Артур Ваткинс: Юта сенаторы және үндістер саясаты

Кіріспе

Артур Вивиан Уоткинс (18 желтоқсан 1886 – 1 қыркүйек 1973) – Юта штатынан АҚШ республикалық сенаторы, 1947 жылдан 1959 жылға дейін екі мерзім қызмет етті. Ол америкалық үнді тайпаларына федералдық мәртебе беруді тоқтатуды жақтағандықтан ықпалды болды, олардың ассимиляциялануы керек және барлық шарттасқан құқықтары жойылуы тиіс деп сенді. 1954 жылы ол Уоткинс комитетінің төрағасы болды, ол сенатор Джозеф Маккартиді кінәлауға әкелді, ол үкіметтік және өнер топтарына коммунистердің енуіне қатысты кең таралған айыптаулар жасаған болатын. Уоткинс 1957 жылғы Азаматтық құқықтар заңына дауыс берді.

Өмірбаян

Уоткинс Юта штатының Уосатч округіне қарасты Мидуэй қаласында Артур Уоткинс (1864–1959) және Эмили Аделия Гербер (1864–1947) отбасында дүниеге келген. Ол 6 баланының ең үлкені болған. 1903–1906 жылдары Бригам Янг университетінде (BYU), ал 1909–1910 жылдары Нью-Йорк университетінде (NYU) оқыды. 1912 жылы Колумбия университетінің құқық мектебін бітіріп, Ютаға оралды. Сол жылы ол адвокаттық практикамен айналысып, Юта штатының Вернал қаласында қызметін бастады. 1914 жылы Юта округінде «Шаронның дауысы» атты апталық газетті құрып, өңдеді, ол кейін «Орем Женева Таймс» болып өзгерді. Сол жылы Уоткинс Солт-Лейк округінің көмекші округ прокуроры болып тағайындалды. 1919–1925 жылдары Лехи маңында 600 акр (2,4 км²) жер шаруашылығымен айналысты. Уоткинс 1928–1933 жылдары Юта штатының төртінші сот округінің судьясы болды, 1932 жылы Рузвельттың демократиялық үлкен жеңісінен кейін лауазымын жоғалтты. 1936 жылы жетпіс бесінші Конгресске республикалық үміткер болған Уоткинс 1946 жылы АҚШ Сенатына республикалық партиядан сайланды және 1952 жылы қайта сайланды. Ол 1947 жылдың 3 қаңтарынан 1959 жылдың 3 қаңтарына дейін сенатор болып қызмет етті. Уоткинс 1946 жылы сенатор ретінде Вашингтонға көшіп барғанға дейін бұл лауазымды атқарды. Оның діни қағидалары мен сенімдері азаматтық және діни міндеттер арасындағы шекараны нашарлатты, бұл 1954 жылдың 13 сәуірінде шіркеудің басшылығына жазған хатынан көрінеді: «Мен осы үнді мәселесіне қаншалықты терең бойласам, соғұрлым біздің бұрынғы қателіктеріміз көп болғанына көз жеткіземін. Менің ойымша, енді бұл қателіктерді түзетіп, үндістерге өз күштерімен тұруға көмектесу және Мормон кітабында болжаланғандай, ақ және сұлу халыққа айналуға уақыт келді. Әрине, Иса Мәсіхтің Евангелиясы ынталандырушы күш болатынын түсінемін, бірақ олар ағылшын тілін түсінбегенде және өзін-өзі қамтамасыз етуде тәжірибесі болмағанда Евангелияны үйрету қиын. Евангелия үлкен серпіліс болуы керек, және мен үндістер оны көптеп қабылдайтын күн үшін асыға күтіп, дұға етемін». Артур В. Уоткинс Нью-Йоркте миссионерлік қызметін атқару кезінде Андреа Ричпен танысты. Олар 1913 жылдың 18 маусымында Солт-Лейк-Ситиде үйленіп, алты балалары болды. Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, 1972 жылдың 1 наурызында Уоткинс Солт-Лейк-Ситиде Дороти Ева Уоткинске үйленді. Олар үйленгеннен кейін Оремге көшіп барды. Бұл АҚШ Ішкі істер министріне «Ауданда су жинау және тарату, электр станциялары мен электр желілерін салу, пайдалану және күтіп ұстау» құқығын берді. Сондай-ақ, Юта штатында жобаны өзін-өзі қаржыландыру үшін салық жинауға арналған консервациялық ұйым құруға рұқсат берілді. 1952 жылдың 9 шілдесінде құрылысқа қаражаттың алғашқы бөлігі бекітілді.

Watkins was born in Midway, Wasatch County, Utah to Arthur Watkins (1864–1959) and Emily Adelia Gerber (1864–1947). He was the eldest of 6 siblings. He attended Brigham Young University (BYU) from 1903 to 1906, and New York University (NYU) from 1909 to 1910. He graduated from Columbia University Law School in 1912, and returned to Utah. There he was admitted to the bar the same year and commenced practice in Vernal, Utah. He founded and edited a weekly newspaper in Utah County in 1914 called The Voice of Sharon, which eventually became the Orem Geneva Times. In the same year, Watkins was appointed assistant county attorney of Salt Lake County. From 1919 to 1925, he ran a 600 acre (2.4 km2) ranch near Lehi. Watkins served as district judge of the Fourth Judicial District of Utah 1928–1933, losing his position in the Roosevelt Democratic landslide in 1932. An unsuccessful candidate for the Republican nomination to the Seventy fifth Congress in 1936, Watkins was elected as a Republican to the United States Senate in 1946, and reelected in 1952. He served from January 3, 1947, to January 3, 1959. Watkins held that position until he left to move to Washington, DC as a Senator in 1946. His orthodoxy and faith blurred the lines between civic and religious duties, as can be seen in correspondence to the church general authorities written on April 13, 1954:

The more I go into this Indian problem the more I am convinced that we have made some terrible mistakes in the past. It seems to me that the time has come for us to correct some of these mistakes and help the Indians stand on their own two feet and become a white and delightsome people as the Book of Mormon prophesied they would become. Of course, I realize that the Gospel of Jesus Christ will be the motivating factor, but it is difficult to teach the Gospel when they don't understand the English language and have had no training in caring for themselves. The Gospel should be a great stimulus and I am longing and praying for the time when the Indians will accept it in overwhelming numbers.|Arthur V. Watkins

While serving as a missionary in New York, Watkins met Andrea Rich. They married in Salt Lake City on June 18, 1913, and had six children. After his first wife's death, on March 1, 1972, Watkins married Dorothy Eva Watkins in Salt Lake City. After their marriage, they relocated to Orem. which empowered the United States Secretary of the Interior, through the Bureau of Reclamation "to construct, operate, and maintain reservoirs, irrigation and drainage works, power plants, and transmission lines in the area." It authorized that a conservancy organization within the State of Utah could be developed to collect taxes and make the project self supporting. On July 9, 1952, the first appropriation of construction funds was made.

Үнді істері

Уоткинс 1947 жылы Сенатқа сайланғаннан кейін көп ұзамай Сенаттың ішкі істер комитетінің Үндістер ісі жөніндегі кіші комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Оның үндістерге қатысты мормондық сенімдері (Ләмәниттерді қараңыз) көптеген адамдар Уоткинстің үндістерді тарату саясатының негізі ретінде келтіргенімен, оған балалық шағындағы өмірінен бастап, Юинта және Оурей резервациясының шетінде өскендігінен және сол кездегі әртүрлі мәдени қозғалыстардан да әсер етті. 1950 жылдардағы Американы сипаттаған "Сәйкестік мәдениеті" – тұрақты және қалыпты болуға, сондай-ақ "құдайсыз коммунистік қауіптен" қорқуға үздіксіз қысым жасады, қоғамды тұтастай алғанда американдық еркіндік сезімімен қатар жауапкершілікке итермеледі. Бұл құндылықтарды Уоткинс өзінің саясатында анық көруге болады, ол "үндістерді қамқоршылықтан босату" деп атады, оны Азамат соғысы кезінде құлдарды босатып, бостандық туралы жарлыққа теңеді. Уоткинс таратудың қозғаушы күші болды. Оның АҚШ Сенатының Үндістер ісі жөніндегі кіші комитетінің төрағасы лауазымы оған федералдық үндістер саясатының бағытын анықтауға үлкен мүмкіндік берді және ол өзінің ықпалын басқа батыс заң шығарушылары арқылы нығайтты. Партиялық ұстанымдар рөл атқарған болса да, географиялық орналасу партиялық мүшеліктен гөрі күштірек ынта болған болуы мүмкін. Жергілікті халықтар мен федералдық жерлердің ең көп шоғырлануы батыс штаттарында, сондай-ақ ұлттық саябақтар мен су электр стансалары жобаларында болды. Ол бастапқыда Вайоминг штатының республикашыл конгрессмені Уильям Х. Харрисонмен және Аризона штатының республикашылы, Ішкі істер министрінің көмекшісі Орме Льюиспен кездесіп, 1953 жылдың 27 ақпанында стратегияны жоспарлады. Кейіннен Оңтүстік Дакота штатының республикашыл конгрессмені Е. Я. Берри, Невада штатының демократ сенаторы Патрик МакКарран және Вашингтон штатының демократ сенаторы Генри М. Джексонмен келіссөздер жүргізілді. Бірқатар консультациялардан кейін Уоткинс көздеген саясат төрт негізгі қағидамен белгіленді: 1. Үндістерді басқа американдықтардан ерекшелендіретін заңдарды жою; 2. BIA-ны таратып, олардың істеріне жауапкершілікті тайпалардың өздеріне беру немесе қажет болған жағдайда оның кейбір міндеттерін басқа федералдық және штаттық агенттіктерге беру; 3. Жеке үндістерге қатысты федералдық қадағалауды тоқтату; және 4. Үнді тайпалары мен олардың ресурстары үшін федералдық қамқоршылық жауапкершілігін тоқтату. 1953 жылдың маусым айының басында сенатор Джексон Сенатта, ал конгрессмен Харрисон Палатада тарату туралы заң жобасын ұсынды. Уоткинстің заңнамасы үшін шешуші сәт 1953 жылдың 1 тамызында 108-ші Палатаның бірлескен қаулысын қабылдаумен келді, ол федералдық үкіметтің тарату саясатын жалғастырды және алғашқы он үш тайпаны анықтады. Қаулыны қабылдау ешқандай тайпаны өздігінен таратуға әкеп соқпады, бірақ өзін-өзі қамтамасыз етуге жеткілікті қабілетті деп саналған тайпалар үшін заң қабылданатынын белгіледі. Уоткинс және оның заң шығарушы әріптестері "үндістер мәселесін" біржола шешуге тырысты және тайпаларды басты мәдениетке сіңіру олардың аман қалудың ең жақсы жолы деп сенді. Бұл үкіметке үлкен соғыс қарызы болған кезде ақшаға түсетін маңызды мәселе болды және құралдар мақсатқа жетуге қажетті болды. Сол кезде көптеген үнді тайпалары бұл ұсынысқа қарсы болды; өзінің "Түнгі күзетші" романының соңында Луиза Эрдрих өзінің атасы Патрик Гурноның хаттарынан үзінді келтіреді, ол "Тортулл тау тобы" Чиппева кеңесші комитетінің төрағасы болды. Эрдрих жазғандай, үндістердің күші төмен болған кезде, осы комитеттің делегациясы қарсылық көрсетті, бұл "қарсылықты ұйымдастырған және жеңіске жеткен" алғашқы үнді тайпасы болды. Ада Дир бастаған Меномине федералдық мойындауды қайта алды, оның егжей-тегжейі оның естеліктерінде сипатталған, "Айырма жасау: Менің тума жерлік құқықтар мен әлеуметтік әділдік үшін күресім". 1954 жылы бұл саясат әлеуметтік ғалымдар, негізінен антропологтар конференциясында да сыналып, "америкалық үндістердің американдық өмірдің қалыпты ағынына сіңірілуі сөзсіз, үнді тайпалары мен қауымдастықтары жоғалады" деген ойдың негізсіз екеніне келді. Заңнама тайпалардың пікірлерін ескеруге және олардың келісімін алуға тиіс болса да, көптеген тайпалар келісуге қысым көрді. Мысалы, Меномине 1951 жылы BIA-ның дұрыс емес басқаруы туралы талапты реттеу үшін 8,5 миллион доллар қаражат алды, бірақ төлемді алу үшін олар тарату жоспарын жасау керек болды. Кламат тайпаларымен сөйлескен кезде Уоткинс таратуға Құдайдың құрметін тіледі және егер бұл жеткіліксіз болса, ұсынылған үш нұсқа тайпалық қатынастарды үкіметпен тоқтатуға бағытталған: 1) Тайпадан шығып, тайпалық активтердің үлесіне ақшалай төлемді қабылдау; 2) Тайпада қалып, федералдық үкімет орнына сенімділік міндеттерін басқару үшін тайпалық қауымдастықты құруға көмектесу; немесе 3) Ақшалай төлемнен бас тарту және үкімет тайпаның қалған активтерін басқару үшін қамқоршы тағайындайды. Осаж тайпасының өкілдеріне де үндістер ісі жөніндегі комиссар Диллон С. Майер таратуға дайындалу керектігін және Солтүстік Кореяда коммунистермен күресу үшін барлық азаматтардан қаржылық қолдау қажеттігіне байланысты салық төлеу керектігін айтты. Уоткинс Юта штатының Пайют тайпасын таратуды ұсынғанда, олар саясаттың белгіленген "дайындық" критерийлеріне сай келмесе де, тайпаның минералдық құқықтарын қорғау шаралары болмады. Минералдық құқықтардың жоғалуына байланысты халықтың наразылығы ғана олардың мұнайына қорғау шараларын қосуға мәжбүр етті. Алясканың тума халқының Тонгасс Ұлттық орманына құқықтары корпоративтік ағаш өнеркәсібінің пайдасына құрбан болды деп кеңінен сенді. Батыс Орегон штатындағы Силетц және Гранд Ронде тайпаларының таратылуы жергілікті тұрғындар мен штат саясатшылары тайпалық табиғи ресурстарды шығынсыз жергілікті экономиканы жақсарту құралы ретінде қарастырды. Уоткинс қайта сайлаудан жеңілгенге дейін оның іс-әрекеттері үнді халқына зиян келтіріп, күткендей әсер етті. Тайпалар білім беру, денсаулық сақтау, тұрғын үй, санитария және коммуналдық қызметтерге қол жеткізуден қиындықтарға тап болды, сондай-ақ басқа да ресурстардан айырылды. Тарату тікелей тайпалар ішінде кедейлік, маскүнемдік, жоғары суицид деңгейі, төмен білім деңгейі, отбасының ыдырауы, нашар тұрғын үй, мектептен шығып қалудың жоғары деңгейі, үнді әйелдерін проституцияға сату, қылмыстық орындардағы үлесінің артуы, нәрестелердің өлімі, өмір сүру ұзақтығының төмендеуі және сәйкессіздікке әкелді. Сонымен қатар, сәйкестік дәуірі 60-жылдарға көшті және әлеуметтік өзгерістерге және азшылықтардың құқықтарына және әйелдердің мәртебесіне өсетін сезімталдыққа шақырулар жасады.

Watkins was appointed chair of the Senate Interior Committee Subcommittee on Indian Affairs in 1947, shortly after he was elected to the Senate. Though his Mormon beliefs concerning Native Americans (see Lamanite) have been cited by many as a basis for the Indian termination policy Watkins pursued, he was also influenced by not only his childhood growing up in the west on the fringe of the Uintah and Ouray Reservation, but also by various cultural movements at the time. The "Culture of Conformity" –endless pressure to be stable and normal, and to fear the "godless Communist menace" – which characterized 1950s America, pushed society as a whole to relish the American sense of freedom, as well as responsibility. These values can clearly be seen in what Watkins called his policy, "the freeing of the Indian from wardship status," equating it with the Emancipation Proclamation, which freed slaves during the Civil War. Watkins was the driving force behind termination. His position as chairman of the United States Senate Subcommittee on Indian Affairs gave him tremendous leverage to determine the direction of federal Indian policy and he consolidated his influence through other western legislators. While partisanship may have played a role, geographic location may have been a much stronger motivator than party affiliation. The largest concentration of Native populations and federal lands were located in western states, as were national parks and dam projects. He initially met with Wyoming Republican Congressman William H. Harrison and Orme Lewis, Arizona Republican and Assistant Secretary of the Interior, to map out a strategy on February 27, 1953. Subsequent talks were held with South Dakota Republican Congressman E. Y. Berry, Nevada Democratic Senator Patrick McCarran, and Washington Democratic Senator Henry M. Jackson. After a series of consultations, the policy Watkins envisioned was set out with four fundamental tenets:

1. To eliminate laws that treated Native Americans as different from other Americans;
2. To dismantle the BIA, giving responsibility for their affairs to the tribes themselves, or if necessary transferring some of its duties to other federal and state agencies;
3. To end federal supervision of individual Indians; and
4. To cease federal guardianship responsibilities for Indian tribes and their resources. In early June, 1953, Senator Jackson introduced the termination bill in the Senate and Representative Harrison introduced it in the House. The defining moment for Watkins' legislation came on August 1, 1953, with passage of House Concurrent Resolution 108, which made termination the federal government's ongoing policy and established the first thirteen tribes to be targeted. Passage of the resolution did not, in itself, terminate any tribes, but it established that on a tribe by tribe basis, legislation would be enacted for those deemed sufficiently able to sustain themselves. Watkins and his fellow legislators acted out of a belief that they needed to "fix the Indian problem" once and for all, and they believed that assimilation of the tribes into mainstream culture was their best hope for survival. It was a pressing problem, costing the government money at a time of huge war debt, and the means seemed to justify the wanted end. At the time, many Indian tribes reacted against this proposed policy; in the afterword of her novel, The Night Watchman, Louise Erdrich quotes from the letters of her grandfather, Patrick Gourneau, who served as the chairman of the Turtle Mountain Band Chippewa Advisory Committee. At the nadir of Indians' power, the delegation by this committee pushed back, Erdrich writes, being the first Indian band to "mount a fierce defense and prevail." The Menominee, led by Ada Deer regained Federal recognition, details described in her memoir, Making a Difference: My fight for Native Rights and Social Justice. By 1954, the policy was also being questioned at a conference of social scientists, primarily anthropologists, who concluded that the thought that "assimilation of the American Indian into the normal stream of American life is inevitable, that Indian tribes and communities will disappear" is completely unwarranted. Though the legislation was supposed to give tribes input and obtain their consent, many tribes felt pressure to agree. For example, the Menominee received an appropriation of $8.5 million in 1951 to settle a claim of BIA mismanagement, but in order to receive the payment, were told to come up with a plan for termination. When speaking with the Klamath Tribes, Watkins invoked God's blessing upon termination and if that was not enough motivation, the three options proposed were clearly aimed at terminating the tribal relationships with the government: 1) Withdraw from the tribe and accept a cash settlement for any share they were due of tribal assets; 2) Remain in the tribe and help form a tribal association to manage the trust responsibilities instead of the federal government; or 3) Refuse a cash settlement and the government would appoint a guardian to manage the remaining assets of the tribe. Even the Osage Nation of Oklahoma was told by Commissioner of Indian Affairs, Dillon S. Myer, to prepare for termination and paying taxes because "'the best country in the world' needed financial support from all citizens to fight communists in North Korea". When Watkins proposed termination of the Paiute Indian Tribe of Utah, despite the fact that they did not meet the established "readiness" benchmarks of policy, it contained no protections for the tribe's mineral rights. Only public outcry over loss of the mineral rights forced addition of protections for their oil into their termination bill. It was widely believed that Alaskan natives' rights to the Tongass National Forest had been forsaken in favor of corporate timber interests. The western Oregon terminations of the Siletz and Grand Ronde tribes were seen by settlers and state politicians as a means of releasing tribal natural resources as a no cost means of improving local economies. Even before Watkins lost his re election bid, the policies he had pursued were proving to have disastrous effects on Native peoples, as anticipated. Tribes were cut off from services for education, health care, housing, sanitation and utility sources, and related resources. Termination directly caused decay within the tribe including poverty, alcoholism, high suicide rates, low educational achievement, disintegration of the family, poor housing, high dropout rates from school, trafficking of Indian women for prostitution, disproportionate numbers in penal institutions, increased infant mortality, decreased life expectancy, and loss of identity. In addition, the era of conformity was moving into the Sixties and its calls for social change and a growing sensitivity to minority rights and the status of women.

Сенаттан кейін

Маккартидің коммунизмге қарсы риторикасы Юта сайлаушыларының арасында әлі де танымал болды және 1958 жылы Уоткинстің қайта сайлануына әсер етті. Юта штатының бұрынғы губернаторы Джей Браккен Ли Уоткинске сенаторлыққа үміткерліктің орнына қарсы шығуға мүмкіндік алды. Уоткинс республикалық праймериде жеңіске жеткенімен, Ли жалпы сайлауда тәуелсіз кандидат ретінде қатысты. Бұл республикалық дауыстардың бөлінуіне алып келді және демократ Франк Э. Моссқа орынды жеңіп алуға мүмкіндік берді. Ли Солт-Лейк-Сити қаласының мэрі болып ұзақ жылдар қызмет етті. Мосс Сенатта үш мерзім қызмет етіп, 1976 жылы республикашыл Оррин Хэтчке жеңілді. Жеңіліске ұшырағаннан кейін Уоткинс Ішкі істер министрі Фред Ситонның кеңесшісі болып тағайындалды, бірақ 1960 жылы Айзенхауэрдің Үндістердің талаптары жөніндегі комиссиясына тағайындалып, оның төрағасы, сосын бас комиссары болды. 1967 жылы Уоткинс зейнетке шығып, өмірбаян жазып, 1969 жылы «Жететін арқан» атты кітабын жариялады, онда Уоткинс комитетінің жұмысы және Джозеф Маккартиге жасалған айыптамалар егжей-тегжейлі сипатталды.

Өлім

Уоткинс 1973 жылдың 1 қыркүйегінде Орем, Юта штатында қайтыс болды және 1973 жылдың 3 қыркүйегінде Оремдегі Истлаун Мемориал Хилс зиратында, Юта округінде, Юта штатында жерленді.

Негізгі дереккөздер

Джепсон, Джозеф және Артур В. УОТКИНС. "Артур В. УОТКИНСМЕН ӘҢГІМЕ". Диалог: Мормондық ойлар журналы 3.4 (1968): 113–120. онлайн.

Уоткинс, Артур В. "Федералдық қадағалаудың тоқтатылуы: Үнді мүлігі мен жеке тұлғаға қатысты шектеулердің алынуы". Америка саяси және әлеуметтік ғылымдар академиясының жылнамалары 311.1 (1957): 47–55. Уоткинс, Артур В. "Әкімшілік бұйрық арқылы соғыс". Батыс саяси тоқсандығы 4.4 (1951): 539–549.