Тұрақты тұрғын үй архитектурасы: Брендо және Роберт Вейлдің еңбектері

Кіріспе

Тұрақты тұрғын үй сәулетшілері

Профессор Бренда Вейл мен доктор Роберт Вейл – сәулетшілер, жазушылар, зерттеушілер және тұрақты тұрғын үй саласындағы мамандар.

Өмірбаян

Кембридж университетінде бірге сәулет өнерін оқығаннан кейін, 1975 жылы Вейлстер «Автономдық үй» атты еңбекті жариялады. Бұл – энергиямен өздігінен қамтамасыз етілетін, экологиялық таза, күтімі оңай және дәстүрлі көрініске ие тұрғын үй шешімдерін әзірлеуге арналған техникалық нұсқаулық. Кітап бес тілге аударылды және жасыл құрылыс саласындағы негізгі оқулық ретінде танылды. 1980 жылдары Вейлстер Англияда бірнеше коммерциялық ғимараттарды жобалады, олардың ішінде Шеффилдтегі қалың қабырғалы, жоғары оқшауланған Вудхаус медициналық орталығы ерекше көзге түседі. 1990 жылдары Вейлстер Нотингемширде екі маңызды экологиялық жобаны аяқтады: 1993 жылы салынған, Ұлыбританиядағы алғашқы автономдық ғимарат – Саутвелл қаласының тарихи ауданындағы төрт бөлмелі үй. Олардың «Жаңа автономдық үй» кітабында күн энергиясымен жылытылатын және қуатпен қамтамасыз етілетін, жаңбыр суын ауыз су ретінде пайдаланатын, қалдық суларды компостқа айналдыратын және тарихи контекстке сәйкес келетін үйдің дизайны мен құрылысы туралы толық мәлімет берілген. Үй телефон желісінен және электр желісінен басқа ешқандай сыртқы қосымшаларсыз толыққанды автономды. Электр желісі күн панельдері жеткілікті қуат өндіре алмайтын кезде, тұрғын үйге қосымша қуат беру үшін, ал артық қуат өндірілген кезде желіге қуат экспорттау үшін қолданылады. Екінші жоба – Хокертон тұрғын үй кешені, бір қабаттан тұратын бес тұрғын бірлік. Бұл жобада да қалың қабырғалар, жылу сыйымдылығы және жоғары оқшаулау сияқты дизайн тәсілдері қолданылды. 1996 жылы Вейлстер Жаңа Зеландияға көшіп, Веллингтон қаласындағы Виктория университетінің сәулет мектебінде профессорлық қызмет атқарды. Бұрынғы жылдары екеуі де Окленд университетінде докторлық зерттеу жобаларын басқарған. Бренда Вейл Миң Холлдың магистрлік диссертациясын жетекшілік етті. Австралия үкіметінің тапсырысымен олар NABERS атты бірегей ғимараттарды бағалау жүйесін әзірледі, ол қолданыстағы ғимараттардың экологиялық әсерін өлшейді. Бренданың айтуынша, бұл олардың ең маңызды жұмысы. 2009 жылы жарық көрген «Итті жеуге уақыт келді ме?» атты даулы кітабы тұрақты өмір салтына қатысты нақты нұсқаулық болып табылады. Кітапта үй жануарларының қоршаған ортаға тигізетін әсері және олардың «көміртегі іздері» талданған. Кітап атауы оқырманды шоқтандыру мақсатында таңдалған. Авторлар үй жануарларын бірлесіп ұстауды немесе тауық, қоян, шошқа сияқты «жеуге болатын үй жануарларын» өсіруді қоршаған ортаға тигізетін зиянды азайтудың немесе толықтай өтеудің жолы ретінде ұсынады. 2008 жылы Веллингтон қалалық кеңесіне ұсынылған дәстүрлі үй жануарларын жеуге жарамды үй жануарларымен алмастыру туралы ұсыныс кеңесшілер тарапынан қабылданбады. Кітапта Лего, Мекано, Линкольн бүркемелері және одан да сирек кездесетін өнімдердің жиынтықтары модульділік және жүк көтергіш конструкция сияқты ұғымдарды оқыту контекстінде қарастырылған.

After studying architecture together at the University of Cambridge, in 1975 the Vales published "The Autonomous House", a technical guide for developing housing solutions that are energy self sufficient, environmentally friendly, relatively easy to maintain, and have a traditional appearance. The book has been translated into five languages and is widely recognised as a basic text in the field of green building. Through the 1980s the Vales designed a number of commercial buildings in England, notably the thick walled, super insulated Woodhouse Medical Centre in Sheffield. In the 1990s the Vales completed two important green building projects in Nottinghamshire: the first in 1993, the first autonomous building in the United Kingdom, a four bedroom house for themselves in the historic town of Southwell. Their book "The New Autonomous House" documents the design and construction of this house, which is warmed and powered by the sun, produces its drinking water from rain, composts its effluent, and is consistent with its historic context. The house is completely off grid except for the telephone line and a connection to the electrical supply. The latter supplies power from the grid when the occupants are using more electricity than is being produced by the solar panels mounted behind the house, and exports at times of surplus generation. The other is the Hockerton Housing Project, five one story residential units using the same design tactic of thick walls, thermal mass, and superinsulation. In 1996, the Vales emigrated to New Zealand, where they held professorships at the School of Architecture, Victoria University of Wellington. In previous years both worked at The University of Auckland, mainly as Doctoral research projects supervision. Brenda Vale supervised the master's research of Min Hall. Commissioned by the Australian government, they have developed a unique building rating system called NABERS which measures the ongoing environmental impact of existing buildings. According to Brenda, this is their most important work. Their controversial 2009 book, Time to Eat the Dog? The Real Guide to Sustainable Living, looks at the environmental impact and "carbon paw prints" (pet generated carbon footprints) of household pets. The title is intended to shock. The authors suggest sharing pets, or raising "edible pets" such as chickens, rabbits or pigs, as a way of reducing or offsetting their environmental impacts. Their 2008 proposal to Wellington City Council ban traditional pets in favour of edible pets was deemed unacceptable to councillors. The book looks at vintage sets of Lego, Meccano, Lincoln Logs, and more obscure products in the context of teaching concepts such as modularity and load bearing construction.