Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саңырау-соқыр әйел
American deaf blind woman
Лора Дьюи Линн Бриджман (21 желтоқсан 1829 – 24 мамыр 1889) – ағылшын тілінде маңызды білім алған алғашқы американдық саңырау-соқыр бала. Ол Хелен Келлерден жиырма жыл бұрын осы жетістікке қол жеткізді; Лораның досы Энн Салливан кейін Хелен Келлерге көмектесуші болды. Бриджман екі жасында қызыл жегіге шалдыққаннан кейін саңырау-соқыр қалды. Ол Перкинс соқырлар институтында білім алды, онда Сэмюэл Гридли Хоудің жетекшілігімен Брайль әрпі мен Чарльз Мишель де л'Эппе жасаған қол әрпін оқып, қарым-қатынас жасауды үйренді. Бірнеше жыл бойы Бриджман Чарльз Диккенстің 1842 жылғы Америка сапары кезінде онымен кездесуінен және оның американдық жазбаларында оның жетістіктері туралы жазуынан кейін танымал болды. Алайда, оның даңқы ұзаққа созылмады, ол өмірінің қалған бөлігін салыстырмалы түрде беймәлім күйде өткізді, көбінесе Перкинс институтында тігін тігумен және Брайль әрпімен кітап оқумен айналысты.
Laura Dewey Lynn Bridgman (December 21, 1829 – May 24, 1889) was the first deaf blind American child to gain a significant education in the English language, twenty years before the more famous Helen Keller; Laura's friend Anne Sullivan became Helen Keller's aide. Bridgman was left deaf blind at the age of two after contracting scarlet fever. She was educated at the Perkins Institution for the Blind where, under the direction of Samuel Gridley Howe, she learned to read and communicate using Braille and the manual alphabet developed by Charles Michel de l'Épée. For several years, Bridgman gained celebrity status when Charles Dickens met her during his 1842 American tour and wrote about her accomplishments in his American Notes. Her fame was short lived however, and she spent the remainder of her life in relative obscurity, most of it at the Perkins Institute, where she passed her time sewing and reading books in Braille.
Алғашқы жылдар
Бриджман Нью-Гэмпшир штатының Хановер қаласында дүниеге келген. Ол баптист шаруасы Дэниел Бриджменнің және оның әйелі Гармонидің үшінші қызы (Кушман Даунердің қызы және Джозеф Даунердің немересі), Тетфордтың алғашқы бес қонысының бірі (1761). Лаура нәзік, кішкентай және әлсіз сәби еді, он сегіз айлыққа дейін жиі құрысуларға ұшырады. Лаура екі жасқа келгенде оның отбасы қызыл жегіге шалдықты. Бұл ауру оның екі үлкен әпкесінің өмірін қиды, ал өзі есітімейтін, көре алмайтын, иіс сезу және дәм сезу қабілетінен айырылды. Ол денсаулығын бірте-бірте қалпына келтірсе де, есітімейтін және көре алмайтын күйде қалды. Лаураның анасы оны әдемі күтіп, баласына махаббат көрсетті, бірақ Лаураның қалған отбасы мүшелері, тіпті оның әкесі де оған аз көңіл бөлді. Әкесі кейде оны "бағынуға мәжбүрлеу үшін" қорқытып, еденге қатты басып, дірілдермен үркітуге тырысты. Оның ең жақын досы Бриджман отбасының мейірімді, ақыл-есі кем адам – Аса Тенни болды, ол оның балалық шағын қуанышқа толы еткен. Теннидің өзі де сөйлеу қабілетінде кемшіліктері болған, Лаурамен белгілі бір ым-сигналдар арқылы қарым-қатынас жасады. Ол ым тілін білетін үндістермен (вероятно, Абенакилер жазықтық үнділік ым тілін қолданған) таныс еді және Лаураны мектепке жіберген кезде осы ымдарды қолдана отырып өзін-өзі жеткізуге үйреткен.
Bridgman was born in Hanover, New Hampshire. She was the third daughter of Daniel Bridgman, a Baptist farmer, and his wife Harmony, (daughter of Cushman Downer, and granddaughter of Joseph Downer), one of the five first settlers (1761) of Thetford, Vermont. Laura was a delicate infant, small and rickety, who often had convulsions until she was eighteen months old. Her family was struck with scarlet fever when Laura was two years old. The illness killed her two older sisters and left her deaf, blind, and without a sense of smell or taste. Though she gradually recovered her health, she remained deaf and blind. Laura's mother kept her well groomed and showed the child affection, but Laura received little attention from the rest of her family, including her father who, on occasion, tried to "frighten her into obedience" by stamping his foot hard on the floor to startle her with the vibrations. Her closest friend was a kind, mentally impaired hired man of the Bridgmans, Asa Tenney, whom she credited with making her childhood happy. Tenney had some kind of expressive language disorder himself, and communicated with Laura in signs. He knew Native Americans who used a sign language (probably Abenaki using Plains Indian Sign Language), and had begun to teach Laura to express herself using these signs when she was sent away to school.
Перкинс мектебіндегі білім
1837 жылы Дартмут колледжінің профессоры Джеймс Баррет Бриджманды көріп, оның жағдайын медицина бөлімінің меңгерушісі доктор Рубен Муссиге хабарлады. Мусси Бриджманның үйіне барып, Лораның мейірімді және зиялы қыз екенін анықтады. Ол ауыр кемістіктеріне қарамастан, тігін тігу және үстелге ыдыс қою сияқты қарапайым шаруашылық жұмыстарын жасай алатын. Мусси Бостондағы соқырлар институтының директоры доктор Сэмюэл Гридли Хоуға хат жазды, ол жас Бриджманды оқытуға ынталы болды. Бриджман 1837 жылдың 12 қазанында мектепке түсті, сегіз жасқа толуына екі ай қалғанда. Бриджман бастапқыда қорқып, үйін сағынды, бірақ көп ұзамай ол үйдің қамқоршысы Лидия Холл Дрюмен (1815-1887) жақын дос болып, ол мектепте оның алғашқы ұстазы болды. Хоу жақында американдық саңыраулар мектебінде тұратын саңырау-соқыр Джулия Брейспен танысты. Ол қарапайым белгілердің көмегімен қарым-қатынас жасады, бірақ оның ұстаздары оған тактильді белгілердің бейімделген түрлері сияқты қарым-қатынастың жетілдірілген әдістерін үйретпеді. Хоу Бриджманды тактильдік тәсілдер арқылы оқуға және жазуға үйретуді жоспарлады – оның білуінше, бұрын ешкім мұндай әрекет жасаған емес. Хоудың жоспары француз философы Дени Дидроның теориясына негізделген, ол сезім сезімі «өздігінен символдық тілдің құралы» бола алады деп сенген. Бастапқыда ол көмекшісі Лидия Холл Дрюмен бірге көтерілген әріптермен басылған сөздерді қолданды, кейін ағылшын әліпбиін алақанға түсіріп, оларды қолмен жазу арқылы үйретуге көшті. Соңында ол жан-жақты білім алды. Хоу Бриджманға жеке әріптерден бұрын сөздерді үйретті. Оның алғашқы тәжірибесі кілттер, қасықтар және пышақтар сияқты бірнеше қарапайым заттарға қағаз таңбаларды жабыстырудан тұрды, олардағы заттардың атаулары көтерілген әріптермен жазылған. Содан кейін ол Бриджманға таңбаларды өздігінен сезіндіріп, көтерілген әріптерді олармен байланыстырды. Ақырында ол әр затқа дұрыс таңбаны таба алды. Келесі кезеңде оған әр әріпті жеке-жеке беріп, оларды біріктіріп, білетін сөздерді жазуды үйретті. Осылайша ол біртіндеп әліпбиді және он цифрды үйренді. Оқу барысында оның білімге деген ынтасы күшейді. Хоу Бриджманның біліміне толыққанды көңіл бөлді және оның жетістіктерімен қуанды. 1839 жылдың 24 шілдесінде ол өзінің атын алғаш рет анық жазды. 1840 жылдың 20 маусымында ол алғашқы арифметика сабағын алды, төртбұрышты тесіктермен тесілген металл қораптың көмегімен, төртбұрышты әріптер қолданылды; және он тоғыз күнде ол отызға дейінгі сандардың бағанын қоса алды. Ол денсаулығы жақсы және бақытты болды, Хоу оны өз қызындай жақсы көретін. Ол 1843 жылы Хоу Джулия Уордқа үйленгенге дейін Хоу мен оның қарындасы Жаннет Хоумен бірге директордың пәтерінде тұрды. Оның жағдайына жұртшылықтың қызығушылығы артып, басқалар да емделу үшін доктор Хоуға әкелінді.
In 1837, James Barrett of Dartmouth College saw Bridgman and mentioned her case to Dr. Reuben Mussey, the head of the medical department. Mussey visited the Bridgman home and found Laura an affectionate and intelligent girl who, despite her severe disabilities, could perform basic household tasks such as sewing and setting the table. Mussey sent an account to Dr. Samuel Gridley Howe, the director of the Perkins Institution for the Blind in Boston, who was eager to educate the young Bridgman. Bridgman entered the school on October 12, 1837, two months before her eighth birthday. Bridgman was frightened and homesick at first, but she soon formed an attachment to the house matron, Miss Lydia Hall Drew (1815 1887), who was also her first instructor at the school. Howe had recently met Julia Brace, a deaf blind resident at the American School for the Deaf who communicated by using a series of primitive signs; however, her instructors had failed to teach her more advanced methods of communication, such as adapted forms of tactile sign. Howe developed a plan to teach Bridgman to read and write through tactile means — something that had not been attempted previously, to his knowledge. Howe's plan was based on the theories of the French philosopher Denis Diderot, who believed the sense of touch could develop its "own medium of symbolic language." At first he and his assistant, Lydia Hall Drew, used words printed with raised letters, and later they progressed to using a manual alphabet expressed through mapping the English alphabet on to points and tracing motions on the palm of the hand. Eventually she received a broad education. Howe taught Bridgman words before the individual letters. His first experiment consisted of pasting paper labels upon several common articles such as keys, spoons, and knives, with the names of the articles printed in raised letters. He then had her feel the labels by themselves, and she learned to associate the raised letters with the articles to which they referred. Eventually, she could find the right label for each object from a mixed heap. The next stage was to give her the individual letters and teach her to combine them to spell the words she knew. Gradually, in this way, she learned the alphabet and the ten digits. Her own interest in learning became keener as she progressed in her studies. Howe devoted himself to Bridgman's education and was rewarded with increasing success. On July 24, 1839 she first wrote her own name legibly. On June 20, 1840 she had her first arithmetic lesson, with the aid of a metallic case perforated with square holes, square types being used; and in nineteen days she could add a column of figures amounting to thirty. She was in good health and happy, and was treated as a daughter by Howe. She lived in the director's apartment with Howe and his sister, Jeannette Howe, until Howe married Julia Ward in 1843. Her case already began to interest the public, and others were brought to Dr. Howe for treatment.
Атак-даңқ
Бриджманмен жұмыс бастағаннан бастап, Хоу оның жетістіктері мен оның оқыту стратегиялары туралы есептерді еуропалық журналдарға жіберді, оларды "мыңдаған адам оқыды". 1842 жылдың қаңтар айында Чарльз Диккенс институтқа сапар шекті, содан кейін өзінің "Америкалық жазбаларында" Хоудың Бриджманмен жұмысындағы табысы туралы құлшыныспен жазды. Диккенс Хоудың Бриджманның білімі туралы айтқанын келтіреді: "Оның әлеуметтік сезімдері мен мейірімі өте күшті; жұмыс істеп отырғанда немесе кішкентай достарының бірінің қасында отырғанда, ол әрбір сәт сайын жұмысынан үзіліп, оларды ынтасымен және жылылықпен құшақтап, сүйеді, оны көруге тиіс. Жалғыз қалғанда, ол уақытын өткізеді және көңіл көтереді, және өте қанағаттанғандай көрінеді; ал ойдың тіл киімін киюге табиғи бейімділігі соншалықты күшті, ол жиі бармақ тілінде монолог айтады, ол баяу және қиын болса да. Бірақ ол жалғыз қалғанда ғана тыныш, өйткені егер ол жанында біреудің бар екенін сезсе, олардың жанына жақын отырып, қолынан ұстап, олармен белгілермен сөйлесе дейін тыныш бола алмайды". Диккенстің кітабы жарық көргеннен кейін Бриджман әлемге әйгілі болды. Мыңдаған адамдар Перкинс мектебіне оны көруге келіп, "еске алуға нәрсе сұрап, газеттерде оның жаңалығын қадағалап, евангелистік журналдар мен әйелдер журналдарында оған мақтаулар оқыды". Сенбі күндері мектеп жұртшылыққа ашық болатын. Адамдар көптеп жиналып, Лораның картадағы көтерілген әріптермен белгіленген жерлерді оқып, көрсетуін тамашалады. Лора осы оқиғалардан "қатты қозғалды", бірақ мұғалімдер Лораның басқа оқушылардан гөрі көп назар аударатынын білгендіктен алаңдады. 1840 жылдардың соңында Хоу: "Бәлкім, Лора Бриджманнан кеңірек танымал үш әйел жоқ шығар; және оның қаншалықты қайырымдылық пен қызығушылықты оятқанын ешкім білмейді" деді.
From the beginning of his work with Bridgman, Howe sent accounts of her progress and his teaching strategies to European journals, which were "read by thousands." In January 1842, Charles Dickens visited the Institution, and afterwards wrote enthusiastically in his American Notes of Howe's success with Bridgman. Dickens quotes Howe's account of Bridgman's education:Her social feelings, and her affections, are very strong; and when she is sitting at work, or by the side of one of her little friends, she will break off from her task every few moments, to hug and kiss them with an earnestness and warmth that is touching to behold. When left alone, she occupies and apparently amuses herself, and seems quite content; and so strong seems to be the natural tendency of thought to put on the garb of language, that she often soliloquizes in the finger language, slow and tedious as it is. But it is only when alone, that she is quiet; for if she becomes sensible of the presence of any one near her, she is restless until she can sit close beside them, hold their hand, and converse with them by sign. Following the publication of Dickens's book, Bridgman became world famous. Thousands of people visited her at the Perkins School, "asked for keepsakes, followed her in the newspapers, and read paeans to her in evangelical journals and ladies' magazines". On Saturdays, the school was open to the public. Crowds gathered to watch Laura read and point out locations on a map with raised letters. Laura became "very much excited" by these events, but her teachers were concerned because Laura knew she drew more attention than the other students. In the late 1840s, Howe said that "perhaps there are not three living women whose names are more widely known than Laura Bridgman's; and there is not one who has excited so much sympathy and interest."
Жасөспірімдік жылдары
Бриджман жасөспірім кезінде және жиырма жасына дейін бірнеше ауыр эмоционалдық жағдайларды бастан өткерді. 1841 жылы Лораның Перкинс мектебіндегі алғашқы мұғалімі Лидия Дрю үйленуіне байланысты қызметінен кетті. Дрюдың орнына Мэри Свифт келді, ол өте жақсы мұғалім болғанымен, Дрю сияқты Бриджманға ашыққан сыйлылық танытпады. Свифт сондай-ақ Хоудың Жаңа Англия унитаризміне тікелей қарсы тұрып, Бриджманға өзінің конгрегациялық діни көзқарастарын сіңіруге тырысты. 1843 жылдың мамыр айында Хоудың өзінен 18 жас кіші Джулия Уордқа үйленуі одан да ауыр қайғыға ұшыратты. Хоу Бриджманды қызбендей көріп, ол оны әкесі секілді жақсы көретін. Ол үйленуден кейін ұзақ ажырасып қалғандықтан депрессияға түсті – Хоудың Еуропадағы бал айы 15 айға созылды – және енді Хоу оны жақсы көрер ме деп уайымдады, өйткені ол әйел алды. 1844 жылдың тамызында олар үйлеріне оралғанда Бриджманның қорқынышы расталды. Хоу Бриджманға деген қызығушылығын жойды, бірақ оған мектепте өмір бойы тұруға жағдай жасады. Бриджман Джулия Уорд Хоумен жақын қарым-қатынас құра алмады, оның қыздарының айтуынша, ол үйленгеннен кейін "аномалиялар мен кемістіктерге деген физикалық жек көрушілікке" және "соқыр және басқа да кемістіктері бар адамдардан қашуға" бейім болған. Мэри Свифт 1845 жылдың мамыр айында үйлену үшін мектепті тастап кетті, Бриджманды бірнеше ай бойы ешқандай оқусыз қалдырды. Бриджманның келесі мұғалімі Сара Уайт Бриджманның соңғы жылдары бастан өткерген көптеген жағдайларды өтеуге тырысты. Бриджманды бірден тартқан, жұмсақ, діндар, сырттан ұялшақ жас әйел Уайт Бриджманға дәстүрлі академиялық пәндерді – математика, тарих, географияны – үйретті, бірақ олар екеуі "саусақтармен" әңгімелесуге көп уақыт бөлді, бұл Бриджманға ең ұнайтын іс-әрекеттердің бірі еді. Уайт Бриджманды қатты жақсы көргенімен, оның "танымал" статусының арқасында қыздың басқа студенттерге берілмейтін артықшылықтардан пайдаланатынын сезінді. Бриджманның жеке бөлмесі болды, сондықтан ол басқа студенттермен сирек араласты, егер олар оған "ерекше назар бөлмесе" ғана. Уайт Бриджманның еркіндікке құмар және ашушаң болатынын, осындай мінез-құлықтың тәртіпті талап ететінін байқады. Бриджман жас мұғаліміне эмоционалдық талаптар қоюы мүмкін, ол Уайт жалғыздық сұрағанда ашулы және тез ашулы бола бастады. 1845 жылы он алты жасында Бриджман анорексияға шалдықты, салмағы 113 фунттан 79 фунтқа дейін төмендеді. Хоу Бриджманның "көптеген тастап кетулерге және жоғалтуларға реакция жасағанын" дұрыс болжады және ол соңғы жылдары аз байланыста болған отбасына барып қалуды ұсынды. Уайтпен бірге Бриджман 1846 жылдың маусым айында Нью-Гэмпширдегі отбасылық шаруашылығына барды. Ол анасымен, Мэри мен Колина сестерімен және Бриджманмен қол тілінде сөйлей алатын Аддисон бауырымен қайта кездесуге өте қуанды. Сонымен қатар, ол екі апталық сапары кезінде жиі келіп тұратын Еса Тенни ескі досымен қайтадан кездесті. Бриджман тамақтануға қайта кіріскенмен, оның жиі өсек айту және мінез-құлқы сақталды; бұл Уайтты мазалады, ол ересек әйелде мұндай мінез-құлықты көтеретін адамның азайып бара жатыр екенін түсінді. Уайт 1850 жылдың қараша айында Перкинс мектебін тастап кетті, ол Бриджманның мұғалімі және серігі ретінде бес жыл өткізді. Уайт Юнитарий миссионері Джордж Бондқа никелесті, ал олар үйленгеннен кейін Сандвич аралдарына (Гавайи) сапар шеруді жоспарлады. Бриджман Уайттың үй шаруасын жүргізушісі ретінде олармен бірге баруын өтінді, бірақ ақырында Уайт онысыз кетті, Бриджманды жұбатуға дос, серік немесе мұғалім қалдырмады.
Bridgman suffered a series of emotional losses during her teenage years and early twenties. In 1841, Lydia Drew, Laura's first teacher at the Perkins School, left her teaching position to marry. Drew was replaced by Mary Swift, an excellent teacher, though not as openly affectionate with Bridgman as Drew had been. Swift also attempted to instill Bridgman with her Congregationalist religious views in direct defiance of Howe's New England Unitarianism. An even more devastating loss occurred in May 1843 when Howe married Julia Ward, a woman 18 years his junior. Howe had treated Bridgman as a daughter, and she had loved him as a father. She was depressed by the lengthy separation following the marriage—the Howes' honeymoon in Europe lasted 15 months—and worried that Howe would no longer love her now that he had taken a wife. Bridgman's fears were realized when the couple returned from their honeymoon in August 1844. Howe had lost interest in Bridgman, though he had made provisions for her to have a home at the school for life. Bridgman never developed a close relationship with Julia Ward Howe who, according to her daughters, had a "physical distaste for the abnormal and defective" and a "natural shrinking from the blind and other defectives with whom she was often thrown" following her marriage to Howe. Mary Swift left the school in May, 1845 to get married, leaving Bridgman without any instruction for several months. Bridgman's next teacher, Sarah Wight, compensated for many of the losses Bridgman had suffered in recent years. A gentle, religious, outwardly timid young woman to whom Bridgman was immediately drawn, Wight taught Bridgman the traditional academic subjects — mathematics, history, geography — but she also set aside plenty of time for the two of them to engage in "finger" conversations, one of the activities Bridgman liked best. While Wight cared deeply for Bridgman, she also felt that, because of her "celebrity" status, the girl enjoyed privileges denied to other students. Bridgman had a private room, and she rarely mingled with the other students unless they paid her "particular attention". Wight also saw that Bridgman could be willful and irritable, behavior characteristics that required discipline. Bridgman could also be emotionally demanding of her young teacher, becoming peevish and short tempered whenever Wight wanted some time alone. In 1845 at the age of sixteen, Bridgman developed anorexia, her weight falling from 113 pounds to 79 pounds. Howe rightly surmised that Bridgman was "reacting to the many abandonments and losses she had endured," and he proposed that she pay a visit to her family, with whom she had had little contact in recent years. Accompanied by Wight, Bridgman traveled to her family's New Hampshire farm in June 1846. She particularly enjoyed being reunited with her mother, sisters Mary and Collina, and brother Addison, who was able to communicate with Bridgman in sign language. She was also reunited with her old friend Asa Tenney, who visited her frequently during her two week stay. Though Bridgman resumed eating, her often obstinate and temperamental behavior persisted; this troubled Wight, who understood that few people would endure such conduct in a grown woman. Wight left the Perkins School in November 1850, having spent five years as Bridgman's teacher and companion. Wight was engaged to a Unitarian missionary, George Bond, and following their marriage, the couple planned to travel to the Sandwich Islands (Hawaii). Bridgman begged to go along as Wight's housekeeper but, ultimately, Wight went without her, leaving Bridgman with no friend, companion or teacher to console her.
Ересектілік жылдары
Бриджменнің ресми білімі Уайт 1850 жылы мектепті тастап кеткенде аяқталды. Ол Нью-Гэмпширге оралды және біраз уақыт бойы отбасымен қайта қосылудан қуанды; алайда ол мектепті сағынды және анорексиясы қайтадан пайда болды. Хау Бриджманның денсаулығы тез нашарлап жатқанын білгенде, ол бұрынғы оқушысын мектепке қайтару үшін мұғалім Мэри Падокты Бриджманның үйіне жіберді. Бриджманның денсаулығы біртіндеп жақсарды, кейде қонақтар келіп тұрса да, ол қазір көпшілік назарынан тыс қалды. Ол анасына және бірнеше досына хат жазумен, сондай-ақ Мэри Свифт пен Сара Уайтпен хабарласып тұрумен айналысты, тігін тігу, брайлмен Библияны оқу және бөлмесін үлкен тазалықпен ұстауға көңіл бөлді. Ол тоқыған салфеткалар, сөмкелер және кестеленген маталардан жылына шамамен 100 доллар көлемінде кіріс тапты, бірақ ол негізінен мектептен тамақ пен тұру орынымен қамтамасыз етілді. Лаура шебер тоқымашы еді, күрделі кружево жағалар және әртүрлі безендірулер, мысалы, мұқият жасалған моншақтардан жасалған бұйымдар тоқыды. Оның жұмыстарының үлгілері мұражай мұрағаттарында сақтаулы, соның ішінде Перкинс соқырлар мектебіндегі тігістердің үлгілері бар. Бриджман мектепте салыстырмалы түрде тыныш және оқиғасыз өмір сүрді. Ол толық уақытты мұғалім болған жоқ, бірақ жас соқыр қыздарға тігін сабақтарында көмектесті, онда ол "сабырлы, бірақ талапкер оқытушы" деп есептелді. 1872 жылы Перкинс кампусына соқыр қыздар үшін бірнеше коттедждер (әрқайсысы жетекшінің басқаруымен) салынды, және Бриджман Институттың үлкен үйінен олардың біріне көшірілді. Бриджман әрқашан қолмен сөйлесуге ниетті болды, сондықтан 1880-ші жылдардың басында Анн Салливанмен бірге коттеджде тұрғанда олар дос болып кетті. 1876 жылы Хаудың қайтысы оған үлкен қайғы әкелді; бірақ ол қайтыс болғанға дейін мектепте оның өмірінің соңына дейін қаржылық жағдайының тұрақты болуын қамтамасыз етті. 1887 жылы оның мерейтойы тойланды, бірақ 1889 жылы ол ауырып, 24 мамырда қайтыс болды. Ол Нью-Гэмпшир штатының Ганновер қаласындағы Дана зиратында, отбасының шаруашылығына жақын жерге жерленді.
Bridgman's formal education ended when Wight left the school in 1850. She returned to New Hampshire and, for a time, she enjoyed being reunited with her family; however, she was homesick for the school and her anorexia eventually returned. When Howe learned that Bridgman's health was rapidly deteriorating, he sent a teacher, Mary Paddock, to the Bridgman home to take his former student back to the school. Bridgman's health gradually improved, and though she received occasional visitors, she was now largely forgotten by the public. She occupied herself by writing letters to her mother and a few friends — Bridgman kept in touch with both Mary Swift and Sarah Wight — sewing, reading the Bible in braille, and keeping her room fastidiously clean. She earned a little spending money, about $100 a year, from selling her crocheted doilies, purses, and embroidered handkerchiefs, but she was primarily dependent upon the school to supply her with room and board. Laura was a skilled textile creator, making intricate lace collars and other trim such as complicated bead work. Examples of her work are available in museum archives, including her tatting examples at the Perkins School for the Blind. Bridgman lived a relatively quiet and uneventful life at the school. She never became a full time teacher, but she did assist the young blind girls in their sewing classes where she was considered a "patient but demanding instructor." In 1872, several cottages (each under a matron) for the blind girls were added to the Perkins campus, and Bridgman was moved from the larger house of the Institution into one of them. Bridgman, always eager for someone to communicate with in sign language, befriended Anne Sullivan when they shared a cottage in the early 1880s. The death of Howe in 1876 was a great grief to her; but before he died he had made arrangements ensuring her financial security at the school for the rest of her life. In 1887 her jubilee was celebrated there, but in 1889 she was taken ill, and she died on May 24. She was buried at Dana Cemetery in Hanover, New Hampshire near her family's farm.
Мұра
Бриджман жас кезінде саңырау-соқыр адамның білім алуының үлгісі ретінде танымал болды. Хелен Келлердің анасы Кейт Келлер Диккенстің "Американдық жазбаларындағы" (American Notes) баяндамасын оқып, кеңес алуға шақырылды, нәтижесінде ол сол мектептің мұғалімі және бұрынғы оқушысы Энн Салливанды жұмысқа алды. Салливан Перкинс институтында қол әліпбиін үйренді және оны Хеленге, сондай-ақ Бриджманның өзі тіккен киімдермен киіндірілген қуыршақпен бірге алып келді. Бриджманның жағдайы Андре Жидтің "Пасторальдық симфониясы" еңбегінде еске алынады. "Еркіндік" жүк кемесі (Liberty ship) оның құрметіне аталды. 2014 жылы Бриджманның өміріне арналған көркем әңгіме, Кимберли Элкинстің "Не көрінеді" кітабы жарық көрді.
Bridgman became famous in her youth as an example of the education of a deaf blind person. Helen Keller's mother, Kate Keller, read Dickens's account in American Notes and was inspired to seek advice which led to her hiring a teacher and former pupil of the same school, Anne Sullivan. Sullivan learned the manual alphabet at the Perkins Institution which she took back to Helen, along with a doll wearing clothing that Bridgman had sewn herself. Bridgman's case is mentioned in La Symphonie Pastorale by André Gide. A Liberty ship, , was named after her. In 2014, a fictional account of the life of Bridgman, What Is Visible by Kimberly Elkins, was published.