim Bridger. Colter is the first white man known to have visited both the Yellowstone region and the forest, which he did between 1807 and 1808. Having been an original member of the Lewis and Clark Expedition, Colter requested permission from Meriwether Lewis to leave the expedition after it had finished crossing the Rocky Mountains during their return journey from the Pacific Ocean. Colter teamed up with two unaffiliated explorers the expedition had encountered, but soon thereafter decided to explore regions south of where his new partners wished to venture. Colter survived a grizzly bear attack and a pursuit by a band of Blackfeet Indians who had taken his horse. Travels by fur trappers and adventurers, such as Manuel Lisa and Jim Bridger from 1807 to 1840, completed the exploration of the region. With the decline of the fur trade in the late 1840s and much of the prized beaver long since made scarce by over trapping, few explorers entered the forest over the next few decades. The expedition included geologist and naturalist Ferdinand Vandeveer Hayden and was guided by mountain man Jim Bridger. Though the Raynolds Expedition was focused on exploration of the Yellowstone region, several efforts to enter what later became Yellowstone National Park were impeded by heavy snows across the mountain passes such as Two Ocean Pass. The expedition finally crossed the northern Wind River Range at a pass they named Union Pass and entered Jackson Hole valley to the south of Yellowstone. In 1902, President Roosevelt first greatly expanded the reserve and then divided the reserve into four separate units, with Shoshone being the largest. Upon the creation of the U. S. Forest Service in 1905, the reserve was designated a National Forest, but the current wording and title were formulated forty years later in 1945. A remnant of the earliest years of the forest management is the Wapiti Ranger Station which is located west of Cody, Wyoming. The station was built in 1903 and is the oldest surviving ranger station in any national forest, and is now designated a National Historic Landmark. Prior to the establishment of the Wind River Indian Reservation, the U. S. Cavalry constructed Fort Brown on the reservation lands, which was subsequently renamed Fort Washakie. During the late 19th century, the fort was staffed by African American members of the U. S. Cavalry, better known as the Buffalo Soldiers, including the second African American graduated from the United States Military Academy, John Hanks Alexander. Chief Washakie is buried at the fort, which is located immediately east of the forest boundary. During the last decade of the 19th century, minerals such as gold were mined with limited success. The last mine was abandoned in 1907, but panning for gold is still allowed in many areas of the forest, and in most circumstances no permit is required. After the end of the mining era, numerous camps were established by the Civilian Conservation Corps to help combat unemployment during the Great Depression of the 1930s. The camps housed groups of unemployed men who were paid by the federal government to build roads, hiking trails, and campgrounds for future travelers to the Yellowstone region. Visitation to national forests like Shoshone increased dramatically after World War II with the advent of better roads and accessibility to the region.
Орман шаруашылығы
Шошон ұлттық орманын АҚШ-тың ауыл шаруашылығы министрлігіне қарасты АҚШ Орман қызметі басқарады. Орман бес ауданға бөлінген, 2008 және 2012 жылдар аралығында орташа есеппен 165 қызметкері және жылдық жұмыс бюджеті 17 500 000 доллар болды. Штаб-пәтерлері мен келушілер орталығы Коди қаласында, Вайомингте, ал кішірек ақпараттық орталық Ландерде, Вайомингте орналасқан. Коди, Дюбуа және Ландерде жергілікті рейнджерлердің округтік кеңселері бар. Шошоне ұлттық орманы ресурстарды сақтауды жүзеге асырады, бұл орманнан кейбір шикізаттың тұрақты ағынын қамтамасыз етеді, мысалы құрылыс мақсатындағы ағаш және қағаз өнімдері үшін ағаш массасы. Орманның орташа жылдық өнім көлемі 4,5 миллион палуба ағаштан, ол коммерциялық үйлер үшін пайдаланылады, ал тағы 2,5 миллион палуба ағаш өлі және құлаған ағаштардан жиналады, отын және бағаналар үшін пайдаланылады. Сонымен қатар, шағын көлемде пайдалы қазбаларды өндіру және мұнай мен газды барлау және қалпына келтіру жұмыстары жүргізілуде, бірақ Шошон ұлттық орманында бұл табиғи ортаны қорғау туралы консенсусқа байланысты жиі кездеспейді. 2013 жылы мұнай және газ лизингі туралы ғана өтініш берілген. Ағаш кесу мен кен өндіруден гөрі, малшыларға ірі қара мен қойларды жайылуға мүмкіндік беретін жалға алу опциялары кең таралған. АҚШ Орман қызметі ресурстарды шамадан тыс пайдаланудан аулақ болу және болашақ ұрпақтарға қажетті тауарлардың болуын қамтамасыз ету үшін нұсқаулар береді және экологиялық ережелерді орындайды, бірақ табиғатты қорғау топтары лизинг бағдарламасының басқару практикасына және әсіресе ірі қара малдың шамадан тыс жайылу проблемаларына алаңдаушылық білдірді. 1940 жылдан бастап қой жайылымдарын жалға беру айтарлықтай төмендеді, ал ірі қара жайылымдары салыстырмалы түрде тұрақты болды.
Флора
Шошон ұлттық орманы 1700 өсімдік түріне ие Ұлы Йеллоустоун экожүйесінің ажырамас бөлігі болып табылады. Орман жерінің биіктігі 2743,20 м-ден асатындықтан, орманда әр түрлі экожүйелер бар. Төменгі биіктіктерде көбінесе сальвия және шөп өсетін өсімдіктер өседі, ал орманды жерлерде ағаш пен бұталардың әртүрлі түрлері кездеседі. Бұларға Рокки-Маунтинский еменмен және тербелістегі аспенмен бірге 2743,20 м биіктікте кездесетін лоджполевой қарағай жатады. Өсімдік түрлерінің түрлері судың мөлшеріне қатты тәуелді, ал ағаштар көбінесе биік беткейлерде кездеседі. Төменгі биіктіктегі жағалаулық дәліздерде, әдетте, мамық ағаштары мен сабандар басым. Өсімдіктердің көптеген түрлері аймаққа тән, соның ішінде сирек кездесетіндері де бар. Олардың ішінде ақшыл шөп, фремонт, шошония және солтүстік бұтақ егінші гүлдері көктем мен жаз айларында ақ және сары түсті гүлдер береді. Өңірге жат өсімдіктердің экзотикалық түрлеріне Канада қарағай, Musk thistle, Spotted knapweed, Leafy spurge және Yellow toadflax жатады. Бұл жергілікті емес өсімдік түрлері зиянды болып саналады, олар жергілікті өсімдіктер қауымдастығына және оларда өсетін түрлерге әсер етеді. 2010 жылы орманды зерттеу барысында орманды жерлердің басым бөлігі тау қарағайлы қоңызы, қарағай қабық қоңызы және Дуглас шырша қоңызы сияқты жәндіктерге зардап шеккенін және бұл жәндіктер зардап шеккен жерлердегі ағаштардың 25-100 пайызын өлтіргенін көрсетті. Орман қызметі жағдайды бақылаудағы өрттеу, өлі ағаштарды отын ретінде сату, ағаш жинау және жоғары құнды аумақтарды бүрку арқылы шешіп жатыр. АҚШ-тың Балық және жабайы табиғат қызметі гризлиді құрып бара жатқан түрлер тізіміне енгізді, ал орман олардың соңғы бекіністерінің бірі болып табылады. "Басқаларға зиян келтіретін аюлар" деп саналатын жануарларды тұтқындау үшін оларды цивилизациядан алыс шалғай аймақтарға көшіру үшін қауіпті емес тұзақтар орнатылады. Аңғар аюдың жағдайында, ұсталған әр аюды тыныстандырады, содан кейін құлағына сәйкестендіру нөмірі қойылады. Әр саны тіркеледі, егер аю адам қауіпсіздігіне қауіп төндіретін аймаққа қайта оралған жағдайда, олар жойылады. 2012 жылы орманды 70 жеке қасқырдан тұратын он шақты қасқыр үйірлері тіркелді. Қасқырлар саны басқару мақсаттарына жеткеннен кейін жойылып бара жатқандар тізіміне енгізілген және 2012 жылдан бастап орманды қасқырларға шектеулі аңшылыққа рұқсат етілген. Кума әдетте түнгі тіршілік етеді және сирек көрінеді, бірақ бұл түрді аулауға жоғары реттелетін өнімдер кезінде рұқсат етіледі. Бұл жануарлар өте сирек кездеседі, сондықтан олардың іздері ғана анықталады. Канадалық түлкі орманға тән, бірақ оның негізгі азық көзі - қар аяғы қоянның сирек кездесетіндігіне байланысты әлі күнге дейін белгілі популяциялар жоқ болуы мүмкін. Шошон ұлттық орманы құс тірілту үшін маңызды тіршілік ортасы болып саналады, өйткені бұл түр жойылып бара жатқан түрлер туралы заң бойынша қауіп төндірілген түр ретінде саналады және орман олардың тарихи аумағында. Басқа жалпы ет жейтін сүтқоректілерге койот, бобкат, қызылша, мартен, тояқ және барс жатады. Орманға кең таралған ракун, скунк сияқты барлық нәрін жейтін сүтқоректілер және пика, шошқақұйрық сияқты өсімдіктер жейтін сүтқоректілер жатады. Бобра Шошон ұлттық орманы үшін ерекше қызығушылық туғызатын түр болып саналады, өйткені оның бөгет салу қызметі көптеген басқа түрлердің мекендеу ортасын жақсартады, мысалы, шұңқыр, көбейтуші су құстары, әр түрлі қосмекенділер және өзен жағалауындағы ортаға тәуелді басқа да түрлер. Елік сияқты жергілікті өсімдіктер су жолдары маңында, әсіресе төменгі биіктіктерде аз кездеседі. 20 ғасырдың соңынан бастап Уайомингтің солтүстік-батысындағы және Солтүстік Американың басқа аймақтарындағы қашарлардың саны азайып келеді. 2006 жылы орманды 739 алғыр мекендеген, бұл 20 жыл бұрынғыдан 300-ге жуық кем. Басқа тұяқты жануарлар түрлері әлдеқайда көп таралған және 20 000-нан астам мысық (оларды вапити деп те атайды) және 40 000 мысық бар. Орманның ең солтүстік бөлігінде 200 тау ешкесі бар, бірақ олардың саны аз. Таулық ақ балық Шошон өзенінде де кездеседі, ал шыршалы балық орманның оңтүстік аймақтарындағы екі өзенде кездеседі.
Жабайы табиғат
Орманның төрт аймағында адам іс-әрекеті әсер етпеген, таза жабайы жерлер бар. Төрт аймаққа Солтүстік Абсарока, Вашаки, Фитцпатрик және Попо Аги тайпалары кіреді. Жай дала атағы жерді қорғаудың әлдеқайда жоғары деңгейін қамтамасыз етеді және адам ресурсына кез келген өзгерісті тыйым салады. 1964 жылғы Жайлаушылық туралы заң федералды басқарудағы қорғалатын аумақтарда орналасқан шалғай және/немесе игерілмеген жерлердің қорғалу мәртебесін арттырды. Заңның қабылдануы бұрыннан бар болғаннан басқа ешқандай адамгершілік жетістіктер жасалмауын қамтамасыз етті. Жай дала аймақтарында қорғалатын жердің мәртебесі жолдар мен ғимараттар салуға, мұнай мен минералдарды барлауға немесе өндіруге, ағаш кесуге тыйым салады, сондай-ақ мототехниканы, тіпті велосипедтерді пайдалануға тыйым салады. Адамдар шөл далаға тек жаяу немесе атпен ғана кіре алады. Аң аулау мен балық аулау орманды жермен бірдей, егер мұндай қызметпен айналысатындардың тиісті лицензиясы мен рұқсаты болса, рұқсат етіледі.
Өрт экологиясы
Шошон ұлттық орманындағы өртке қарсы күрес басқармасының қызметкерлері орман өрттері экожүйенің табиғи бөлігі екенін мойындайды; алайда, бұл әрқашан солай болған жоқ. ХХ ғасырдағы өртке қарсы күрес, әсіресе сол ғасырдың бірінші жартысында, барлық өрттерді тез сөндіруге баса назар аударды, өйткені от орманға мүлдем зиянды деп саналды. 1935 жылы өртке қарсы күрес қызметкерлері федералды жерлердегі барлық өрттер үшін таңғы 10-да ережені бекітті, ол өрттерге агрессивті шабуыл жасауды және оларды алғаш рет анықтағаннан кейінгі күні таңғы 10-ға дейін бақылауға алуды ұсынды. Бұл өрттің күндізге дейін белсенді болып қалуының алдын алу үшін жасалды, өйткені температураның көтерілуі мен ауаның бұзылуы өрттің кеңейіп, жиілеп кетуіне себеп болды. Алайда, бұл саясат отынның артуына әкелді, өйткені өрттер өлі және өліп бара жатқан ескі өсімдіктерді өртеп жібермей тұрып, жиі сөндірілді. 1937 жылы Блэквотерде өрт шыққанда, Вайоминг штатының Коди қаласының батысында болған өрт кезінде 15 адам қаза болған. Бұл өрт АҚШ тарихында орман өрт сөндірушілерінің өлімі жағынан ең қасіретке ұшыраған оқиғалардың бірі болды. 1970 және 2012 жылдар аралығында Шошон ұлттық орманы жылына орташа есеппен 25 өртке ұшырады, оның жартысы найзағайдан табиғи тұтануға байланысты болды, бұл жалпы өртенген аумақтың 90 пайызын құрады. Қалған жерлер бақылаудан тыс болған немесе басқа себептерге байланысты өрттің салдарынан өртенді. Шошон ұлттық орманында өрттердің ең көп саны, әдетте, тамыз мен қыркүйек айларында болады. Қаңқалы құрттардың әртүрлі түрлерімен өлтірілген өлі және өліп бара жатқан ағаштар болашақта орман өрттеріне үлкен әсер етуі мүмкін.
География және геология
Шошон ұлттық орманының шекарасы Йеллоустоун ұлттық паркімен және Бриджер-Теттон ұлттық орманымен батыста шектеседі. Континенттік бөлініс Шошоне мен Бриджер-Теттон ұлттық ормандары арасындағы шекараны белгілейді. Монтана шекарасымен Шошон ұлттық орманы Custer ұлттық орманымен солтүстікке шекаралас. Орманның биіктігі Коди, Вайоминг қаласына жақын жерде 4600 футтан (1402 м) Ганетт шыңының басында 4207,46 м-ге дейін, биіктік 2804,16 м-ден астам. Абсарока тауларының көпшілігі орман ішінде орналасқан, ең биік шың 4010,56 м. Абсарока шыңдары базальттық болып табылады, ол Эоцен дәуірі кезінде 50 миллион жыл бұрын болған деп есептелген жанартаулық белсенділіктің нәтижесі. Шошон ұлттық орманының солтүстігінде Беартут тауларының шағын бөлігі Йеллоустон өзенінің Кларкс бұрылысының солтүстігінде орналасқан. Аңғарлар докембрийлік гранитті тау жыныстарынан құралған, олар Жер бетіндегі ең көне тау жыныстарының қатарына жатады. Абсарока тауларының бір бөлігі болып саналатын болса да, аю тістері сыртқы келбеті мен геологиялық тарихы жағынан ерекшеленеді. Вайомингтегі ең биік тау - Ганетт шыңы тау жотасының солтүстік бөлігінде орналасқан. Барлығы сегіз шың 4114,80 м-ден асады, ал 119-ы теңіз деңгейінен кемінде 3657,60 м биіктікте. Фримонт шыңы - тау жотасының екінші ең биік шыңы. Алғашқы пионері Орегон жолынан қараған кезде оның көрнектілігі себепті ол Роки тауларының ең биік тауы деп саналған. Бұл таулар қалың тау жыныстары мен түрлі-түсті жолдар арқылы өркендеп, тау-кенді көтерілушілерге танымал. Попо Аги Даласындағы Таулар Циркі - ең танымал тау шарықтау және жаяу жүру орындарының бірі. Циркті қоршап тұрған шыңдардың ішінде шамамен 200 түрлі таушарықтау жолы орналасқан. Йеллоустоун өзенінің Кларкс бұрышы орман арқылы өтетін жабайы және көрікті өзен ретінде федералды түрде белгіленді, өзен саға арқылы ағып жатқанда жартастар 609,60 м-ге дейін көтеріледі. Орман Континенттік бөлінудің шығыс беткейлерінде орналасқан, ал өзендер Атлант мұхиты алабына құяды.
Гляциология
АҚШ Орман қызметі мәліметінше, Шошон ұлттық орманында Роки тауларындағы ұлттық ормандар арасында мұздықтардың саны ең көп. Орманды демалыс бағыты бойынша нұсқаулықта 16 атаулы және 140 аталмаған мұздықтар бар, барлығы да Жел өзенінің жотасында орналасқан. Олардың 44-і Фитцпатрик даласында орналасқан, олардың орталығы ең биік тау шыңдары. Алайда, Вайомингтің мемлекеттік су басқармасы бүкіл Жел өзенінің жотасында 63 мұздықты ғана тізімдейді, оған іргелес Бриджер-Теттон ұлттық орманындағы мұздықтар кіреді. Зерттеушілер мұздықтардың орманды аймақта өмір сүргеніне дейін олар жалпы алғанда кетіп бара жатқанын айтады. 1985-2009 жылдар аралығында мұздықтардың массасы 25 пайызға дейін азайды. Кіші мұз дәуірі (1350-1850) кезінде пайда болған орта ендік мұздықтардың өсуін кері қайтарып, сол кезден бастап бүкіл әлем бойынша тау мұздықтарының мұздықтарының азаюы болды, кейбір өңірлер өздерінің мұздықтарының 50 пайызын жоғалтты. Мұны уақыт өте келе алынған мұздықтардың фотосуреттерін зерттеу арқылы, тіпті басқа құжаттама құралдары болмаған кезде де байланыстыруға болады. Шошон ұлттық орманындағы мұздықтардың мінез-құлқы осы үлгіге сәйкес келеді. Динуди және Ганнет мұздықтарын зерттеу барысында 1958-1983 жылдар аралығында мұздықтардың қалыңдығы төмендеген. Ганнет мұздықтары - АҚШ-тың Роки тауларында орналасқан ең үлкен мұздықтар. 1920 жылдан бері оның көлемі 50 пайыздан асты, ал 1980 мен 1999 жылдар аралығында 25 пайыз жоғалды. Верхний Фримонт мұздықтары Жел өзенінің жотасындағы басқа мұздықтарға қарағанда көбірек зерттелді. Ғалымдар Верхний Фримонт мұздықтарынан мұз түйіндерін алып, атмосферада соңғы бірнеше жүз жыл ішінде өлшенетін өзгерістер болғанын анықтады. Оңтүстік Американың Анд тауларындағы Верхний Фримонт мұздықтары мен Квелькая мұздықтары атмосфералық жағдайлардың уақыт өте келе жаһандық байланысын көрсететін, екеуі де бірдей атмосфералық деректерді көрсетеді. Ормандағы кішкентай мұздықтар Гренландия мен Антарктиданың үлкен мұздықтарына қарағанда еріуге төтеп бере алмайды. Мұздықтар кері шеге бастағаннан кейін, ол тепе-теңдікке түсіп, кез-келген мөлшерде массалық тепе-теңдікті (жиналу мен еру жылдамдығы) таба алмайды. Климаттың қолайлы өзгеруі болмаса, ол жоғалып кетпейінше кері шегіне береді. Мұздық мұздың жоғалуы жаздағы мұздықтың ағып кетуін азайтады, бұл өзендер мен көлдерді сумен қамтамасыз етеді және кейбір балық пен өсімдік түрлеріне маңызды суық су көзі болып табылады. Бұл өз кезегінде орман экожүйесіне уақыт өте келе елеулі әсер етуі мүмкін. Алайда, Шошон ұлттық орманы штаттағы ең үлкен тау жоталарының ішінде және жанында орналасқан, сондықтан жыл сайын кез-келген жерде алады. Жауын-шашынның көп бөлігі қыста және ерте көктемде түседі, ал жаз айларында кеңінен таралған найзағайлар болады. Сондықтан түндер жазда өте салқын, ал қыста өте суық болады. Сондықтан келушілер жазда да, кем дегенде, жакетті алып келуді ұмытпауы керек. Жазбалардан байқағанымыздай, орманды жердің ең жоғары температурасы 1978 жылы, ал ең суығы 1972 жылы болған.
Демалыс
Шошон ұлттық орманы жылына жарты миллионнан астам келушілерді қабылдайды. Екі келушілер орталығы бағдарлау, кітаптар, карталар және түсіндіру дисплейлерін ұсынады. Бір келушілер орталығы Вапити Уэйсайдте, Буффало Билл Коди көрікті жолдың батысында, Вайоминг штатының Коди қаласының батысында және тарихи Вапити рейнджер станциясының жанында, ал екінші келушілер орталығы оңтүстікке қарай Ландерде, Вайомингте орналасқан. "Алдыңғы ел" кемпингтер деп аталатын олар көбінесе демалыс көліктеріне кіруге рұқсат береді. Барлық кемпингтер бірінші келгенге, бірінші қызмет еткенге негізделеді, бірақ төрт кемпингте Ұлттық резервация қызметіне хабарласу арқылы алдын ала броньдауға болатын орындар бар. Континенттік бөлініс жолының 32 км-лік бөлігі орман арқылы өтеді және Шеридан асуында Континенттік бөліністі кесіп өтеді. Сонымен қатар, Nez Perce National Historic Trail және Beartooth Loop National Recreation Trail бар, екеуі де орманның солтүстік аймақтарында орналасқан. Кейбір шалғай аймақтарға атпен де жетуге болады. Жол басында әдетте ат және жүк жүретін жануарлардың тіркемелері мен жеке көліктерге жеткілікті орын болады. Орманда аң аулау мен балық аулауға рұқсат етілген. Көптеген өзендер мен өзендер "Көк ленталы форель ағыстары" болып саналады. Көптеген өзендер мен көлдерде форельдің әртүрлі түрлерін аулауға тамаша мүмкіндіктер болса да, Шошон өзенінің солтүстік және оңтүстік бұрыштарында, Грейбулл өзенінде және Йелоустондағы Кларк бұрыштарында, Вайомингтегі жалғыз федералды түрде белгіленген Жабайы және көрікті өзен, трофей деңгейіндегі жаңбыр не Йелоустонның өлімші форельінде билік ету үшін жақсы орындардың бірі болып табылады. Орманның оңтүстік бөлігі - Тау-кентірушілердің басты бағыты. Вайомингтегі ең биік 10 шыңның тоғызы осы жерде орналасқан, ал таулар негізінен гранитті тау жыныстарынан тұрады, сансыз жартастар мен жартасты қабырғалары бар. Таулар циркі бір-бірінен салыстырмалы түрде қысқа қашықтықта көптеген шыңдары бар болғандықтан, ерекше танымал. Цирктегі шыңдарға екі ерекше көтерілу АҚШ-тағы ең жақсы альпинистік оқиғалардың бірі болып саналады. Абсарока жотасы да альпинистерді тартады, бірақ техникалық сипатта емес, өйткені тау жыныстары жақсы бекітпе нүктелері үшін жеткілікті берік деп саналмайды. Wind River Range-тің ең биік шыңдары үшін, бүкіл саммиттік күш-жігерді тәжірибелі альпинистерге де, аймақтың қолжетімді еместігі мен альпинистік күш-жігердің күрделілігіне байланысты, көптеген күн қажет болады. Қысқы спорт түрлері: шаңғымен шаңғы тебу және қар мотоциклдегі жүзу, шаңғымен шаңғы тебу үшін және қар мотоциклдегі жүзу үшін дайындалған жолдар. Тогвоти асуы айналасындағы аймақ қар мотоциклдерін асфальт жолдардан оңай қол жеткізуге мүмкіндік береді және биіктікте жыл сайын қар тереңдігі шамамен 200 м. , бұл қысқы іс-шаралар үшін ұзақ маусымға тең.
Көрікті жолдар
Шошон ұлттық орманы Йеллоустоун ұлттық паркіне шығыс шекараны құрайды және парктің солтүстік-шығыс және шығыс кіреберістеріне де көрікті жолдар арқылы кіруге болады. Федералды тағайындалған Ұлттық көрікті жолдар барлық американдық жол, Беартут тас жолы (АҚШ тас жолы 212), орман арқылы өседі және Йеллоустоун ұлттық паркіне солтүстік-шығыс кіреберіс ретінде қызмет етеді. Шеф Джозефтың көрікті жолы (Уайоминг тас жолы 296) Вайомингтің Коди қаласын Беартут тас жолымен байланыстырады және Шеф Джозеф пен Нез Перс тайпасы 1877 жылы АҚШ атты әскерінен қашып кетуге тырысқан ескі жолды жалғастырады. Сол жерден оңтүстікке қарай, Буффало Билл Коди көрікті жолы (АҚШ 14/16/20) Вайоминг штатындағы Кодиден батысқа қарай бағдарланып, орман арқылы өтеді және Йеллоустоунға кіргенде Сильван асуын кесіп өтеді. Соңында, Вайомингтің жүз жылдық көрікті жолы (US 26/287) Вайомингтің Дубуасынан солтүстік-батысқа қарай Тогвоти асуынан өтіп, Джексон-Холь және Гранд-Тетон ұлттық паркіне кіреді.
Қауіптер
Жел өзенінің жотасында аюларға тап болу - алаңдаушылық тудыратын мәселе. Сонымен қатар, басқа да қауіптер бар, олар: жәндіктер, орман өрттері, қардың нашар түсуі және түнгі суық. Айта кетерлігі, жылдар бойы, соның ішінде 1993, 2007 (тәжірибелі NOLS жетекшісіне қатысты), 2015 және 2018 жылдарда, тік жардан құлаудан (бұл 4/5 сыныптағы жер телімінде қате қадам өлімге әкелуі мүмкін) және құлаған тастардан болған оқиғалар болды. Басқа оқиғаларға 2005 жылы SquareTop Mountain маңында ауыр жарақат алған рюкзакпен саяхаттаушыны және 2006 жылы мемлекеттік іздеу мен құтқаруды қамтитын өлімге әкелген жолаушы оқиғасы (көрінетіндей кездейсоқ құлаудан) жатады. АҚШ Орман қызметі Винд өзенінің жотасындағы өлім-жітімдердің ресми саны туралы жаңартылған жиынтық деректерді ұсынбайды.
Танымал мәдениет
Шошон ұлттық орманы 2016 жылы шыққан Firewatch атты бірінші тұлғадан ойын-сауық видео ойынының орны болып табылады.