Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылғы Консервативтік партия басшылығына сайлау 1995 жылғы 22 маусымда қолдағы басшы және премьер-министр Джон Мейджор партия ішіндегі сыншыларынан туған басшылыққа шақыруға жауап ретінде Консервативтік партия басшысы қызметінен кеткеннен кейін басталды. 1995 жылғы 4 шілдеде ол Уэльстің бұрынғы мемлекеттік хатшысы Джон Редвудты жеңіп, қайта сайланды. Бірнеше жыл бойы Консервативтік партия Еуропалық Одақ мәселесінде терең даулы болды және жыл сайын қараша айындағы басшыны қайта сайлау кезінде Мейджорға қарсы шақырулар болады деген көп болжамдар айтылды. Партияның ішінде де, сыртында да көптеген адамдар осы тұрақты болжамдардың зиянды екеніне сенді, сондықтан Мейджор ертерек жарыс өткізуге мәжбүрлеу үшін қаулылы қадам жасады. Ол өз шешімін Даунинг-стрит, 10 үйдің бағында сөйлеген сөзінде жариялап, партиялық қарсыластарын «өздерін көрсетуге немесе үнсіз болуға» шақырды. Сол кезде Консервативтік үкімет британ халқы арасында да танымал болмады, пікір сауалнамаларында Лейборист партиясынан қалып қойды және үш жыл қатарынан жергілікті сайлауларда ауыр жеңіліске ұшырады, сондай-ақ өткен жылғы Еуропалық сайлауда нашар нәтиже көрсетті.
The 1995 Conservative Party leadership election was initiated when the incumbent leader and prime minister, John Major, resigned as Conservative leader on 22 June 1995, in order to face a leadership challenge from his critics within the party. On 4 July 1995, he was re elected, beating the only other candidate, the former Secretary of State for Wales, John Redwood. For some years the Conservative Party had been deeply divided on the issue of the European Union and there had been much speculation each year that Major would be challenged for the leadership during the annual re election of the leader each November. Many both within and outside the party believed that the constant speculation was highly damaging and so Major took the dramatic step to force an early contest. He announced his decision in a speech in the garden of 10 Downing Street, challenging his party opponents to "put up or shut up". The Conservative government was also proving unpopular with the British public at the time, trailing the Labour Party in opinion polls and having suffered heavy losses in local elections for three successive years, as well as a poor performance in the previous year's European elections.
Ережелер
Сол кездегі ережелерге сәйкес (1965 жылы енгізілген және 1975 жылы өзгертілген), 1922 жылғы комитет жүргізетін, ал комитет төрағасы сэр Маркус Фокс сайлауды өткізуші ретінде жұмыс істейтін бірнеше дауыс беру кезеңі болады. Лидерлік орын бос болғандықтан, бәсекелесу үшін тек екі кандидатты ұсыну жеткілікті болды. Қолданыстағы ереже бойынша, бірінші турда жеңіске жету үшін кандидат парламент мүшелерінің абсолютті көпшілігінен ғана емес, сонымен қатар жалпы сайлаушылардың 15 пайызынан артық дауыс алуы керек еді, бұл екінші турға дайындалу үшін қажетті шарт болатын. Бұл мәселе Премьер-министр сағатында көтерілгенде, Мейджор оны телефон жекешелендіру салдарына байланысты деп әжуалады. Дауыс беру барысында Хеселтин өзінің Майорға дауыс бергенін көрсету үшін дауыс беру бюлетенін ашық көрсету қажеттігін сезінді.
Under the rules at the time, (introduced in 1965 and modified in 1975), there would be a series of ballots, conducted by the 1922 Committee, with the committee's chairman, Sir Marcus Fox, serving as Returning Officer. Since the leadership was vacant, a contest required the nomination of only two candidates. Under the rules in force, to win in the first round, a candidate not only needed to win the backing of an absolute majority of members of parliament, but also needed a majority over the runner up of 15 per cent of the total electorate. to be a preparation for a second round bid. When this was raised during Prime Minister's Questions, Major laughingly attributed this to the effect of telephone privatisation. During the voting, Heseltine felt the need to publicly display his ballot paper to show that he had voted for Major.
Науқан
Сайлау жарияланғаннан бастап дауыс беруге дейінгі кезең қысқа болды. Басты назар Майкл Хеселтиннің Майорды ашық түрде және ықпалды қолдауына ауды, көптеген сарапшылар бұл оның беделін арттырды деп есептеді. Редвудтың лидерлікке талпынысына көп шағымдар түсті. Оның сайлау науқанының ұраны "Өзгеріс болмаса, мүмкіндік те болмайды" деді. Оның науқамын басқарушысы Дэвид Эванс жазған плакат оның атынан шығарылды, онда консерваторлар Редвудқа "Өз орныңызды сақтаңыз, партияңызды сақтаңыз, еліңізді сақтаңыз" деп дауыс беруге шақырылды. Жеке тұрғысынан алғанда, оның "Вулкан" деген лақап аты кеңінен танылып, БАҚ-та қатты сыналды, ал оның науқанын ресми түрде бастауы партияның оңшыл қанатындағы барлық беймәлімдердің жиыны ретінде қарастырылды, бұл оның үмітінің сенімділігін күрт төмендетті.
The period between the launch of the election and polling was short. The main interest occurred when Michael Heseltine publicly and strongly endorsed Major, which many commentators felt reinforced his position. Redwood's leadership bid came under much fire. His campaign slogan was "No change, no chance". A poster was issued on his behalf, written by Redwood's campaign manager David Evans, which urged Conservatives to vote Redwood to "Save Your Seat, Save Your Party, and Save Your Country". At a personal level his nickname of "the Vulcan" reached prominence and much lampooning in the media, whilst his formal launch of his campaign was dismissed as a collection of all the mavericks on the right of the party, widely undermining his bid's credibility.
Салдарлар
1997 жылы Тони Блэр басшылығымен Лейбористер партиясының үлкен жеңісіне қарамастан, консерваторлар жалпы сайлауда жеңіліске ұшырағанға дейін басқа көшбасшылық сайлаулар өткізілмеді. Партия уақытша бірікті. Майкл Хеселтин Майорды бәсекеде мызғымай қолдады, нәтижесінде вице-премьер лауазымына тағайындалды. Бірақ көптеген адамдар Хеселтиннің премьер-министр болудың соңғы мүмкіндігінен айырылғанына сенді, себебі ол он жылдық шегіне жеткен еді. Портильоның сайлауға қатыспауы оған қымбатқа түскен деп есептелді. Редвуд партияның оң қанатындағы балама көшбасшы ретінде көзге түсті, ал көптеген сарапшылар Портильоның бірінші кезеңде күресуге батылы жетпегенін және осылайша Майордың саяси өмірін ұзартуға мүмкіндік бергенін айтты. Сол кезде 34 жастағы Уильям Хейг Редвудтың Уэльс хатшысы қызметіне дейін үкіметке жоғарылатылды. 1997 жылғы жалпы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін Майор көшбасшылықтан кеткен соң, Хейг көшбасшылыққа үміткерлік етуге және жеңіске жетіп, партияны басқаруға мүмкіндік алды.
No further leadership elections took place until after the Conservatives lost the 1997 general election in the face of a Labour landslide under Tony Blair. The party temporarily reunited. Michael Heseltine had given Major staunch support in the contest, and as a result was promoted to the position of Deputy Prime Minister. However, many believed that Heseltine had missed his last chance to become Prime Minister, as he was now in his sixties. Portillo's failure to stand was widely felt to have cost him dearly. Redwood emerged as a clear alternative leader of the right of the party whilst many argued Portillo had lacked the nerve to make a first round challenge and potentially allowed Major to survive. William Hague, aged only 34 at the time, was promoted to the Cabinet to Redwood's position as Welsh Secretary. When Major resigned as leader after losing the 1997 general election, Hague was thus in a position to stand for, and win, the leadership.