Норвегия тағының талапкері Йон Кувлунг және азамат соғысы
Jon Kuvlung
Жон Ингссон Кувлунг (1188) – Норвегия тағына талапкер, король Сверреге қарсылас. Инге I-нің ұлы деп есептелген, бірақ бұл күмәнді. Тарих, Норвегия соғысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Ингессон Кувлунг (1188 жылы қайтыс болды) – Норвегиядағы азамат соғысы кезінде патшалық таққа талапкер болған адам. Ол Норвегияның сол кездегі патшасы Сверреге қарсылас болды.
Jon Ingesson Kuvlung (died 1188) was a pretender to the Royal Crown during the civil war era in Norway. He was a rival of the reigning King Sverre of Norway.
Өмірбаян
Джон Ингессон Норвегияның бұрынғы королі Инге І-нің ұлы деп айтылды, бірақ Норвегия тарихының осы кезеңі туралы негізгі мәлімет көзі – «Сверрис сагасы» мұны жалған деп санайды. Джон Ингессон, оған көшбасшы рөлі жүктелген кезде, жас дін қызметкері болған. Ол сол кезде Ослодан тыс, Ховедойя аралындағы Ховедойя монастырінде монах ретінде өмір сүрді. «Кувлунг» лақап аты ежелгі норвеж тіліндегі «кувл» сөзінен шыққан, ол монахтың киімін білдіреді. Джон Кувлунг 1188 жылы Бергенде Биркебейнерлердің қолынан қаза тапқанға дейін Викен аймағында қарсы патша ретінде билік етті.
Jon Ingesson was claimed to be a son of former King Inge I of Norway, although the Sverris saga, the main source of information for this period of Norwegian history, claims this to have been false. Jon Ingesson was a young cleric when he was set up to the task of figurehead. He was then living as a monk at Hovedøya Abbey on the island of Hovedøya outside Oslo. The nickname Kuvlung derives from Old Norse word kuvl meaning monk cloak. Jon Kuvlung ruled in the region of Viken as rival king until killed by Birkebeiners in Bergen in 1188.
Құйлы
1185 жылдың күзінде Викендегі Норвегия королі Магнус V-нің бұрынғы қолдаушылары Джон Кувлунгпен кездесті. Кейіннен Джон Кувлунг Тёнсбергтегі Хаугатингте король деп жарияланды. Басты тұлға – Симон Карасон, оның әйелі Маргрете Арнестоттер (Маргрет Арнадоттер) – Норвегия королі Инге I-нің жартылай қарындасы және жесір королева Ингрид Рагнвальдсдоттердің немересі болған. Маргрет Арнадоттер сонымен қатар Осло епископы Николас Арнасонның толыққанды қарындасы және король Сверренің көрнекті қарсыласы еді. Симон Карасон мен Маргрет Арнадоттердің Филиппус Симонссон есімді болашақ тақ мүрагері болған ұлы болды. Бұл топ көп жағынан бұрын король Сверренің билігіне қарсы шыққан Хеклунг партиясының тікелей жалғасы еді. Хеклунгтар шіркеумен тығыз байланыста болды. Шіркеу Кувлунгтарды ашық қолдамаса да, оларға үнсіз келісім берді. Шіркеу Джонның монастырды тастағанына ешқашан қарсылық білдірмеді, ал оның қарсыласы Сверре Фарер аралдарындағы діни қызметкерлік міндеттерінен бас тартқаны үшін қатты сынға ұшырады. Кувлунгтар бұрынғы Хеклунг бекіністері болған Шығыс және Батыс Норвегияны тез арада бақылауларына алды. 1186 жылдың күзінде Кувлунгтар Нидаросты шабуылдады. Бұл шабуыл король Сверрені дағдарысқа түсірді. Ол жақында салынған тас қамал Сверресборгқа паналады. Қамалды басып алуға сәті түспеген Кувлунгтар кері шегінуге мәжбүр болды. 1188 жылы король Сверре үлкен флотпен оңтүстікке беттеді. Олар алғаш рет Тёнсбергте кездесті, бірақ екі тарап та шайқасқа түсуге батыл болмады. Кувлунгтар Бергенге қашып кетті. Король Сверре Рождествоға дейін Бергенге шабуыл жасады. Джонның қайығы жауға қарсы шығу үшін портода жүзіп келе жатқанда тасқа ілігіп қалды. Осы жерде Джон Кувлунг қаза тауып, Кувлунг көтерілісі аяқталды.
During the autumn 1185, former supporters of King Magnus V of Norway from Viken met with Jon Kuvlung. Jon Kuvlung was subsequently declared to be king at Haugating in Tønsberg. The leading man was Símon Kárason whose wife, Margrete Arnesdotter (Margrét Arnadóttir), had been the half sister of King Inge I of Norway and the granddaughter of dowager Queen Ingrid Ragnvaldsdotter. Margrét Arnadóttir was additionally the full sister of Nikolás Arnason, Bishop of Oslo and a prominent opponent of King Sverre. Símon Kárason and Margrét Arnadóttir were also the parents of Philippus Simonsson, a future pretender to the throne of Norway. This group was in many ways the direct successor of the Heklung party which had previously challenged the rule of King Sverre. The Heklungs had a close connection with the Church. Although the Church did not openly support the Kuvlungs, it at least gave its silent approval. The Church never spoke up against Jon for leaving his monastery, while his opponent King Sverre was heavily criticised for abandoning his prior duties as a priest on the Faroes. The Kuvlungs soon gained control of eastern and western Norway which had been the old Heklung strongholds. During the Autumn of 1186, the Kuvlungs attacked Nidaros. This offensive took King Sverre by surprise. He took refuge in the recently constructed stone castle Sverresborg. Unable to take the castle, the Kuvlungs were forced to retreat. In 1188, King Sverre sailed south with a large fleet. They first met at Tønsberg, but neither side dared to offer battle. The Kuvlungs slipped away to Bergen. King Sverre attacked Bergen just before Christmas. Jon's boat became stuck on a rock when he was rowed out on the harbor to face the enemy. Here Jon Kuvlung was killed, ending the Kuvlung uprising.
Тарихи мән-жай
1130 жылдан бері әртүрлі ауқымдағы және қарқындылығы әртүрлі бірнеше өзара байланысты азамат соғыстары болды. Осы қақтығыстардың себебі Норвегия мұрагерлік заңдарының нақты болмауы, әлеуметтік жағдайлар және шіркеу мен король арасындағы күрес еді. Әдетте, осы партиялардың басшысы ретінде патшаның ұлы қолдау тапты, ол қарсыластың патшасына қарсы тұру үшін алға қойылды. 1184 жылы Норвегия королі Сверре I және оның Биркебейндер партиясы Норвегия королі Магнус V пен Хеклунгтерді Фимрейт шайқасында жеңіске жеткізді. Осы шайқаста король Магнус қаза тапты және король Сверре бірнеше жыл бойы Норвегияның даусыз королі ретінде билік етті.
Since 1130 there had been several interlocked civil wars of varying scale and intensity. The background for these conflicts were the unclear Norwegian succession laws, social conditions and the struggle between Church and King. The rallying point regularly was a royal son, who was set up as the head figure of the party in question, to oppose the rule of king from the contesting party. In 1184 King Sverre I of Norway and his party the Birkebeiners had defeated King Magnus V of Norway and the Heklungs at the Battle of Fimreite. In this battle King Magnus was killed and King Sverre had ruled as uncontested King of Norway for several years.
Басқа дереккөздер
Крэг, Клаус Сверре. Норвегияның ең ірі орта ғасырлық королі (Ашхехуг. Осло: 2005)
Холмсен, Андреас. Норвегия тарихы. Ең көне заманнан 1660 жылға дейін (Universitetsforlaget, Осло: 1939)
Krag, Claus Sverre. Norges største middelalderkonge (Aschehoug. Oslo: 2005)
Holmsen, Andreas Norges historie. Fra de eldste tider til 1660 (Universitetsforlaget, Oslo: 1939)