Америкалық композитор Уильям Квинси Портер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Уильям Куинси Портер (7 ақпан 1897 – 12 қараша 1966) – американдық композитор және классикалық музыканың оқытушысы.

Өмірбаян

Нью-Хейвен қаласында дүниеге келген ол Йель университетінде оқыды, мұғалімдері Хорацио Паркер мен Дэвид Стэнли Смит болды. Портер Йельде музыка оқыған кезінде екі сыйлық алды: Фуга үшін Осборн сыйлығы және оркестрлік композиция үшін Штайнерт сыйлығы. Ол жеңімпаз композициясын – скрипкалық концертті – мектеп бітіру салтанатында орындады. Портер Йельде екі диплом алды: Йель колледжінен «B.A.» және музыкалық мектептен «M.Mus.». Мектепті бітіргеннен кейін ол бір жыл Парижде, Schola Cantorum-да оқыды, содан кейін Нью-Йоркке барып, Эрнест Блох пен Винсент д’Индимен бірге оқыды. 1923 жылы Портер Кливленд музыка институтының факультетіне қосылды, кейін теориялық кафедраның меңгерушісі болып тағайындалды. Ол 1928 жылға дейін сол жерде болды, содан кейін композицияға көңіл бөлді. Парижге Гуггенхайм стипендиясымен оралған Портер шығармашылықпен шұғылдана бастады. Парижде болған 3 жылында ол «Blues Lointains» (1928), «Жалғыз виолаға арналған сюита» (1930), өзінің 3-ші струнный квартеті (1930), 4-ші струнный квартеті (1931), 2-ші скрипка сонатасы (1929) және фортепиано сонатасы (1930) шығармаларын жазды. Алғашқы сапарында оның Хелен есімді қызы дүниеге келді. 1931 жылы Портер АҚШ-қа оралды, алдымен Кливленд музыка институтының факультетіне қайта қосылды, содан кейін Вассарда сабақ берді, онда ол 1932 жылы профессор болып тағайындалды. 1954 жылы Портердің 1953 жылғы екі фортепиано мен оркестрге арналған концерті Пулитцер музыка сыйлығына ие болды. Музыка тарихшысы Николас Тава бұл шығарманы «әсерлі, оркестрлік тұрғыдан жарқын және контрапунктік жағынан белсенді» деп атайды; бәсекелестік емес, ынтымақтастық. 1938 жылы Портер Нью-Англия музыка консерваториясының деканы (1938–1942) және содан кейін директоры (1942–1946) болды, ал 1946 жылы профессор ретінде Йельге оралып, 1965 жылға дейін сабақ берді. Портер сонымен қатар 1958 жылдан бастап өліміне дейін 1939 жылы Говард Хансон және Аарон Копландпен бірге құрған Америка музыка орталығының директорлар кеңесінің төрағасы болды. Ол Коннектикут штатының Бетани қаласында қайтыс болды. Ол «абсолюттік (белгіленген) формаларда» көптеген шығармалар жазды, соның ішінде тоғыз струнный квартет (1923–1953), бірнеше концерттер (оның ішінде клавесинге, виолаға және екі фортепианоға арналған, соңғысы 1954 жылы Музыка үшін Пулитцер сыйлығын алған) және екі симфония. Оның кейінгі музыкасы – тондық болғанымен – гармониялық тұрғыдан өткір және диссонансты. Оның шығармалары 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының өнер жарысындағы музыкалық іс-шараның бір бөлігі болды.

Born in New Haven, Connecticut, he went to Yale University where his teachers included Horatio Parker and David Stanley Smith. Porter received two awards while studying music at Yale: the Osborne Prize for Fugue, and the Steinert Prize for orchestral composition. He performed the winning composition, a violin concerto, at graduation. Porter earned two degrees at Yale, an A. B. from Yale College and a Mus. B from the music school. After graduation, he spent a year in Paris, studying at Schola Cantorum, then went to New York where he studied with Ernest Bloch and Vincent d'Indy. In 1923 Porter joined the faculty of the Cleveland Institute of Music where he was later appointed head of the Theory Department. He remained there until 1928 when he resigned to focus on composition. Returning to Paris on a Guggenheim Fellowship Porter began composing in earnest. During his 3 years in Paris, he composed Blues Lointains (1928), the Suite for Viola Alone (1930), his 3rd String Quartet (1930), 4th String Quartet (1931), his 2nd Violin Sonata (1929), and his Piano Sonata (1930). During the first trip, his daughter, Helen, was born. In 1931 Porter returned to the United States, first rejoining the faculty at the Cleveland Institute of Music, then teaching at Vassar, where he was appointed a professor in 1932. In 1954, Porter's 1953 Concerto Concertante, a concerto for two pianos and orchestra, was awarded the Pulitzer Prize for Music. Music historian Nicholas Tawa calls the piece, "affectively compelling, orchestrally luminous, and contrapuntally active"; cooperative rather than competitive. In 1938 later Porter became dean (1938–42) and then director (1942–46) of the New England Conservatory of Music, and in 1946 returned to Yale, as professor, to teach until 1965. Porter also served, from 1958 until his death, as chairman of the board of directors of the American Music Center, which he had founded with Howard Hanson and Aaron Copland in 1939. He died in Bethany, Connecticut. He wrote a substantial amount in the "absolute (established) forms", including nine string quartets (1923–1953), several concertos (including one for harpsichord, one for viola, and one for two pianos, the latter work receiving the 1954 Pulitzer Prize for Music), and two symphonies. His later music—while tonal—is harmonically acerbic and dissonant. His work was also part of the music event in the art competition at the 1936 Summer Olympics.