Лео Лионни: Голландтық-итальян суретші және балалар жазушысы
Leo Lionni
Лео Лионни: голланд-итальян суретші, балалар жазушысы. Балалар кітаптарымен әйгітелген, «Дюйм-дюйм» кітабымен сыйлық алған суретші өмірі мен шығармашылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голланд-итальян суретшісі және балалар жазушысы Лео Лионни (5 мамыр 1910 жыл - 11 қазан 1999 жыл) - итальяндық-американдық жазушы және балалар кітаптарының суретшісі. Голландияда туған ол 1939 жылы АҚШ-қа көшуге дейін Италияға көшіп, онда бірнеше жарнама агенттіктерінде, содан кейін Fortune журналында көркемдік директор болып жұмыс істеді. 1962 жылы Италияға оралып, балалар кітаптарын жазу және сурет салуға кірісті. 1962 жылы оның "Дюйммен дюйм" кітабы Льюис Кэрролл сыйлығымен марапатталды.
Dutch Italian artist and children's writer
Leo Lionni (May 5, 1910 – October 11, 1999) was an Italian American writer and illustrator of children's books. Born in the Netherlands, he moved to Italy and lived there before moving to the United States in 1939, where he worked as an art director for several advertising agencies, and then for Fortune magazine. He returned to Italy in 1962 and started writing and illustrating children's books. In 1962, his book Inch by Inch was awarded the Lewis Carroll Shelf Award.
Отбасы
Лионни Амстердамда дүниеге келді, бірақ Италияға көшіп келмес бұрын Филадельфияда екі жыл тұрды. Оның әкесі бухгалтер, ал анасы опера әншісі болған. Лео орта мектепте оқып жүргенде әкесі Италиядағы кеңсеге жіберілді. Ол Италия Коммунистік партиясының негізін қалаушыларының бірі Фабрицио Маффидің қызы Нора Маффиге үйленді. Олардың Луи мен Паоло есімді екі ұлы, Пиппо, Энни және Сильван есімді немерелері, сондай-ақ Мадлен, Лука, Сэм, Ник, Аликс, Генри және Тео есімді шөберелері болды. Лео Лионни 1999 жылдың 11 қазанында Италияның Тоскана аймағындағы үйінде 89 жасында қайтыс болды.
Lionni was born in Amsterdam but spent two years in Philadelphia before moving to Italy during his teens. His father worked as an accountant and his mother was an opera singer. His father was assigned to an office in Italy part way through Leo's time in high school. He married Nora Maffi, the daughter of Fabrizio Maffi, a founder of the Italian Communist Party, and they had two sons, Louis and Paolo, grandchildren Pippo and Annie and Sylvan, and great grandchildren Madeline, Luca, Sam, Nick, Alix, Henry and Theo. Leo Lionni died October 11, 1999, at his home in Tuscany, Italy, at the age of 89.
Мансап
1931 жылдан 1939 жылға дейін ол Италияда белгілі және құрметті суретші болды, футуризм және авангард стильдерінде жұмыс істеді. 1935 жылы Генуя университетінен экономика мамандығы бойынша диплом алды. Осы кезеңнің соңғы жылдарында Лионни жарнамалық дизайнға көбірек ден қойды. 1939 жылы Филадельфияға көшіп, жарнама саласында толық уақыт жұмыс істей бастады, бұл оған үлкен табыс әкелді, соның ішінде Ford Motors және Chrysler Plymouth сияқты компаниялардан тапсырыстар алды. Ол Саул Штайнберг, сол кездегі жаңа басталған Энди Уорхол, Александр Кальдер, Виллем де Кунинг және Фернан Легерден өнер туындыларын тапсырды. Ол Жарнама өнерінің Даңқ залының мүшесі болды. 1948 жылы Fortune журналының көркемдік директоры лауазымын қабылдады және 1960 жылға дейін осы қызметте болды. Ол сонымен қатар жеке клиенттермен де жұмыс істеді, Қазіргі заманғы өнер мұражайы үшін «Адамзат отбасы» каталогын жасады және Olivetti компаниясының дизайн директоры болды, олар үшін жарнамалар, буклеттер және көрме залдарының дизайнын жасады. 1960 жылы Италияға оралып, балалар кітаптарының авторы және суретшісі ретінде мансабын бастады. Лионни 40-тан астам балалар кітабы жазды. 1984 жылы Америка графикалық өнер институтының (A.I.G.A.) Алтын медалін алды және төрт рет Кальдекотт сыйлығының иегері атанды: «Дюйммен дюйм» (1961), «Swimmy» (1964), «Frederick» (1968) және «Александр және ойыншық егеуқұйрық» (1970). Сондай-ақ ол 1965 жылы «Неміс жасөспірім әдебиеті» сыйлығын жеңіп алды. Мансабы барысында Лионни бірнеше оқытушылық қызметтер атқарды, 1946 жылы Black Mountain колледжінде жарнамалық өнерден сабақ берді. Ол сондай-ақ 1954 жылы Парсонс дизайн мектебінде; 1967 жылы Үндістанның Ахмадабад қаласындағы Дизайн институтында; 1967 жылы Иллинойс университетінде; және 1982 жылдан 1985 жылға дейін Купер Юнионда оқытты. Лионни өзін әрқашан суретші деп есептеді. Ол көптеген салаларда жұмыс істеді, оның ішінде ерекше сурет салу, кескін салу, мүсін жасау және фотосурет салаларында. Ол Америка Құрама Штаттарында, Еуропада, Азияда және Таяу Шығыста жеке көрмелер өткізді. Өлімінен аз уақыт бұрын, 1999 жылға дейін суретші ретінде жұмыс істей берді.
From 1931 to 1939, he was a well known and respected painter in Italy, where he worked in the Futurism and avant garde styles. In 1935 he received a degree in economics from the University of Genoa. During the later part of this period, Lionni devoted himself more and more to advertising design. In 1939, he moved to Philadelphia and began full time work in advertising, at which he was extremely successful, acquiring accounts from Ford Motors and Chrysler Plymouth, among others. He commissioned art from Saul Steinberg, the then neophyte Andy Warhol, Alexander Calder, Willem de Kooning, and Fernand Léger. He was a member of the Advertising Art Hall of Fame. In 1948, he accepted a position as art director for Fortune, which he held until 1960. He also maintained outside clients, designing The Family of Man catalogue design for the Museum of Modern Art, and was design director for Olivetti, for whom he produced ads, brochures and showroom design. In 1960, he moved back to Italy, and began his career as a children's book author and illustrator. Lionni produced more than 40 children's books. He received the 1984 American Institute of Graphic Arts (A. I. G. A.) Gold Medal and was a four time Caldecott Honor Winner—for Inch by Inch (1961), Swimmy (1964), Frederick (1968), and Alexander and the Wind Up Mouse (1970). He also won the Deutscher Jugendliteraturpreis in 1965. Over the course of his career, Lionni also held several teaching posts, beginning in 1946, when he taught advertising art at Black Mountain College. He also taught at Parsons School of Design in 1954; the Institute of Design in Ahmedabad, India, in 1967; the University of Illinois in 1967; and Cooper Union from 1982 to 1985. Lionni always thought of himself as an artist. He worked in many disciplines including, especially, drawing, painting, sculpture and photography. He had one man shows in the United States, Europe, Asia and the Middle East. He continued to work as an artist until just before his death in 1999.
Балалар үшін кітаптар авторы және суреткері
Лионни өзінің суреттерінде коллажды негізгі құрал ретінде қолданған алғашқы балалар авторы/суретші болды. Booklist және School Library Journal сияқты рецензенттер Лионнидің суреттерін "ерекше, сәнді коллаждар" деп сипаттап, оларда "көңілді түстердің бөліктері" бар екенін, ал оның "әдемі қарапайым [және] батыл графикалық өнері кішкентай балалармен бөлісуге өте ыңғайлы" екенін айтады. Book World басылымы "суреттердің мөлдір түстері мен мәтіннің қарапайымдығы тамаша үйлесімділікте" дейді. Лионнидің көптеген кітаптары қоғамдық қарым-қатынастар мен шығармашылық мәселелерін, сондай-ақ балаларға қызықты аңыздар түрінде берілген өмірлік мәселені қарастырады. Ол балалармен бірге шеберлік сабақтарына қатысты, тіпті оның қазасынан кейін де мектеп оқушылары оның кітаптарының өздерінің нұсқаларын жасап, оған құрмет көрсетуді жалғастыруда. Лео Лионни әдетте немерелеріне әңгіме айтқанда сурет салады. Бір жолы ол сурет салу құралдары жоқ ұзақ пойыз сапарында болды. Оның орнына, ол ойдағы әңгімені айтуға көмектесу үшін журналдан сары және көк түсті дөңгелектерді жұлып алды. Осы тәжірибе оны балаларға арналған алғашқы кітабы "Кішкентай көк және кішкентай сары" (1959) кітабын жазуға итермеледі. Лионни суреттерінде табиғаттағы заттардың нақты түстеріне жақын жер түстерін қолданады. Мысалы, "Инч по инчу" кітабында ол қарақұмық суреті үшін нақты қоңыр және күйген қызыл түстерін пайдаланады, ал ағаш бұтақтары қоңыр түстерде, ал жапырақтары қою жасыл. Лионнидің кітаптарындағы кейіпкерлердің бірі – тышқан, мысалы, Фредериктегі басты кейіпкер және Кальдекотт сыйлығының иегері "Александр мен Желді тышқан" кітабының басты кейіпкері. Лионнидің суреттері Эрик Карлдің суреттерімен салыстырылады, себебі екеуі де адам болу туралы әңгіме айту үшін жануарлар, құстар, жәндіктер және басқа да жаратылыстарды жиі қолданады.
Lionni became the first children's author/illustrator to use collage as the main medium for his illustrations. Reviewers such as Booklist and School Library Journal have said that Lionni's illustrations are "bold, sumptuous collages" that include "playful patches of color" and that his "beautifully simple [and] boldly graphic art [is] perfect to share with very young children." Book World said that "the translucent color of the pictures and the simplicity of the text make a perfect combination." Many of Lionni's books deal with issues of community and creativity, and the existential condition, rendered as fables which appealed to children. He participated in workshops with children and even after his death school children continue to honor him by making their own versions of his books. Leo Lionni would usually draw pictures as he told stories to his grandchildren, but one time he found himself on a long train ride with no drawing materials. Instead, he tore out circles of yellow and blue from a magazine to help him tell the story he had in mind. This experience led him to create his first book for children, Little Blue and Little Yellow (1959). Lionni uses earth tones in his illustrations that are close to the actual colors of the objects found in nature. In his book Inch by Inch, for example, he uses realistic shades of brown and burnt orange in his collage of a robin, while the tree branches are shades of brown with dark green leaves. Mice are consistently found as characters in Lionni's books, such as the star character in Frederick and the title character in the Caldecott Honor Book Alexander and the Wind Up Mouse. Lionni's illustrations have been compared to those of Eric Carle as both often employ animals, birds, insects, and other creatures to tell a story about what it is to be human.
Параллель ботаника
Лионнидің балаларға арналмаған кітаптарының ішінде ең танымал болғаны – «Параллельдік ботаника» (1978; алғаш рет 1976 жылы итальян тілінде «La botanica parallela» деген атпен жарық көрді). Материалдылығы жоқ, яғни ойдан шығарылған өсімдіктер туралы бұл егжей-тегжейлі зерттеме, көмір немесе қарындашпен салынған өсімдік суреттерімен және «параллель ботаниктердің» фотосуреттерімен көркем безендірілген. Мәтін өсімдіктердің сипаттамалары, саяхат әңгімелері, «көне» мифтер мен халықтық этимологияның бай қорынан тұрады, сонымен қатар тарихи фактілермен толықтырылып, нақты ғылымға негізделген. Бұл ойдағы таксономия ретінде Итало Кальвино оны Луиджи Серафинидің «Codex Seraphinianus» кітабына арналған тұңғыш қадам деп санайды.
Among Lionni's books that were not intended for children, the best known is probably Parallel Botany (1978; first published in Italian as La botanica parallela, 1976). This detailed treatise on plants that lack materiality—in other words, imaginary plants—is richly illustrated with drawings of plants in charcoal or pencil and photographs of "parallel botanists". The text is a rich mix of plant descriptions, travel tales, "ancient" myths, and folk etymologies, leavened with historical facts and grounded in actual science. As an imaginary taxonomy, it is invoked by Italo Calvino as a precursor to the Codex Seraphinianus of Luigi Serafini.