Ганнибал Гарланд: Американ жазушысы мен өмірінің шежіресі

Кіріспе

Американдық жазушы, георгист және психикалық зерттеуші Ханнибал Гэмлин Гарланд (14 қыркүйек 1860 – 4 наурыз 1940) – американдық романист, ақын, эссеші, әңгімелер жазушы, георгист және психикалық зерттеуші. Ол ең көп танымал еңбектері Орта Батыстағы еңбекқор шаруалар туралы туындыларымен байланысты.

Өмірбаян

Ханнибал Гэмлин Гарланд 1860 жылдың 14 қыркүйегінде Висконсин штатының Батыс Салем қаласына жақын жердегі фермада дүниеге келді. Ол Мэн штатының Ричард Гарланд пен Шарлотта Изабелла МакКлинтоктың төрт баласының екіншісі болды. Балаға Авраам Линкольннің вице-президенті болған Ханнибал Хамлиннің құрметіне осы ат қойылды. Жастық шағында ол Орта Батыстағы әртүрлі фермаларда өмір сүрді, бірақ 1884 жылы жазушылық жолын қуу үшін Бостонға көшті. Ол Бостон қоғамдық кітапханасында талмай оқыды. Сол жерде ол Генри Джорджтың идеяларына, әсіресе оның Бір ғана салық қозғалысына қызығушылық танытты. Джорджтың идеялары оның көптеген шығармаларына ықпал етті, мысалы, «Негізгі жолдар» (1891), «Шалғындық халық» (1892) және «Джейсон Эдвардс» (1892) романы. «Негізгі жолдар» – оның алғашқы үлкен жетістігі болды. Бұл фермадағы өмірінен шабыттанған әңгімелер жинағы еді. 1898 жылы ол Улисс С. Гранттың өмірбаянын кітап түрінде жарияламас бұрын МакКлюр журналында бөлім-бөліммен жариялады. Сол жылы Гарланд Клондайк алтын асығын көру үшін Юконға сапар шекті, бұл «Алтын іздеушілердің жолы» (1899) туындыруға себеп болды. Ол Айова штатының Осадж және Сент-Ансгар қалалары арасындағы фермада ұзақ уақыт өмір сүрді. Оның көптеген жазбалары осы өмір кезеңіне негізделген. 1893 жылы Хамлин Чикагоға көшіп, Вудлон ауданындағы 6427 Оңтүстік Гринвуд даңғылында тұрды. Ол «Чикаго әдеби қозғалысының маңызды тұлғасы» және «Чикагоның ең маңызды авторларының бірі» саналады. Иллинойста Гарланд мүсінші Лорадо Тафттың қарындасы Зулиме Тафтқа үйленді және мұғалім және лектор ретінде жұмыс істеді. Көлемді жазушы Гарланд романдар, әңгімелер мен эсселерді жариялауды жалғастырды. 1917 жылы ол «Орталық шекараның ұлы» атты автобиографиясын жариялады. Кітаптың сәттілігі «Орталық шекараның қызы» атты жалғасын тудырды, ол үшін Гарланд 1922 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Тағы екі томнан кейін Гарланд күнделігіне негізделген екінші естеліктер сериясын жазды. Гарланд өмірінде кең танылды және әдеби ортада көптеген достары болды. 1918 жылы ол Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болды. Гарланд 1940 жылдың 4 наурызында Голливудтағы үйінде 79 жасында қайтыс болды. Үш күннен кейін оның Глендейлдегі (Калифорния штаты) үйінің жанында қоштасу рәсімі өтті. Оның күлі 14 наурызда Висконсин штатының Батыс Салем қаласындағы Нешонок зиратына жерленді; оның «The Cry of the Age» өлеңін пастор Джон Б. Фриц оқыды. Батыс Салемдегі Хамлин Гарланд үйі 1971 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде жарияланды.

Hannibal Hamlin Garland was born on a farm near West Salem, Wisconsin, on September 14, 1860, the second of four children of Richard Garland of Maine and Charlotte Isabelle McClintock. The boy was named after Hannibal Hamlin, the vice president under Abraham Lincoln. He lived on various Midwestern farms throughout his young life, but settled in Boston, Massachusetts, in 1884 to pursue a career in writing. He read diligently in the Boston Public Library. There he became enamored with the ideas of Henry George, and his Single Tax Movement. George's ideas came to influence a number of his works, such as Main Travelled Roads (1891), Prairie Folks (1892), and his novel Jason Edwards (1892). Main Travelled Roads was his first major success. It was a collection of short stories inspired by his days on the farm. He serialized a biography of Ulysses S. Grant in McClure's Magazine before publishing it as a book in 1898. The same year, Garland traveled to the Yukon to witness the Klondike Gold Rush, which inspired The Trail of the Gold Seekers (1899). He lived on a farm between Osage, and St. Ansgar, Iowa for quite some time. Many of his writings are based on this era of his life. In 1893, Hamlin moved to Chicago, where he lived at 6427 South Greenwood Avenue in the Woodlawn neighborhood. He is considered "a significant figure in the Chicago Literary Movement" and "one of Chicago's most important authors". In Illinois, Garland married Zulime Taft, the sister of sculptor Lorado Taft, and began working as a teacher and a lecturer. A prolific writer, Garland continued to publish novels, short fiction, and essays. In 1917, he published his autobiography, A Son of the Middle Border. The book's success prompted a sequel, A Daughter of the Middle Border, for which Garland won the 1922 Pulitzer Prize for Biography. After two more volumes, Garland began a second series of memoirs based on his diary. Garland became quite well known during his lifetime and had many friends in literary circles. He was made a member of the American Academy of Arts and Letters in 1918.</blockquote>

Garland died at age 79, at his home in Hollywood on March 4, 1940. A memorial service was held three days later near his home in Glendale, California. His ashes were buried in Neshonoc Cemetery in West Salem, Wisconsin, on March 14; his poem "The Cry of the Age" was read by Reverend John B. Fritz. The Hamlin Garland House in West Salem was designated as a National Historic Landmark in 1971.