Саяси топтар мен техникалық топтар: құрамы, мақсаты және тарихы
Technical group
Саяси топтар, түрлі идеологиясы бар депутаттардан құралады. Техникалық топтар құрылу себебі – мүшелеріне артықшылықтар беру, парламенттік ережелерге сәйкес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саясатта техникалық немесе аралас топ – әртүрлі идеологияларға жататын саяси партиялардан немесе тәуелсіз депутаттардан сайланған өкілдердің біртекті емес тобы. Олар мүшелеріне ресми мойындалған парламенттік топқа кірмеген жағдайда қол жетімсіз болар құқықтар мен мүмкіндіктерді алу үшін, техникалық себептермен құрылады. Техникалық топ, парламенттік топтардан топ ішіндегі идеологиялық айырмашылықтармен ерекшеленеді.
In politics, a technical group or mixed group is a heterogeneous group of elected officials from political parties or independents of differing ideologies. They are formed for technical reasons so that members enjoy rights or benefits that would remain unavailable to them outside a formally recognized parliamentary group. A technical group is distinguished from parliamentary groups by differing ideologies within the group.
Еуропалық Парламент
Еуропалық парламенттің саяси топтары парламенттің ішкі регламентіне сәйкес, саяси принциптердің тұтас "сипатын" сақтауға міндетті. Осы ережеге қарамастан, екі рет – 1979 жылдан 1984 жылға дейін және 1999 жылдан 2001 жылға дейін әртүрлі саяси идеологияларды ұстанатын мүшелерден құралған "Тәуелсіздердің техникалық тобы" құрылды. Аталған топтың әралуандығы Конституциялық мәселелер жөніндегі комитеттің наразылығын тудырды, ол топ құрылғаннан кейін бірнеше ай ішінде таратуға тырысты. Сотқа шағымдардан кейін тарату Еуропалық соттың шешімімен бекітілді, осылайша болашақта Еуропалық парламентте техникалық топтардың қайта құрылуы күмәнді.
Political groups of the European Parliament are required by that parliament's standing orders to have a coherent "complexion" of political principles. Despite this rule, a "Technical Group of Independents" comprising members from dissimilar political ideologies has been formed on two occasions: from 1979 until 1984 and between 1999 and 2001. Such was the mixed nature of the latter group that it drew the disapproval of the Committee on Constitutional Affairs, which attempted to disband the group within months of its creation; after legal appeals, the disbandment was finally confirmed by a ruling of the European Court of Justice, making it unlikely that technical groups will reappear within the European Parliament in the future.
Франция
Францияда XIX ғасыр мен XX ғасырдың бірінші жартысында француз ұлттық саясаткерлерінің көпшілігі тәуелсіз болды, яғни ресми түрде сайлау науқанына қатыспай сайланды. Бірінші заманауи француз саяси партиялары 1900 жылдардың басына (Action libérale және Parti radical) жатады. Саяси партиялар туралы алғашқы заңнама 1911 жылдан басталады, бірақ 1928 жылға дейін парламентарийлер парламенттік тізімге саяси партияны таңдауға міндетті болды (ресми түрде топқа қосылу арқылы немесе еркін жұмыс істеу арқылы, яғни апаррант ретінде, немесе серіктес ретінде), ал 1945 жылдан кейін ғана құрылымды саяси партиялар парламенттік жұмыстың басым бөлігін құрады. Дегенмен, осыған дейін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде парламенттік комитеттердің дамуы парламенттік партияға мүше болуға ынталандырды. Он төрт негізгі парламенттік комитет болды, оларға арналған орындар алдымен парламенттік партияларға, содан кейін ғана тәуелсіздерге бөлінді. Сондықтан кіші партиялар мен тәуелсіздер өздерін ресми түрде негізгі саяси партияға (парламенттік партиялардың мұндай еркін серіктестері апарранттар деп аталды) немесе заң шығару мерзіміне арналған арнайы техникалық топтар құру үшін бірігіп бастады. Мысалы, 1932 жылы Франция палатасында төрт техникалық топ болды: орталық-солшыл тәуелсіз солшылдар, құрамында Эльзас аймақтық коммунистік және радикалдық партияларынан және социалистік немесе радикалдық көзқарастағы тәуелсіз депутаттардан 12 депутат; орталық-оңшыл консервативті либералды тәуелсіздер, 26 депутатпен; оңшыл аграрлық экономикалық, әлеуметтік және шаруалар әрекеті үшін тәуелсіздер, алты депутатпен; және 12 депутаттан тұратын оңшыл монархистік тәуелсіздер тобы. Осы төрт техникалық топ парламенттік орындардың шамамен 10% құрады.
In France, during the nineteenth century and first half of the twentieth century, most French national politicians were independents, that is elected without formally belonging to a campaign party. The first modern French political parties date from the early 1900s (foundation of Action libérale and the Parti radical). The first legislation on political parties dates from 1911, though it was not until 1928 that parliamentarians were required to select a political party for the parliamentary register (either by formally joining a group, or by loosely working with one as an apparenté, or associate), and not until after 1945 that structured political parties came to dominate parliamentary work. However, long before this the development of parliamentary committees during the First World War created an incentive to belong to a parliamentary party. As there were fourteen main parliamentary committees, and spaces for them were distributed to parliamentary parties first and independents last, the smaller parties and independents began to either attach themselves informally to a main political party (such loose associates of parliamentary parties were termed apparantés), or to band together to create ad hoc technical groups for the duration of the legislature. In 1932, for instance, the French Chamber contained four technical groups: the left of centre Independent Left, with 12 deputies drawn from the Alsatian regional Communist and Radical parties as well as independent deputies of socialist or Radical temperament; the centre right conservative liberal Independents of the Left, with 26 deputies; the right wing agrarian Independents for Economic, Social and Peasant Action, with six deputies; and the far right monarchist Independent Group, with 12 deputies. These four technical groups thus accounted for almost 10% of parliamentary seats.