Америка Құралдарындағы Әйелдер Ескерткіші

Кіріспе

Американың әскери қызметтегі әйелдер мемориалы, сондай-ақ Әскери әйелдер мемориалы деп те аталады, – АҚШ Қарулы күштерінде қызмет еткен әйелдерді құрметтейтін АҚШ федералды үкіметі құрған мемориал. Мемориал Вирджиния штатының Арлингтон округіндегі Арлингтон ұлттық зиратының кіреберісіндегі Мемориал даңғылының батыс жағында орналасқан. Мемориалды қамтитын құрылым бастапқыда Хемцикл деп аталды және 1932 жылы зиратқа салтанатты кіру үшін салынған. Алайда, ол бұл мақсатқа ешқашан қолданылмады және 1986 жылға қарай тозуға ұшырады. Конгресс 1985 жылы мемориалды мақұлдады, ал Хемцикл 1988 жылы мемориал орны ретінде бекітілді. Ашық дизайн конкурсын Нью-Йорк қаласының сәулетшілері Марион Вайс және Майкл Манфреди жеңіп алды. Олардың бастапқы дизайны жарияланды және қызу пікірталас тудырды. Одан кейін екі жыл бойы қаржы жинау және дизайнды қайта қарау жұмыстары жүргізілді. 1992 жылдың шілдесінде қайта қарастырылған алдын ала дизайн, ал 1995 жылдың наурыз айында түпкілікті дизайн мақұлданды. Мемориалға негіз 1995 жылдың маусым айында салынды және құрылым 1997 жылдың 18 қазанында салтанатты түрде ашылды. Мемориал неоклассикалық және заманауи архитектураны табысты үйлестіргенімен ерекшеленеді. Мемориал Хемциклді сақтап қалды, бірақ Хемцикл террасасына кеңінен мақтауға ие болған люк қосты, ол әскери қызметтегі әйелдерге арналған мемориалдарды қамтиды және төмендегі мемориалға көшуге мүмкіндік береді. Алайда, мемориал құрылысы кезінде жақын жердегі тіреу (зиратқа кіретін қақпаның бөлігі) зақымданғандықтан сот процесі туды. Мемориалдың құрылысынан туындаған қарызды өтеу үшін қаражат жинау бірнеше жылға созылды.

Дизайн және құрылыс

Ескерткіш Арлингтон ұлттық зиратының салтанатты кіреберісінде орналасқан. Бастапқыда зиратта үш қақпа болды: Портер даңғылы мен Паттон драйвінің (қазіргі Эйзенхауэр драйвінің) қиылысындағы Қазынашылық қақпасы; Макклеллан драйв пен Паттон драйвтің қиылысындағы Макклеллан қақпасы; және Шеридан қақпасы, онда Кастис жолы Шерман даңғылының оңтүстігінде қазіргі Л'Энфан драйвінің қиылысында қиылысқан. Макклеллан мен Шеридан қақпаларының үстінде бағаналар болғанымен, олар кез келген ірі зираттағы қақпалардан көп айырмашылық танытпады. Гемицикл салтанатты қақпа жасау және Джордж Вашингтонның (АҚШ-тың бірінші президенті және Америка революциялық соғысының батыры) туғанына 200 жыл толуын құрметтеу үшін салынды. Вашингтонның туғанына екі жүз жыл толуын атап өту үшін Вашингтон, округ, мегаполисте бірқатар қоғамдық жақсартулар мен ескерткіштер жоспарланды. Олардың арасында Арлингтон мемориалдық көпірі және Маунт-Вернон мемориалдық саябағы (қазіргі Джордж Вашингтон мемориалдық саябағы) болды. Арлингтон мемориалдық көпірі Потомак өзенінің енін кесіп өтіп, Колумбия аралындағы Линкольн ескерткішінің қарама-қарсы жағына түседі. Көпірдің құрылысы толықтай Вашингтон округінде жүргізілді, көпірдің бағыты Арлингтон округінің зиратына дейін қысқа болды, Вирджинияның жағалауынан сәл ішке қарай. Көпірдің Вашингтонмен байланысын Арлингтон ұлттық зиратымен байланыстыру үшін Мемориал даңғылы деп аталатын кең даңғыл салынды және зиратқа жаңа кіреберіс Макклеллан және Шеридан қақпаларындағы ескі кіреберістердің орнын алмастыру жоспарланды. (1971 жылы зираттың Потомак өзеніне қарай кеңейтілуі Макклеллан қақпасын Арлингтонның тереңіне орналастырып, оны салтанатты қақпа ретінде пайдалану мүмкін болмай қалды. Шеридан қақпасы бөлшектелді және сыртқы сақтауға орналастырылды.) 1924 жылы Конгресс Мемориал даңғылы мен Гемициклді салу үшін 1 миллион доллар бөлді. Арлингтон мемориалдық көпірін және Арлингтон ұлттық зиратының жаңа салтанатты кіреберісін салу конкурсында МакКим, Мид және Уайт архитектура фирмасы жеңіске жетті. Фирманың серіктесі Уильям Митчелл Кендалл Гемициклді жобалады. Ол келесіні ұсынды:
Бұл күрт биіктік өзгерісі Арлингтон ұлттық зиратының бас ескерткіш кіреберісін осы жерде құруды ұсынады. Алаңның бір бөлігі төбеден қазылған, солтүстік және оңтүстікке қарай сарайға және одан жолдарға бағытталған. Алаңның батыс жағында биіктігі 30 фут, диаметрі 225 фут жартылай шеңберлі тіреу қабырғасы орналасқан. Бұл қабырғаға нишалар, бағаналар және жазулары бар тақташалар орнатылады. Тіреу қабырғасының үстіне шығуға мүмкіндік бар, онда саябақтың толық көрінісін тамашалауға болады. АҚШ-тың Көркемсурет комиссиясы (CFA), федералдық меншіктегі құрылыстардың дизайнын бекітуге заңды құқығы бар, 1928 жылдың мамыр айында Гемициклдің дизайнын бекітті. Гемициклді Арлингтон мемориалдық көпірімен байланыстыру үшін жаңа салтанатты даңғыл да бекітілді. Бастапқыда "Батырлар даңғылы" деп аталған, бірақ кейін ресми түрде "Мемориал даңғылы" деп аталды. Жолды Көркемсурет комиссиясының мүшесі Ферруччо Витале және АҚШ Армиясының инженерлік корпусы жобалады. Мемориал даңғылындағы жұмыс 1930 жылдың қаңтар айының басында басталды. КФА 1930 жылдың қыркүйегінде Гемициклдің жоспарларын қарап, бекітті. 1931 жылдың ақпанында гранитке қатысты ұсыныстар жарияланды және 4 наурызда тапсырыстар берілді. Солтүстік Каролина гранит компаниясы қаптауға гранит, Нью-Ингленд гранит зауыттары балюстрадаларға гранит, ал пилондар мен қақпа үйлеріне гранит Джон Свенсон гранит компаниясынан жеткізілді. Жаңа Англия гранит компаниясы алаңдағы бордюрлерді және бетон баспалдақтарды орнатты. Гемициклдегі жұмыс 1931 жылдың 1 шілдесінде басталды. 1932 жылдың сәуіріне қарай Мемориал даңғылының құрылысы көбінесе аяқталды, бірақ оны асфальттау жұмысы кешіктірілді. Сонымен қатар, Колумбия аралы мен Вирджиния жағалауы арасындағы Потомак өзенінің тар арнасын жалғастыратын қысқа құрылым – Боундерли-Канал көпірін аяқтау жұмысы да кешіктірілді. Пенсильвания темір жолының Рослин тармағының рельстерін Мемориал даңғылымен қиылысудан аулақ болу үшін 6 метрлік орға түсіру қажет болды. Бірақ бұл жоба да кейінге шегерілді. Арлингтонның жаңа салтанатты кіреберісі Арлингтон үйіне апаратын төбеден жасалған. Гемицикл темір бетоннан салынды және Солтүстік Каролинадағы Эри тауынан алынған гранитпен қапталды. Оның жалпы құны 900 000 долларға бағаланды.

The memorial is located in the Hemicycle, the ceremonial entrance to the Arlington National Cemetery. Originally, the cemetery had three gates: The Treasury Gate at the intersection of Porter Avenue and Patton Drive (now Eisenhower Drive); the McClellan Gate at the intersection of McClellan Drive and Patton Drive; and the Sheridan Gate, where Custis Walk intersected Sherman Avenue south of what is now L'Enfant Drive. Although the McClellan and Sheridan gates had columns topped by a pediment, these were not much different from a gate found in any large cemetery. The Hemicycle was built to create a ceremonial gate, and to honor the 200th anniversary of the birth of George Washington (the first President of the United States and American Revolutionary War hero). A number of public improvements and memorials were planned for construction in the Washington, D. C., metropolitan area to celebrate the bicentennial of Washington's birth. Among these were Arlington Memorial Bridge and the Mount Vernon Memorial Parkway (now known as the George Washington Memorial Parkway). Arlington Memorial Bridge crosses the breadth of the Potomac River, landing opposite the Lincoln Memorial on D. C.’s Columbia Island. Constructed fully within D. C. left the bridge route short reaching the Arlington County cemetery, just beyond Virginia's own shoreline. To link the D. C. landing of the bridge with Arlington National Cemetery, a wide avenue known as Memorial Avenue was constructed and a new entrance to the cemetery planned to replace the old entrances at the McClellan Gate and Sheridan Gate. (Expansion of the cemetery toward the Potomac River in 1971 left the McClellan Gate deep inside Arlington, and no longer functional as a ceremonial gateway. The Sheridan Gate was dismantled and placed in outdoor storage.) In 1924, Congress appropriated $1 million to construct Memorial Avenue and the Hemicycle. The architectural firm of McKim, Mead & White won the competition to build Arlington Memorial Bridge as well as the new ceremonial entrance to Arlington National Cemetery. William Mitchell Kendall, an associate in the firm, designed the Hemicycle. He proposed the following:
This abrupt change of grade suggests the creating here of the chief memorial entrance to the Arlington National Cemetery. A plaza has been shown here in part excavated out of the hill, whence lead to the north and to the south roads respectively to and from the Mansion. The western end of the plaza is bounded by a semicircular retaining wall 30 feet in height and 225 feet in diameter. This retaining wall will be decorated with niches, pilasters, and tablets bearing inscriptions. Access is provided to the terrace surmounting the retaining wall, whence an all embracing view of the parkway may be obtained. The United States Commission of Fine Arts (CFA), which has statutory authority to approve the design of structures on federal property in the D. C. metro area, approved the Hemicycle's design in May 1928. To connect the Hemicycle to Arlington Memorial Bridge, a new ceremonial avenue was also approved. Originally called the "Avenue of Heroes," but later and officially named "Memorial Avenue". the roadway was designed by Commission of Fine Arts member Ferruccio Vitale and the United States Army Corps of Engineers. Work began on Memorial Avenue in early January 1930. The CFA reviewed and approved the plans for the Hemicycle in September 1930. Bids for the Hemicycle's granite were advertised in February 1931, and awarded on March 4. The North Carolina Granite Co. supplied the granite for the facing, the New England Granite Works provided the granite for the balustrades, and the granite for the pylons and gate houses came from the John Swenson Granite Co. The New England Granite Co. constructed the curbs in the plaza and the concrete stairs. Work on the Hemicycle began on July 1, 1931. By April 1932, Memorial Avenue was largely complete but there were delays in paving it. There were also delays in completing the Boundary Channel Bridge, the short structure that bridged the narrow channel of the Potomac River between Columbia Island and the Virginia shoreline. The tracks of the Rosslyn Branch of the Pennsylvania Railroad were to be moved and lowered into a 20 feet (6 m) trench to avoid an at grade crossing with Memorial Avenue. But this project was delayed as well. The new ceremonial entry to Arlington was carved from the hillside that culminates in Arlington House. The Hemicycle was constructed of reinforced concrete, and faced with granite quarried at Mount Airy, North Carolina. Its total cost was $900,000,

Гемициклдің аяқталуына жақын болмады. Ұлы депрессия нашарлаған сайын, АҚШ Өкілдер палатасы 1933 жылғы қаржы жылына арналған жобаға қаражатты жойды. Бұл Гемициклді аяқтау және Мемориал даңғылын асфальттау жұмыстарын тоқтатты. Он айдан кейін КФА Гемициклге қосымша қаражат түспесе не істеу керектігін талқылау үшін жиналды. 1933 жылдың наурыз айында Франклин Д. Рузвельт АҚШ Президенті болып сайланды. Үлкен мемлекеттік шығындар экономиканы "қозғауға" және жұмыссыздықты азайтуға қажет екеніне сенген Рузвельт Ұлттық өнеркәсіпті қалпына келтіру заңын қабылдауды ұсынды. Заңда 6 миллиард долларлық мемлекеттік жұмыс жобаларына қаражат бөлінді. Заң 1933 жылдың 13 маусымында қабылданды және Рузвельт оны 16 маусымда қол қойды. Аталған қаражатты бөлу үшін Публикалық жұмыс басқармасы (PWA) бірден құрылды. Колумбия округі жол және көпір құрылысына 3 миллион долларлық грант алды және қала 14 шілдеде осы қаражаттың бір бөлігін Гемициклді және Мемориал даңғылын аяқтау үшін пайдаланатынын мәлімдеді. Гемицикл аяқталған деп есептелгеннен кейін де жұмыс жалғасты. 1934 жылдың қараша айында Мемориал даңғылының бойында 178 ақ емен ағашы бейрекет орналастырылды. Федералдық шенеуніктер Гемициклді "аяқталған" деп есептегенге дейін 1936 жылдың қыркүйегіне дейін күтуге тура келді. Құрылыстың шөбі орнатылды және Гемицикл енді түнгі уақытта жарықтандырылды. Мемориал даңғылының бойында да жарық орнатылды және жолдың бойында қарағай және қосымша емен ағаштары отырғызылды.

Семинардың сипаттамасы

Гемицикл – бұл неоклассикалық жартылай шеңбер, биіктігі 9 метр, диаметрі 69 метр. Ортасында 6 метр ені мен 9 метр биіктігі бар апсида орналасқан. Жалпы, қабырғалар негізінде 1 метр, ал жоғары қарай 2 метрге дейін қалыңдықпен өзгереді. Апсидадағы акцент панельдері мен сандықтар Техас штатынан әкелінген қызыл гранитпен қапталған. Гемициклдің қасбеті бойымен 10 жалған есік немесе ниша орналасқан, олар мүсіндерді, мемориалдық рельефтерді және басқа да өнер туындыларын орналастыруға арналған (олар мемориал ретінде қызмет ететін). Бірақ 1990 жылдарға қарай бұл мақсатта көп жылдан бері пайдаланылмады. Гемициклдің үстінде 7 метр ені бар терраса орналасқан. Бастапқыда террасаға кіру үшін Гемициклдің екі шетінен жаяу жүргіншілер қақпасы арқылы және баспалдақпен көтерілу керек еді. Жаяу жүргіншілерге арналған баспалдақтардың үстінде граниттен жасалған бүркіттер бейнеленген. Алайда, бұл кіреберістер ешқашан ашылмады және 50 жылдан астам уақыт бойы жабық қалды. Мемориал даңғылы солтүстік және оңтүстікке қарай Арлингтон ұлттық зиратына кіретін темір қақпалар арқылы өтеді. Оңтүстік қақпа Америка Азамат соғысының бас қолбасшысы Уинфилд Скотттың ұлы және испан-американ соғысы кезінде Сантьяго шығанағы шайқасының батыры, президент Теодор Рузвельт атымен Рузвельт қақпасы деп аталды. Әр қақпаның темір бөлігі 13 бөлікке бөлінген, ал олардың алтысының үстінде алтын жұлдыздары бар темір тікендер орналасқан. Гемициклдің екі шетіндегі және әр қақпаның шығыс жағындағы биік гранитті пилондардың басына граниттен жасалған жерлеу урналары орнатылған. Әр пилонға алтын жалатылған шамдар орнатылған. 1936 жылдың 2 мамырында қайта қарастырылған үлгісі бекітілді. Бірақ апсида мен нишалар жоспарланғандай ескерткіштермен толтырылмады. Оның кіреберісіне жақын жерде тұрақ жоқ еді, сондықтан жаяу жүргіншілер Арлингтон Мемориал көпірі арқылы және Мемориал даңғылымен төмен жүруге немесе трамвайға отырып баруға мәжбүр болды. Бұл жерге келушілердің саны аз болды. 1938 жылы Көркемөнерлер комиссиясы Гемициклдің Арлингтон үйінен Линкольн мемориалының көрінісін бұзатынына тоқталды. Гемициклдің айналасына жиде орналастырылды және келесі бірнеше жылда бағбандар оны құрылыстың үстінен өсуіне ынталандырды. 1980 жылдары Гемициклдің жағдайы нашарлап кетті. Ол ешқашан рәсімдік мақсаттар үшін пайдаланылмады, ал Арлингтон ұлттық зиратының қызметкерлері оны техникалық түрде зират аумағына жатпағандықтан көбінесе елемеді. 1986 жылға қарай ескерткішті құрайтын көптеген тас блоктар мен бетон урналар зақымдалды, ландшафт қатты өсіп кетті және ою-өрнектерде шым-шытырық пайда болды. Гемициклдің барлық бөлігінде арамшөптер өсіп, тротуар көптеген жерлерде жарылып, сынды. Гемицикл сонымен қатар су өткізіп, көптеген тастар судан түсін өзгертіп алды. Тастар арасындағы балшық көптеген жерлерде кальцийленген тұздардан зақымдалды. Конгресс палатасының кітапхана және мемориалдар жөніндегі комитетінің төрағасы Мэри Роуз Окар мемориал құру туралы заң жобасын (H. R. 4378) ұсынды. Алайда, Ішкі істер министрі Дональд П. Ходель және Ұлттық парк қызметі де заңнамаға қарсы шығып, қазіргі Вьетнам әйелдерінің мемориалы мен жоспарланған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің мемориалы әйелдерді құрметтегенін мәлімдеді. Осы қарсылыққа қарамастан, заң 1985 жылдың қарашасында Өкілдер палатасында қабылданды. 1986 жылдың наурыз айында Сенаттың Энергетика және табиғи ресурстар комитетінің Мемлекеттік жерлер жөніндегі кіші комитеті сенатор Франк Мурковски ұсынған ұқсас заң жобасын қарастырды. Комитет төрағасы Малкольм Уоллоп Ұлттық алаңда тым көп ескерткіштер мен монументтер орналастырылғанына алаңдады және алдымен бекітілген критерийлерді қамтитын заңдық схеманы қалады. Бірақ АҚШ Әуе күштерінің бригадир генералы Вилма Воут мүсін немесе ескерткіш жеткіліксіз екенін мәлімдеді; қарулы күштердегі әйелдердің үлесі туралы көрмелермен бірге мемориал қажет болды. Кейіннен, 1985 жылдың соңында АВК Американың әскери қызметтегі әйелдері мемориалдық қоры құрылды. Қор мемориалдық заңға Конгресстен тыс қолдау көрсетуді бастады. Қор алдымен үлкен ардагерлер ұйымдарына жүгінді және Америка легионы мен Шетел соғыстарының ардагерлерінің қолдауын алды. Содан кейін ол Қорғаныс министрлігінен рұқсат алды. Вашингтон қаласында мемориалдарды бекіту немесе орналастыру үшін әлі ешқандай федералды заң болмаса да, Конгресс 1986 жылғы Мемориалдық жұмыстар туралы заңды қарастырып жатты, ол әйелдер мемориалын тоқтатуға мүмкіндік беретін әскери монументтерді шектеуге бағытталған. Қорғаныс министрлігі қарсылық білдірмегендіктен, бұл H. R. 4378-ге қарсылықтың көптеген себептерін жойды. Осы қолдау (және қарсылықтың болмауы) Ұлттық елордалық мемориалдық кеңес комиссиясын мемориалды мақұлдауға көндірді. Ұлттық парк қызметі (Ішкі істер министрлігінің бөлімшесі) комиссияда отырғандықтан және дауыс бірауыздан болғандықтан,

The Hemicycle is a Neoclassical semicircle 30 feet (9 m) high and 226 feet (69 m) in diameter. In the center is an apse 20 feet (6 m) across and 30 feet (9 m) high. In total, the Hemicycle covers The walls ranged from 3 feet (1 m) thick at the base to 2 feet (1 m) at the top. The accent panels and coffers in the apse were inlaid with red granite from Texas. Along the facade of the Hemicycle were 10 false doors or niches which were intended to house sculptures, memorial reliefs, and other artworks (which would act as memorials). although by the 1990s it had not been used in many years. On top of the Hemicycle was a terrace 24 feet (7 m) wide. Originally, access to the terrace was granted only by going to the either end of the Hemicycle, through a pedestrian gate, and up some stairs. Above each arched entrance to the pedestrian stairs was a granite eagle. But these entrances were never opened, and remained locked for more than 50 years. Memorial Avenue diverged north and south at the Hemicycle, passing through wrought iron gates into Arlington National Cemetery. son of American Civil War Commanding General Winfield Scott and hero of the Battle of Santiago Bay during the Spanish–American War. The south gate was named the Roosevelt Gate for President Theodore Roosevelt. The iron portion of each gate was divided into 13 sections by wrought iron fasces, and above six of the sections were iron spikes topped by gold stars. tall granite pylons at either end of the Hemicycle and on the eastern side of each gate were topped by decorative granite funeral urns. Each pylon was also adorned with a gold gilded lamp. A revised model was approved on May 2, 1936. But the apse and niches were not filled with memorials as planned. No parking was available near its entrance, and pedestrians were forced to walk across Arlington Memorial Bridge and down Memorial Avenue or take the streetcar to reach the site. Few people visited the site. In 1938, the Commission of Fine Arts came to the conclusion that the Hemicycle was blocking the view of the Lincoln Memorial from Arlington House. Ivy was planted around the Hemicycle and over the next few years gardeners encouraged it to grow over the structure. By the 1980s, the Hemicycle was in serious disrepair. It had never been used for any ceremonial purpose, and Arlington National Cemetery officials largely ignored it since it was technically not part of the cemetery grounds. By 1986, many of the stone blocks and the concrete urns comprising the memorial were damaged, the landscaping was seriously overgrown, and moss was growing on the carvings. Weeds grew throughout the Hemicycle, and the sidewalk was cracked and broken in numerous places. The Hemicycle also leaked, and many of the stones were discolored from water. The mortar between the stones was also damaged in many spots by calcified salts. Representative Mary Rose Oakar, chair of the Subcommittee on Library and Memorials of the Committee on House Administration, introduced legislation (H. R. 4378) to establish a memorial. However, Secretary of the Interior Donald P. Hodel and the National Park Service both opposed the legislation, arguing that the existing Vietnam Women's Memorial and the planned United States Navy Memorial already incorporated and honored women. Despite this opposition, the legislation passed the House of Representatives in November 1985. In March 1986, the Subcommittee on Public Lands of the Senate Energy and Natural Resources Committee tabled identical legislation introduced by Senator Frank Murkowski. Committee chair Malcolm Wallop was concerned that too many memorials and monuments were being placed on the National Mall, and wanted a statutory scheme that contained approval criteria enacted first. But United States Air Force Brigadier General Wilma Vaught argued that a statue or monument was not enough; what was needed was a memorial with exhibits about the contributions of women in the armed forces. Subsequently, in late 1985 the AVC established the Women In Military Service For America Memorial Foundation to raise funds and lobby Congress for a memorial. The Foundation began building support outside Congress for the memorial legislation. The Foundation turned first to the larger veterans groups, and won the support of the American Legion and the Veterans of Foreign Wars. It then sought approval from the Department of Defense. Although no federal law yet established criteria for the approval or siting of memorials in Washington, D. C., Congress was considering the Commemorative Works Act of 1986 which would restrict military monuments in such a way as to bar a women's memorial. When DOD said it had no objections, this removed most grounds for opposing H. R. 4378. This support (and lack of opposition) persuaded the National Capital Memorial Advisory Commission to approve the memorial. Since the National Park Service (a unit of the Department of the Interior) sat on the commission, and the vote was unanimous,

1986 жылдың ортасынан бастап Корей соғысының ардагерлері мемориалын құру туралы заң қабылдануы әйелдер мемориалына қатысты заңға серпін берді. 16 қазан күні Сенат Өкілдер палатасының 36-қарары ("Қарулы күштерде немесе олармен қызмет атқарған әйелдерді құрметтеуге арналған мемориал") бойынша бірауыздан келісімге келді, ол H. R. 4378 ережелерін қамтыды. Өкілдер палатасы 17 қазан күні H. J. Res. 36-ны дауыс беру арқылы қабылдады. Президент Рональд Рейган бұл заңға 6 қарашада 1986 жылы қол қойды. Заңда Мемориал үшін барлық қаражат жинау және құрылыс жұмыстарын бастау 1991 жылдың қарашасына дейін жүзеге асырылуы тиіс екені талап етілді.

Ескерткіштің орналасуы

1985 жылы зейнетке шыққаннан кейін бригадир генерал Вотт WMSAMF-тің негізгі өкілі болды. Ескерткіштің жобалануына дейін жерді таңдау қажет еді. Вотт ескерткіштің қазіргі әскери нысанмен немесе ескерткішпен байланысты болуы керек деп сенді. Жерді іздеу 1988 жылдың көктемінде басталды. Алғашқыда қарастырылып отырған жерлер Ұлттық алаң болды, бірақ WMSAMF қордың жоспарындағы ғимаратты орналастыруға ешқандай жердің жеткілікті емес екенін тез анықтады. Көлемді жерлерге ие болғандар, қордың күткен назар мен туристерді тарту үшін, қазіргі ескерткіштер мен көрікті жерлерден тым алыс болды. Жерді іздеу процесінің соңына қарай Вотт пен оның Ұлттық парк қызметінің жетекшісі Хемициклдің жанынан өтті. Хемициклдің нақты мақсаты жоқ екенін және күйреуге айналғанын білгеннен кейін Вотт мемориалдық орын үшін Хемициклді қарастырды. Сондай-ақ Вотт, мемориал үшін Ұлттық алаңда орын алудан гөрі Хемициклдің жерін мақұлдау оңайырақ болатынын дұрыс болжады. Федералды заң қорға ескерткішті салуға және оны салуға қаражат жинауға бес жыл ғана уақыт бергендіктен, Вотт ескерткіш үшін алаңда күресуге қауіп төндірмей, толыққанды емес жермен алға жылжуды қалады. Биік өнер комиссиясының (CFA) ескерткіштің орналасуын бекітуге заңдық құқығы болды. Ұлттық парк қызметінің өкілдері мемориалдың Хемициклді қалпына келтіруге және жақсартуға көмектесетінін, ал АҚШ армиясының қызметкерлері соғысқа қатысуда тек ерлер ғана емес, әйелдердің де үлесі бар екенін көрсетуге көмектесетінін айтты. Вотт қордың білім беру мақсатында мемориал салуды жоспарлап отырғанын, оның ішінде компьютерлік бөлме, көрмелер мен театр болатынын мәлімдеді. Ол Арлингтон ұлттық зиратының қадір-қасиетіне нұқсан келтіретін ескерткіш салынбайтынын уәделеді. CFA төрағасы Дж. Картер Браун тыңдау кезінде өте жағымды жауап берді, ескерткіштің ескерткішті сақтап, қалпына келтіретінін және орналасуының өте орынды екенін атап өтті. Вотт халыққа ашық мемориалдық жобалау конкурсын ұсынды (Вьетнам соғысы ардагерлерінің мемориалын жасаған конкурс сияқты), бірақ Браун ашық конкурстар Хемициклге сәйкес келмейтін әсем схемаларды тудыруға бейім екенін ескертті. 1988 жылдың 28 маусымында CFA бірауыздан Хемициклді Америка әйелдерінің әскери қызметі туралы мемориалдың орны ретінде мақұлдады. Алайда, комиссия өзінің мақұлдауында WMSAMF-ті Хемицикл мен Арлингтон қақпасының дизайнын түбегейлі өзгертуге болмайтыны туралы тағы бір рет ескертті.

After her retirement in 1985, Brigadier General Vaught became the primary spokesperson for the WMSAMF. Site selection needed to occur before the memorial's design. Vaught was convinced that the memorial had to have some association with an existing military facility or memorial. The site search began in the spring of 1988. At first, site reviews focused on the National Mall, but WMSAMF quickly determined that no site was large enough to accommodate the building the foundation had in mind. Sites which were large enough were too far from existing memorials and attractions to draw the attention and tourists the foundation wanted. Toward the end of the site search process, Vaught and her National Park Service guide drove past the Hemicyle. After learning that the Hemicycle served no specific purpose and was in disrepair, Vaught sought the Hemicycle for the memorial site. Vaught also correctly guessed that it would be easier to win approval of the Hemicycle site for the memorial than a National Mall space. With federal law allowing the foundation only five years to raise the funds for and construct the memorial, Vaught wished to move ahead with the less than perfect site rather than risk the memorial altogether battling for a mall spot. The Commission of Fine Arts (CFA) had statutory authority to approve the siting of the memorial. National Park Service officials testified that the memorial would help restore and enhance the Hemicycle, while United States Army personnel stated that it would help correct the impression that only men had contributed to war fighting efforts. Vaught testified that it was the intent of the Foundation to build an educational memorial, one which would incorporate a computer room, exhibits, and a theater. She pledged that no memorial would be built which detracted from the dignity of Arlington National Cemetery. CFA chair J. Carter Brown responded very positively during the hearing, noting how the memorial would preserve and restore a decrepit landmark and that the location was very apropos. Vaught had suggested a memorial design competition open to the public (similar to the competition which generated the Vietnam Veterans Memorial), but Brown cautioned that open competitions tended to generate grandiose schemes which would be inappropriate for the Hemicycle. On June 28, 1988, the CFA unanimously approved the Hemicycle as the site for the Women In Military Service For America Memorial. However, in its approval, the commission once more cautioned WMSAMF that it must not radically alter the design and feel of the Hemicycle and Arlington gateway.

Жобаны бекіту

1989 жылдың қарашасы мен 1992 жылдың басында Вауттың көп уақыты Вайсс / Манфредимен бірге мемориалдың дизайнын өзгертуге жұмсалды. 1992 жылдың наурыз айында Мемориал өзінің дизайнын CFA, NCPC және басқа да мақұлдау агенттіктеріне ұсынуға дайын екенін мәлімдеді. Жаңа дизайн Гемициклді орталық нишаға төменгі су қондырғысын қалпына келтіру және шөп шеңберін алып тастау арқылы өзгертті, оны дөңгелек айналмалы бассейнмен және төселген алаңмен алмастырды. Алаңның ортасы сәл төмендетілді, ал бассейннің шетінен алаңның шетіне дейін өте төмен террасалар салынды. Террасаға апаратын баспалдақтар жасау үшін төрт ниша салынды, бірақ енді ескерткіштің мүмкіндігі шектеулі жандарға қолжетімді ету үшін лифт қосылды. Биік жарықтандырылған пилондар алынып тасталды, олардың орнына Гемициклдің артқы террасасында доға құрайтын 108 көлденең, қалың шыны панельдер орнатылды. Бұл панельдер төмендегі мемориалдың көкжиегін құрады, ал Вайс пен Манфреди олардың ішінде әскери қызметте болған әйелдердің цитаталары болады деді. Судың жұқа ағыны панельдердің үстінен ағып, әйелдердің дауыстарын су қондырғысына және айналмалы бассейнге "жеткізіп" беретіндей болды. Ағаштар әлі де айналмалы бассейннің айналасын қоршап тұрды, бірақ Гемициклдің астында, сәулетшілер қисық галереяны қосты және бөлмелерді – 250 орындық аудиторияны, компьютер бөлмесін, көрме залын, кеңселерді – тізбектей орналастырды. Осы алғашқы қадамды орындау қаржы жинауға көмектесті. Сауд Арабиясы және Кувейт үкіметтері ескерткіштердің құрылысына 850 000 АҚШ долларын сыйлады. Мемориалдың танымалдылығын арттыру үшін АҚШ-тың бірінші ханымы Хиллари Клинтон және бұрынғы бірінші ханым Барбара Буш қордың құрметті төрағалары болуға келісті. 1993 жылдың маусым айында Қор екінші қаржы жинау науқанын бастады, бұл жолы ол ескерткіш монеталарды сатумен байланысты болды. 1982 жылдан бері АҚШ Монета жасау орталығына осы монеталарды шығаруға рұқсат берілген, бірақ алдымен Конгрестің рұқсаты қажет болды. Сенатор Арлен Спектер, сенатор Харрис Воффорд және өкіл Патрик Кеннеди маусым айында монетаны бекітуге рұқсат беретін заң жобасын ұсынды. Заңнамада 1 долларлық күміс және 5 долларлық алтын монеталар қарастырылды, ал монеталарды өндіруге кеткен шығындар монетаханаға өтемақы ретінде төленеді. Бұл заңға (Public Law 103 186) 1993 жылдың желтоқсан айының ортасында президент Билл Клинтон қол қойды. Монеталардың бірі 31 долларға сатылды, оның 10 доллары Мемориалдық қорға берілді. 1995 жылдың наурызына дейін 500 000 монетаның жартысынан астамы сатылды. Монеталарға деген сұранысқа байланысты агенттік 1995 жылдың 30 сәуірінде монеталарды сатуды тоқтатуға келіскенмен, 1994 жылғы барлық ескерткіш монеталардың сатылуы 1982 жылы бағдарлама басталғаннан бері ең төмен болғандықтан, агенттік сатуды 15 шілдеге дейін жалғастыруға келісті. 1996 жылдың маусым айына дейін монеталарды сатудан Мемориалға 2,7 миллион доллар жиналды. Мемориалдық қор Конгресстен оны үш жылға ұзартуды сұрады. Осы уақытқа дейін Мемориал құрылысқа 1,5 миллион доллар жинаған, бірақ АҚШ әскерінде қызмет еткен әйелдердің есімдерін қамтитын компьютерлік дерекқор құруға, құрылыс жұмыстарына және мемориалды жобалауға 2 миллион долларын жұмсаған. Мемориалды дамыту мүмкіндігін арттыру үшін Ваут жобаны екіге бөлді. Ваут Гемициклді қалпына келтірудің мемориалды салудан өзгеше жоба екенін түсінді. Оның пікірінше, егер федералды агенттіктерден гранттар ізделінсе, сақтау жобасына қаржы жинаудан аулақ болуға болады. Сондықтан 1993 жылдың қарашасында WMSAMF гранттарды іздеуді бастады. 1994 жылдың шілдесінде Қор 1995 жылдың сәуір айына дейін 2 миллион доллар жинауға мақсат қойды. Бұл Мемориалға 4 миллион доллар беретін еді, сонда толық қаржы жиналмаған жағдайда да құрылыс жұмыстарын бастауға мүмкіндік туады. Ақпан айынан бері тағы жарты миллион доллар жиналды, соның ішінде Аляска, Арканзас, Монтана және Теннеси штаттарынан 10 000 – 20 000 доллар көлеміндегі қаржы түсті. Жарықтандырылған көкжиегінің жарығы жұмсақ болғанымен, Дж. Картер Браун олардың Гемициклді басып, Арлингтон үйі мен Линкольн мемориалын (екеуі де түнде жарықтандырылған) жоғары қоятынын мәлімдеді. CFA жарықтандыру мәселесі шешілгенін сенгеннен кейін, Вайс пен Манфреди Солтүстік Американың жарықтандыру инженерлік қоғамының мүшесі, жарықтандыру маманы Говард Брэндстонды таныстырды. Брэндстон шатырдың өзіне жарық берудің қажеті жоқ екенін айтты, жарық беру тек төменнен, жарықпен жарықтандырылған мемориалдық галереялардан ғана келеді. Оның айтуынша, Гемициклдің алдыңғы жағындағы балюстрададан тек "мұздай жарқыраған жарық" көрінеді. Бұл CFA-ны өз қарсылығын қайтарып алуға көндірді. CFA мүшелері сонымен қатар мемориалдың солтүстік және оңтүстік жағындағы шыны есіктердің көрінуіне алаңдады, сондықтан Вайс пен Манфреди оларды одан да тереңдетуге келісті. Бірақ CFA-ның талқылауының көп бөлігі Гемициклдің өзіне және оның қазіргі архитектурасына қаншалықты нұқсан келтірілуі мүмкін екеніне қатысты болды. Вайс пен Манфреди алаңның екі жағында американдық липа ағаштарының екі қатарын сақтап қалды. Олар орталық сызықтан артқа жылжытылған, бірақ әлі де зираттың басты қақпаларын жасырып тұрды. CFA оларды одан да артқа жылжытуды және плечингті алып тастауды қалады, сонда ештеңе жасырылмауы керек еді. Ағаштар мемориалға кіреберіс құрауы тиіс еді, бірақ CFA бұл тәсілді ұнатпады. Браун бұлақтың эстетикалық мәселесі жоқ екенін және ол дизайнға "еске алу" сипатын қосатынын айтты. Кеңес соңында CFA мемориалдың дизайнын мақұлдады, бірақ алаңға қатысты алаңдарын одан әрі қарастыруды сұрады. CFA енді Гемициклге қанағаттанды, бірақ зират қақпаларының алдындағы ағаштарға қатысты әлі де наразылықтары болды. Вайс пен Манфреди қақпалардың толық масштабты макетін жасап, мәселені шешу үшін CFA-ға көрсетуге келісті. Әйелдерге арналған әскери қызмет мемориалының құрылысы 1995 жылдың 22 маусымында басталды. Құрылыс жұмыстарын бастау үшін мемориалды салуға қажетті 15 миллион доллар АҚШ Қаржы министрлігіне депозит ретінде салынды. Әйелдер клубының жалпы федерациясынан жарты миллион доллар түсті. Дегенмен, қолда 6,5 миллион доллар ғана болды. Барлық қаржы жиналмағандықтан, мемориалдық қор NationsBank-тен кредит алып, қалған ақшаны толтырды. AT&T-ның Бизнес коммуникациялары бөлімі құрылыс кешіне жартылай демеушілік етіп, 1 миллион доллар сыйлады, сондай-ақ шамамен 6 000 әйелдер ветерандары мен олардың отбасылары да демеушілік етті. 6 миллион доллар жинау қажет болғанымен, Әйелдерге арналған әскери қызмет мемориалының қоры 1997 жылдың қазанында мемориалды ашуға жоспарлап отырды. Кларк қазба жұмыстарын Kalos Construction Co. компаниясына тапсырды. Кларк жақында Арлингтон ұлттық зиратының Естелік амфитеатрын жөндеп, зираттың талаптарына сәйкес жұмыс істеу тәжірибесіне ие болды. Кішкентай алаң болғандықтан, құрылыс жабдықтары мен кеңселерге орын жетпегендіктен және нысанға қол жеткізу қиын болғандықтан құрылыс басқарушысы қажет болды. Қазылым жұмыстары мен қазықтар қағу жүргізілетін болғандықтан, мемориал орналасқан жердегі қабірлерге зиян келтірмеу үшін ерекше сақтық қажет болды. және негіз үшін жерге қағылған қазықтар. 1 қазанға дейін көкжиегіндегі шыны панельдер орнатылды. Дегенмен, аудиториядағы орындықтар мен алаңдағы шөптер орнатылмады. Құрылыс басқарушыларының көп бөлігі әйелдер болды. Оларға нысандық жоба менеджері Маргарет Ван Воаст, нысандық жоба менеджерінің көмекшісі Мишель Стакки, жоба менеджері Джоан Гернер және тарихи ескерткіштерді сақтаушы Бет Лихи кірді. Қаржы жетіспеуіне байланысты, ашылу күні тек үш экспонат (соғысқа қатысқан әйелдерге арналған) дайын болды. Мемориалдың архитектуралық және құрылыс бағдарламасының директоры Джон Д. Карр баспасөз құралдарына тұрақты экспонаттарды орнатуға тағы алты ай қажет екенін айтты. Әскери қызметте болған әйелдер туралы экспонаттар...

Much of Vaught's time between November 1989 and early 1992 was spent working with Weiss/Manfredi to modify the design of the memorial. In March 1992, the Memorial announced it was ready to offer its design to the CFA, NCPC, and other approval agencies. The new design modified the Hemicycle by restoring a low water feature to the central niche and removing the grass circle, replacing it with a circular reflecting pool and paved plaza. The center of the plaza was slightly lowered, and very low terraces led from the edge of the pool to the edge of the plaza. Four niches were still pierced to create stairs leading up to the terrace, but now an elevator was added as well to make the memorial handicap accessible. The tall illuminated pylons were removed, and in their place were 108 horizontal thick glass panels forming an arc in the back of the Hemicycle's terrace. These panels formed the skylight for the memorial below, and Weiss and Manfredi said they would contain quotations from women who served in the military. A thin stream of water was intended to flow over the panels, as if "carrying" women's voices to the water feature and reflecting pool. Trees still framed the reflecting pool, but underground, behind the Hemicycle, the architects added a curved gallery and placed the rooms — the 250 seat auditorium, the computer room, the exhibition hall, the offices — in sequence. Passing this first step in the approval process helped with fund raising. The governments of Saudi Arabia and Kuwait both donated $850,000 toward the memorials' construction. To boost the memorial's visibility, First Lady of the United States Hillary Clinton and former First Lady Barbara Bush both agreed to be honorary chairs of the foundation. In June 1993, the Foundation began a second fund raising campaign, this one involving the sale of commemorative coins. Since 1982, the United States Mint had been authorized to manufacture these coins, but congressional authorization was needed first. Senator Arlen Specter and Senator Harris Wofford and Representative Patrick J. Kennedy introduced legislation to authorize the coin in June. The legislation authorized a $1 silver and $5 gold coin, with the Mint to be repaid for the cost of producing the coins. This legislation (Public Law 103 186) was signed into law by President Bill Clinton in mid December 1993. The coins sold for $31 each, of which $10 went to the Memorial Foundation. More than half the 500,000 coins were sold by March 1995. Although the Mint had agreed to stop selling the coins on April 30, 1995, the agency agreed to allow sales to continue until July 15, since sales for all 1994 commemorative coins were the lowest since the program began in 1982. By June 1996, coin sales raised $2.7 million for the Memorial. The Memorial Foundation asked Congress to give it a three year extension. By now, the Memorial had raised $1.5 million for construction, but spent $2 million on building its computerized database of the names of women who served in the U. S. military, on site work, and memorial design. To boost the Memorial's chances, Vaught split the project in two. Vaught realized that rehabilitation of the Hemicycle was a different project from memorial construction. Fund raising for the preservation project might be avoided, she argued, if preservation grants were sought from federal agencies. So in November 1993, grant seeking by WMSAMF began. In July 1994, the Foundation established a goal of raising $2 million by April 1995. This would give the Memorial $4 million, so that groundbreaking could occur even if the total amount of funds needed for the Memorial had not yet been collected. Another half million dollars had been raised since February, including $10,000 to $20,000 donations from the states of Alaska, Arkansas, Montana, and Tennessee. Although the lighting for the illuminated skylights had been softened as well, J. Carter Brown still claimed they would overwhelm the Hemicycle and upstage Arlington House and the Lincoln Memorial (both of which were also illuminated at night). With the CFA apparently convinced that the lighting was out of the question, Weiss and Manfredi introduced lighting expert Howard Brandston, a fellow of the Illuminating Engineering Society of North America. Brandston testified that no lighting was intended for the skylights themselves; lighting would only come from below, in the illuminated memorial galleries. Furthermore, he said, only a "soft glow" would be visible through the balustrade at the front of the Hemicycle. This convinced the CFA, which withdrew its objections. CFA members also expressed concern about the visibility of the glass doors on the north and south sides of the memorial, so Weiss and Manfredi agreed to recess these even further. But most of the CFA's discussion regarded the Hemicycle itself and how much disruption there could be to its existing architecture. Weiss and Manfredi continued to retain two rows of American linden trees on either side of the plaza. These had been moved back from the centerline but continued to screen the cemetery main gates. The CFA wanted these moved back even more, and the pleaching removed so that almost nothing was screened. The trees were intended to form a sort of entrance to the memorial, but the CFA did not like that approach. Brown commented that he had no aesthetic problems with the rill, and that it added a "memorial" quality to the design. At the end of the meeting, the CFA approved the memorial design, but asked that their concerns about the plaza be addressed further. The CFA was now satisfied with the Hemicycle, although it still had reservations about the trees in front of the cemetery gates. Weiss and Manfredi agreed to create a full scale mock up of the gates and show them to the CFA so that the issue could be resolved. Ground breaking for the Women in Military Service for America Memorial occurred on June 22, 1995. In order for ground breaking to occur, the $15 million required for construction of the memorial had to be deposited with the U. S. Treasury. A half million dollars came in from the General Federation of Women's Clubs. However, only $6.5 million was on hand. Because not all the funds were raised, the memorial foundation asked for and received a line of credit from NationsBank to make up the difference. AT&T's Business Communications unit donated $1 million as a partial underwriter for the ground breaking ceremony, as did an estimated 6,000 women veterans and their families. Even though $6 million remained to be raised, the Women in Military Service for America Memorial Foundation planned on an October 1997 dedication for the memorial. Clark subcontracted excavation work to Kalos Construction Co. Clark had recently renovated Arlington National Cemetery's Memorial Amphitheater, and had experience working under the restrictions required by the cemetery. A construction manager was required because the site was small, there was little room for construction equipment or offices, and access to the site was highly limited. Because both pile driving and excavation would be conducted, extreme care was needed to avoid disturbing any of the graves near the memorial site. and piles driven in the earth for the foundation. By October 1, the glass panels in the skylight were in place. However, the auditorium seats and the sod in the plaza remained uninstalled. Nearly all of the construction managers were women. These included the on site project manager, Margaret Van Voast; the assistant on site project manager, Michelle Stuckey; the project manager, Joan Gerner; and historic preservationist Beth Leahy. The lack of funds meant that, on dedication day, only three exhibits (focusing almost exclusively on women in World War II) were ready. John D. Carr, director of the memorial's architectural and construction program, told the press that permanent exhibits would take another six months to install. Exhibits about servicewomen in World War I, Operation Desert Storm, and Operation Desert Shield would open in late 1998. Vaught contacted Postmaster General Anthony M. Frank in 1991 and won his approval for a stamp. Vaught requested that the stamp feature profiles of five servicewomen rather than the memorial itself because the entire project was about veterans and not the building. Dennis Lyall painted the image, and graphic designer Derry Noyes added the legend. The stamp was not initially part of the Postal Service's 1997 release schedule due to the uncertain date of the memorial dedication. Release of the stamp on site at the Women in Military Service for America Memorial on October 17 was marred after the National Park Service, citing rules against vending on park service property, barred sales of the stamps. Memorial organizers quickly obtained two vans, parked them in a nearby government parking lot, and sold the stamps out of the back of the vans. Stamps were also sold in the memorial gift shop. The dedication ceremonies began at 6:30 p. m. on October 16 with a candlelight march across Arlington Memorial Bridge from the Lincoln Memorial to the Women in Military Service for America Memorial. Dedication ceremonies continued on October 17 at 9:00 a. m. with a wreath laying at the Tomb of the Unknowns. This was followed by a dedication ceremony for 5,000 people in Memorial Amphitheater, at which Bob Dole, the former senator and partially disabled World War II veteran, spoke. The ceremonies then moved the memorial, where the plaza and much of Memorial Avenue had been blocked off for seating. The memorial ceremonies began with a fly over of military aircraft, all of which were piloted by women — the first time an all female fly over had occurred in U. S. history. Speakers at the event included Secretary of Defense William Cohen, Vice President Al Gore and Tipper Gore, Associate Justice of the Supreme Court of the United States Sandra Day O'Connor, retired general John Shalikashvili, and the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, General Hugh Shelton. President Bill Clinton and First Lady Hillary Clinton addressed the audience via taped message, as they were on a state visit to South Africa. Singers Kenny Rogers and Patti Austin serenaded the crowd. The highlight of the dedication ceremony was 101 year old Frieda Mae Greene Hardin, a veteran of World War I. An estimated 30,000 people attended the ceremony.

Сыни қабылдау

Көптеген сыншылар Америка әскери қызметтегі әйелдер ескерткішін жоғары бағалады. «Атланта Журнал-Конституция» газеті оны «Вьетнам ардагерлері ескерткіші 1982 жылы жасағандай, АҚШ әскери қызметшілеріне құрмет көрсетуде жаңа тұжырымдамалық қадам» деп сипаттады. «Христиандық ғылым мониторы» үшін жазған Гейл Рассел Чаддок бұл ескерткішті қаладағы басқа ескерткіштер мен монументтерден өзгеше деп атап, әйел ардагерлердің компьютерлік дерекқорын оның ең үлкен артықшылығы деп көрсетті. «Вашингтон пост» газетінің жазушысы Бенджамин Форгей оны «керемет табыс» деп атады, ол «бұрыннан бар сұлу орынды әртүрлі жақтан жақсартады». Оның пікірінше, ең бастысы – ол «Ерлік шеңберіне» және Арлингтон ұлттық зиратына «сындарлы құрметпен» қарауы. Сондай-ақ ол «мұқият», «әдемі және көзге түспейтін» интерьерді бөліп көрсетті. Оның толық шолуының қорытындысында ескерткіш «тамаша, сезімтал жоба» және «есте қаларлық қоғамдық орын» деп танылды. Дегенмен, кейбір сын-ескертпелер де болды. «Лос-Анджелес Таймс» газеті ескерткіштің атын «қиын» деп сипаттады. «Чикаго Трибьюн» газетінің тілшісі Майкл Килиан кейбір ардагерлердің көңілі қалуы мүмкін деп ойлады, себебі Ерлік шеңбері мен алаңында әскери әйелдерге арналғанын көрсететін мүсіндер, белгілер немесе жазулар жоқ. Әйел ардагерлердің компьютерлік дерекқоры жұртшылық тарапынан тез қабылданып, ашылу күні адамдар терминалға бірнеше минутқа ғана кіру үшін ескерткіш бойына кезекке тұрды. Ашылғаннан кейінгі екі апта ішінде Арлингтон ұлттық зиратының қызметкерлері Америка әскери қызметтегі әйелдер ескерткіші зиратқа келушілердің санын едәуір арттырғанын мәлімдеді.

Америка үшін әскери қызметтегі әйелдер мемориалының сипаттамасы

Американың әскери қызметтегі әйелдерінің ескерткіші Арлингтон ұлттық зиратының кіреберісіндегі жерде орналасқан (бірақ ол техникалық тұрғыдан Ұлттық саябақтар қызметінің жерінде). Ескерткішке негізгі жол Мемориал даңғылы арқылы өтеді. Келуші алдымен 1932 жылы салынған Арлингтон ұлттық зиратының салтанатты қақпасы – Гемициклмен кездеседі. Гемициклдің биіктігі 9 метр, ал диаметрі 69 метр. Гемициклдің ортасында 6 метр ені және 9 метр биіктігі бар апсида орналасқан. Апсидалық арканың ортасында АҚШ-тың Ұлы мөрі гранитке қашалған, ал оңтүстігінде АҚШ Армия департаментінің мөрі, солтүстігінде АҚШ Әскери-теңіз күштері департаментінің мөрі орналасқан. Фасад бойында алты дөңгелек ниша (үш оңтүстікке және үш солтүстікке) 1 метр тереңдікте орналасқан. Бұл нишалар мен апсида Техас штатынан әкелінген қызыл гранитпен қапталған. Бұл нишалардың артқы қабырғасына батырлық пен жеңістің символы – емен немесе лавр жапырақтары бейнеленген. Бұл нишалардың арасында Гемициклдің қабырғасын тесіп өтетін және ішкі бөлмеге апаратын баспалдаққа кіруге мүмкіндік беретін тіктөртбұрышты есіктер бар. Апсиданың ортасында 200 су сорғысы бар фонтан орнатылған. Фонтан Вирджиния штатының Калпепер қаласынан алынған қара гранит таспен қапталған және толығымен жер астында орналасқан. Галереяның батыс қабырғасы нәзік өрнектелген мрамормен қапталған. 2020 жылдың 17 қазанында ескерткіштің вестибюлінің ортасында "АҚШ әскери қызметіндегі барлық әйелдерді" құрметтеу мақсатында жасалған "Серті" атты қола монумент ашылды.

Америка үшін әскери қызметтегі әйелдер мемориалының құрылыстан кейінгі қаржысы

Кейінірек Вотт мемориалдық қордың Америкадағы әскери қызметтегі әйелдерге арналған мемориалды салуға және оның жұмыс істеуі мен күтілуіне қажетті қаражатты жинаудың қаншалықты қиын болатынын мойындады. Шамамен 38 000 монета сатылмады. WMSAMF ірі банк берген несие желісін пайдаланып, қалған 38 000 монетаны сатып алды және оларды $35-тан (түрлендірілген монеталар үшін) және $32-дан (айналымға түспеген монеталар үшін) сатуды бастады – бұл бағада монеталарды Ақша соғу орталығы сатқан. Бұл шара 380 000 долларлық кіріс әкелуге тиіс болды. Алайда, WMSAMF мемориалға тағы 250 000 доллар жинау мақсатында 6 долларлық өңдеу ақысын қосты. Әйел ардагерлерге жете алмау үлкен мәселе болды. Қор 500 000 ардагердің әрқайсысы мемориалды салуға 25 доллардан берсе деген үмітпен болған, бірақ жеткіліксіз жұмыс істеу салдарынан тек 200 000 ардагер ғана осылай істеді. Мемориал президенті Вилма Вотт қаржылық жағдайдың аса ауыр емес екенін айтты. Дегенмен, қор жинау сарапшылары оған «әйелдерге арналған жобаларға» ақша беруге ниет білдірген донорлардың азаз болғанын хабарлады. 2010 жылы мемориалдың дерекқорында 241 000 әйел ардагер тіркелген болса да, Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен әйелдердің шамамен 75 пайызы (ақшалай көмек көрсетуге болатын) осы уақытқа дейін қайтыс болған, ал қалғандары ауруға шалдыққан немесе кірісі шектеулі болған. 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі террористик шабуылдан кейін және 2007 жылы Ұлы дағдарыстың басталуынан кейін сувенирлік дүкендердегі сатудың күрт төмендеуі мемориалдың қаржылық жағдайына да зиян келтірді. 2012 жылдың 17 қазанында «Америкадағы әскери қызметтегі әйелдер» мемориалы өзінің 15 жылдығын тойлады. Мемориалды күтіп ұстауға қажетті 3 миллион долларлық қаражатты жинау әлі де қиындық тудырып келді. 2016 жылдың қарашасында «Америкадағы әскери қызметтегі әйелдер» мемориалы қаржылық жағдайының нашарлығына байланысты жабылуы мүмкін екенін мәлімдеді. 2016 жылы 1,5 миллион доллар жинау мақсатымен басталган онлайн-қор жинау акциясы 2017 жылдың қазан айына дейін 110 000 доллар ғана жинады. Сот Монтгомери Мьючуалдың пайдасына шешім шығарды. «Хартфорд» қайта шағымданып, Монтгомери Мьючуалдың төлемін «Хартфорд» төлеуге міндетті емес «басқа сақтандыру» деп есептеді. Төртінші апелляциялық сот «Хартфорд» компаниясының талабын қабылдамады, себебі «Монтгомери Мьючуал» компаниясы «Хартфорд» компаниясы бас тартқандықтан ғана төлегенін атап өтті. Мэриленд немесе Вирджиния заңдарына сәйкес, сот Монтгомери Мьючуалдың жеңіске жетуі мүмкін екенін айтты. Апелляциялық сот аудандық соттың шешімін күшінде қалдырды.

Vaught later admitted that the memorial foundation had been naive about how difficult it would be to raise the funds needed to construct the Women in Military Service for America Memorial and endow its operation and maintenance fund. About 38,000 of the coins remained unsold. Using a line of credit from a major bank, WMSAMF purchased the outstanding 38,000 coins and began selling them for $35 for proof coins and $32 for uncirculated coins — the same price for which the Mint sold them. This would generate $380,000 in revenues. However, WMSAMF added a $6 processing fee, intended to raise another $250,000 for the memorial. The inability to reach out to female veterans was a major issue. The foundation had hoped that 500,000 veterans would contribute $25 each to the memorial's construction, but lack of outreach meant that only 200,000 had done so. Memorial president Wilma Vaught said the financial situation was not serious. Nonetheless, fund raising experts told her that few donors wished to give money to "women's projects" Although the memorial had about 241,000 women veterans listed in its database in 2010, about 75 percent of all World War II women servicemembers (who might have been counted on to donate) had already died, and many others were ill and on limited incomes. A sharp drop in gift shop sales after the September 11, 2001, terrorist attacks and the onset of the Great Recession in 2007 also significantly hurt the memorial's finances. On October 17, 2012, the Women in Military Service for America Memorial celebrated its 15th anniversary. Raising funds to cover the memorial's $3 million for operating budget was still a struggle. In November 2016, the Women in Military Service for America Memorial said its financial situation was so poor, it may have to close. An online fundraiser begun in 2016 with a goal of $1.5 million raised just $110,000 as of October 2017. On remand, the district court ruled in favor of Montgomery Mutual. Again The Hartford appealed, arguing that Montgomery Mutual's payment constituted "other insurance" which The Hartford was not obligated to pay. The Fourth Circuit Court of Appeals rejected The Hartford's claim, noting that Montgomery Mutual had only paid because The Hartford had refused. Under either Maryland or Virginia law, the court said, Montgomery Mutual would prevail. The court of appeals upheld the district court.