Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэланың тәуелсіздік декларациясы (Lang es) – 1811 жылғы 5 шілдеде Венесуэла провинциялары қабылдаған, Испаниядан тәуелсіздік жариялау туралы бірлескен қаулы. Бұл құжат арқылы Венесуэлалықтар жеке адамдардың теңдігі, цензураны жою және сөз бостандығына берілгендік қағидалары негізінде жаңа мемлекет құру үшін Испаниядан бөлінуге шешім қабылдады. Бұл принциптер жаңа мемлекеттің конституциялық негізі ретінде бекітілді және үш жүз жылға созылған отаршылдық кезеңдегі саяси, мәдени және әлеуметтік тәжірибелерге қарсы тұрды.
1811 joint resolution by colonial Venezuelan provinces declaring independence from Spain
The Venezuelan Declaration of Independence (Lang es) is a document drafted and adopted by Venezuelan on July 5, 1811, through which Venezuelans made the decision to separate from the Spanish Crown in order to establish a new nation based on the premises of equality of individuals, abolition of censorship and dedication to freedom of expression. These principles were enshrined as a constitutional principle for the new nation and were radically opposed to the political, cultural, and social practices that had existed during three hundred years of colonization.
Мазмұны
Венесуэланың генерал-капитандығына қарасты он провинцияның жетісі тәуелсіздігін жариялады және осы әрекеттің себептерін түсіндірді. Олардың арасында кішкентай еуропалық мемлекеттің Жаңа дүниенің кең аумақтарын басқаруының зиянды екендігі, испан Америкасы Карл IV және Фердинанд VII Байоннада тақтан басқаннан кейін өзін-өзі басқару құқығын қайта алғаны және Испаниядағы саяси тұрақсыздық, испандықтармен туыстық байланысқа қарамастан, венесуэлалықтардың өзін-өзі басқару қажеттігі болды. Жеті провинция: Каракас провинциясы, Кумана провинциясы, Баринас провинциясы, Маргарита провинциясы, Барселона провинциясы, Мерида провинциясы және Трухильо провинциясы. Қалған үш провинция (Маракайбо провинциясы, Коро провинциясы және Гуаяна провинциясы) венесуэлалық конгреске қатыспай, испан билігінде қалуды жөн көрді. Декларация Венесуэланың Америка конфедерациясы деп аталатын жаңа мемлекет құрылғанын жариялады және оны негізінен Кристобаль Мендоса мен Хуан Герман Росио жазды. Осы декларациямен Венесуэла испан Америкасының алғашқы тәуелсіз республикасы болды, ал сыртқы қақтығыстармен оттанған осы декларацияның рухы Латын Америкасының барлық аймақтарына тәуелсіздік идеясын таратып, оны күшейтті.
Seven of the ten provinces belonging to the Captaincy General of Venezuela declared their independence and explained their reasons for this action, among them, that it was baneful that a small European nation ruled the great expanses of the New World, that Spanish America recovered its right to self government after the abdications of Charles IV and Ferdinand VII at Bayonne, and that the political instability in Spain dictated that Venezuelans rule themselves, despite the brotherhood they shared with Spaniards. The seven provinces were Caracas Province, Cumaná Province, Barinas Province, Margarita Province, Barcelona Province, Mérida Province and Trujillo Province. The three remaining provinces (Maracaibo Province, Coro Province and Guayana Province) did not take part in the Venezuelan congress opted to stay under Spanish rule. The declaration proclaimed a new nation named the American Confederacy of Venezuela and was mainly written by Cristóbal Mendoza and Juan Germán Roscio. With this declaration, Venezuela became the first independent republic of Spanish America, and the fire of that declaration, fueled by external conflict, would spread the ideals of independence throughout all of the lands of Latin America.
Қаулы
1811 жылы 3 шілдеде бірінші Ұлттық Конституциялық Конгрестің делегаттары тәуелсіздік мәселесін талқылау үшін Каракастағы Санта-Роза-де-Лима шіркеуінде бас қосты. Екі күннен кейін Конгресс тәуелсіздікті ресми түрде жариялауға дауыс беріп, мәселені шешті. Содан кейін, бас хатшы Франсиско Иснардидің рұқсатымен, Мендоса және Россио құжатты Конгресске талқылау үшін ұсынды. Росио мен Иснарди декларация оқылғаннан кейін сөз сөйледі. Конгресс 1811 жылдың 7 шілдесінде 43 дауыспен мақұлдады, бір дауыс қарсы болды және 1811 жылдың 17 тамызында Каракастағы Конгресс хаттамасына тіркелді. Осы декларацияның жылдық мерекесі Тәуелсіздік күні ретінде тойланады. Венесуэланың бірінші Конгресінің түпнұсқа хаттамасы Каракастағы Федералды Заң шығару сарайында сақталады. Құжат Симон Родригестің алғашқы хаттар үйінің мұражайында сақталған. Мадуро әкімшілігі 2013 жылдың 31 мамырында бұрынғы президентке құрмет көрсету мақсатында құжаттың көрмеге қойылған көшірмесіне президент Уго Чавестің қолтаңбасын қосты. Бұл аталған әкімдікке қарсы әртүрлі топтардың наразылығын тудырды.
On July 3, 1811, delegates from the first National Constituent Congress convened at the Santa Rosa de Lima Chapel in Caracas regarding the matter of independence. Two days later, the matter was resolved when Congress voted to officially declare independence 40 4. Then, with the permission of the secretary general, Francisco Isnardi, Mendoza and Roscio presented the document to Congress for discussion. Roscio and Isnardi then spoke following the reading of the declaration. It was ratified by Congress on July 7, 1811 with 43 votes for and one vote against, and recorded in the Congress's Book of Minutes on August 17, 1811, in Caracas. The anniversary of this declaration is celebrated as Independence Day. The original Book of Minutes of the first Congress of Venezuela is in the Federal Legislative Palace in Caracas. The document is kept at the museo de la Casa de las Primeras Letras Simón Rodríguez. The signature of president Hugo Chávez was added to an exhibited copy of the document on May 31, 2013, by the Maduro administration, as an homage to the former president. This resulted in outrage among various sectors opposing said administration.