Жаңа музыкалық зерттеулер: 1980-ші жылдардан бергі мәдени тұжырымдамалар
New musicology
Жаңа музыкалық тану – 1980-нен бергі музыка ғылымының бағыты. Мәдениет, эстетика, сын, интерпретацияны зерттейді. Әдістері әртүрлі, гуманитарлық ғылымдармен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыктанудың 1980 жылдан бергі бір саласы.
A subset of musicology since the 1980s
Жаңа музыктану – 1980 жылдан бері музыктанудың кең ауқымды саласы, ол музыканың мәдени тұрғыдан зерттелуіне, эстетикасына, сынға және түсіндіруіне (герменевтикасына) баса назар аударады. Ол 20 ғасырдың басында және соғыстан кейінгі кезеңдегі дәстүрлі позитивистік музыктануға – негізгі зерттеулерге бағытталған – жауап ретінде пайда болды. Жаңа музыктанудың көптеген әдістері қазіргі стандартты саналады, бірақ бұл атау көбінесе нақты идеялар немесе принциптер жиынтығына емес, тарихи өзгеріске сілтеме жасайды. Расында, ол феминизм, гендерлік зерттеулер, квир теориясы, постколониалдық зерттеулер және сындық теорияның ықпалына түскенімен, жаңа музыктану ең алдымен кең ауқымды эклектизммен ерекшеленеді.
New musicology is a wide body of musicology since the 1980s with a focus upon the cultural study, aesthetics, criticism, and hermeneutics of music. It began in part a reaction against the traditional positivist musicology—focused on primary research—of the early 20th century and postwar era. Many of the procedures of new musicology are considered standard, although the name more often refers to the historical turn rather than to any single set of ideas or principles. Indeed, although it was notably influenced by feminism, gender studies, queer theory, postcolonial studies, and critical theory, new musicology has primarily been characterized by a wide ranging eclecticism.
Анықтамалар мен тарихы
Жаңа музыкология дәстүрлі музыкологияның зерттеу әдістерін позитивизмді ығыстыру арқылы, гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдарды қоса алғанда, сыртқы ғылымдармен ынтымақтастықта жұмыс істеу және қалыптасқан музыкалық білімді сынау арқылы сұрақ тудыруға ұмтылады. Жаңа музыкологтар музыканы зерттеуде антропология, социология, мәдени тану, гендерлік зерттеулер, феминизм, тарих және философияны қолдану жолдарын іздейді. 1980 жылы Джозеф Керман «Біз қалай талдауға кірдік және қалай шығуға болады» деген мақала жариялады, ол музыкологияда өзгеріс қажеттігін баяндады. Ол «музыкалық сынға, сындық теорияға және талдауға қатысты академиялық музыка сынға [музыкологияға] жаңа кеңдік пен икемділік» талап етті. Роза Розенгард Суботниктің сөзімен айтқанда: «Мен үшін музыка мен қоғам арасындағы тығыз байланыс идеясы алыс мақсат емес, керісінше, өте маңызды бастапқы нүкте болып табылады – мақсаты нақты бір музыканың неліктен осылай екендігін түсіндіру, яғни оның ерекшелігіне түсінуге жету». Сьюзан МакКлэри жаңа музыкология музыканы «біздің сезімімізге, денемізге, құштарлығымызға, тіпті өзіміздің санамызға әсер ете отырып, әлеуметтік құрылымға қатысатын орта» деп анықтайды. Лоуренс Крамер үшін музыканың «әдеби мәтіндер мен мәдени тәжірибелерді түсіндірудегі тереңдігімен, нақтылығымен және байланысымен салыстыратын сындық интерпретацияларды қолдайтын жеткілікті анық мағынасы бар». Жаңа музыкология мәдени тануды музыканы талдау және сынаумен біріктіреді, сондай-ақ дәстүрлі музыкологияға қарағанда музыканттар мен институттардың әлеуметтануына, сондай-ақ джаз бен халық музыкасы сияқты канондық емес музыка жанрларына көбірек мән береді. (1950 жылдары американдық этномузыкологтардың арасында да осыған ұқсас көзқарас кең таралды.) Бұл көптеген музыкологтарды бұрынғы аутентичность туралы көзқарастарды күмәндануға және «музыкалық талдау мен әлеуметтік мағынаны қарастыру арасындағы синтезді табуға бағытталған» сындық әдістерге негізделген бағалаулар жасауға итермеледі. Жаңа музыкологтар канонизация процесін сынауға ұмтылады. Гари Томлинсон «музыкалық нысанды қоршап тұрған өзара байланысты тарихи әңгімелер сериясында» мағына іздеуді ұсынады – «мәдени желі». Мысалы, Бетховеннің шығармалары гегемониялық еркектік, қазіргі заманғы концерттің дамуы және оның заманының саясаты сияқты факторлар тұрғысынан оның қабылдануы мен ықпалы зерттелу арқылы жаңа көзқарастардан қарастырылды. Бетховен мен Шуберт арасындағы дәстүрлі қарама-қайшылық осы зерттеулердің жарығында қайта қарастырылды, әсіресе Шуберттің мүмкін гомосексуализміне қатысты.
New musicology seeks to question the research methods of traditional musicology by displacing positivism, working in partnership with outside disciplines, including the humanities and social sciences, and by questioning accepted musical knowledge. New musicologists seek ways to employ anthropology, sociology, cultural studies, gender studies, feminism, history, and philosophy in the study of music. In 1980 Joseph Kerman published the article "How We Got into Analysis, and How to Get Out", calling for a change in musicology. He asked for "a new breadth and flexibility in academic music criticism [musicology]", that would extend to musical discourse, critical theory and analysis. In the words of Rose Rosengard Subotnik: "For me the notion of an intimate relationship between music and society functions not as a distant goal but as a starting point of great immediacy the goal of which is to articulate something essential about why any particular music is the way it is in particular, that is, to achieve insight into the character of its identity." Susan McClary suggests that new musicology defines music as "a medium that participates in social formation by influencing the ways we perceive our feelings, our bodies, our desires, our very subjectivities—even if it does so surreptitiously, without most of us knowing how". For Lawrence Kramer, music has meanings "definite enough to support critical interpretations comparable in depth, exactness, and density of connection to interpretations of literary texts and cultural practices". New musicology combines cultural studies with the analysis and criticism of music, and it accords more weight to the sociology of musicians and institutions and to non canonical genres of music, including jazz and popular music, than traditional musicology did. (A similar perspective became common for American ethnomusicologists during the 1950s.) This has caused many musicologists to question previously held views of authenticity and to make assessments based on critical methods "concerned with finding some kind of synthesis between [musical] analysis and a consideration of social meaning". New musicologists question the processes of canonization. Gary Tomlinson suggests that meaning be searched out in a "series of interrelated historical narratives that surround the musical subject" – a "web of culture" For example, the work of Beethoven has been examined from new perspectives by studying his reception and influence in terms of hegemonic masculinity, the development of the modern concert, and the politics of his era, among other concerns. The traditional contrast between Beethoven and Schubert has been revised in the light of these studies, especially with reference to Schubert's possible homosexuality.
Музыка әлеуметтануымен байланысы
Жаңа музыкология Адорно, Макс Вебер және Эрнст Блох еңбектеріндегі неміс музыкалық социологиясынан өзгешеленеді. Кейбір жаңа музыкологтар Теодор Адорноға адалдықтарын білдіргенімен, олардың жұмысы Адорноны зерттеудің кең саласымен, әсіресе Германияда, көп ортақ нәрсеге ие емес. Жаңа музыкологтар көбінесе неміс зияткерлік дәстүрлеріне, әсіресе XIX ғасырғы неміс музыка теоретиктері Адольф Бернхард Маркс пен Эдуард Хансликке, сондай-ақ ХХ ғасырғы Генрих Шенкер мен Карл Дальхаусқа қарсылық танытады. Басты айырмашылық модернизм мен халықтық мәдениетке қатысты көзқарастарда. 2006 жылғы МакКлэри және басқалардың сияқты ықпалды, жиі сілтеме жасалатын мақалалары модернистік музыканы қатты сынға алады. Неміс музыкалық социологтары модернизмге (бірақ ешқашан сынсыз емес) көбірек жақсылықпен қараса, ал халықтық музыканы мәдениет индустриясының талабына сәйкес келетін алаңдатушылық эстетикасымен тығыз байланысты болғандықтан қатты сынап бағалайды. Метцгер Rolling Stones тобының музыкасында "фашистік элемент" бар екенін айтады. Жаңа музыкология, керісінше, көбінесе постмодернистік эстетикамен қабаттасады; көптеген жаңа музыкологтар музыкалық минимализмге жоғары симпатиямен қарайды.
New musicology is distinct from German music sociology in the work of Adorno, Max Weber and Ernst Bloch. Although some new musicologists claim some allegiance to Theodor Adorno, their work has little in common with the wider field of Adorno studies, especially in Germany. New musicologists frequently exhibit strong resistance to German intellectual traditions, especially in regard to nineteenth century German music theorists including Adolf Bernhard Marx and Eduard Hanslick, and also the twentieth century figures Heinrich Schenker and Carl Dahlhaus. A fundamental distinction has to do with attitudes towards modernism and popular culture. Influential, oft cited essays such as and McClary 2006 are highly dismissive of modernist music. German music sociologists tend to be more favorable towards modernism (though by no means uncritically) and severely critical of popular music as inextricably tied to the aesthetics of distraction as demanded by the culture industry. Metzger describes "a fascistic element" in the music of the Rolling Stones. New musicology, on the other hand, often overlaps with postmodern aesthetics; various new musicologists are highly sympathetic towards musical minimalism.
Сын
Винсент Даклз былай деп жазады: "Музыктанудың көптеген бағыттарға бөлінуімен қатар, оның мамандары академияны маңызсыз, "басты ағымның құндылықтарынан" алшақ, батыс канондық дәстүрлерін қабылдамайтын немесе түсініксіз деп есептейтін әдістер мен теорияларды қолдана бастады. Қызығы, осындай тәсілдер музыка зерттеуін кең жұртшылықтан одан әрі алшақтатып, сонымен бірге ғалымдарды қазіргі заманғы көпшілік музыка мәдениетінің тірегін құрайтын танымал музыканы жан-жақты зерттеуге ынталандырды." Жаңа музыктанудың сыншыларының қатарында Питер ван ден Тоорн және шамалы дәрежеде Шарль Розен бар. МакКлэридің алғашқы эссесіне жауап ретінде Розен былай дейді: "Ол, көптеген "жаңа музыктанушылар" сияқты, музыканың мәні жоқ, саяси немесе әлеуметтік маңызы жоқ деген догманы жоққа шығару үшін ойдан құрылған қарсылас жасады. (Менің ойымша, XIX ғасырдың сыншысы Хансликтен басқа ешкім де мұндай пікірде болған емес, бірақ кейбір музыканттарды музыканы дұрыс түсінбеу арқасында оны жариялауға мәжбүр еткен.) Алайда, Дэвид Бирд пен Кеннет Глоаг пікірінше, кейінірек жазғанда, жаңа музыктану әдістері негізгі музыктану тәжірибесіне толыққандай енгізілген."
Vincent Duckles writes, "As musicology has grown more pluralistic, its practitioners have increasingly adopted methods and theories deemed by observers to mark the academy as irrelevant, out of touch with 'mainstream values', unwelcoming of Western canonic traditions or simply incomprehensible. Paradoxically, such approaches have distanced music scholarship from a broad public at the very moment they have encouraged scholars to scrutinize the popular musics that form the backbone of modern mass musical culture." Critics of new musicology include Pieter van den Toorn and to a lesser extent Charles Rosen. In response to an early essay of McClary, Rosen says that "she sets up, like so many of the 'new musicologists', a straw man to knock down, the dogma that music has no meaning, and no political or social significance. (I doubt that anyone, except perhaps the nineteenth century critic Hanslick, has ever really believed that, although some musicians have been goaded into proclaiming it by the sillier interpretations of music with which we are often assailed.)" For David Beard and Kenneth Gloag, however, writing at two later moments, the methods of new musicology have been fully incorporated into mainstream musicological practice.