Карлтон Стивенс Кун: Американдық антрополог және нәсілдер туралы теориялары

Кіріспе

Американдық антрополог (1904–1981)

Карлтон Стивенс Кун (23 маусым 1904 – 3 маусым 1981) – американдық антрополог. Пенсильвания университетінде антропология профессоры, Гарвард университетінде лекция оқыған және профессор болды, Америка физикалық антропологтар қауымдастығының президенті қызметін атқарды. Кунның раса туралы теориялары оның өмірінде көп дау тудырды және қазіргі антропологияда ғылыми емес деп саналады.

Ерте өмір және білім

Карлтон Стивенс Кун 1904 жылғы 23 маусымда Массачусетс штатының Уэйкфилд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Джон Льюис Кун мақта сатумен айналысқан, анасы Бесси Карлтон болды. Кунның Рифті зерттеуге түрткіс болған нәрсе – Африкадағы "ақ терілі" рифтіктердің қалай пайда болғанының жұмбағы еді. Ол көптеген экспедицияларында жергілікті көмекшісі Мохаммед Лимнибхиге сенді және тіпті 1928 жылдан 1929 жылға дейін Лимнибхидің Кембриджде өзімен бірге тұруын ұйымдастырды.

Академиялық мансап

Докторлық дәрежесін алғаннан кейін, Кун Гарвардқа лекция оқушы, кейіннен профессор ретінде оралды. 1931 жылы ол өзінің диссертациясын Риф берберлерінің "шешімді монографиясы" ретінде жариялады; Соғыстан кейін Кун Гарвардқа оралды, бірақ OSS және оның ізбасары Орталық барлау агенттігімен (ЦРУ) байланысын үзбеді. Ол 1948-1950 жылдары ЦРУ-ның ғылыми консультанты болды, ал 1945 жылы АҚШ соғыс уақытындағы барлау қызметтерін соғыстан кейінгі кезеңде "көрінбейтін империяны" сақтау үшін пайдалануды жалғастыруы керек екенін дәлелдеген ықпалды мақала жазды. 1956-1957 жылдары ол әуе күштері үшін фотограф болып жұмыс істеді.

Растық теориялар

Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Кунның нәсіл туралы жұмысы «ескі физикалық антропологиямен үйлесімді болды», көзге көрінетін физикалық ерекшеліктерге негізделген адам популяцияларындағы нәсілдік типтерді сипаттайды. Ол нәсілдің нақты бір анықтамасын қабылдамады және осы ұғымды адамдардың өте нақты топтарын және континенттерді қамтитын нәсілдік типтерді сипаттау үшін пайдаланды. Мысалы, Уильям З. Риплидің 1899 жылғы осы тақырыптағы кітабының жаңартылған нұсқасы – «Еуропаның нәсілдері» (1939) еңбегінде ол еврей халқының кем дегенде төрт нәсілдік типі мен кіші типтерін ажыратты, бірақ сонымен қатар еврейлердің бастапқы, біртұтас еврей нәсілі бар екенін айтты, оны еврей мұрыны және басқа да физикалық белгілерімен сипаттады, олар «еврей болып көріну сапасын» құрайды. Осы ерте жұмыстарында Кун гибридтеу арқылы пайда болған нақты нәсілдерді тудырған маңызды, «таза» нәсілдік типтерге сілтеме жасады, бірақ олардың қалай және қайда пайда болғанын түсіндіруге тырыспады. Соғыстан кейінгі кезеңде Кунның нәсіл туралы жұмысындағы шешуші өзгеріс болды, себебі дәстүрлі, типологиялық тәсіл «жаңа физикалық антропологиямен» сынға ұшырады. Кунның бұрынғы сыныптасы Шервуд Уошберннің жетекшілігімен, бұл қозғалыс биологиялық эволюция мен популяциялық генетиканың қазіргі заманғы синтезіне негізделген адамның әртүрлілігін түсінуге бағытталды, сипаттау мен жіктеуден аулақ. Кейбір антропологтар, соның ішінде Эшли Монтагу және кейіннен Уошберннің өзі үшін, жаңа физикалық антропология нәсілді ғылыми санат ретінде толығымен жоққа шығаруды талап етті. Керісінше, «Тұрлар: Адамда нәсілдің қалыптасу мәселесін зерттеу» (1950) еңбегінде Кун, өзінің бұрынғы студенті Стэнли Гарн және Джозеф Бердселлмен бірге нәсіл тұжырымдамасын жаңа физикалық антропологияның генетика мен бейімделуге баса назар аударуымен келістіруге тырысты. Бұдан кейін Кунның «Нәсілдердің шығу тегі» (1962) атты маңызды еңбегі жарық көрді, онда негізгі нәсілдік типтердің шығу тегі туралы теория ұсынылды, бірақ ол көп аймақтық эволюция (МРЕ) моделінен ерекшеленеді, себебі ол гендер ағынының рөлін едәуір төмендетеді (МРЕ оны қажет етеді). Кун кейде әртүрлі нәсілдік типтер басқа типтерді жояды деген қорытындыға келді, ал кейбір жағдайларда соғыс және/немесе қоныс аудару нәсілдік типтердің ішінара ығысуына әкелді. Ол Еуропаның нәсілдік дамудың ұзақ тарихының жетілдірілген өнімі екенін мәлімдеді. Сондай-ақ, ол «бір популяциядағы әртүрлі штамдар әртүрлі өмір сүру құндылықтарын көрсетті және көбінесе біреуі басқаларының (еуропалықтардың) есебінен қайта пайда болды» деп, «Еуропаның нәсілдері, ақ нәсіл және жаңа әлем» (1939) еңбегінде жазды. Кун еуропалық нәсілдік типтің «максималды тіршілігі» Жаңа әлемнің жергілікті халықтарының орнын алмастыру арқылы арттырылғанын болжады. Ол ақ нәсілдің тарихы ақ нәсілдердің «растық тіршілігімен» байланысты екенін айтты.

Before World War II, Coon's work on race "fit comfortably into the old physical anthropology", describing the racial types supposedly present in human populations based on visible physical characteristics. He explicitly rejected any specific definition of race and used the concept to describe both highly specific groupings of people and continent spanning racial types. In The Races of Europe (1939), for example, an update of William Z. Ripley's 1899 book of the same title, he distinguished between at least four racial types and sub types of Jewish people, but also maintained that there existed a single, primordial Jewish race, characterised by a Jewish nose and other physical features that together form "a quality of looking Jewish". In these early works Coon alluded to essential, "pure" racial types that produced the specific races he observed through hybridization, but did not attempt to explain how or where these types arose. The immediate post war period marked a decisive break in Coon's work on race as the conventional, typological approach was challenged by the "new physical anthropology". Led by Coon's former classmate Sherwood Washburn, this was a movement to shift the field away from description and classification and towards an understanding of human variability grounded in the modern synthesis of biological evolution and population genetics. For some anthropologists, including Ashley Montagu and later Washburn himself, the new physical anthropology necessitated the wholesale rejection of race as a scientific category. In contrast, in Races: A Study in the Problem of Race Formation in Man (1950), Coon, together with his former student Stanley Garn and Joseph Birdsell, attempted to reconcile the race concept with the new physical anthropology's emphasis on genetics and adaptation. This was followed by Coon's magnum opus, The Origin of Races (1962), which put forward a theory of the origins of essential racial types, however distinct from what is described by the model of multiregional evolution (MRE) as it drastically understates the role played by gene flow (whereas MRE requires it). Coon concluded that sometimes different racial types annihilated other types, while in other instances warfare and/or settlement led to the partial displacement of racial types. He asserted that Europe was the refined product of a long history of racial progression. He also posited that historically "different strains in one population have showed differential survival values and often one has reemerged at the expense of others (in Europeans)", in The Races of Europe, The White Race and the New World (1939). Coon suggested that the "maximum survival" of the European racial type was increased by the replacement of the indigenous peoples of the New World. He stated the history of the White race to have involved "racial survivals" of White subraces.

Ұрпақ шығу тегі

Рун алғаш рет Франц Вайденрайхтың расалардың шығу тегі туралы полицентрлік (немесе көп аймақтық) теориясын өзгертті. Вайденрайх теориясы бойынша, адам нәсілдері Ескі әлемде *Homo erectus*-тан *Homo sapiens sapiens*-ке дейін өз бетінше дамыды, сонымен бірге әртүрлі популяциялар арасында гендер ағыны болды. Рун қазіргі заманғы адамдар, *Homo sapiens*, *Homo erectus*-тан бөлек бес түрлі жерде пайда болды дегенге ұқсас пікірде болды, "әрбір түр өз аумағында өмір сүретін, маңызды шегінен өтіп, қатыгездікке ұшыраған күйден саналырақ күйге жетті", бірақ Вайденрайхтан айырмашылығы, гендер ағынына әлдеқайда аз мән берді. Вайденрайх теориясының Рунның өңделген түрі кейде Канделабра гипотезасы деп аталады. Дегенмен, кейбір қате түсініктер Рун параллель эволюцияны немесе полигенділікті қолдады деген сенімге әкелді; бұл дұрыс емес, өйткені Рунның эволюциялық моделі әлі де гендер ағынына мүмкіндік береді, бірақ ол оған ерекше назар аударған жоқ. 1962 жылы жарық көрген "Расалардың шығу тегі" атты кітабында Рун кейбір расалар басқалардан бұрын эволюциядағы *Homo sapiens* сатысына жеткенін, нәтижесінде кейбір расалардың өркениет деңгейі жоғары болғанын болжады. Ол өзінің бес раса туралы теориясын жалғастырды. Ол "монголоидтық" және "кавказоидтық" расалар деп атаған топтардың эндокриндік жүйенің эволюциясы арқылы көпшілікке бейімделгенін, бұл оларды өркениеттің қазіргі әлемінде сәттілікке жеткізді деп есептеді. Бұл туралы "Расалардың шығу тегі" кітабының XXXII сериясынан, 370-беттен кейін табуға болады. Рун Австралияның аборигені мен қытай профессорының суретін салыстырып көрсетті. Оның "Альфа және Омега" деген тақырыбы мидың көлемі мен интеллект арасындағы байланысты көрсету үшін пайдаланылды. *Homo* қайда пайда болса да, қазіргі уақытта Африка ең мүмкін континент саналады, ол бастапқыда Ескі әлемнің жылы аймандарына тарады. Егер Африка адамзаттың бесігі болса, ол тек қарапайым балабақша ғана болды. Еуропа мен Азия біздің негізгі мектептеріміз болды. Осы сөздермен ол кавказоидтық және монголоидтық расалар Африкадан шыққаннан кейін өздерінің жеке аймақтарында көбірек дамығанын білдірді. Ол сондай-ақ "Еуропа мен Африкадан алынған бірнеше мысалдар бойынша танылған ең ертедегі *Homo sapiens* – бұл ұзын бас сүйекті, бойы аласа, бірақ миы орташа үлкен болатын ақ нәсілдің өкілі" деп мәлімдеді.

Coon first modified Franz Weidenreich's polycentric (or multiregional) theory of the origin of races. The Weidenreich Theory states that human races have evolved independently in the Old World from Homo erectus to Homo sapiens sapiens, while at the same time there was gene flow between the various populations. Coon held a similar belief that modern humans, Homo sapiens, arose separately in five different places from Homo erectus, "as each subspecies, living in its own territory, passed a critical threshold from a more brutal to a more sapient state", but unlike Weidenreich stressed gene flow far less. Coon's modified form of the Weidenreich Theory is sometimes referred to as the Candelabra Hypothesis. A misunderstanding however has led some to believe that Coon supported parallel evolution or polygenism; this is not true since Coon's evolution model still allows for gene flow, although he did not stress it. In his 1962 book, The Origin of Races, Coon theorized that some races reached the Homo sapiens stage in evolution before others, resulting in the higher degree of civilization among some races. He had continued his theory of five races. He considered both what he called the Mongoloid race and the Caucasoid race had individuals who had adapted to crowding through evolution of the endocrine system, which made them more successful in the modern world of civilization. This can be found after page 370, in the illustrative serie of number XXXII of The Origin of Races. Coon contrasted a picture of an Indigenous Australian with one of a Chinese professor. His caption "The Alpha and the Omega" was used to demonstrate his research that brain size was positively correlated with intelligence. Wherever Homo arose, and Africa is at present the most likely continent, he soon dispersed, in a very primitive form, throughout the warm regions of the Old World If Africa was the cradle of mankind, it was only an indifferent kindergarten. Europe and Asia were our principal schools. By this he meant that the Caucasoid and Mongoloid races had evolved more in their separate areas after they had left Africa in a primitive form. He also believed, "The earliest Homo sapiens known, as represented by several examples from Europe and Africa, was an ancestral long headed white man of short stature and moderately great brain size."

Үндістан субконтинентіндегі жарыстар

Индия субконтиненті ішіндегі нәсілдік типтер мен әртүрлілік туралы Куонның түсінігі уақыт өте келе өзгерді. "Еуропа расалары" атты еңбегінде ол Үндістанның "ведоидтарын" ("тайпалық" үндістер немесе "Адиваси") Оңтүстік Тынық мұхитындағы басқа халықтармен ("австралоидтар") тығыз байланысты деп санады, сондай-ақ, бұл шартты адам тегінің ("австралоидтар") Оңтүстік Үндістандағы маңызды генетикалық негіз құрайтынына сенді. Субконтиненттің солтүгі болса, кавказоидтық аймақтың жалғасы болды. "Адамның тірі нәсілдері" кітабын бірлесіп жазған кезде Куон Үндістанның адивасының ежелгі кавказоид-австралоид қоспасы екенін, олардың кавказоидтық белгілері австралоидтыққа қарағанда басым (құрамында үлкен айырмашылықтар бар) екенін, Оңтүстік Үндістанның дравид халқының қарапайым кавказоидтар екенін және субконтиненттің солтүгі де кавказоидтардан тұратынын ойлады. Қысқасы, Үндістан субконтиненті (Солтүстік және Оңтүстік) – "кавказоидтық нәсілдік аймақтың ең шығыс шебі". Бұның бәрі Куонның адам тарихы мен биологиялық өзгерістерге қатысты типологиялық көзқарасына негізделген, бірақ қазіргі таңда көптеген антропологтар мен биологтар бұл ойлау тәсілін қабылдамайды.

Жасыратыны туралы пікірталас

1960 жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысы және әлеуметтік көзқарастардың өзгеруі сегрегацияны қолдаушылардың кемсітушілікті ақтау үшін пайдаланған, Кун сияқты ғалымдардың нәсілдік теорияларына қарсы шықты, сондай-ақ адамдарды азаматтық құқықтардан айыруға тырысты. 1961 жылы Кунның туысы Карлтон Путнам «Раса және ақыл: янки көзқарасы» деген кітабын жазды, онда ақ нәсілдің басымдығының ғылыми негізі бар екенін және Америка Құрама Штаттарындағы нәсілдік сегрегацияны сақтау қажеттігін дәлелдеді. Луизиана штатындағы жоғары сынып оқушылары үшін бұл кітап міндетті оқу материалы ретінде бекітілгеннен кейін, Америка физикалық антропологтар қауымдастығы (AAPA) оны айыптаған қаулы қабылдады. Путнам кітапты жазып жатқанда онымен хат алмасып, AAPA отырысын басқарған Кун, қаулыны ғылыми жауапкершіліксіздік және сөз бостандығының бұзушылығы деп сынға алып, наразылық білдіріп отставкаға кетті. Кейін ол отырысқа қатысқандардың қаншасы кітапты оқығанын сұрағанын және тек бір адамның қолын көтергенін айтты. Кун 1962 жылы «Расалардың шығу тегі» атты кітабын жариялады. Кіріспесінде ол бұл кітапты өзінің жобасының нәтижесі ретінде сипаттады, бұл жобаны ол 1956 жылдың соңында (Еуропа расалары туралы жұмысының нәтижелеріне сүйене отырып) «Әлем расалары» деген тақырыптағы еңбек үшін жоспарлаған. 1959 жылдан бері ол «Расалардың шығу тегі» кітабынан кейін жалғастыруды жоспарлап, екеуінің бірлесіп бастапқы жобаның мақсаттарына жетуіне мүмкіндік беретінін айтты. (Шындығында ол 1965 жылы «Адамның қазіргі заманғы расалары» атты кітабын жариялады.) Кітапта адамзат түрлерінің Homo sapiens-ке айналудан бұрын бес расаға бөлінгені айтылады. Сонымен қатар, ол расалардың әртүрлі уақытта Homo sapiens-ке айналғанын болжады. Бұл кітап жақсы қабылданылмады. Антропология саласы расалық типология теорияларынан тез арада алшақтады, ал «Расалардың шығу тегі» кітабы әріптестері тарапынан ескірген теориялар мен ұғымдармен нәсілшілдік идеяларды қолдайтындықтан кеңінен сынға түсті, бұл идеялар қазіргі ғылыммен көп бұрын жоққа шығарылған. Оның ең қатал сыншыларының бірі Теодор Добжанский оны «расистік диқандарға шөп» деп қорлады. «Расалардың шығу тегі» кітабының жарық көргеннен кейін туындаған дау жеке және академиялық сипатта болды. Кун Эшли Монтагу мен Добжанскийді ондаған жылдар бойы білген, ал үш ғалым 1962 жылға дейін жиі хат алмасып, бір-бірінің жұмыстарында оң пікірлер жазып отырды. Олардың «Расалардың шығу тегі» кітабына қатысты қатты сын айтуы олардың достығын бұзды және Кунға жеке және эмоционалдық жағынан әсер етті.

The Civil Rights Movement of the 1960s and changing social attitudes challenged racial theories like Coon's that had been used by segregationists to justify discrimination and depriving people of civil rights. In 1961, Coon's cousin Carleton Putnam, wrote Race and Reason: A Yankee View, arguing a scientific basis for white supremacy and the continuation of racial segregation in the United States. After the book was made required reading for high school students in Louisiana, the American Association of Physical Anthropologists (AAPA) passed a resolution condemning it. Coon, who had corresponded with Putnam about the book as he was writing it, and chaired the meeting of the AAPA in which the resolution was passed, resigned in protest, criticizing the resolution as scientifically irresponsible and a violation of free speech. Later, he claimed to have asked how many of those present at the meeting had read the book, and that only one hand was raised. Coon published The Origin of Races in 1962. In its "Introduction", he described the book as part of the outcome of his project he conceived (in light of his work on The Races of Europe) around the end of 1956, for a work to be titled along the lines of Races of the World. He said that since 1959 he had proceeded with the intention to follow The Origin of Races with a sequel, so the two would jointly fulfill the goals of the original project. (He indeed published The Living Races of Man in 1965.) The book asserted that the human species divided into five races before it had evolved into Homo sapiens. Further, he suggested that the races evolved into Homo sapiens at different times. It was not well received. The field of anthropology was moving rapidly from theories of race typology, and The Origin of Races was widely castigated by his peers in anthropology as supporting racist ideas with outmoded theory and notions which had long since been repudiated by modern science. One of his harshest critics, Theodore Dobzhansky, scorned it as providing "grist for racist mills". The dispute that followed the publication of The Origin of Races was personal as well as academic. Coon had known Ashley Montagu and Dobzhansky for decades and the three men often corresponded and wrote positive reviews of each other's work before 1962. Their vociferous criticism of Origins severed their friendship and affected Coon on a personal and emotional level.

Археология

1948 жылы Пенсильваниядағы лауазымына тағайындалғаннан кейін, Кун Иран, Ауғанстан және Сирияға археологиялық экспедициялар ұйымдастырды. Оның 1949 жылы Ирандағы төрт үңгірде (Биситун, Тамтама, Хуник және Белт) жүргізген қазбалары Ирандағы палеолит археологиясының алғашқы жүйеленген зерттеулері болды. Олардың ең маңыздысы – Биситун, Кун оны «Аңшылар үңгірі» деп атады, онда ол Мустер индустриясының іздерін тапты. Кун осы қазбалардың нәтижелерін 1951 жылғы монографияда жариялады – «Ирандағы үңгірлерді зерттеу, 1949», содан кейін экспедициялар туралы танымал кітап жазды – «Жеті үңгір: Таяу Шығыстағы археологиялық зерттеулер» (1957). Биситун көптеген онжылдықтар бойы Ираннан табылған жалғыз толыққанды жарияланған палеолит ескерткіші болып қала берді. Ол бұл орынды Белт үңгірімен бірге Ирандағы «мезолиттің» алғашқы белгілері деп түсіндірді және олар ерте шаруашылықтың дәлелін көрсетеді деп мәлімдеді. Басқа археологтар осы талаптардың негізін күмәндандырды, ал өмірінің соңында ол «Неге Саскватч болуы керек» деген мақала жазды. 1950 жылдардың соңында «Life» журналы оған Том Слик пен Питер Бёрнның Гималай экспедициясына қосылуды немесе өзінің экспедициясын ұйымдастыруды ұсынды. Кун логистиканы жоспарлауға біраз уақыт жұмсағанымен, екеуі де іске аспады. Стенли Марион Гарнның кітапқа жазған рецензиясында Кунның расалардың шығу тегіне қатысты параллель көзқарасы сынға алынды, бірақ жұмысы оның нәсілдік таксономиясы үшін мақталып, «қазіргі танымал Расалардың шығу тегі» туралы жағымды бағаланды. Шервуд Уошберн мен Эшли Монтагю биология мен популяциялық генетикадағы қазіргі синтездің күшті ықпалына ішкері болды. Сонымен қатар, олар Франц Боасқа да ықпал етті, ол типологиялық нәсілдік ойлаудан бас тарған еді. Олар және басқа да замандас зерттеушілер Кунның теорияларын қолдамай, адам түрін популяцияның үздіксіз тізбекті дамуы ретінде қарастырды және Кунның «Расалардың шығу тегі» еңбегін қатты сынады. «Нью-Йорк Таймс» газеті оның қайтысымен байланысты «қазіргі антропологияның көптеген негізгі салаларына қосқан маңызды үлесі», «аңшы-жинаушы мәдениетінен алғашқы ауыл шаруашылығы қауымдастықтарына адамның өтуін зерттеуге қосқан алғашқы үлесі» және «шөлдер, Арктика және биік таулар сияқты экстремалды ортада адамның физиологиялық бейімделуін зерттеудегі маңызды ерте жұмыстары» үшін оны жоғары бағалады. 2001 жылы Джон П. Джексон кіші «Расалардың шығу тегі» кітабына байланысты дау-дамайларды қарастыру үшін Кунның қағаздарын зерттеді. Мақаланың тұжырымында: Джексон архивтелген Кунның қағаздарында Кунның Путнамның нәсілдік интеграцияға қарсы тұруына зияткерлік қолдау көрсетуге жасаған көптеген әрекеттерін тапты, бірақ Путнамды Кунның белсенді одақтасы екенін көрсететін мәлімдемелер жасауына қарсы ескертті (Джексон екі адамның да генерал Израиль Путнамды ортақ ата-бабалары ретінде білгенін, оларды (кем дегенде алыс) туыстар екенін атап өтті, бірақ Джексон отбасылық қарым-қатынасты не олардың жақында ортақ ата-бабалары бар екенін көрсетпеді). Алан Гудман (2000) Кунның негізгі мұрасы оның «расалардың жеке эволюциясы» (Кун, 1962) емес, оның «жасқырды бейімделу және эволюциялық процестердің жаңа физикалық антропологиясына қалыптастыруы» (Кун және басқалар, 1950) екенін айтты, өйткені ол «адамның әртүрлілігінің типологиялық моделін эволюциялық перспективамен біріктіруге тырысты және нәсілдік айырмашылықтарды бейімделушілік аргументтермен түсіндірді».

After taking up his position at Pennsylvania in 1948, Coon embarked on a series of archaeological expeditions to Iran, Afghanistan and Syria. His 1949 excavations at four cave sites in Iran (Bisitun, Tamtama, Khunik and Belt) were the first systematic investigations of Palaeolithic archaeology in Iran. The most significant of these was Bisitun, which Coon called "Hunter's Cave", where he discovered evidence of the Mousterian industry Coon published the results of these excavations in a 1951 monograph, Cave Explorations in Iran, 1949, and subsequently wrote a popular book about the expeditions, The Seven Caves: Archaeological Explorations in the Middle East (1957). Bisitun remained the only fully published Palaeolithic site from Iran for several decades. He interpreted the site, together with Belt Cave, as the first traces of a "Mesolithic" in Iran and claimed that they showed evidence of early agriculture. Other archaeologists questioned the basis for these claims and near the end of his life he wrote a paper on "Why There Has to Be a Sasquatch". In the late 1950s, he was approached by Life magazine about either joining Tom Slick and Peter Byrne's expedition to the Himalayas to search for evidence of Yeti, or organising his own expedition. Although Coon spent some time planning the logistics, in the end neither materialised. A book review by Stanley Marion Garn criticised Coon's parallel view of the origin of the races with little gene flow but praised the work for its racial taxonomy and concluded: "an overall favorable report on the now famous Origin of Races". Sherwood Washburn and Ashley Montagu were heavily influenced by the modern synthesis in biology and population genetics. In addition, they were influenced by Franz Boas, who had moved away from typological racial thinking. Rather than supporting Coon's theories, they and other contemporary researchers viewed the human species as a continuous serial progression of populations and heavily criticized Coon's Origin of Races. In a New York Times' obituary he was hailed for "important contributions to most of the major subdivisions of modern anthropology", "pioneering contributions to the study of human transition from the hunter gatherer culture to the first agricultural communities." and "important early work in studying the physical adaptations of humans in such extreme environments as deserts, the Arctic and high altitudes." In 2001, John P. Jackson, Jr. researched Coon's papers to review the controversy around the reception of The Origin of Races, stating in the article abstract:

Jackson found in the archived Coon papers records of repeated efforts by Coon to aid Putnam's efforts to provide intellectual support to the ongoing resistance to racial integration, but cautioned Putnam against statements that could identify Coon as an active ally (Jackson also noted that both men had become aware that they had General Israel Putnam as a common ancestor, making them (at least distant) cousins, but Jackson indicated neither when either learned of the family relationship nor whether they had a more recent common ancestor). Alan H. Goodman (2000) has said that Coon's main legacy was not his "separate evolution of races (Coon 1962)," but his "molding of race into the new physical anthropology of adaptive and evolutionary processes (Coon et al. 1950)," since he attempted to "unify a typological model of human variation with an evolutionary perspective and explained racial differences with adaptivist arguments."

Жеке өмір

1926 жылы Кун Мэри Гудэйлге үйленді. Олардың екі ұлы болды, олардың бірі Карлтон С. Кун кіші Непал елшісі болды. Кун мен Гудэйл ажырасып, 1945 жылы Лиза Догерти Геддеске үйленді. Ол конгрегациялық шіркеудің мүшесі еді. Кун 1981 жылдың 3 маусымында Массачусетс штатының Глостер қаласында қайтыс болды.