Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық этномузыколог
American ethnomusicologist
Мантл Худ (24 маусым 1918 – 31 шілде 2005) – американдық этномузыколог. Ол, басқа салалармен қатар, Индонезияның гамелан музыкасын зерттеуде маманданған. Худ 1950-1960 жылдары музыканы зерттеуге жаңа көзқарас ұсынды және Калифорния университетінде (UCLA), Лос-Анджелесте этномузыкологияға арналған алғашқы американдық университет бағдарламасын құрды. Ол студенттеріне зерттеп жатқан музыканы орындауды үйренуді ұсынды, бұл сол кездегілер үшін жаңа идея болды.
Mantle Hood (June 24, 1918 – July 31, 2005) was an American ethnomusicologist. Among other areas, he specialized in studying gamelan music from Indonesia. Hood pioneered, in the 1950s and 1960s, a new approach to the study of music, and the creation of the first American university program devoted to ethnomusicology, at the University of California, Los Angeles (UCLA). He was known for a suggestion, somewhat novel at the time, that his students learn to play the music they were studying.
Өмірбаян
Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында туып өскен Худ бала кезінде фортепиано ойнап, жасөспірім шағында аймақтық джаз клубтарында кларнет пен тенор саксофонда ойнады. Музыкант ретінде таланты болғанымен, оны кәсіп еткісі келмеді. 1930 жылдары Лос-Анджелеске көшіп, авиация саласында суретші болып жұмыс істеген кезінде бульварлық көркем әдебиет жазды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропадағы әскери қызметтен кейін ол Лос-Анджелеске оралды. Калифорния университетінің ауыл шаруашылығы мектебінде оқыды, кейін UCLA-ға ауысты. 1945-1950 жылдар аралығында Мантл Худ композитор Эрнст Тохтың басшылығымен Батыс музыкасын оқыды және бірнеше классикалық шығармалар жазды. 1951 жылы UCLA-дан музыка және композиция мамандықтары бойынша бакалавр дәрежесін алды. Фулбрайт стипендиясы бойынша Амстердам университетінде Яап Кунсттың жетекшілігімен Индонезия музыкасын зерттеді. Ол «Патет» тақырыбындағы докторлық диссертациясын қорғады, ол Орталық Ява музыкасының модальдық жүйесі ретінде аударылады. Худ балуган (негізгі тақырып) әуенінің контурлары жавалық музыкалық режимдердің негізгі анықтамасы болып табылады деп ұсынды. «Ява музыкасындағы патеттің анықтамасы ретінде негізгі тақырып» атты диссертациясы 1954 жылы жарық көрді. 1954 жылы докторлық диссертациясын аяқтағаннан кейін Худ Форд қорының стипендиясымен қаржыландырылған екі жыл бойы Индонезияда далалық зерттеулер жүргізді. UCLA факультетіне қосылып, 1958 жылы АҚШ-та алғашқы гамелан орындау бағдарламасын құрды. Сондай-ақ, 1960 жылы UCLA-да Этномузыкология институтын құрды. UCLA осы жылдам дамып келе жатқан саланың маңызды американдық орталығына айналды. Худтың еңбегі бүгінгі күні АҚШ-тағы 100-ден астам гамелан тобының оқытушылары мен жетекшілерінің көптеген өкілдерін тәрбиеледі. Жава және Бали музыкасы мен мәдениетінің танымал сарапшысы Худ өзінің зерттеулері үшін Индонезия үкіметінен құрмет алды, соның ішінде 1986 жылы «Ки» (сөзбе-сөз «сыйлы») атағын алды, ал 1992 жылы Индонезиядан тыс алғашқылардың бірі болып Ұлттық Батырлар қоғамына (Дхарма Кусума) мүше болып қабылданды. Худ көптеген роман, ғылыми кітаптар мен журналдардағы және энциклопедиялардағы мақалалар жазды. Оның еңбектерінің ішінде «Этномузыколог» (1971, 1982), «Индонезиядағы музыка» (1972) және үш томдық «Явандық гамеланның эволюциясы» кітаптары бар. 1973 жылы Худ UCLA-дан кетіп, Гавайиге зейнеткерлікке шықты, онда ол музыка жазды және «The New Grove Dictionary of Music and Musicians» сөздігінің редакторы болды. Сондай-ақ, Гарвард музыка сөздігіне және Энциклопедия музыкасына үлес қосты. 1980 жылдары ол Гавайидегі зейнеткерлік өмірінен шығып, Мэриленд университетінің Балтимордағы аға құрметті профессоры болды, онда ол 1996 жылға дейін жұмыс істеді, этномузыкология бағдарламасын құрды. Ол Батыс Вирджиния университетінде музыка профессоры, Гарвард, Йель, Веслиан, Белфаст, Индиана, Дрейк университеттерінде және Гана университетінде қонақ профессор болды. Сондай-ақ, ол 1965-1967 жылдары Этномузыкология қоғамының президенті болды. 1999 жылы ол SEM жыл сайынғы конференциясында Чарльз Сигер лекциясын оқыды. Мантл Худтың әйелі Хейзел Чанг индонезиялық және африкалық бидің мұғалімі болды. Худ Чангпен бірге Гана мен Нигерияда «Атумпан: Гананың сөйлейтін барабандары» (1964) фильмі үшін түсірілімдер жасады. 1990 жылы Мантл Худ Берлинде өткен Этномузыкология жөніндегі еуропалық семинардың 7-ші халықаралық конгресінде «Музыканың кванттық теориясы» тақырыбында баяндама жасады. Бұл тұжырымдама музыка зерттеулерінде революция жасауға бағытталды, теориялық және практикалық құрылымдарды әзірлеу арқылы ғылымдағы кванттық дәуірдің басталуы болған 1920 жылдар мен қазіргі уақыт арасындағы 75 жылдық алшақтықты жабуға тырысты. Халықаралық консорциум құрылды (Англия, Франция, Германия, Италия, Нидерланды, Ресей және АҚШ). Бұл консорциумның нәтижесінде Италияның Триест қаласында физика, математика, акустика, компьютерлік музыкалық композиция және этномузыкология ғалымдарының қатысуымен 5 күндік пәнаралық семинар өтті. Келесі жылы Италияның Венеция қаласында этномузыкология бойынша семинарлар өткізілді. Кейінгі жылдары Худтың тұжырымдамаларынан шабыттанған негізгі топ жаңа парадигмаларды зерттеуді жалғастырды және хат алмасу мен кездесулер арқылы жұмыс істеді. Бұл топқа Рим университетінің профессоры Джованни Джуриати, Кёльн университетінің профессоры Рудигер Шумахер, Симонс-Роктағы Бард колледжінің профессоры Джон Э. Майерс және тағы басқалар кірді. Шумахер мен Майерс 1993 жылдың 20-25 қыркүйегінде Испанияның Барселона қаласында өткен Этномузыкология жөніндегі еуропалық семинардың жыл сайынғы конференциясында осы тақырыпта баяндамалар жасады. 1999 жылы Худ «Этномузыкологияның қола ғасыры Y2K-да» деген қағазында өзінің кванттық теориясының негізгі принциптерін баяндады, ол Техас штатының Остин қаласында өткен Этномузыкология қоғамының конгресінде Сигер лекциясы ретінде оқылды. Мантл Худ Мэриленд штатының Элликотт-Сити қаласында қайтыс болды. Оның ұлы Мейд Мантл Худ сонымен қатар этномузыколог, ол Австралиядағы Мельбурн университетінде және Малайзиядағы Университи Путра Малайзияда сабақ берді.
Born and raised in Springfield, Illinois, Hood studied piano as a child and played clarinet and tenor saxophone in regional jazz clubs in his teens. Despite his talent as a musician, he had no plans to make it his profession. He moved to Los Angeles in the 1930s and wrote pulp fiction while employed as a draftsman in the aeronautical industry. After Army service in Europe during World War II, he returned to Los Angeles. He enrolled in the School of Agriculture at the University of California before transferring to UCLA. Between 1945 and 1950 Mantle Hood studied Western music under composer Ernst Toch and composed several classical pieces. Hood earned both his BA in music and MA in composition from UCLA in 1951. As a Fulbright scholar, Hood studied Indonesian music under Jaap Kunst at the University of Amsterdam. He wrote his Ph. D. dissertation on pathet, translated as the modal system of Central Javanese music. He proposed that the contours of the balungan (nuclear theme) melody are the primary determinants of Javanese musical modes. The dissertation, The Nuclear Theme as a Determinant of Patet in Javanese Music was published in 1954. After completing his doctoral work in 1954, Hood spent two years in Indonesia doing field research funded by a Ford Foundation fellowship. He joined the faculty at UCLA where he established the first gamelan performance program in the United States in 1958. He also founded the Institute for Ethnomusicology at UCLA in 1960. UCLA quickly became an important American hub of this rapidly developing field. Hood's work spawned a legion of teachers and leaders of the more than 100 gamelan groups in the United States today. A renowned expert in Javanese and Balinese music and culture, Hood received honors from the Indonesian government for his research, among them the conferral of the title Ki (literally "the venerable") in 1986, and in 1992 was one of the first non Indonesians to be honored with membership into the Dharma Kusuma (Society of National Heroes). Hood wrote numerous novels, scholarly books and articles in journals and encyclopedias. Some of his works include The Ethnomusicologist (1971, 1982), Music in Indonesia (1972), the three volumed The Evolution of Javanese Gamelan. In 1973, Hood left UCLA and retired to Hawaii where he composed music and served as an editor of The New Grove Dictionary of Music and Musicians. He also wrote contributions for the Harvard Dictionary of Music and the Encyclopedie de la Musique. In the 1980s, he came out of retirement in Hawaii to become Senior Distinguished Professor at the University of Maryland, Baltimore County, where he remained until 1996, establishing an ethnomusicology program. He was a professor of music at West Virginia University and a visiting professor at Harvard, Yale, Wesleyan, Queen's University Belfast, Indiana, and Drake Universities and the University of Ghana. He also served as president of the Society for Ethnomusicology from 1965 to 1967. In 1999 he was the Charles Seeger Lecturer at the annual conference of the SEM. Mantle Hood's wife, Hazel Chung, was a teacher of Indonesian and African dance. Hood, with Chung, shot footage in Ghana and Nigeria for their film, Atumpan: The Talking Drums of Ghana (1964). In 1990, Mantle Hood presented a paper at the 7th International Congress of the European Seminar in Ethnomusicology in Berlin under the title "The Quantum Theory of Music." The concept sought to revolutionize research in music by developing theoretical and practical constructs to close a 75 year gap between the 1920s, which were the beginning of the quantum age in the sciences, and the present. An international consortium was formed (England, France, Germany, Italy, the Netherlands, Russia, and the United States). This consortium resulted in an interdisciplinary five day workshop with the keynote paper on this subject held in Trieste, Italy, including scholars in physics, mathematics, acoustics, computer based musical composition, and ethnomusicology. In the following year, seminars in ethnomusicology were held in Venice, Italy. In subsequent years, a core group continued to explore new paradigms inspired by Hood's concepts, and worked through correspondence and meetings. The group included Giovanni Giuriati of the University of Rome, Rudiger Schumacher of the University of Cologne, John E. Myers of Bard College at Simon's Rock, and others. Schumacher and Myers delivered related papers at the annual conference of the European Seminar in Ethnomusicology, held in Barcelona, Spain, September 20–25, 1993. In 1999, Hood outlined key principles of his quantum theory influenced thinking in his paper "Ethnomusicology's Bronze Age in Y2K," delivered as the Seeger Lecture at the congress of the Society for Ethnomusicology held in Austin, Texas. Hood died in Ellicott City, Maryland. His son Made Mantle Hood is also an ethnomusicologist who taught at The University of Melbourne in Australia. and the Universiti Putra Malaysia.
Бі-музыкальдық
Мантл Худ этномузыкологияны «қайда және қашан болса да музыканы зерттеу» деп түсіндірді. Оның ұстазы Жап Кунст музыканың бір де бір бөлігін ойнамай-ақ, екі томдық «Жава музыкасы» еңбегін жазса, Худ студенттерінен өздері зерттеп жатқан музыканы ойнауды талап етті. Худ зерттелетін музыканы орындауды үйренуге тырысқан алғашқы этномузыколог болмағанмен, ол 1960 жылғы «Бимузыкальдық» мақаласында осы тәсілге атау берді. Содан бері ол этномузыкологиялық зерттеудің маңызды құралы болып табылады. Бұл тәсіл зерттеушіге музыканы «іштен» білуге, оның техникалық, тұжырымдамалық және эстетикалық қиындықтарын сезінуге мүмкіндік береді. Студент зерттеліп жатқан қауыммен әлеуметтік жағынан жақсы байланыса алады және қауымның рәсімдері мен қойылымдарына оңай қол жеткізеді. «Бимузыкальдық» идеясы «Екі тілділік» (билингвальдық) идеясынан туындады. Худ осы терминді музыкаға, тіл білгіш екі тілде сөйлейтін адамды сипаттағандай қолданды. Ол сондай-ақ музыкология студенттері зерттеліп жатқан музыкалық мәдениеттің тілін білуі керек деп қатты ұсынды. Бұл көптеген музыкология бағдарламаларында француз және неміс тілдерін міндетті түрде білу қағидасын бұзуға әкелді. Енді яван, испан, хинди, португал, навахо, фин, кечуа, корей немесе басқа да тақырыпқа қатысты тілдер шет тілдерінің талаптарын орындай алады.
Mantle Hood explained ethnomusicology as being the "study of music wherever and whenever." While his teacher Jaap Kunst wrote the two volumes of Music in Java without actually playing any of the music, Hood required that his students learn to play the music they were studying. While Hood was not the first ethnomusicologist to attempt learning to perform the music being studied, he gave the approach a name in his 1960 article on bi musicality. It has been an important ethnomusicological research tool ever since. The approach enables the researcher to, in some manner, learn about music "from the inside", and thereby experience its technical, conceptual and aesthetic challenges. The student is also able to better connect socially with the community being studied and have better access to the community's rituals and performances. The inspiration of "bi musical" was "bi lingual". Hood applied the term to music the same way a linguist would when describing someone who spoke two languages. He also strongly proposed that musicology students should know the spoken language of the musical culture being studied. This led to the breakdown of the steadfast rule of having to have competence in French and German at many musicology programs. Now Javanese, Spanish, Hindi, Portuguese, Navajo, Finnish, Quechua, Korean or any other topic relevant language can fulfill foreign language requirements.
Цитаталар
Музыканы қарым-қатынас құралы, адамдардың өзара түсінігі және әлемдік бейбітшілікке қол жеткізу жолы ретінде баса назар аудару, бұл тек музыкалық орындау арқылы ғана емес, сонымен қатар зерттеу, оқыту және басқа да тарату жолдары арқылы жүзеге асырылады. Осылайша, Мэнтл Худ этномузыкология ғылымына жасаған ең құнды үлесі осы.
"This emphasis upon music as communication, human understanding, and world peace, not only through musical performance, but also through research, teaching, and other forms of dissemination, is one of the greatest gifts Mantle Hood has given to ethnomusicology."