Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шевалье Питер Бертрам Циприано Кастеллино де Норонха (19 сәуір 1897 – 24 шілде 1970) – Үндістанның Канпур қаласындағы кәсіпкер және мемлекеттік қызметкер. Ол 1965 жылы Үндістандағы христиан қауымына қызмет еткені үшін Рим папасы Пауыл VI-ның қолдауымен рыцарь атағын алды.
Chevalier Peter Bertram Cypriano Castellino de Noronha (19 April 1897 – 24 July 1970) was a businessman and civil servant of Kanpur, India. He was knighted by Pope Paul VI in 1965 for his work for the Christian community in India.
Ерте тарих
Питер Клаудин Рейчел де Норонха мен Канпурдағы белгілі гоан бизнесмені, аукциондық компанияның иесі Уильям Константиннің ұлы ретінде дүниеге келді. Алғашқы білімін Бомбей қаласындағы Сент-Мэри орта мектебінде, кейін Наиниталдағы Сент-Жозеф колледжінде алды. Ол оқу және спорт саласында өте жақсы нәтижелер көрсетіп, Томассон азаматтық инженерлік колледжіне (қазіргі IIT Руркидің алдағысы) оқуға түсті. 1918 жылы азаматтық инженерлік мамандығы бойынша алтын медаль (университетте бірінші орын) жеңіп алды және одан әрі зерттеулер үшін стипендия ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты.
Peter was born to Claudine Rachel de Noronha and William Constantine, a prominent Goan businessman in Kanpur who owned an auctioneering company. He received his early education from St Mary's High School, Bombay and later from St Joseph's College, Nainital. He excelled in academics and athletics and went on to join the Thomason College of Civil Engineering (the predecessor of IIT Roorkee). He received a gold medal (stood first in the university) in civil engineering in 1918 and won a scholarship for further research, which he refused.
Құрылыс инженері
Руркиден кеткеннен кейін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста король Георгийдің жеке корольдік саперлері мен кеншілері құрамында қызмет етті, онда ол қызмет медалін алды. Соғыстан кейін ол Қоғамдық жұмыстар департаментіне І сынып инженер (ең жоғары дәреже) ретінде қабылданды. Ол Хардварындағы Хар ки Паури жағалауында Ганг өзені арқылы салынған алғашқы көпірді салуда маңызды рөл атқарды, және оның құрметіне осы жерге тақта орнатылды. Оның инженерлер тобы 1920 жылдары Бихарда күшейтілген кірпіш қалау және жалпақ төбе жүйесін ойлап тапты. 1926 жылы ол ағалары Уильям мен Стэнлимен бірге P. Stanwill & Co. жаңа компаниясын құрды. Ол гольф ойнауды ұнататын және көп ұзамай жергілікті клубтың капитаны болды. Ол сонымен қатар футбол, крикет және теннис ойнауға да шебер болды. Бірақ оның ең сүйікті ойын-сауығы бридж еді.
After leaving Rourkee, he served in World War I in the King George's Own Royal Sappers and Miners where he received a service medal. After the war he joined the Public Works Department as a Class I Engineer (the highest rank). He was instrumental in building the first bridge across the Ganges River at Haridwar at Har ki Pauri Ghat at Haridwar where a plaque in his honour was put up. His team of engineers also invented a system of reinforced brickwork and flat roof system in the 1920 in Bihar. He resigned in 1926 to set up a new company P. Stanwill & Co. along with his brothers Willam and Stanley. He was a keen golfer and soon became the captain of the local club. He was also adept in football, cricket and tennis. His favourite pastime though was bridge.
Гуманистік
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол қаланың азаматтық қорғанысында қызмет етті, кейін 1940 жылдардағы индус-мұсылман қақтығыстары кезінде индус және мұсылман қауымдастықтары арасындағы келісімді қамтамасыз етуге үлкен үлес қосты. 1950 жылы Канпурде болған үлкен су тасқыны кезінде ол көптеген адамдарды құтқарып, жарақат алғандарға медициналық көмек көрсетті. Осы қызметі үшін Канпур аудандық әкімі оған құрмет грамотасын табыс етті. Кейіннен ол кедей және мұқтаж адамдарға арналған жергілікті Урсула ауруханасына рентген аппаратын сыйлады. Ол екі рет үйленді. Бірінші әйелі Линда, Субхас Чандра Боспен байланысы бар Жабалпур қаласының белгілі социалисінің қызы болды. Олардың екі баласы болғаннан кейін ол қайтыс болды. Ол Флоренс есімді әйелге қайта үйленді, олардан төрт бала (оның ішінде егіздер) дүниеге келді; олардың соңғы баласы ол елу төрт жасқа келгенде туды. Норонха көптеген кітаптар жазды. Олардың ішінде 1964 жылы жарық көрген «Өмір сахнасы» атты кітабында оның ойлары жинақталған.
During World War II he served in the city's civil defence and later served in bridging the Hindu and Muslim communities during the Hindu Muslim riots in the 1940s. During the great Kanpur floods in 1950, he was instrumental helping save the lives of many trapped people and offering medical aid to the injured. For this he was awarded a certificate of merit by the District Magistrate of Kanpur. He later donated an X ray plant at the local Ursula Hospital for the poor and needy. He was married twice, the first wife Linda, was the daughter of a prominent socialist from Jabalpur associated with Subhas Chandra Bose. They had two children before she died. He remarried again to a woman named Florence, with whom he had four children (including twins); their last child born when he was fifty four. Noronha wrote many books. Among them was The Pageant of Life (1964) in which a collection of this thoughts were penned.
Діни істер
Рим католигінің шын ниетті жақтасы болған ол, Мария легионы арқылы зор үлес қосты және 1930 жылдардың соңында легионның елшісі атанған алғашқы үндістандық болды. Оның тырыстығының арқасында легион Солтүстік Үндістанның Уттар-Прадеш, Мадхья-Прадеш және Раджастан штаттарына тарады. 1962 жылы денсаулығы нашарлағандықтан легионнан кетіп, Католик ақпарат орталығын жеке басқарып, Евангелиені таратумен айналысты. 1965 жылы Рим папасы Павел VI оны ел мен Католик шіркеуіне көрсеткен қызметтері үшін Ұлы Григорий орденімен марапаттады. Оған қоса, Pro Ecclesia et Pontifice алтын медалі де табысталды. Питер де Норонха 1970 жылдың 24 шілдесінде аурудан кейін қайтыс болды. Оның қазасына байланысты әлемнің түкпір-түкпірінен және Үндістанның өзінен көптеген көңіл айту хаттары келіп түсті. Олардың ішінде сол кездегі Үндістан президенті Варахагири Венката Гири, бұрынғы президент Сарвепалли Радхакришнан, Уттар-Прадеш штатының губернаторы, Бомбей архиепископы кардинал Грасиас және сол кездегі ақпарат және хабар тарату министрі Индер Кумар Гуджрал (кейін Үндістанның премьер-министрі болған) бар еді. Оның қосылу рәсіміне жұмыс уақыты болғанына қарамастан, алты жүздей қала тұрғыны қатысты және ол Канпур қаласының Лаль Курти зиратында жерленді. Оның ұлы Аллан де Норонха, Канпурдағы белгілі қоғамдық қайраткер ретінде танымал.
A devout Roman Catholic, his major contribution was through the Legion of Mary and became the first Indian to become a Legion envoy in the late 1930s. It was due to his efforts that the Legion spread over North India across Uttar Pradesh, Madhya Pradesh and Rajasthan. In 1962 he resigned from the Legion due to declining health. He singlehandedly ran the Catholic Information Centre and spread the Gospel. In 1965 Pope Paul VI knighted him with the Order of St. Gregory the Great for meritorious services rendered to the country and the Catholic Church. He was also awarded the gold medal Pro Ecclesia et Pontifice. Peter de Noronha died on 24 July 1970 after ailing for some time. His death saw condolence messages from all around the world and in India. Among them were from the then President of India, Varahagiri Venkata Giri; former president Sarvepalli Radhakrishnan; the governor of Uttar Pradesh, the Archbishop of Bombay, Cardinal Gracias, and the then Information Broadcasting Minister Inder Kumar Gujral, (later to be the Prime Minister of India). His funeral was attended by six hundred city residents despite being during working hours and he was buried in the Lal Kurti Cemetery in Kanpur Cantonment. He is survived by his son Allan de Noronha who is a popular social worker in Kanpur.