Эдвард Сапир: Тіл білімі мен антропологиядағы зор тұлға
Edward Sapir
Эдвард Сапир: американдық тіл білімі мен антропология ғалымы. Тілдерді зерттеудегі маңызды тұлға, ежелгі тілдерге үлкен үлес қосып, Columbia университетінде білім алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық лингвист және антрополог (1884–1939)
American linguist and anthropologist (1884–1939)
Эдвард Сапир (/s//ə/'/p//ɪər/; 26 қаңтар 1884 – 4 ақпан 1939) – американдық лингвист-антрополог, АҚШ-та лингвистика ғылымының дамуындағы маңызды тұлғалардың бірі саналады. Сапир қазіргі Польшаның солтүстігіндегі Герман Помераниясында дүниеге келген. Оның отбасы бала кезінде Америка Құрама Штаттарына көшіп келген. Ол Колумбия университетінде герман тілдерін оқыды, онда Франц Боасқа ықпалданып, Американың жергілікті тілдерін зерттеуге бейімделді. PhD диссертациясын аяқтағаннан кейін ол Калифорнияға Альфред Кробермен бірге жергілікті тілдерді құжаттау үшін барды. Он бес жыл бойы Канаданың геологиялық қызметінде жұмыс істеді, сол кезде ол Солтүстік Америкадағы ең маңызды лингвистердің бірі болды, екіншісі – Леонард Блумфилд. Оған Чикаго университетінде профессорлық қызмет ұсынылды, ол бірнеше жыл бойы лингвистика ғылымын кәсібилендіру үшін жұмыс істеді. Өмірінің соңына дейін Йель университетінде антропология профессоры болды. Оның шәкірттерінің арасында лингвистер Мэри Хаас және Моррис Свадеш, сондай-ақ антропологтар Фред Эгган және Хортенс Паудермейкер болды. Лингвистикалық білімімен Сапир Боас шәкірттерінің арасында лингвистика мен антропология арасындағы байланысты ең толық дамытқан ғалым болды. Сапир тіл мен мәдениеттің бір-біріне әсерін зерттеді және тілдік ерекшеліктер мен мәдени көзқарастар арасындағы байланысқа қызығушылық танытты. Оның осы ойларын шәкірті Бенджамин Ли Ворф лингвистикалық қатысу принципіне немесе «Сапир–Ворф» гипотезасына дамытты. Антропологияда Сапир психологияның антропология үшін маңыздылығын алғашқы қолдаушылардың бірі ретінде танымал, ол әртүрлі жеке тұлғалар арасындағы қарым-қатынастардың сипатын зерттеу мәдениет пен қоғамның дамуы үшін маңызды деп санайды. Лингвистикаға қосқан маңызды үлесі – Американың жергілікті тілдерін жіктеу, ол өмірінің көп бөлігінде жұмыс істеді. Ол фонеманың қазіргі заманғы тұжырымын дамытуға үлкен үлес қосты, фонологияны түсінуді алға жылжытты. Сапирге дейін тарихи лингвистика әдістерін жергілікті халықтардың тілдеріне қолдану мүмкін емес деп есептелді, себебі олар үнді-еуропа тілдеріне қарағанда қарапайым деп саналды. Сапир салыстырмалы лингвистика әдістерін жергілікті тілдерге қолданғанда да олардың тиімді екенін алғаш дәлелдеді. 1929 жылғы «Британ энциклопедиясының» басылымында ол Американың жергілікті тілдерін ең беделді түрде жіктеген және қазіргі салыстырмалы лингвистиканың дәлелдеріне негізделген алғашқы жіктемені жариялады. Ол алгик, уто-ацтек және на-дене тілдерін жіктеу үшін алғашқы дәлелдер келтірді. Ол хокан және пенотиан сияқты, толыққанды дәлелденбеген, бірақ зерттеулерді жалғастырып жатқан бірнеше тіл отбасын ұсынды. Ол атабаскан, чинукан және уто-ацтек тілдерін зерттеуге маманданған, Такельма, Вишрам және Оңтүстік Пайут тілдерінің маңызды грамматикалық сипаттамаларын жасады. Кейінірек ол идиш, иврит, қытай тілдерімен, сондай-ақ герман тілдерімен жұмыс істеді, сонымен қатар халықаралық көмекші тілді дамытуға да үлес қосты.
Edward Sapir (/s//ə/'/p//ɪər/; January 26, 1884 – February 4, 1939) was an American anthropologist linguist, who is widely considered to be one of the most important figures in the development of the discipline of linguistics in the United States. Sapir was born in German Pomerania, in what is now northern Poland. His family emigrated to the United States of America when he was a child. He studied Germanic linguistics at Columbia, where he came under the influence of Franz Boas, who inspired him to work on Native American languages. While finishing his Ph. D. he went to California to work with Alfred Kroeber documenting the indigenous languages there. He was employed by the Geological Survey of Canada for fifteen years, where he came into his own as one of the most significant linguists in North America, the other being Leonard Bloomfield. He was offered a professorship at the University of Chicago, and stayed for several years continuing to work for the professionalization of the discipline of linguistics. By the end of his life he was professor of anthropology at Yale. Among his many students were the linguists Mary Haas and Morris Swadesh, and anthropologists such as Fred Eggan and Hortense Powdermaker. With his linguistic background, Sapir became the one student of Boas to develop most completely the relationship between linguistics and anthropology. Sapir studied the ways in which language and culture influence each other, and he was interested in the relation between linguistic differences, and differences in cultural world views. This part of his thinking was developed by his student Benjamin Lee Whorf into the principle of linguistic relativity or the "Sapir–Whorf" hypothesis. In anthropology Sapir is known as an early proponent of the importance of psychology to anthropology, maintaining that studying the nature of relationships between different individual personalities is important for the ways in which culture and society develop. Among his major contributions to linguistics is his classification of Indigenous languages of the Americas, upon which he elaborated for most of his professional life. He played an important role in developing the modern concept of the phoneme, greatly advancing the understanding of phonology. Before Sapir it was generally considered impossible to apply the methods of historical linguistics to languages of indigenous peoples because they were believed to be more primitive than the Indo European languages. Sapir was the first to prove that the methods of comparative linguistics were equally valid when applied to indigenous languages. In the 1929 edition of Encyclopædia Britannica he published what was then the most authoritative classification of Native American languages, and the first based on evidence from modern comparative linguistics. He was the first to produce evidence for the classification of the Algic, Uto Aztecan, and Na Dene languages. He proposed some language families that are not considered to have been adequately demonstrated, but which continue to generate investigation such as Hokan and Penutian. He specialized in the study of Athabascan languages, Chinookan languages, and Uto Aztecan languages, producing important grammatical descriptions of Takelma, Wishram, Southern Paiute. Later in his career he also worked with Yiddish, Hebrew, and Chinese, as well as Germanic languages, and he also was invested in the development of an International Auxiliary Language.
Балалық шағы мен жастық шағы
Сапир Померания провинциясындағы Лоуэнбургте (қазіргі Ленборк) литвалық еврейлер отбасында дүниеге келді, онда оның әкесі, Яков Давид Сапир, хор жетекшісі болып жұмыс істеді. Отбасы дінге қатаң мойынсұнбаған, ал әкесі яһуди дінімен байланысын музыка арқылы сақтап келді. Сапирлер отбасы Померанияда ұзақ тұрмады және неміс ұлтын ешқашан қабылдамады. Эдвард Сапирдің ана тілі – идиш тілі болды, сонымен қатар ол колледж оқуына арналған стипендия ақшасын жинады. Сапир бұл стипендияның есебінен анасының аз табысын көбейтті.
Sapir was born into a family of Lithuanian Jews in Lauenburg (now Lębork) in the Province of Pomerania where his father, Jacob David Sapir, worked as a cantor. The family was not Orthodox, and his father maintained his ties to Judaism through its music. The Sapir family did not stay long in Pomerania and never accepted German as a nationality. Edward Sapir's first language was Yiddish, and saving the scholarship money for his college education. Through the scholarship Sapir supplemented his mother's meager earnings.
Колумбия
Сапир 1901 жылы Колумбия университетіне Пулитцер стипендиясымен оқуға түсті. Колумбия сол кезде еврей абитуриенттерін қабылдауды шектемейтін, шамамен 12 пайыздық жасырын квотасы бар, сирек элиталық жеке университеттердің бірі болды – Колумбияға түскен студенттердің шамамен 40 пайызы еврейлер еді. Сапир Колумбиядан герман филологиясы бойынша бакалавр (1904) және магистр (1905) дәрежелерін алды, содан кейін 1909 жылы антропология саласында докторлық диссертациясын қорғады.
Sapir entered Columbia in 1901, still paying with the Pulitzer scholarship. Columbia at this time was one of the few elite private universities that did not limit admission of Jewish applicants with implicit quotas around 12 percent—approximately 40% of incoming students at Columbia were Jewish. Sapir earned both a B. A. (1904) and an M. A. (1905) in Germanic philology from Columbia, before embarking on his Ph. D. in Anthropology which he completed in 1909.
Колледж
Сапир Колумбия университетінде оқып жүрген кезінде латын, грек және француз тілдерін сегіз семестр бойы зерттеді. Екінші курсқа келгеннен бастап ол герман тілдеріне де назар аудара бастады, готика, көне жоғарғы неміс, көне саксон, исланд, голланд, швед және дания тілдері бойынша курстарды аяқтады. Герман тілдерінің профессоры Уильям Карпентер арқылы Сапир салыстырмалы тіл білімінің дәстүрлі филологиялық тәсілге қарағанда ғылыми тұрғыда дамып келе жатқан әдістерімен танысты. Ол сонымен қатар санскрит тілін оқыды және белгілі композитор Эдвард Макдауэллдің кафедрасында музыкамен айналысты (бірақ Сапирдің өзі Макдауэллмен оқығаны нақты емес). Университеттің соңғы жылы Сапир профессор Ливингстон Фаррандтың "Антропологияға кіріспе" курсына жазылды, ол Боас антропологияның "төрт салалық" тәсілін оқытты. Ол Франц Боас өткізген жоғары деңгейдегі антропология семинарына да қатысты, бұл оның мансабының бағытын түбірінен өзгертті.
Sapir emphasized language study in his college years at Columbia, studying Latin, Greek, and French for eight semesters. From his sophomore year he additionally began to focus on Germanic languages, completing coursework in Gothic, Old High German, Old Saxon, Icelandic, Dutch, Swedish, and Danish. Through Germanics professor William Carpenter, Sapir was exposed to methods of comparative linguistics that were being developed into a more scientific framework than the traditional philological approach. He also took courses in Sanskrit, and complemented his language studies by studying music in the department of the famous composer Edward MacDowell (though it is uncertain whether Sapir ever studied with MacDowell himself). In his last year in college Sapir enrolled in the course "Introduction to Anthropology", with Professor Livingston Farrand, who taught the Boas "four field" approach to anthropology. He also enrolled in an advanced anthropology seminar taught by Franz Boas, a course that would completely change the direction of his career.
Боғастың ықпалы
Сапир әлі колледж студенті болса да, Боас америка тілдері бойынша аспирантура семинарына қатысуға рұқсат алды, онда Боас жинаған американдық түпкі халықтар мен инуиттердің мифтерінің аудармалары қарастырылды. Осылайша Сапир түпкі американ тілдерімен танысып, герман тіл білімі бойынша магистрлік диссертациясын жазуын жалғастырды. Роберт Лоуи кейінірек Сапирдің жергілікті тілдерге деген құштарлығының Боаспен өткен семинардан туындағанын айтты, онда Боас американдық түпкі халықтар тілдерінен мысалдар келтіріп, Сапирдің тілдің негізгі табиғаты туралы барлық қарапайым болжамдарын жоққа шығарды. Сапирдің 1905 жылғы магистрлік диссертациясы Иоганн Готфрид Гердердің «Тілдің пайда болуы туралы трактат» еңбегін талдаудан тұрды және герман тіл біліміне мүлдем беймәлім инуиттер мен американдық түпкі халықтар тілдерінен мысалдарды қамтыды. Диссертация Гердерді тілдердің байқалатын әртараптануына жеткіліксіз келетін, тым беткей библейлік хронологияны сақтағаны үшін сынады, бірақ сонымен бірге Гердермен барлық тілдердің әлемде тең эстетикалық мүмкіндіктері мен грамматикалық күрделілігі бар екенін дәлелдеді. Ол «тілдің ең негізгі қасиеттерін анықтау үшін барлық қолда бар тілдердің әртүрлі топтарын кеңінен зерттеу қажет» деп тұжырымдап, жұмысын аяқтады – бұл лингвистикалық типологияның қазіргі заманғы зерттеулерінің бағдарламалық мәлімдемесі және Боасқа тән тәсіл. 1906 жылы ол курстық жұмысын аяқтады, соңғы жылы антропология курстарына баса назар аударды және Фарранмен «Примитивті мәдениет», Боаспен «Этнология», археология, сондай-ақ Бертольд Лауфермен қытай тілі мен мәдениеті курстарын тыңдады. Ол кельт, көне саксон, швед және санскрит тілдері бойынша курстармен индоевропалық зерттеулерін де жалғастырды. Курстық жұмысын аяқтағаннан кейін Сапир докторлық диссертациясы бойынша зерттеу жұмысына кірісті, бірнеше жылдық қысқа мерзімді жұмыстардан кейін диссертациясын аяқтады.
Although still in college, Sapir was allowed to participate in the Boas graduate seminar on American Languages, which included translations of Native American and Inuit myths collected by Boas. In this way Sapir was introduced to Indigenous American languages while he kept working on his M. A. in Germanic linguistics. Robert Lowie later said that Sapir's fascination with indigenous languages stemmed from the seminar with Boas in which Boas used examples from Native American languages to disprove all of Sapir's common sense assumptions about the basic nature of language. Sapir's 1905 Master's thesis was an analysis of Johann Gottfried Herder's Treatise on the Origin of Language, and included examples from Inuit and Native American languages, not at all familiar to a Germanicist. The thesis criticized Herder for retaining a Biblical chronology, too shallow to allow for the observable diversification of languages, but he also argued with Herder that all of the world's languages have equal aesthetic potentials and grammatical complexity. He ended the paper by calling for a "very extended study of all the various existing stocks of languages, in order to determine the most fundamental properties of language" – almost a program statement for the modern study of linguistic typology, and a very Boasian approach. In 1906 he finished his coursework, having focused the last year on courses in anthropology and taking seminars such as Primitive Culture with Farrand, Ethnology with Boas, Archaeology and courses in Chinese language and culture with Berthold Laufer. He also maintained his Indo European studies with courses in Celtic, Old Saxon, Swedish, and Sanskrit. Having finished his coursework, Sapir moved on to his doctoral fieldwork, spending several years in short term appointments while working on his dissertation.
Алғашқы далалық жұмыс
Сапирдің алғашқы далалық жұмысы 1905 жылдың жазында Америка Этнология бюросы қаржылаған Уишрам-чинук тілінде болды. Бұл тілдермен алғашқы тәжірибесі Боас тарапынан тығыз бақыланып, ол Сапирдің бюро үшін этнологиялық ақпарат жинауына ерекше қызығушылық танытты. Сапир 1909 жылы жарық көрген Уишрам мәтіндерінің жинағын жасады және Чинук тілінің дыбыс жүйесін Боастан гөрі әлдеқайда толық түсінді. 1906 жылдың жазында ол Такельма және Часта Коста тілдерін зерттеді. Сапирдің Такельма жөніндегі жұмысы 1908 жылы қорғалған докторлық диссертациясына айналды. Диссертация Сапирдің жұмысындағы маңызды тенденцияларды, әсіресе, кейіннен Сапирдің фонеманы қалыптастыруының негізі болған дыбыс үлгілеріне қатысты ана тілінде сөйлейтіндердің сезімталдығына назар аударуды болжады. 1907–1908 жылдары Сапирге Берклидегі Калифорния университетінде қызмет ұсынылды, онда Боас студенті Альфред Кробер Калифорния штатының зерттеуі аясында Калифорнияның жергілікті тілдерін құжаттау жобасын басқарды. Кробер Сапирге дерлік жойылып бара жатқан Яна тілін зерттеуді ұсынды, және Сапир жұмысқа кірісті. Сапир алдымен осы тілдің соңғы сөйлеушілерінің бірі Бетти Браунмен жұмыс істеді. Кейін ол Яна тілінің басқа диалектінде сөйлейтін, бірақ Яна мифологиясы туралы маңызды білімдері бар Сэм Батвимен жұмыс істей бастады. Сапир Яна тілінің грамматикалық және лексикалық тұрғыдан ерлер мен әйелдердің сөйлеуін ажырататынын сипаттады. Кробер мен Сапирдің ынтымақтастығы Сапирдің Kroeber-ге тиесілі әкімшілік қысымды елемей, егжей-тегжейлі тілдік сипаттамадағы өз қызығушылықтарын ұстануымен қиындатылды, оның ішінде жұмысты жылдам аяқтау және тілдерді жіктеу мәселелеріне назар аудару қажеттігі болды. Ақырында Сапир жұмысты белгіленген мерзімде аяқтамады, және Кробер оған ұзақ мерзімге тағайындама беруге мүмкіндік таппады. Берклиде қалуға мүмкіндік болмағандықтан көңілі қалған Сапир өзінің күшін басқа жұмыстарға жұмсады және 1910 жылға дейін Яна материалдарын жариялауға дайындауға үлкермеді, бұл Кроберді қатты ренжітті. Сапир Калифорнияны ертерек тастап, Пенсильвания университетінде стипендия алды, онда ол этнология және американ тіл білімінен сабақ берді. Пенсильванияда ол Боас студенті Фрэнк Спекпен тығыз жұмыс істеді, және екеуі 1909 жылдың жазында Катаваба тілін зерттеді. Сондай-ақ 1909 жылдың жазында Сапир өзінің студенті Дж. Алден Мейсонмен Ютаға барды. Бастапқыда Хопи тілінде жұмыс істеуді жоспарлаған ол Оңтүстік Пайут тілін зерттеді; ол Тони Тиллохашпен жұмыс істеуге шешім қабылдады, ол өте жақсы ақпарат беруші болып шықты. Тиллохаштің өз тілінің дыбыстық үлгілері туралы күшті сезімі Сапирді фонема тілдің құрылымдық деңгейінде ғана емес, сонымен қатар сөйлеушілер үшін психологиялық шындық екендігін ойлауға итермеледі. Тиллохаш Сапирдің жақын досы болды және Нью-Йорк пен Филадельфиядағы үйіне барып қайтты. Сапир әкесімен бірге Тиллохаш білетін Оңтүстік Пайут әндерін жазып алды. Бұл жемісті ынтымақтастық 1930 жылы жарияланған Оңтүстік Пайут тілінің классикалық сипаттамасының негізін қалады, және Сапирге Шошонеан тілдерін Нахуан тілдерімен байланыстыратын нақты дәлелдер ұсынуға мүмкіндік берді – бұл Uto-Aztecan тілдер отбасының құрылуына әкелді. Сапирдің Оңтүстік Пайут тілінің сипаттамасы лингвистикада "талдаулық шеберліктің үлгісі" ретінде танымал. Пенсильванияда Сапирді өзі ыңғайлы сезінетіннен жылдам жұмыс істеуге шақырды. Оның "Оңтүстік Пайут грамматикасы" Боас Америкалық үнді тілдерінің жинағында жариялануға тиіс еді, және Боас оны басылымға қаражат бар кезде алдын ала нұсқасын аяқтауды өтінді, бірақ Сапир сападан бас тартқысы келмеді, және ақырында жинақ Сапирдің еңбегісіз баспаға шығуға мәжбүр болды. Боас студентіне тұрақты жұмыс табу үшін тырыса берді, және оның ұсынысымен Сапир Канада Геологиялық зерттеулер қызметіне жұмысқа алынды, ол Канадада антропологияны институционализациялауды бастауды қалады. Сол кезде Американың зерттеу университеттерінің бірінде жұмыс істеу үмітін үзген Сапир бұл ұсынысты қабыл алып, Оттаваға көшіп кетті.
Sapir's first fieldwork was on the Wishram Chinook language in the summer of 1905, funded by the Bureau of American Ethnology. This first experience with Native American languages in the field was closely overseen by Boas, who was particularly interested in having Sapir gather ethnological information for the Bureau. Sapir gathered a volume of Wishram texts, published 1909, and he managed to achieve a much more sophisticated understanding of the Chinook sound system than Boas. In the summer of 1906 he worked on Takelma and Chasta Costa. Sapir's work on Takelma became his doctoral dissertation, which he defended in 1908. The dissertation foreshadowed several important trends in Sapir's work, particularly the careful attention to the intuition of native speakers regarding sound patterns that later would become the basis for Sapir's formulation of the phoneme. In 1907–1908 Sapir was offered a position at the University of California at Berkeley, where Boas' first student Alfred Kroeber was the head of a project under the California state survey to document the Indigenous languages of California. Kroeber suggested that Sapir study the nearly extinct Yana language, and Sapir set to work. Sapir worked first with Betty Brown, one of the language's few remaining speakers. Later he began work with Sam Batwi, who spoke another dialect of Yana, but whose knowledge of Yana mythology was an important fount of knowledge. Sapir described the way in which the Yana language distinguishes grammatically and lexically between the speech of men and women. The collaboration between Kroeber and Sapir was made difficult by the fact that Sapir largely followed his own interest in detailed linguistic description, ignoring the administrative pressures to which Kroeber was subject, among them the need for a speedy completion and a focus on the broader classification issues. In the end Sapir didn't finish the work during the allotted year, and Kroeber was unable to offer him a longer appointment. Disappointed at not being able to stay at Berkeley, Sapir devoted his best efforts to other work, and did not get around to preparing any of the Yana material for publication until 1910, to Kroeber's deep disappointment. Sapir ended up leaving California early to take up a fellowship at the University of Pennsylvania, where he taught Ethnology and American Linguistics. At Pennsylvania he worked closely with another student of Boas, Frank Speck, and the two undertook work on Catawba in the summer of 1909. Also in the summer of 1909, Sapir went to Utah with his student J. Alden Mason. Intending originally to work on Hopi, he studied the Southern Paiute language; he decided to work with Tony Tillohash, who proved to be the perfect informant. Tillohash's strong intuition about the sound patterns of his language led Sapir to propose that the phoneme is not just an abstraction existing at the structural level of language, but in fact has psychological reality for speakers. Tillohash became a good friend of Sapir, and visited him at his home in New York and Philadelphia. Sapir worked with his father to transcribe a number of Southern Paiute songs that Tillohash knew. This fruitful collaboration laid the ground work for the classical description of the Southern Paiute language published in 1930, and enabled Sapir to produce conclusive evidence linking the Shoshonean languages to the Nahuan languages – establishing the Uto Aztecan language family. Sapir's description of Southern Paiute is known by linguistics as "a model of analytical excellence". At Pennsylvania, Sapir was urged to work at a quicker pace than he felt comfortable. His "Grammar of Southern Paiute" was supposed to be published in Boas' Handbook of American Indian Languages, and Boas urged him to complete a preliminary version while funding for the publication remained available, but Sapir did not want to compromise on quality, and in the end the Handbook had to go to press without Sapir's piece. Boas kept working to secure a stable appointment for his student, and by his recommendation Sapir ended up being hired by the Canadian Geological Survey, who wanted him to lead the institutionalization of anthropology in Canada. Sapir, who by then had given up the hope of working at one of the few American research universities, accepted the appointment and moved to Ottawa.
Оттавада
1910–1925 жылдары Сапир Оттавадағы Канада геологиялық қызметінің антропологиялық бөлімін құрып, басқарды. Ол жұмысқа алынғанда Канададағы алғашқы толық уақытты антропологтардың бірі болды. Ол ата-анасын Оттаваға алып келді, сондай-ақ литвалық еврей тегі бар Флоренс Делсонға үйленіп, шапшаң отбасын құрды. Сапирлер де, Делсондар да бұл одақты мақұлдамады. Делсондар, Вильнаның беделді еврей орталығынан шыққан, Сапирлерді провинциалды жаңадан келгендер деп есептеді және Сапирдің айтылымсыз академиялық саладағы мансабына риза болмады. Эдвард пен Флоренс үш бала өрбіткен: Герберт Майкл, Хелен Рут және Филип.
In the years 1910–25 Sapir established and directed the Anthropological Division in the Geological Survey of Canada in Ottawa. When he was hired, he was one of the first full time anthropologists in Canada. He brought his parents with him to Ottawa, and also quickly established his own family, marrying Florence Delson, who also had Lithuanian Jewish roots. Neither the Sapirs nor the Delsons were in favor of the match. The Delsons, who hailed from the prestigious Jewish center of Vilna, considered the Sapirs to be rural upstarts and were less than impressed with Sapir's career in an unpronounceable academic field. Edward and Florence had three children together: Herbert Michael, Helen Ruth, and Philip.
Канаданың геологиялық зерттеулер басқармасы
Канада геологиялық қызметінің антропологиялық бөлімінің директоры ретінде Сапир Канаданың жергілікті халықтарының мәдениеттері мен тілдерін құжаттау жобасын бастады. Оның алғашқы экспедициясы оны Ванкувер аралына жеткізіп, ноотка тілінде жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Сапирден басқа бөлімде тағы екі қызметкер жұмыс істеді: Мариус Барбо мен Харлан И. Смит. Сапир лингвистиканың этнографиялық сипаттама үшін өте маңызды екенін қатыстырып, ешкім латын тілін білмей католик шіркеуінің тарихын талқыламайды немесе неміс тілін білмей неміс халық әндерін зерттемейді, сол сияқты жергілікті халықтардың фольклорын зерттеу үшін олардың тілдерін білместен кірісудің мәні шамалы екенін айтты. Осы кезде Канаданың алғашқы ұлттарының тек квакиутл, тшимшиан және хайда тілдері ғана Боас сипаттағандай жақсы зерттелген болатын. Сапир еуропалық тілдерді құжаттаудың стандарттарын пайдаланып, жергілікті тілдерді білудің маңыздылығын дәлелдеді. Боас антропологиясының жоғары стандарттарын енгізу арқылы Сапир өзінің маңызды еңбек еткенін ойлаған әуесқой этнологтардың наразылығын тудырды. Әуесқой және үкіметтік антропологтардың күш-жігеріне қанағаттанбаған Сапир пәнді кәсіби деңгейге көтеру үшін ірі университеттердің бірінде антропологияның академиялық бағдарламасын енгізуге тырысты. Сапир Боаспен бірге жұмыс істеген Фрэнк Спек, Пол Радин және Александр Голденвайзердің көмегіне сүйенді, олар Барбомен бірге Шығыс ормандарының халықтарын зерттеді: оджибва, ирокездер, гурон және вайандоттар. Сапир Маккензи аңғары мен Юконның атабаска тілдерін зерттеуді бастады, бірақ жеткілікті көмек табу қиын болды, сондықтан ол негізінен ноотка және Солтүстік-Батыс жағалауы тілдеріне назар аударды. Канадада болған кезінде Спекпен бірге Сапир жергілікті халықтың құқықтарын қорғаушы болып әрекет етті, жергілікті қауымдарға жақсы медициналық көмек көрсетуді енгізуді жақтады және Пенсильвания университетінің мұражайында сақталып тұрған, резервациядан ұрланған он бір вампум белбеуін қайтаруға тырысқан алты ұлтты ирокездерге көмектесті. (Белбеулер 1988 жылы ирокездерге қайтарылды.) Сонымен қатар ол Батыс жағалауы тайпаларының потлач рәсімін тыйым салатын Канада заңын жоюды талап етті.
As director of the Anthropological division of the Geological Survey of Canada, Sapir embarked on a project to document the Indigenous cultures and languages of Canada. His first fieldwork took him to Vancouver Island to work on the Nootka language. Apart from Sapir the division had two other staff members, Marius Barbeau and Harlan I. Smith. Sapir insisted that the discipline of linguistics was of integral importance for ethnographic description, arguing that just as nobody would dream of discussing the history of the Catholic Church without knowing Latin or study German folksongs without knowing German, so it made little sense to approach the study of Indigenous folklore without knowledge of the indigenous languages. At this point the only Canadian first nation languages that were well known were Kwakiutl, described by Boas, Tshimshian and Haida. Sapir explicitly used the standard of documentation of European languages, to argue that the amassing knowledge of indigenous languages was of paramount importance. By introducing the high standards of Boasian anthropology, Sapir incited antagonism from those amateur ethnologists who felt that they had contributed important work. Unsatisfied with efforts by amateur and governmental anthropologists, Sapir worked to introduce an academic program of anthropology at one of the major universities, in order to professionalize the discipline. Sapir enlisted the assistance of fellow Boasians: Frank Speck, Paul Radin and Alexander Goldenweiser, who with Barbeau worked on the peoples of the Eastern Woodlands: the Ojibwa, the Iroquois, the Huron and the Wyandot. Sapir initiated work on the Athabascan languages of the Mackenzie valley and the Yukon, but it proved too difficult to find adequate assistance, and he concentrated mainly on Nootka and the languages of the North West Coast. During his time in Canada, together with Speck, Sapir also acted as an advocate for Indigenous rights, arguing publicly for introduction of better medical care for Indigenous communities, and assisting the Six Nation Iroquois in trying to recover eleven wampum belts that had been stolen from the reservation and were on display in the museum of the University of Pennsylvania. (The belts were finally returned to the Iroquois in 1988.) He also argued for the reversal of a Canadian law prohibiting the Potlatch ceremony of the West Coast tribes.
Ишимен жұмыс істеу
1915 жылы Сапир Калифорнияға оралды, онда оның яна тіліндегі білімі аса қажет болды. Кройбер Яна тіліне жақын Яхи тілінің соңғы туатын сөйлеушісі Ишимен байланысқа келді және оның тілін дереу құжаттау үшін біреу қажет болды. Иши еуропалық американдықтармен қарым-қатынассыз өскен, тек Яхи тілінде ғана сөйлейтін және өз халқының соңғы тірі мүшесі еді. Ол Кройберлер отбасымен асырап алынған, бірақ туберкулезбен ауырып, көп жасамайтыны күтілді. Сапирмен бірге жұмыс істеген яна тілінің білушісі Сэм Батви Яхи тілінің нұсқасын түсінбеді, ал Кройбер тек Сапир ғана Ишимен қарым-қатынас жасай алады деп сендірді. Сапир Сан-Францискоға сапар шегіп, 1915 жылдың жазында Ишимен жұмыс істеді, бір тілді сөйлеушімен жұмыс істеу үшін жаңа әдістер ойлап табуға тура келді. Ишиден алынған ақпарат Яна тілінің әртүрлі диалекттері арасындағы байланысты түсіну үшін өте құнды болды. Иши 1916 жылдың басында аурудан қайтыс болды, ал Кройбер оның жазылуына Сапирмен жұмыс істеудің қиындығы себеп болды деп ойлады. Сапир осы жұмысты былай деп сипаттады: "Мен Ишимен жасаған жұмысымның ең көп уақытты алып, жүйкелерді теңселткеніне сенімдімін. Ишидің тату мінезі ғана осы жұмысты мүмкін етті, бірақ кейде ол мені ашуландыратын".
In 1915 Sapir returned to California, where his expertise on the Yana language made him urgently needed. Kroeber had come into contact with Ishi, the last native speaker of the Yahi language, closely related to Yana, and needed someone to document the language urgently. Ishi, who had grown up without contact with European Americans, was monolingual in Yahi and was the last surviving member of his people. He had been adopted by the Kroebers, but had fallen ill with tuberculosis, and was not expected to live long. Sam Batwi, the speaker of Yana who had worked with Sapir, was unable to understand the Yahi variety, and Krober was convinced that only Sapir would be able to communicate with Ishi. Sapir traveled to San Francisco and worked with Ishi over the summer of 1915, having to invent new methods for working with a monolingual speaker. The information from Ishi was invaluable for understanding the relation between the different dialects of Yana. Ishi died of his illness in early 1916, and Kroeber partly blamed the exacting nature of working with Sapir for his failure to recover. Sapir described the work: "I think I may safely say that my work with Ishi is by far the most time consuming and nerve racking that I have ever undertaken. Ishi's imperturbable good humor alone made the work possible, though it also at times added to my exasperation".
Қозғалысы
Бірінші дүниежүзілік соғыс Канада геологиялық қоғамына әсер етті, антропологияға қаржыландыруды қысқартып, академиялық ортаны қолайсыз етті. Сапир атабас тілдерін зерттеуді жалғастырды, Алясканың кутчин және ингалик тілдерінде сөйлейтін екі адаммен жұмыс істеді. Сапир енді жойылып бара жатқан тілдерді тіркеуге қарағанда, на-дене тілдері арасындағы тарихи байланыстар туралы болжамдарды тексеруге көбірек ден қойды, нәтижесінде теоретикке айналды. Ол сонымен қатар американдық әріптестерінен оқшауланған сезімде болды. 1912 жылдан бастап Флоренс өкпе абсцесінен және одан туындаған депрессиядан денсаулығы нашарлады. Сапирлер үйін көбінесе Ева Сапир басқарды, ол Флоренспен жақсы қарым-қатынаста болған жоқ, бұл Флоренс пен Эдвардқа қосымша күш түсірді. Сапирдің ата-анасы ажырасып, әкесі психозға ұшырағандай болды, сондықтан ол Канададан Филадельфияға көшуге мәжбүр болды, онда Эдвард оны қаржылық тұрғыдан қолдауын жалғастырды. Флоренс депрессиясы мен өкпе абсцесіне байланысты ұзақ уақыт ауруханада жатты, ол 1924 жылы операциядан кейін жұққан инфекциядан қайтыс болды, бұл Сапирдің Канададан кетуіне түрткіс болды. Чикаго университеті оған қызмет ұсынғанда, ол қуана қабылдады. Канадада болған кезінде Сапир Солтүстік Америкадағы тіл білімінің жетекші тұлғасы ретінде танылды. Осы кезеңдегі маңызды жариялымдарының бірі – «Абориген американдық мәдениетіндегі уақыт көзқарасы» (1916) кітабы, онда ол тарихи тіл білімін қолдану арқылы американдық жергілікті халықтардың тарихын зерттеуге қатысты әдістемелік ұстанымдарды ұсынды. Оның осы салада беделін қалыптастыруына үлкен үлес қостан «Тіл: сөйлеуді зерттеуге кіріспе» (1921) атты мақалалық кітабы да зор маңызға ие болды, ол Сапирдің көзқарасы бойынша тіл білімінің негіздерін түсіндіретін қарапайым оқырманға арналған еңбек болды. Ол сонымен қатар Америка антропологиялық қауымдастығына жергілікті тілдерді жазу үшін орфографиялық принциптерді стандарттау туралы есеп дайындауға қатысты. Оттавада жүргенде ол француз-канадтық халық әндерін жинап, жариялады және өзінің өлеңдер жинағын жазды. Оның поэзияға деген қызығушылығы оны басқа боазиандық антрополог және ақын Рут Бенедиктпен жақын достыққа жеткізді. Сапир бастапқыда Бенедиктке «Қорғаушы рух» диссертациясы үшін мақтауын білдірді, бірақ Бенедикт псевдониммен өлеңдер жариялағанын білді. Олардың хат алмасуларында екеуі де бір-бірінің еңбектерін сынға алып, бірдей баспагерлерге жіберді, бірақ екеуінің де өтініштері қабылданбады. Олар сонымен қатар психологияға және жеке тұлға мен мәдени үлгілер арасындағы байланысқа қызығушылық танытты және хат алмасуларында бір-бірін жиі психоанализдейтін. Алайда Сапир Бенедикттің жеке ойлары мен сезімдерін көбінесе түсінбеді, әсіресе оның консервативті гендерлік идеологиясы Бенедикттің әйел ғалым ретіндегі күресіне қайшы келді. Олар біраз уақыт бойы жақын дос болғанымен, әлемге көзқарасы мен мінез-құлқындағы айырмашылықтар олардың достығына нұқсан келтірді. Канададан кетуге дайын тұрған Сапир Колумбияда Бенедикттің шәкірті Маргарет Мидпен қысқа уақытқа қарым-қатынас жасады. Бірақ Сапирдің неке және әйелдің рөлі туралы консервативті көзқарастары Мидке, Бенедиктке сияқты ұнамады, және Мид Самоаға экспедицияға кеткен кезде екеуі мүлдем бөлісіп кетті. Мид Сапирдің қайтадан үйленгені туралы жаңалықты Самоада естіп, жағажайда олардың хат алмасуларын өртеді.
The First World War took its toll on the Canadian Geological Survey, cutting funding for anthropology and making the academic climate less agreeable. Sapir continued work on Athabascan, working with two speakers of the Alaskan languages Kutchin and Ingalik. Sapir was now more preoccupied with testing hypotheses about historical relationships between the Na Dene languages than with documenting endangered languages, in effect becoming a theoretician. He was also growing to feel isolated from his American colleagues. From 1912 Florence's health deteriorated due to a lung abscess, and a resulting depression. The Sapir household was largely run by Eva Sapir, who did not get along well with Florence, and this added to the strain on both Florence and Edward. Sapir's parents had by now divorced and his father seemed to develop psychosis, which made it necessary for him to leave Canada for Philadelphia, where Edward continued to support him financially. Florence was hospitalized for long periods both for her depressions and for the lung abscess, and she died in 1924 due to an infection following surgery, providing the final incentive for Sapir to leave Canada. When the University of Chicago offered him a position, he happily accepted. During his period in Canada, Sapir came into his own as the leading figure in linguistics in North America. Among his substantial publications from this period were his book on Time Perspective in the Aboriginal American Culture (1916), in which he laid out an approach to using historical linguistics to study the prehistory of Native American cultures. Particularly important for establishing him in the field was his seminal book Language: An Introduction to the Study of Speech (1921), which was a layman's introduction to the discipline of linguistics as Sapir envisioned it. He also participated in the formulation of a report to the American Anthropological Association regarding the standardization of orthographic principles for writing Indigenous languages. While in Ottawa, he also collected and published French Canadian Folk Songs, and wrote a volume of his own poetry. His interest in poetry led him to form a close friendship with another Boasian anthropologist and poet, Ruth Benedict. Sapir initially wrote to Benedict to commend her for her dissertation on "The Guardian Spirit", but soon realized that Benedict had published poetry pseudonymously. In their correspondence the two critiqued each other's work, both submitting to the same publishers, and both being rejected. They also were both interested in psychology and the relation between individual personalities and cultural patterns, and in their correspondences they frequently psychoanalyzed each other. However, Sapir often showed little understanding for Benedict's private thoughts and feelings, and particularly his conservative gender ideology jarred with Benedict's struggles as a female professional academic. Though they were very close friends for a while, it was ultimately the differences in worldview and personality that led their friendship to fray. Before departing Canada, Sapir had a short affair with Margaret Mead, Benedict's protégé at Columbia. But Sapir's conservative ideas about marriage and the woman's role were anathema to Mead, as they had been to Benedict, and as Mead left to do field work in Samoa, the two separated permanently. Mead received news of Sapir's remarriage while still in Samoa, and burned their correspondence there on the beach.
Чикагодағы жылдары
Чикагоға қоныс аудару Сапирді интеллектуалды және жеке тұрғысынан жаңа күш берді. Ол зиялылармен араласып, лекциялар оқыды, поэзия және музыка үйірмелеріне қатысты. Чикагодағы алғашқы аспиранты Ли Фанг Кюэй болды. Сапирдің үй шаруасын 1926 жылы Сапир қайта үйленгенге дейін әже Ева басқарды. Сапирдің екінші әйелі, Жан Виктория МакКленаган, одан он алты жас кіші болған. Ол Сапирмен алғаш рет Оттавада студент кезінде танысқан, бірақ кейін Чикаго университетінің Жастар зерттеу бөлімінде жұмыс істеді. 1928 жылы олардың ұлы Пол Эдвард Сапир дүниеге келді. Олардың тағы бір ұлы, Дж. Дэвид Сапир лингвист және антрополог болды, ол Батыс Африка тілдеріне, әсіресе жола тілдеріне маманданған. Сапир Чикаго социология мектебінің құрамына кіруі және психолог Гарри Стак Салливанмен достығы арқылы да ықпал етті.
Settling in Chicago reinvigorated Sapir intellectually and personally. He socialized with intellectuals, gave lectures, participated in poetry and music clubs. His first graduate student at Chicago was Li Fang Kuei. The Sapir household continued to be managed largely by Grandmother Eva, until Sapir remarried in 1926. Sapir's second wife, Jean Victoria McClenaghan, was sixteen years younger than he. She had first met Sapir when a student in Ottawa, but had since also come to work at the University of Chicago's department of Juvenile Research. Their son Paul Edward Sapir was born in 1928. Their other son J. David Sapir became a linguist and anthropologist specializing in West African Languages, especially Jola languages. Sapir also exerted influence through his membership in the Chicago School of Sociology, and his friendship with psychologist Harry Stack Sullivan.
Йельде
1931 жылдан бастап 1939 жылы қайтыс болғанға дейін Сапир Йель университетінде оқытумен айналысты, онда ол антропология кафедрасының меңгерушісі болды. Ол Йель университетіне антропология, лингвистика және психологияны біріктіретін, «мәдениеттің жеке тұлғаға тигізетін әсерін» зерттеуге бағытталған пәнаралық бағдарлама құру үшін шақырылды. Сапирге жеке антропология бөлімін құру міндеті жүктелгенімен, бұл Уильям Грэм Самнердің «Эволюциялық әлеуметтану» еңбегіне сүйенген әлеуметтану бөлімі тарапынан жақсы қабылданылмады, себебі бұл көзқарас Сапирдің Боастық тәсіліне қайшы келді. Сонымен қатар, Адам қатынастары институтының екі антропологы – Кларк Висслер мен Г. П. Мёрдок та оған қарсы болды. Сапир Йельде толыққанды өркендемеді, себебі 569 оқытушының ішінде бар болғаны төрт еврей оқытушысының бірі болғандықтан, жоғары оқу орнының академиялық мәселелерін талқылайтын факультет клубына қабылданудан бас тартылды. Йельде Сапирдің аспиранттарының арасында Моррис Свадеш, Бенджамин Ли Ворф, Мэри Хаас, Чарльз Хокетт және Гарри Хойер болды, олардың бірнешеуін ол Чикагодан өзімен бірге алып келді. Сапир жас семитолог Зелиг Харристі өзінің рухани жаңғыртылатын мұрагері деп санады, бірақ Харрис ешқашан Сапирдің ресми студенті болған емес. (Бір кезде ол Сапирдің қызымен кездесіп жүрді.) 1936 жылы Сапир Адам қатынастары институтымен антрополог Хортенс Паудермейкердің зерттеу ұсынысы бойынша келіспеушілікке ұшырады, ол Миссисипи штатының Индианола қаласындағы афроамерикалық қауымын зерттеуді ұсынды. Сапир оның зерттеуіне Джон Доллардтың әлеуметтанулық жұмысынан гөрі қаржы жұмсалуы керек деп талап етті. Сапир ақырында пікірталасқа ұтылып, Паудермейкер Йельді тастауға мәжбүр болды. АҚШ Ұлттық ғылым академиясы және Америка философиялық қоғамы. 1937 жылдың жазында Энн-Арбордағы Америка лингвистикалық қоғамының тіл институтында оқып жүргенде Сапир бірнеше жыл бұрын диагностикаланған жүрек ауруының күшеюін сезінді. 1938 жылы ол Йельден демалысқа шығуға мәжбүр болды, осы уақытта Бенджамин Ли Ворф оның курстарын оқыды, ал Г. П. Мёрдок кейбір студенттеріне кеңес берді. Сапирдің 1939 жылы қайтыс болғаннан кейін Г. П. Мёрдок антропология кафедрасының төрағасы болды. Мәдени антропологияның Боастық парадигмасын мойындамайтын Мёрдок Сапирдің антропология, психология және лингвистиканы біріктіруге бағытталған көптеген күш-жігерін жойды.
From 1931 until his death in 1939, Sapir taught at Yale University, where he became the head of the Department of Anthropology. He was invited to Yale to found an interdisciplinary program combining anthropology, linguistics and psychology, aimed at studying "the impact of culture on personality". While Sapir was explicitly given the task of founding a distinct anthropology department, this was not well received by the department of sociology who worked by William Graham Sumner's "Evolutionary sociology", which was anathema to Sapir's Boasian approach, nor by the two anthropologists of the Institute for Human Relations Clark Wissler and G. P. Murdock. Sapir never thrived at Yale, where as one of only four Jewish faculty members out of 569 he was denied membership to the faculty club where the senior faculty discussed academic business. At Yale, Sapir's graduate students included Morris Swadesh, Benjamin Lee Whorf, Mary Haas, Charles Hockett, and Harry Hoijer, several of whom he brought with him from Chicago. Sapir came to regard a young Semiticist named Zellig Harris as his intellectual heir, although Harris was never a formal student of Sapir. (For a time he dated Sapir's daughter.) In 1936 Sapir clashed with the Institute for Human Relations over the research proposal by anthropologist Hortense Powdermaker, who proposed a study of the black community of Indianola, Mississippi. Sapir argued that her research should be funded instead of the more sociological work of John Dollard. Sapir eventually lost the discussion and Powdermaker had to leave Yale. the United States National Academy of Sciences, and the American Philosophical Society. In the summer of 1937 while teaching at the Linguistic Institute of the Linguistic Society of America in Ann Arbor, Sapir began having problems with a heart condition that had been diagnosed a couple of years earlier. In 1938, he had to take a leave from Yale, during which Benjamin Lee Whorf taught his courses and G. P. Murdock advised some of his students. After Sapir's death in 1939, G. P. Murdock became the chair of the anthropology department. Murdock, who despised the Boasian paradigm of cultural anthropology, dismantled most of Sapir's efforts to integrate anthropology, psychology, and linguistics.
Антропологиялық ой
Сапирдің антропологиялық ой-пікірлері өмірінде антропология саласында оқшауланған деп есептелген. Сапир мәдениеттің адам мінез-құлқына қалай әсер ететінін іздеудің орнына, мәдени үлгілердің өзінің қоғам құрайтын жеке тұлғалардың жиынтығымен қалай қалыптасқанын түсінуге ден қойды. Осы себепті Сапир жеке психологияға қызығушылық танытып, оның мәдениетке қатысты көзқарасы көптеген замандастарына қарағанда психологиялық сипатта болды. Сапирдің әдебиетке деген қызығушылығы мен антропологиялық ойлары тығыз байланысты деген пікір бар. Оның әдеби теориясы жеке эстетикалық сезімталдық пен шығармашылықтың оқыған мәдени дәстүрлермен өзара әрекеттесіп, бірегей және жаңа поэзиялық формаларды тудыратынын көрсетті, бұл жеке адамдар мен мәдени үлгілердің де диалектикалық тұрғыдан бір-біріне әсер ететінін көрсетеді.
Sapir's anthropological thought has been described as isolated within the field of anthropology in his own days. Instead of searching for the ways in which culture influences human behavior, Sapir was interested in understanding how cultural patterns themselves were shaped by the composition of individual personalities that make up a society. This made Sapir cultivate an interest in individual psychology and his view of culture was more psychological than many of his contemporaries. It has been suggested that there is a close relation between Sapir's literary interests and his anthropological thought. His literary theory saw individual aesthetic sensibilities and creativity to interact with learned cultural traditions to produce unique and new poetic forms, echoing the way that he also saw individuals and cultural patterns to dialectically influence each other.
Зерттелетін тілдердің кеңдігі
Сапирдің американ тілдері арасында ерекше назары атабаскан тілдеріне, оны ерекше қызықтырған тілдер отбасына аударылды. Жеке хатта ол былай деп жазды: "Дене – Америкадағы ең қиын тілдің ұлы, бірақ ол ең қызықты тілдердің ішіндегі бірі". Сапир сонымен қатар Вишрам чинук, навахо, нотка, Колорадо өзенінің нумик, Такелма және Яна тілдері мен мәдениеттерін зерттеді. Оның Оңтүстік Пайут тілі туралы зерттеулері кеңесші Тони Тиллохашпен бірлесіп, 1933 жылы фонеманың сипаттамасына үлкен әсер еткен мақалаға әкелді. Америка лингвистикасы бойынша еңбегімен танымал болғанмен, Сапир жалпы лингвистикада көптеген еңбектер жазды. Оның "Тіл" кітабы тілдердің грамматикалық типологиялық жіктелуін (қытай тілінен бастап Ноткаға дейінгі мысалдармен) және тілдің эволюциясы құбылысы туралы болжамдарды, сондай-ақ тіл, нәсіл және мәдениет арасындағы байланыстардың кездейсоқтығын қамтиды. Сапир АҚШ-та идиш тілін зерттеудің (оның ана тілі) негізін қалаушылардың бірі болды (мысалы, 1915 жылғы "Юдей-неміс фонологиясы туралы жазбалар"). Сапир халықаралық көмекші тілдер қозғалысында белсенді қатысты. "Халықаралық көмекші тілдің функциясы" атты мақаласында ол реттелген грамматиканың артықшылықтарын дәлелдеді және халықаралық көмекші тілді таңдауда ұлттық тілдердің ерекшеліктеріне тәуелді болмай, тілдің негізгі принциптерін сын тұрғысынан қарау қажеттігін атап өтті. Ол 1951 жылы "Интерлингва" конференциясын ұсынған Халықаралық көмекші тілдер қауымдастығының (IALA) алғашқы ғылыми директоры болды. Ол 1930 жылдан 1931 жылға дейін қауымдастықты басқарды және 1927 жылдан 1938 жылға дейін тілдік зерттеулер жөніндегі консультативтік кеңесінің мүшесі болды. Сапир IALA ғылыми-зерттеу бағдарламасын әзірлеу үшін Элис Вандербильт Морриспен кеңесті.
Sapir's special focus among American languages was in the Athabaskan languages, a family which especially fascinated him. In a private letter, he wrote: "Dene is probably the son of a bitchiest language in America to actually know most fascinating of all languages ever invented." Sapir also studied the languages and cultures of Wishram Chinook, Navajo, Nootka, Colorado River Numic, Takelma, and Yana. His research on Southern Paiute, in collaboration with consultant Tony Tillohash, led to a 1933 article which would become influential in the characterization of the phoneme. Although noted for his work on American linguistics, Sapir wrote prolifically in linguistics in general. His book Language provides everything from a grammar typological classification of languages (with examples ranging from Chinese to Nootka) to speculation on the phenomenon of language drift, and the arbitrariness of associations between language, race, and culture. Sapir was also a pioneer in Yiddish studies (his first language) in the United States (cf. Notes on Judeo German phonology, 1915). Sapir was active in the international auxiliary language movement. In his paper "The Function of an International Auxiliary Language", he argued for the benefits of a regular grammar and advocated a critical focus on the fundamentals of language, unbiased by the idiosyncrasies of national languages, in the choice of an international auxiliary language. He was the first Research Director of the International Auxiliary Language Association (IALA), which presented the Interlingua conference in 1951. He directed the Association from 1930 to 1931, and was a member of its Consultative Counsel for Linguistic Research from 1927 to 1938. Sapir consulted with Alice Vanderbilt Morris to develop the research program of IALA.