Кіріспе
Исламның сын-пікірлері, оның ішінде исламдық наным-сенімдер, практикалар мен ілімдер, көптеген түрлерге ие болуы мүмкін, соның ішінде академиялық сын-пикірлер, саяси сын-пикірлер, діни сын-пикірлер және жеке пікірлер. Исламды сынға алу оның қалыптасу кезеңдерінен бастап болды, христиандар, яһудилер және Ибн әл Рауанди сияқты кейбір бұрынғы мұсылмандардан жазылған алғашқы қарсылықтарымен. Мұнан кейін 11 қыркүйекте болған шабуылдан кейін мұсылман әлемінің өзі сынға ұшырады. Ислам пайғамбары Мұхаммедтің өміріне оның қоғамдық және жеке өмірінде сын айтылды. Исламның жазбаларының, Құран мен хадистердің шынайылығы мен моральдыққа қатысты мәселелер де сыншылар тарапынан талқыланады. Сонымен қатар, тарихи тәжірибелерге, мысалы құлдықты институт ретінде тануға, сондай-ақ жергілікті мәдениеттерге әсер ететін араб империализміне қатысты сын айтылды. Шафии ойлау мектебі әйелдерді жыныс мүшелерін кесуді қолдағаны үшін сынға ұшырады. Соңғы кездері исламның адам баласының шығу тегі, тағдыр, Құдайдың бар болуы және оның табиғаты туралы ілімдері философиялық және ғылыми тұрғыдан қарама-қайшылықтары бар деп сынға алынды. Басқа сын-пікірлер қазіргі заманғы мұсылман көпшілі елдері ішіндегі жеке адамдарға қатысты, соның ішінде ислам әлеміндегі адам құқықтарымен байланысты мәселелер, әсіресе ислам заңдарын қолданумен байланысты. 2017 жылы 13 мұсылман елінде еректен бас тарту немесе Құдайды қорлау үшін өлім жазасы қолданылды. Қазіргі уақытта көпмәдениеттілікті қабылдау кезінде мұсылман иммигранттарының қоныс аударушы елдерге қоныстану қабілетіне немесе ықыласына исламның қалай әсер етуі мүмкін екендігі туралы сын айтылып келеді.
Criticism of Islam, including of Islamic beliefs, practices, and doctrines, can take many forms, including academic critiques, political criticism, religious criticism, and personal opinions. Criticism of Islam has been present since its formative stages, with early disapprovals recorded from Christians, Jews, and some former Muslims like Ibn al Rawandi. Subsequently, the Muslim world itself faced criticism after the September 11 attacks. Criticism has been aimed at the life of Muhammad, the prophet of Islam, in both his public and personal lives. Issues relating to the authenticity and morality of the scriptures of Islam, both the Quran and the hadiths, are also discussed by critics. Criticisms have also been directed at historical practices, like the recognition of slavery as an institution as well as Arab imperialism impacting indigenous cultures. The Shafi'i school of thought has been criticized for its support for female genital mutilation. More recently, Islamic beliefs regarding human origins, predestination, God's existence, and God's nature have received criticism for their apparent philosophical and scientific inconsistencies. Other criticisms center on the treatment of individuals within modern Muslim majority countries, including issues related to human rights in the Islamic world, particularly in relation to the application of Islamic law. In 2017, 13 Muslim countries had the death penalty for apostasy or blasphemy. Amid the contemporary embrace of multiculturalism, there has been criticism regarding how Islam may affect the willingness or ability of Muslim immigrants to assimilate in host nations.
Тарихи негіздер
Исламның ең көне сақталған жазба сын-пікірлері христиандардың жазбаларында кездеседі. Ислам халифатының алғашқы доминионына кірген Дамаскілік Джон ислам мен араб тілдерін жақсы білген. Исламның басқа да елеулі ерте сыншыларына 9-ғасырдағы исламның ғалымы және сыншысы Әбу Иса әл-Варақ, исламды жоққа шығарып, жалпы дінді сынға алған 9-ғасырдағы атеист Ибн әл-Рауанди, 11-ғасырдағы араб ақыны және барлық діндерді сынға алған аль-Маарри, вегандық және нәрестеге қарсылық танытуымен танымал болған. Ислам әлемінде Ислам дінін сынға алған және оған күмәнданатын бірнеше елеулі адамдар болды, соның ішінде "көпшілікке кең тараған пессимизм" поэзиясымен танымал болған соқыр ақын әл-Маарри. Ол жалпы діндерді "жаман арамшөптер" деп атады және исламның шындыққа монополиясы жоқ деп сенді. 1280 жылы еврей философы Ибн Каммуна өзінің "Үш сенімнің қарастырылуы" атты кітабында исламды сынға алды. Орта ғасырларда христиан шіркеуінің басшылары исламды жалған тәңірлерге табыну немесе Шайтанның жалған діні деп танытты. XVIII-XIX ғасырларда Еуропадағы кейбір ғалымдар исламды батыс дінінен және иудаизм мен христиан діндерінен ерекшеленетін шығыс діні ретінде бейнелеу арқылы экзотикалық сипатқа ие етуге тырысты. Басқалары оны христиан дінін қосатын индоевропалық діндерден айырмашылығы "семит" діні деп жіктеді. Он тоғызыншы және жиырмасыншы ғасырлардағы көптеген академиктер исламды Мұхаммедтікі деп атады, бұл оларға Мұхаммедтің іс-әрекеттерін сынға алып, исламды сынға алуға мүмкіндік берді. Мұндай сын Исламды тек христиандықтың туындысы ретінде көрсетті, ал Исламның өзі Мәсіхтің кемелділігі туралы христиандық идеяға қарама-қайшы, Ыбырайымдық монотеизмдердің мұрагері ретінде емес. Ал қазіргі кезде көптеген ғалымдар исламды иудаизм мен христиан діндеріне қатысты Ыбырайым діні ретінде зерттейді. Бұл Еуропадағы ағартушылық кезеңдегі жалпы көзқараспен сәйкес келеді, ол кезде Осман империясының синонимі болған ислам қанды, аяусыз және төзімсіз дін ретінде. Жақында 2006 жылы папа Бенедикт XVI-ның ашық түрде келтірген Мануэль II-нің осындай сөзі мұсылман қайраткерлерінің жағымсыз реакциясын тудырды. Олар бұл сөздерді исламды қорлайтын қате сипаттау деп қарады. Осы тұрғыда, Үндістанның әлеуметтік реформаторы Пандит Лех Рам ислам зорлық-зомбылық пен байлыққа деген құмарлық арқылы өсті деп ойлады, ал Нигерияның жазушысы Воле Сойенка исламды негізінен зорлық-зомбылық пен күшпен таралатын "жалған сенім" деп санайды. Бұл "жаудың семсермен басып алуы" тезисіне кейбір тарихшылар қарсылық білдіреді, олар исламның трансөңірлік дамуын көп қырлы және күрделі құбылыс деп санайды. Олар исламды рухани емес, материалдық дін ретінде сынға алды, өйткені оның жұмақтың сезімдік сипаттамалары, тіпті мұндай сипаттамалар ертедегі христиандықта болған болса да, екінші ғасырдағы епископ Иренаидің жазбаларында көрінеді. Киелі кітапта да осындай ойлар айтылған, мысалы, Матай кітабында шарап ішу. Алайда кейін католик теологы Августиннің ілімдері осы өмірде де, одан кейінгі өмірде де тәндік ләззаттан бас тартуға түрткі болды. Христиандық апологеті Г. К. Честертон исламды христиандықтың ересі немесе пародиясы деп сынға алды. Дэвид Хьюм, натуралист және скептик, монотеистік діндерді көптілікке қарағанда "салауатты ақылға ыңғайлы" деп қарастырды, бірақ исламды христиандыққа қарағанда "жансыз" деп тапты. Антиохиялық грек православ епискобы Пауыл Мұхаммедті пайғамбар ретінде қабылдады, бірақ оның миссиясын әмбебап деп санамады және христиан заңын ислам заңына қарағанда жоғары деп санады. Дамаскілік Иоанн өзінің "Даналық қайнар көзі" атты кітабында Мұхаммедті ариандық монах ықпал еткен деп айтады. Сондай-ақ, ол исламның ілімдерін Киелі кітаптан алынған үйлесімсіз діндер деп қарастырды. Философ Абдалла ибн әл-Мукаффаға қатысты апологетикалық жазбалар манихейшілікті исламға қарсы қорғап қана қоймай, сонымен қатар исламның Құдай туралы түсінігін де сынға алды. Ол Құранның құдайлығын әділетсіз, қатыгез, ақылсыз және зұлым жын ретінде қарастырды. Яһуди философы Ибн Каммуна шариғат әділдік қағидаларымен үйлеспейтінін және Мұхаммедтің кемелді адам екендігі туралы түсінікті әлсірететінін түсіндірді: "Мұхаммедтің кемелділікке жеткеніне және басқаларды кемелділікке жеткізе алатынына дәлел жоқ, бұл мәлімделгендей". Өзінің "Батыстың көзқарасы бойынша ислам" атты эссесінде мәдениет сыншысы Эдвард Саид батыстың исламға деген көзқарасы әртүр�...
Құранның сын-пікірлері
Мұхаммедтің өмірінде Құран негізінен ауызша сақталған, ал кейбір деректерге сәйкес, бүкіл Құранның қазіргі түрінде жазу жинағы шамамен 150 жылдан 300 жылға дейін өтті. Басқалары Құранның 632 жылы Мұхаммедтің өлімінен кейін жинақталып, Осман халифатының соңында қасиетті деп танылғанын айтады. Құранның кемелділігі мен оның көшірілуі мүмкін емес деген пікір сыншылар тарапынан күмән тудырады. Олардың бір сын ескертпесі - Құранда Құдай туралы сөйлемдер кейде Құдай сөйлеген сөйлемдермен тікелей жалғасады. 10 ғасырда пайда болған бір аңыз бойынша Мұхаммедті яһуди мұғалімі үйреткен және оған ықпал еткен. Христиандық теолог Филип Шафф Құранды поэтикалық сұлулығы, діни құлшынысы және дана кеңесі үшін мақтағанмен, мұны "абсурдтар, өркөкірек, мағынасыз бейнелер және төмен сезімталдық" араласқан деп санайды. Ирандық журналист Али Дашти Құранды сынға алып, "бұл сөзді белгілі бір тармақтарда Құдай айтқан болуы мүмкін емес" деп айтты. Сол сияқты, зайырлы автор Ибн Варак "Аллаға дұға түрінде ашық айтылған" сүресі ретінде әл-Фатиха сүресін келтіреді. Құранның кейбір құдайлық ережелері де қарама-қайшы, бірақ бұл Құранның өзімен түсіндіріледі, "Алла қалағанын жояды / немесе бекітеді". Бұл әңгіменің жалған екендігіне дәлел Мұхаммедтің жалған тәңірлерге табынушылыққа қарсы күресі пайғамбарлық мансабының негізгі миссиясы болғандығы. Егер ол жалған тәңірлерді мақтаған болса, онда оның бұрынғы жаулары - Меккедегі жалған тәңірлерге табынатын жоғарғы таптың қолдауына ие болған болса, ол сенімділігін және ізбасарларын жоғалтып алмақ еді. Орта ғасырдағы айтыс-тартыстың бірі "Апология Аль Кинди" Құрандағы оқиғаларды "барлығы бір-бірімен араласып кеткен" деп сипаттайды және мұны "онда әртүрлі қолдар жұмыс істегенінің дәлелі" деп санайды.
Бұрыннан бар көздер
Сыншылар Құдайдың аян беруі туралы дәстүрлі аңыздарға қарсы пікір білдіру үшін әртүрлі бұрыннан бар көздерге назар аударады. Кейбір ғалымдар Құранның үштен бір бөлігі христиан дінінің мұсылмандыққа дейінгі дәуірінен бастау алғанын есептейді. Киелі кітаптан басқа, Құран бірнеше Апокрифтік және аңыздық деректерге сүйенеді, мысалы, Яковтың протоевангелиі, Псевдо Матфейдің Ізгі хабары, бірнеше әңгіме еврей Мидраш Танхума аңыздарына сүйенеді, мысалы, Құранның 5:31-дегі Қабылдың Абылдың денесін көмуді үйренгені туралы әңгіме. Норман Гейслер Құранның бұрыннан бар болған деректерге тәуелділігі - бұл тек адамның пайда болуының бір дәлелі деп санайды. Ричард Карриер исламға дейінгі христиандық деректерге сүйенуді исламның Тораны ұстайтын христиандық сектадан шыққандығы туралы дәлел ретінде қарастырады.
Хадисті сынға алу
Хадис (Мұхаммедтің сүннеті (сөздері мен іс-әрекеттері) туралы мұсылман дәстүрлері) айналасында сыбайлас жемқорлықтың үш негізгі көзі бар деп айтылды: саяси қақтығыстар, діни алалаушылық және түпнұсқадағы сөздерді сөзбе-сөз аударудың орнына негізгі мағынаны аудару тілегі. Хадис-тың мұсылман сыншылары, Құраншылар, хадистің билігін теологиялық негізде бас тартып, Құранның өзіндегі аяттарға назар аудара отырып: "Біз кітаптан ештеңе қалдырмадық", - деп, барлық қажетті нұсқауларды Хадиске сілтеме жасамай Құраннан табуға болады деп мәлімдейді. Олар хадистерге ерудің нәтижесінде адамдар Алланың Мұхаммедке (с.ғ.с.) берген аянның түпкі мақсатынан, яғни тек Құранға ғана құлақ асудан, ауытқып кетті деп айтады. Гулам Ахмет Первез осы сыншылардың бірі болды және оны мыңдаған православие дінбасылары "кафир" деп айыптады, ол сенбейтін адам. Ол өзінің "Мақам е хадис" атты еңбегінде Құранның іліміне қайшы келетін кез келген хадисті Пайғамбардың хадисі деп есептеді. Қасым Ахмад өзінің "Хадис: қайта бағалау" деген еңбегінде "хадис - діни ағымға, ғылымға, ақылға және әйелдерге қарсы" деген пікір айтты. Джон Эспозитоның айтуынша, "Қазіргі Батыс ғалымдары хадистің тарихилығы мен шынайылығына күмән келтірді", Жүсіп Шахт "722 жылға дейінгі заңды дәстүрлердің дәлелін таппады", одан Шахт "Пайғамбардың сүннеті Пайғамбардың сөзі мен ісі емес, бірақ кейіннен шыққан апокрифтік материал" деп қорытындылады. Алайда, Вильфред Маделунг сияқты басқа ғалымдар "соңғы фантастика ретінде жалпы бас тарту негізсіз" деп дәлелдеді. Православ мұсылмандары жалған хадистердің бар екенін жоққа шығармайды, бірақ ғалымдардың еңбегі арқылы бұл жалған хадистер негізінен жойылған деп санайды.
thousand orthodox clerics as a 'kafir', a non believer. In his work Maqam e Hadith he considered any hadith that goes against the teachings of Quran to have been falsely attributed to the Prophet. Kassim Ahmad in his "Hadith: A Re evaluation" suggested that "the hadith are sectarian, anti science, anti reason and anti women." According to John Esposito "Modern Western scholarship has seriously questioned the historicity and authenticity of the hadith", and that Joseph Schacht "found no evidence of legal traditions before 722," from which Schacht concluded that "the Sunna of the Prophet is not the words and deeds of the Prophet, but apocryphal material" dating from later. Other scholars, however, such as Wilferd Madelung, have argued that "wholesale rejection as late fiction is unjustified". Orthodox Muslims do not deny the existence of false hadith, but believe that through the scholars' work, these false hadith have been largely eliminated.
Екіншілік дәлелдемелердің болмауы
Исламның дәстүрлі көзқарасы сондай-ақ осы көзқараспен сәйкес келетін дәлелдердің жетіспеушілігі, мысалы археологиялық дәлелдердің жетіспеушілігі және мұсылман емес әдеби көздермен сәйкессіздіктер үшін сынға алынды. 1970 жылдары "скептикалық ғалымдардың толқыны" деп сипатталған исламдық зерттеулердегі көп даналыққа қарсы шықты. Олар исламның тарихи дәстүрі беріліп жатқанда қатты бұзылып кеткен деп дәлелдеді. Олар исламның ертедегі тарихын монеталар, жазулар және исламдық емес көздер сияқты басқа, мүмкін сенімдірек көздерден түзетуге немесе қайта құруға тырысты. Бұл топтың ең үлкені Джон Вэнсбро болды. Мұхаммедті өлтіруді жоспарлап отырғаны белгілі болды. Мұхаммед өз ізбасарларын Қағбаны өлтіруге шақырды, Мұндай сынға исламшы Уильям М. Уотт қарсылық білдірді, ол моральдық салыстырмалылық негізінде Мұхаммедті біздің емес, өз заманы мен географиясының стандарттары мен нормалары бойынша бағалау керек деп айтады. Шотландиялық философ Дэвид Юм Құранды "адамгершілікке деген дұрыс сезімдері жоқ" "өзін пайғамбармын" деп санайтын "абсурдтық шығарма" деп сипаттады. Он төртінші ғасырдағы итальян ақыны Данте Алигиеридің "Илаһи комедия" эпопеясында Мұхаммедті, оның інісі және күйеу баласы Әли ибн Әби Талибпен бірге тозақтың сегізінші шеңберінде бейнелеген жамандау бейнелері бар. Данте исламды тұтастай кінәламайды, бірақ Мұхаммедті христиан дінінен кейін басқа дін құрғандығы үшін шикістікпен айыптайды. Христиан дінбасы Беданың айтуынша, Мұхаммед пайғамбар Жаратылыс кітабының 16:12-аятында "барлығының қолы оған қарсы, барлығының қолы оған қарсы" деп алдын ала айтылған.
Исламдық этика
Католик энциклопедиясына сәйкес, исламның этикасында таңғаларлық және растайтын көп нәрсе бар, бірақ оның түпнұсқалығы немесе жоғарылығы жоққа шығарылады. Сыншылар Құранның 4:34 аятында мұсылман еркектеріне әйелдерін ұрып-соғу арқылы тәрбиелеуге рұқсат етіледі деп мәлімдеді. Алайда ислам хадистерінен және Ибн Катир сияқты ғалымдардан алынған дәлелдер бар, бұл ер адам әйеліне "сақтау" үшін тек қана бұтақ немесе жапырақ пайдалана алатынын және бұл әйелін ауыртып немесе жарақаттауға емес, олардың ренжігенін көрсетуге рұқсат етілмейді. Сонымен қатар, Құранның аудармалары арасында араздық пайда болды, түпнұсқа араб тіліндегі "wadribuhunna" термині "олардан алыста", "сабап", "жеңіл соққы" және "бөлек" деп аударылады. Submission атты фильмде Құранның осы және осыған ұқсас аяттары қорланған мұсылман әйелдерінің денелеріне боялып көрсетілген. Кейбір сыншылар Құранның басқа діндердің адамдарына қарсы жеккөрушілікке шақырып, шабуыл жасағаны үшін басқа діндердің жазбаларымен үйлеспейтінін айтады. Сэм Харис Құранның кейбір аяттарын: "Аллаға және ақырғы күнге сенбейтіндер, Алла мен Оның Елшісінің тыйым салғандарын тыйым салмағандар, әрі Кітап берілгендерден болған шындық дінін қабылдамағандар - олар өздері мойынсұнбағандықтан, қолмен джизья бергенге дейін олармен соғысыңдар. " ((Құран 9:29) Алайда, ислам хадистері мен д-р Закир Наик сияқты ғалымдар соғысқа және "сенуші еместерге" және кейбір жағдайларда немесе оқиғаларда, мысалы соғыс уақытында мәсіхшілерге сенбеуге қатысты. Джизия - мұсылман еместер мұсылман билеушісіне төлейтін "қорғану" салығы, мұсылман еместерді әскери қызметтен босату және мұсылман мемлекеті бойынша кейбір қоғамдық автономиямен мұсылман емес сенімге ие болуына рұқсат беру. Харис мұсылман экстремизмі тек Құранды сөзбе-сөз қабылдаудың салдары деп айтады және орташа исламның мүмкін екеніне күмәнмен қарайды. Макс И. Димонт Құранда сипатталған хурилер "еркек ләззатына" арналады деп түсіндіреді. Пакистандық ислам ғалымы Маулана Умар Ахмет Усманидің айтуынша, "Хур" немесе "Хурун" еркек түріндегі "ахваро" және әйел түріндегі "хаурао" сөздерінің көпшесі болып табылады, бұл таза еркектер мен таза әйелдерді білдіреді. Оның айтуынша, "хурун" сөзі ақ түс дегенді білдіреді. Генри Мартиннің айтуынша, Хурилер ұғымы Мұхаммед пайғамбардың ізбасарларын қанағаттандыру үшін таңдалған.
Ислам және зорлық-зомбылық
Соңғы жылдары соғыс пен бейбітшілік мәселелеріне қатысты Құранның ілімі қызу талқылану тақырыбына айналды. Бір жағынан, кейбір сыншылар Құранның кейбір аяттары Мұхаммедтің өмірінде де, одан кейін де жалпы алғанда имансыздарға қарсы әскери іс-қимылға рұқсат береді деп мәлімдейді. Сондай-ақ, "Діндеріңнің атынан өздеріңе қарсы соғысқандармен күресіңдер". Бернард Льюис пен Дэвид Кук оны әскери мағынада (рухани мағынада емес) қабылдайды. Сонымен қатар Фаузи Абдельмалек пен Денис Прагер исламның зорлық-зомбылық емес, бейбітшілік діні екендігіне қарсы пікір білдіреді. Дін туралы ғалым Джон Р.Ньюман исламды "Дінге мүлдем қарсы" және "Буддизмге қарама-қарсы" деп сипаттады. Лоренс Райт уахабит әдебиетінің саудиялық мектептердегі рөлі мұсылман еместерге күдікпен қарауға және жек көруге ықпал еткенін, оларды сенбейтіндер немесе имансыздар деп санағанын және "уахабизммен келіспейтін кез келген адам - бұл имансыз немесе девиант, ол өкініп немесе өлтірілуі керек" деп дәлелдеді. Ал мұсылман ғалымдарының көпшілігі Құранның осы аяттары мәнмәтіннен тыс түсіндіріледі деп айтады. Олар аяттарды мәнмәтіннен оқығанда, Құранның шабуылға тыйым салғандығы және тек өзін-өзі қорғау үшін күресуге рұқсат еткендігі анық көрінеді деп айтады. Чарльз Мэтьюз бейбітшілік аяттарын "егер басқалар бейбітшілік қаласа, оларды мұсылман болмаса да бейбітшілік деп қабылдауға болады" деп сипаттайды. Мысалы, Матвейс екінші сүреден келтіреді, онда діндарларға соғыста шексіз шектерді бұзбауға бұйрық берілген: "Сендерге қарсы соғысқандармен Құдайдың жолында күресіңдер, бірақ шексіз шекті [агрессияда] шекті шекті бұзбаңдар, өйткені Құдай шексіз шектілерді сүймейді" (2:190). Шығыс зерттеушісі Дэвид Марголиут Хайбар шайқасын "Исламның бүкіл әлемге қауіп төндірген кезеңі" деп сипаттады. Бұл шайқаста мұсылмандар яһудилердің басын шауып өлтірген. Марголиут Хайбардағы яһудилер Мұхаммедке немесе оның ізбасарларына зиян келтірмейтін ештеңе істемегенін айтады және шабуылды тонау құмарлығына жатқызады. Екінші жағынан, Монтгомери Уотт яһудилердің интригалары мен өздерінің байлығын Мұхаммедке қарсы тайпаларды қоздыру үшін пайдалануы оған шабуылдаудан басқа жол қалдырмады деп санайды. Валььери мен Шибли Нумани шабуылдың бір себебі - Хайбардағы яһудилер Қазан шайқасында мұсылмандарға шабуыл жасаған Конфедерация жасақтарына жауапты болды деп келіседі. 11 қыркүйекте болған шабуылдар көптеген мұсылман еместердің исламды зорлық-зомбылық діні деп айыптауына әкелді. Еуропалық көзқарас бойынша исламның құдайлық билігі жоқ және ол семсерді көкке апаратын жол деп қарастырды. ХХ ғасырдағы Үндістанның тәуелсіздік қозғалысының жетекшісі Махатма Гандидің айтуынша, Құранда зорлық-зомбылықсыз өмір сүру басым, бірақ 13 ғасырлық империалистік экспансия мұсылмандарды жауынгерлік ұйымға айналдырды. Өздерін мұсылман деп атаған басқа да ұйымдар жақында пайда болды, олардың кейбіреулері джихадистік және экстремистік исламистік топтармен байланысты. Бүкіл мұсылман қауымымен салыстырғанда, бұл топтар аз халықты құрайды. Алайда олар басқа мұсылман топтарына қарағанда үкіметтер, халықаралық ұйымдар мен халықаралық БАҚ-тан көбірек көңіл бөледі. Бұл олардың исламның ішкі және сыртқы жаулары деп саналатын адамдарға қарсы күрес жүргізу мақсатындағы іс-қимылдарға қатысуы нәтижесінде болды. Бұрынғы мұсылман Ибн Варак Құранның гомосексуализмді айыптауын іс жүзінде жиі елемейтінін және ислам елдері гомосексуализмге христиан елдеріне қарағанда әлдеқайда көп төзімділік танытқандығын айтады.
Montgomery Watt on the other hand, believes Jews' intriguing and use of their wealth to incite tribes against Muhammad left him no choice but to attack. Vaglieri and Shibli Numani concur that one reason for attack was that the Jews of Khaybar were responsible for the Confederates that attacked Muslims during the Battle of the Trench. The September 11 attacks have resulted in many non Muslims' indictment of Islam as a violent religion. In the European view, Islam lacked divine authority and regarded the sword as the route to heaven. According to Mahatma Gandhi, the leader of the 20th century Indian independence movement, although non violence is dominant in the Qur'an, thirteen hundred years of imperialist expansion have made Muslims a militant body. Other self described Muslim organisations have emerged more recently, and some of them have been associated with jihadist and extreme Islamist groups. Compared to the entire Muslim community, these groups are sparsely populated. They have, however, received more attention from governments, international organisations, and the international media than other Muslim groups. This is as a result of their participation in actions intended to combat alleged enemies of Islam both at home and abroad. The ex Muslim Ibn Warraq states that the Quran's condemnation of homosexuality has frequently been ignored in practice, and that Islamic countries were much more tolerant of homosexuality than Christian ones until fairly recently.
Қысқа мерзімді неке
ДИН - шиит исламдағы қысқа мерзімді келісім-шарт. Некеге тұрудың бұл түрі некеге тұрған кезде белгіленеді, содан кейін оның мерзімі аяқталғаннан кейін автоматты түрде бұзылады. Осы себепті, нике муттаны діни жапсырма және жезөкшелікті заңдастыру ретінде кеңінен сынға алды. Шииттер мен сунниттер Муттаның ерте заманда заңды болғандығымен келіседі, бірақ сунниттер оны жойды деп санайды. Алайда, қазіргі уақытта мутта - Джафари заң ғылымының ерекшеліктерінің бірі. Сүннилер Мұхаммед пайғамбардың бірнеше түрлі ірі оқиғаларда некелердің бұл түрін жойғанын айтады, Бұхари 059.527 Көптеген сүннилер Омар пайғамбардың Мұхаммед пайғамбардың тұсында орнатылған тыйымды ғана орындағанын айтады. Шииттер нике муттаның жезөкшеліктің жасырын жері екендігі туралы сынға қарсы шығып, уақытша некелердің бірегей заңды табиғаты идеологиялық жағынан муттаны жезөкшеліктен ерекшелендіреді деп айтады. Уақытша некеден туған балалар заңды болып саналады және тұрақты некеден туған бауырларымен заң бойынша тең мәртебеге ие болады және екі ата-анадан да мұра алады. Әйелдер баланың заңды әкесі анықталуы үшін, ерлі-зайыптысыз өмір сүру мерзіміне (идда) бағынуы керек, ал әйел бір уақытта тек бір адаммен ғана некеде бола алады, ол уақытша немесе тұрақты болсын. Кейбір шиит ғалымдары муттаны қоғамнан жезөкшелікті жоюдың құралы ретінде қарастырады.
Мұхаммедтің әйелі Айшаның жасы
Сүнни хадистерінің деректеріне сәйкес, Айша Мұхаммедке тұрмысқа шыққанда алты немесе жеті жаста, ал некеге тұрған кезде тоғыз жаста болған. Мұсылман тарихшысы әл-Табари Айшаның он жаста болғанын айтады. Мұсылман жазушысы Мұхаммед Әлидің айтуынша, Мишкат әл-Масабих, Валиуддин Мұхаммед ибн Абдулла әл-Хатип жинаған хадистің жаңа түсіндірмесі Айшаның он тоғыз жаста болғанын көрсетеді. Сол сияқты, оның қарындасы Асмамен жас айырмашылығы туралы хадистің негізінде кейбіреулер Айшаның некеге тұрғанында он сегіз немесе он тоғыз жаста болғанын болжаған. Қалай болғанда да, Мұхаммедтің Айшамен некелесуін замандастары дұрыс емес деп санамаған шығар, өйткені бадуиндер арасында жасы үлкен ер адам мен жас қыздың арасындағы мұндай некелер кең тараған. Әсіресе, салыстырмалы діндер туралы жазушы Карен Армстронг былай деп жазады: "Мұхаммедтің Айшамен некелесуінде ешқандай орынсыздық болған жоқ. Бұл кезде одақ орнату үшін жасырын некелер жиі ересектер мен жасы жасы жасы Аишадан кішілерге жасалатын".
Ислам және көпмәдениеттілік
Мұсылманның Батыс елдеріне көшіп келуі кейбір сыншылардың исламды зайырлы Батыс қоғамымен үйлесімсіз деп атауына себеп болды. Бұл сынға, бір жағынан, жаңа философтардың мұрасымен тығыз байланысты, көпмәдениетке қарсы ұстаным әсер етті. Соңғы сыншылардың қатарына Паскаль Брукнер мен Пол Клитур жатады. Татар теңгрістері исламды жат мәдениетке бағынуға мәжбүрлеген семит діні деп айыптайды. Сонымен қатар, ислам семит тарихын бүкіл адамзат тарихы ретінде атап көрсеткенмен, басқа мәдениеттер мен рухани компоненттерді елемейтіндіктен, исламның халықаралық тәсілі қауіп ретінде көрінеді. Түрік Республикасының негізін қалаушы Мұстафа Кемал Ататүрк исламды түрік ұлтының ұлттық байланысын әлсіреткен, ұлттық ынтасын басаңдаған арабтардың діні деп сипаттады. ХХ ғасырдың басында еуропалықтардың арасында ислам діні арабтардың "артта қалуының" негізгі себебі деп саналған. Олар исламды ассимиляцияға кедергі ретінде қарастырды, бұл пікірді колониялық француз Алжирінің өкілі Андре Сервье білдірді. Виктория дәуірінің шұғыл зерттеушісі сэр Уильям Мьюр исламды сынға алды, ол исламның икемсіз табиғаты деп есептеген, ол оны мұсылман елдерінің прогресін басуы мен әлеуметтік дамуына кедергі келтіруге жауапты деп есептеген. Жоселин Чезари Еуропадағы мұсылмандарға қарсы дискриминацияны зерттегенде, исламға қарсы сезімді басқа дискриминациялардан ажырату қиын болуы мүмкін деп тапты, өйткені мұсылмандар негізінен иммигрант ортасынан шыққан және көптеген Батыс Еуропа елдеріндегі иммигранттардың ең үлкен тобы, ксенофобия исламофобиямен жапсырылады, ал адамда біреу, екіншісі немесе екеуі де болуы мүмкін.
Цитаталар
Саид, Әбу Хайян, Ориентализм., Тарихты өлтіру - құлақтандырылатын және шындыққа айналған фактілер. (2023 жылғы 20 қазан). SSRN сайтынан алуға болады: https://ssrn. com/abstract=4608350 немесе http://dx. емізу. Орг/10.2139/ssrn.4608350