Кіріспе
Британдық дәрігер және этнолог Чарльз Габриэль Селигман FRS FRAI (Селигманн; 24 желтоқсан 1873 – 19 қыркүйек 1940) – британдық дәрігер және этнолог. Оның негізгі этнографиялық еңбегі Шри-Ланканың Ведда халқы мен Суданның Шиллук халқының мәдениетін сипаттайды. Ол Лондон экономика мектебінің профессоры болды және Бронислав Малиновский, Э. Эванс Притчард және Мейер Фортес сияқты белгілі антропологтардың ұстазы ретінде танылды. Селигман Хамит гипотезасын қолдады, соған сәйкес Африканың кейбір өркениеттері кавказоидты Хамит халықтарымен құрылған деп есептелді. Оның 1920-1930 жылдардағы жұмыстары қазір «ақ үстемдік» идеологиясының көрінісі ретінде қарастырылады. Ол Санкт-Томас ауруханасында медицинаны оқыды. Дәрігерлік және патологтық қызметтен кейін, 1898 жылы Кембридж университетінің Торрес бұғазына жасаған экспедициясына қатысты. Кейін Жаңа Гвинеяға (1904), Цейлонға (1906–1908) және Суданға (1909–1912, сондай-ақ 1921–1922) экспедицияларға қатысты. 1905 жылы Селигман этнолог Бренда Зара Саламанға үйленді және олар көптеген экспедицияларға бірге аттанды. Ол Бедфорд колледжінде білім алып, тілдерді жақсы меңгерген. Ол Чарльзға рұқсат етілмеген әйелдердің рәсімдерін бақылай алды және ол жарияланымдарында оның еңбегін бағалады. 1913 жылдан 1934 жылға дейін Лондон экономика мектебінде этнология кафедрасын басқарды. Антропология бөлімінің Селигман кітапханасы оның құрметіне аталған. 1933 жылдан бастап ол Лондондағы Cresset Press баспасынан шыққан Cresset Historical Series тарихи кітаптар сериясын редакциялады. Селигман сонымен қатар Корольдік қоғамның мүшесі болды.
Charles Gabriel Seligman FRS FRAI ( Seligmann; 24 December 1873 – 19 September 1940) was a British physician and ethnologist. His main ethnographic work described the culture of the Vedda people of Sri Lanka and the Shilluk people of the Sudan. He was a professor at London School of Economics and was influential as the teacher of men who became influential anthropologists, such as Bronisław Malinowski, E. E. Evans Pritchard, and Meyer Fortes. Seligman was a proponent of the Hamitic hypothesis, according to which, some civilizations of Africa were thought to have been founded by Caucasoid Hamitic peoples. His work in the 1920s and 1930s is now seen as "white supremacist". He studied medicine at St Thomas' Hospital. After several years as a physician and pathologist, he volunteered his services to the 1898 Cambridge University expedition to the Torres Strait. He later joined expeditions to New Guinea (1904), Ceylon (1906–1908), and Sudan (1909–1912, again in 1921–1922). In 1905, Seligman married ethnologist Brenda Zara Salaman, and they traveled on many expeditions together. She had been educated at Bedford College and was skilled at languages. She was able to observe women's ceremonies that Charles was not allowed to see. He credited her in his publications. From 1913 to 1934, he served as chair of Ethnology at the London School of Economics. The Anthropology department's Seligman Library is named for him. From 1933 he edited the Cresset Historical Series, a book series published by the Cresset Press in London. Seligman was also a Fellow of the Royal Society.
Хамиттер
Селигман өзінің «Африка расалары» (1930) атты егжей-тегжейлі этнографиялық еңбегімен танылды, онда Африка құрлығының төрт негізгі ерекше расасы: бушмандықтар (бушмендер), пигмейлер, негроидтар және кавказоидтар (хамиттер) айқындалады. Селигман готтентоттардың бушмандық, негроид және хамит элементтерінің қосындысы екенін көрсетеді. Хамит теориясының жақтаушысы ретінде Селигман өз еңбегінде хамит кавказоидтарының Солтүстік және Солтүстік-Шығыс Африкаға семиттік емес афроазиялық тілдерді (бербер, кушит, египет) әкелгенін, сондай-ақ өркениет, технология және маңызды мәдени жетістіктерге жауапты екенін мәлімдейді. Осы кітабында Селигман былай деп сендіреді: «Семиттердің салыстырмалы түрде кеш әсерінен басқа, Африканың өркениеттері – хамиттердің өркениеттері, оның тарихы осы халықтардың және олардың Африканың екі басқа тобымен – негрлер мен бушмендермен өзара әрекеттесуінің тізімі. Бұл әсер жоғары дамыған египеттіктер немесе қазіргі Бежа және Сомали сияқты кең ауқымды малшылар арқылы жүзеге асырылған. Келіп жеткен хамиттер мал өсірумен айналысатын кавказоидтар болды – толқын толқынмен келіп, қара түсті егісші негрлерге қарағанда жақсы қаруланған және ой-қиялы зор болды». Джузеппе Сергидің (1901) хамиттерді жіктеуіне сүйене отырып, Селигман хамиттерді екі топқа бөледі: (а) «Шығыс хамиттері» және (б) «Солтүстік хамиттері». Бірінші топқа «көне және қазіргі египеттіктер, бежалар, берберлер (барбаралар мен нубилер), галлалар, сомалилер, данакилдер және эфиопиялықтар» кіреді. Екінші тармаққа берберлер және «Сахараның таурегтері мен тибулары, Батыс Суданның фульбелері және Канар аралдарының жойылған гуанчилері» кіреді. Селигман хамит топтары арасында негроидтық араласудың түрлі деңгейлерін мойындайды, бірақ өзінің маңызды еңбектерінде әртүрлі хамит халықтарының негізгі нәсілдік және мәдени біртүтастығын баса көрсетеді. «Англо-Египеттік Судандағы Хамит мәселесінің кейбір аспектілері» (1913) еңбегінде ол Солтүстік және Шығыс хамиттердің «бір-біріне көлеңке түсіреді, және көптеген жерлерде негрлер араласқан, бірақ мәдени тұрғыдан, әрқашан физикалық емес, әр бөлім өзінің бауырынан ерекшеленеді» деп жазады. Ол жалпы хамиттер, әсіресе Солтүстік хамиттердің «Жер орталық теңізінің еуропалық нәсілдерімен» тығыз туыстық байланыста екенін айтады. Куннан (Coon) алынған мәліметтерге сүйене отырып, Селигман берберлердің немесе Солтүстік хамиттердің арасында байқалатын ақшыл түс сипаттамаларын, мысалы, ақ тері, алтын сақал және көк көздерді де талқылайды. Алайда, «Африка расалары» кітабында XX ғасырдың басындағы кейбір антропологтардың осы ақшыл белгілердің, мысалы, сары түстің скандинавиялық түрлерінен келгеніне сенгенін күмәнмен қарайды. Сонымен қатар, Селигман хамиттердің семиттермен ортақ тегіне баса назар аударады, «хамиттер мен семиттерді бастапқы қордың өзгеруі ретінде қарастыруға күмән жоқ және олардың айырмашылығы көп бұрын болмаған, осы мәлімдемеге ортақ мәдени ерекшеліктер мен тілдік ұқсастықтардың сақталуы дәлел ретінде келтіріледі. Олардың физикалық байланысы айқын».
"Apart from relatively late Semitic influence the civilizations of Africa are the civilizations of the Hamites, its history is the record of these peoples and of their interaction with the two other African stocks, the Negro and the Bushmen, whether this influence was exerted by highly civilized Egyptians or by such wider pastoralists as are represented at the present day by the Beja and Somali The incoming Hamites were pastoral Caucasians – arriving wave after wave – better armed as well as quicker witted than the dark agricultural Negroes." Following Giuseppe Sergi's (1901) classification of the Hamites, Seligman divides the Hamites into two groups: (a) "Eastern Hamites" and (b) "Northern Hamites". The former include the "ancient and modern Egyptians the Beja, the Berberines (Barbara and Nubians), the Galla, the Somali, the Danakil and Ethiopians". The latter branch includes the Berbers and the "Taureg and Tibu of the Sahara, the Fulbe of Western Sudan and the extinct Guanche of the Canary Islands". Seligman acknowledged varying degrees of Negroid admixture amongst the Hamitic groups, but emphasized throughout his major works the essential racial and cultural unity of the various Hamitic peoples. In his Some Aspects of the Hamitic Problem in the Anglo Egyptian Sudan (1913), he writes that the Northern and Eastern Hamitic "groups shade into each other, and in many parts a Negro admixture has taken place, nevertheless, culturally if not always physically, either division stands apart from its fellow." The Hamites in general, and the Northern Hamites in particular, he asserted, have close "kinship with the European representatives of the Mediterranean race". Drawing from Coon, Seligman also discusses fairer features observed amongst a minority of Berbers or Northern Hamites, such as lighter skin, golden beards and blue eyes. Races of Africa, however, notably questions the belief held by some anthropologists in the early 20th century that these fairer traits, such as blondism, were introduced by a Nordic variety. In addition, Seligman laid stress on the common descent of Hamites with Semites, writing that "there is no doubt that the Hamites and Semites must be regarded as modifications of an original stock, and that their differentiation did not take place so very long ago, evidence for this statement being furnished by the persistence of common cultural traits and linguistic affinities. Physically their relationship is obvious".
Африканың нәсілдері
"Африка расалары" (1930) жарық көргеннен кейін жағымды пікірлер алды. Бұл Африка этнографиясы бойынша ағылшын тілінде жарияланған алғашқы маңызды еңбек саналды және "этнологиялық классика" деп кеңінен танылды. Антрополог Альфред Л. Кройбер кітапты оның "құрамындағы мол және нақты ақпарат" үшін мақтап, оны қысқа түрінде баяндады. Кітаптың алғашқы басылымын Home University Library, ал сол жылы Oxford University Press баспалары шығарды. Ол көптеген университеттерде тарих және антропология сабақтарында 1970-ші жылдардың соңына дейін пайдаланылды. "Африка расалары" төрт рет қайта жаңартылды; Селигман өлімінен бір жыл бұрын, 1939 жылы екінші қайта жаңартылған басылымын жариялады: "Тоғыз жыл бұрын жарық көрген түпнұсқа басылымға Боскоп бас сүйегінің маңыздылығы туралы мәлімет, Пол Шебеста сипаттаған пигмейлер туралы есеп және Гвинея жағалауының тілдік топтарының жіктелуіндегі шағын өзгерістер қосылды". 1957 жылы үшінші қайта жаңартылған басылым жарық көрді, кейін 1959 және 1961 жылдары сұранысқа байланысты қайта басылды. Бұл басылым оннан астам антропологтармен "жаңартылғандықтан" және жақсы қабылдануымен ерекшеленеді. 1966 жылы соңғы қайта жаңартылған басылым жарық көрді, ал кітап 1979 жылға дейін қайта басылды.