Герман Мелвилл: Американдық жазушы және ақын

Герман Мелвилл (1819-1891) – американдық жазушы, «Моби Дик» романының авторы. Биографиясы, шығармалары және әдебиеттегі орны туралы ақпарат.

45 мин оқу

100%

Дереккөз: Herman Melville — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық жазушы және ақын (1819–1891)

Герман Мелвилл (туған Melvill; 1 тамыз 1819 – 28 қыркүйек 1891) – американдық романист, әңгімеші және Американдық Ренессанс дәуірінің ақыны. Оның ең белгілі туындылары: «Моби Дик» (1851); «Тайпи» (1846) – Полинезиядағы өміріне арналған романтикалық әңгіме; және «Билли Бадд, теңізші» – өлімінен кейін жарық көрген повесть. Мелвилл қайтыс болған кезде көпшілікке онша таныс болмаған, бірақ 1919 жылы туғанына 100 жыл толуы Мелвиллді қайта жаңғыртудың бастауы болды. «Моби Дик» ақырында американдық романдардың қатарындағы ұлы туындылардың бірі саналды. Мелвилл Нью-Йорк қаласында дүниеге келді, ол 1832 жылы қайтыс болған белгілі саудагердің үшінші баласы еді. 1839 жылы ол сауда кемесінде, содан кейін «Акушнет» кит аулау кемесінде теңізге шықты, бірақ Маркиза аралдарында кемеден секіріп кетті. Оның алғашқы кітабы «Тайпи» және оның жалғасы «Омоо» (1847) – арал халқымен кездесулеріне негізделген саяхаттық оқиғалар. Олардың табысы оған Бостон судьясы Лемуэль Шоудың қызы Элизабет Шоуға үйленуге мүмкіндік берді. «Марди» (1849) – романтикалық оқиға және оның өзінің тәжірибесіне негізделмеген алғашқы кітабы жақсы қабылданбады. «Redburn» (1849) және «White Jacket» (1850) – екі әңгіме де теңізде жақсы отбасыдан шыққан жас жігіт ретінде өмір сүрген кезіне негізделген, жақсы пікірлер алды, бірақ отбасын күтіп бағуға жеткілікті сатылмады. Мелвиллдің әдебиетке деген құштарлығы «Моби Дик» (1851) романында көрінді, оны жазуға шамамен бір жарым жыл кетті, бірақ ол оқырман таба алмады, ал сыншылар оның психологиялық романы «Пьер: немесе, Екіұштылықтар» (1852) романына сын айтты. 1853 жылдан 1856 жылға дейін Мелвилл журналдарда «Бенито Серено» және «Бартлби, кеңсе қызметкері» сияқты қысқа әңгімелер жариялады. 1857 жылы ол Англияға сапар шекті, Таяу Шығысты аралады және өзінің соңғы прозалық туындысы «Сенімді адам» (1857) кітабын жариялады. 1863 жылы ол Нью-Йоркке көшіп, кейін АҚШ кеден инспекторы лауазымына орналасты. Сол кезде Мелвилл өзінің шығармашылық күшін поэзияға жұмсады. «Соғыстың шайқас фрагменттері мен көріністері» (1866) – Америка Азамат соғысының моральдық мәселелеріне арналған поэтикалық толғаулар. 1867 жылы оның үлкен ұлы Малкольм үйде өзін-өзі атқаннан қайтыс болды. Мелвиллдің метафизикалық эпосы «Кларль: Қасиетті жердегі өлең және қажылық» 1876 жылы жарық көрді. 1886 жылы оның екінші ұлы Стэнвикс туберкулезден қайтыс болды, Мелвилл зейнеткерлікке шықты. Өмірінің соңғы жылдары ол жеке баспадан екі өлең жинағын шығарды, ал бір томын жарияламады. «Билли Бадд» повесі оның өлімінен кейін аяқталмаған, бірақ 1924 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Мелвилл 1891 жылы жүрек-қан тамырлары ауруынан қайтыс болды.

Herman Melville (born Melvill; August 1, 1819 – September 28, 1891) was an American novelist, short story writer, and poet of the American Renaissance period. Among his best known works are Moby Dick (1851); Typee (1846), a romanticized account of his experiences in Polynesia; and Billy Budd, Sailor, a posthumously published novella. At the time of his death, Melville was no longer well known to the public, but the 1919 centennial of his birth was the starting point of a Melville revival. Moby Dick eventually would be considered one of the great American novels. Melville was born in New York City, the third child of a prosperous merchant whose death in 1832 left the family in dire financial straits. He took to sea in 1839 as a common sailor on a merchant ship and then on the whaler Acushnet, but he jumped ship in the Marquesas Islands. Typee, his first book, and its sequel, Omoo (1847), were travel adventures based on his encounters with the peoples of the islands. Their success gave him the financial security to marry Elizabeth Shaw, the daughter of the Boston jurist Lemuel Shaw. Mardi (1849), a romance adventure and his first book not based on his own experience, was not well received. Redburn (1849) and White Jacket (1850), both tales based on his experience as a well born young man at sea, were given respectable reviews, but did not sell well enough to support his expanding family. Melville's growing literary ambition showed in Moby Dick (1851), which took nearly a year and a half to write, but it did not find an audience, and critics scorned his psychological novel Pierre: or, The Ambiguities (1852). From 1853 to 1856, Melville published short fiction in magazines, including "Benito Cereno" and "Bartleby, the Scrivener". In 1857, he traveled to England, toured the Near East, and published his last work of prose, The Confidence Man (1857). He moved to New York in 1863, eventually taking a position as a United States customs inspector. From that point, Melville focused his creative powers on poetry. Battle Pieces and Aspects of the War (1866) was his poetic reflection on the moral questions of the American Civil War. In 1867, his eldest child Malcolm died at home from a self inflicted gunshot. Melville's metaphysical epic Clarel: A Poem and Pilgrimage in the Holy Land was published in 1876. In 1886, his other son Stanwix died of apparent tuberculosis, and Melville retired. During his last years, he privately published two volumes of poetry, and left one volume unpublished. The novella Billy Budd was left unfinished at his death, but was published posthumously in 1924. Melville died from cardiovascular disease in 1891.

Ерте өмір және білім

Мелвилл 1819 жылдың 1 тамызында Нью-Йорк қаласында, шотланд және голланд тегінен шыққан Аллан Мелвилл (1782–1832) мен Мария (Гансеворт) Мелвиллтің (1791–1872) сегіз баласының үшіншісі болып дүниеге келді. Оның жеті бауырласы – Гансворт (1815–1846), Хелен Мария (1817–1888), Огаста (1821–1876), Аллан (1823–1872), Кэтрин (1825–1905), Франсис Присцилла (1827–1885) және Томас (1830–1884) – оның мансабы мен эмоционалдық өмірінде маңызды рөл атқарды. Томас кейін Теңізшілердің Снаг Харбор үйінің губернаторы болды. Жақсы қалыптасқан және әртүрлі Бостон отбасының мүшесі болған Аллан Мелвилл Нью-Йорк қаласынан көп уақыт кетіп, комиссиялық саудагер ретінде және француз құрғақ тауарларын импорттаушы ретінде Еуропаға үнемі саяхаттайтын. Мелвиллтің екі атасы да Америка Тәуелсіздік соғысында маңызды рөл атқарды, ал Мелвилл кейіннен өзінің «қос революциялық тегіне» қанағаттанғанын білдірді. Майор Томас Мелвилл (1751–1832) Бостон шай кешіне қатысты, ал Мелвиллтің анасының әкесі, генерал Питер Гансеворт (1749–1812) 1777 жылы Нью-Йорктегі Стэнвикс бекінісінің қорғауын басқарды. 19 ғасырдың басында майор Мелвилл ұлы Алланды (Германның әкесі) колледжге жібермеді, керісінше оны Францияға жіберді, онда ол екі жыл Парижде тұрып, француз тілін еркін үйренді. 1814 жылы әкесі Юнитариян дініне өткен Аллан Мария Гансевортқа үйленді, ол отбасының кальвинистік наным-сенімінің қатаң, Киелі кітапқа негізделген голланд реформаланған нұсқасына берілді. Гансеворттардың қатаң протестантизмі Марияның Киелі кітапты ағылшын және голланд тілінде жақсы білуін қамтамасыз етті, өйткені Гансеворттар үйде голланд тілінде сөйлесетін. Герман туылғаннан кейін үш аптадан соң, 19 тамызда, Оңтүстік реформаланған голланд шіркеуінің пасторы оны үйде шомылдырды. 1820 жылдары Мелвилл бір уақытта үш немесе одан да көп қызметшімен қамтамасыз етілген үйде сәнді және бай өмір сүрді. Әр төрт жыл сайын отбасы кеңірек және сәнді пәтерлерге көшіп, ақыры 1828 жылы Бродвейде қоныстанды. Аллан Мелвилл өзінің табысынан артық шығындады, әкесінен және әйелінің жесір анасынан алған үлкен сомаларға қарызға батты. Әйелінің қаржылық мінез-құлқы туралы пікір белгісіз, бірақ биограф Хершель Паркер Марияның «анасының ақшасы шексіз деп ойлаған және балалары кішкентай кезінде оның үлесінен көп бөлігін алуға құқылы болған» деседі. Ата-анасы шындықты балаларынан қаншалықты жақсы жасыра алғанын білу «мүмкін емес», деседі биограф Эндрю Делбанко. 1830 жылы Гансеворттар Мелвиллдерге қаржылық қолдау көрсетуді тоқтатты, сол кезде Алланның қаржылық жауапкершіліксіздігі оны Мелвилл және Гансеворт отбасыларына 20 000 доллардан астам сомаға қарыз қалдырды (1830 жылғы 20 000 доллар шамамен соңғы жылдардағы <есептелген сомаға> тең). Бірақ Мелвиллдің өмірбаянын жазған Ньютон Арвиннің айтуынша, Мелвиллдің балалық шағындағы бақыт пен жайлылық Алланның байлығына не шапшаңдыққа емес, «отбасыдағы барлық қарым-қатынаста, әсіресе жақын туыстарында, ерекше мейірімділік пен сүйіспеншілікке» байланысты болған. Арвин Алланды «нағыз сезімтал, ерекше жылы және сүйіспеншілікке толы әке» деп сипаттайды, ал Мария «аналық сезімге бөленетін, қарапайым, күшті және күйеуі мен баласына сүйіспеншілікпен берілген» екенін айтады. Мелвиллдің білімі бес жасында басталды. 1824 жылы Мелвиллдер Манхэттендегі 33 Бликер көшесінде жаңадан салынған үйге көшіп барған кезде Герман мен оның ағасы Гансворт Нью-Йорк ерлер орта мектебінде оқыды. 1829 жылы Гансворт пен Герман Колумбияның грамматикалық және дайындық мектебіне ауысты, ал Герман 28 қыркүйекте ағылшын кафедрасына оқуға түсті. «Герман бұрынғыдан гөрі көбірек жетістіктерге қол жеткізіп жатыр деп ойлаймын», - деп жазды Аллан 1830 жылдың мамыр айында майор Мелвиллге, «және ол жарқын ғалым болмай-ақ, ол құрметке лайық мәртебеге ие, әрі қарай да ілгерілей түседі, егер оны көбірек оқуға итермелеуге болатын болса, ең сүйкімді және кінәсіз бала бола отырып, мен оны мәжбүрлеуге жүрегімді таба алмаймын». Эмоционалды тұрғыдан тұрақсыз және Бродвейдегі үйдің жалға ақысын төлемей қалған Германның әкесі 1830 жылы отбасын Нью-Йорк штатының Олбани қаласына көшіріп, тері бизнесіне кірісіп, қалпына келтіруге тырысты. Герман 1830 жылдың қазан айынан 1831 жылдың қазан айына дейін Олбани академиясына оқуға барды, онда ол стандартты дайындық курсын, оның ішінде оқу мен орфография, қаламтастығы, арифметика, ағылшын грамматикасы, география, табиғи тарих, әмбебап, грек, рим және ағылшын тарихы, классикалық биография және еврей ежелгі заттарын оқыды. 1831 жылдың тамызының басында Герман Олбани қаласының үкіметінің жылдағы «ең жақсы ғалымдардың» жүрісіне қатысып, оған «кітаптарды есептеуде ең жақсы» деген жазумен The London Carcanet поэзия мен проза жинағын сыйлады. Мелвилл зерттеушісі Мертон Силтс байқағандай,

Melville was born in New York City, on August 1, 1819, the third of eight children to Allan Melvill (1782–1832) and Maria (Gansevoort) Melvill (1791–1872), who were of Scottish and Dutch descent. His seven siblings, who played important roles in his career and emotional life, were Gansevoort (1815–1846), Helen Maria (1817–1888), Augusta (1821–1876), Allan (1823–1872), Catherine (1825–1905), Frances Priscilla (1827–1885), and Thomas (1830–1884), who eventually became a governor of Sailors' Snug Harbor. Part of a well established and colorful Boston family, Allan Melvill spent considerable time away from New York City, travelling regularly to Europe as a commission merchant and an importer of French dry goods. Both of Melville's grandfathers both played significant roles in the American Revolutionary War, and Melville later expressed satisfaction in his "double revolutionary descent". Major Thomas Melvill (1751–1832) participated in the Boston Tea Party, and Melville's maternal grandfather, General Peter Gansevoort (1749–1812), commanded the defense of Fort Stanwix in New York in 1777. At the turn of the 19th century, Major Melvill did not send his son Allan (Herman's father) to college, but instead sent him to France, where he spent two years in Paris and learned to speak French fluently. In 1814, Allan, who subscribed to his father's Unitarianism, married Maria Gansevoort, who was committed to her family's more strict and biblically oriented Dutch Reformed version of the Calvinist creed. The Gansevoorts' severe Protestantism ensured that Maria was well versed in the Bible, in English as well as in Dutch, the language that the Gansevoorts spoke at home. On August 19, almost three weeks after his birth, Melville was baptized at home by a minister of the South Reformed Dutch Church. During the 1820s, Melville lived a privileged and opulent life in a household supported by three or more servants at a time. Every four years, the family moved to more spacious and elegant quarters, finally settling on Broadway in 1828. Allan Melvill lived beyond his means, on large sums that he borrowed from his father and from his wife's widowed mother. Although his wife's opinion of his financial conduct is unknown, biographer Hershel Parker says that Maria "thought her mother's money was infinite and that she was entitled to much of her portion" while her children were young. How well the parents managed to hide the truth from their children is "impossible to know", according to biographer Andrew Delbanco. In 1830, the Gansevoorts ended their financial support of the Melvilles, at which point Allan's lack of financial responsibility had left him in debt to both the Melvill and Gansevoort families for sum exceeding $20,000 (20000.0 in 1830 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). But Melville biographer Newton Arvin writes that the relative happiness and comfort of Melville's early childhood depended less on Allan's wealth or on his profligate spending, as on the "exceptionally tender and affectionate spirit in all the family relationships, especially in the immediate circle". Arvin describes Allan as "a man of real sensibility and a particularly warm and loving father," while Maria was "warmly maternal, simple, robust, and affectionately devoted to her husband and her brood". Melville's education began when he was five. In 1824, around the time the Melvills moved to a newly built house at 33 Bleecker Street in Manhattan, Herman and his older brother Gansevoort attended New York Male High School. Two years later, in 1826, the year that Herman contracted scarlet fever, Allan Melvill described him as "very backwards in speech & somewhat slow in comprehension" at first, but his development increased its pace and Allan was surprised "that Herman proved the best Speaker in the introductory Department". In 1829, both Gansevoort and Herman transferred to Columbia Grammar and Preparatory School, and Herman enrolled in the English Department on September 28. "Herman I think is making more progress than formerly," Allan wrote in May 1830 to Major Melvill, "and without being a bright Scholar, he maintains a respectable standing, and would proceed further, if he could only be induced to study more—being a most amiable and innocent child, I cannot find it in my heart to coerce him". Emotionally unstable and behind on paying the rent for the house on Broadway, Herman's father tried to recover by moving his family to Albany, New York, in 1830 and going into the fur business. Herman attended The Albany Academy from October 1830 to October 1831, where he took the standard preparatory course, including reading and spelling, penmanship, arithmetic, English grammar, geography, natural history, universal, Greek, Roman, and English history, classical biography, and Jewish antiquities. In early August 1831, Herman marched in the Albany city government procession of the year's "finest scholars" and was presented with a copy of The London Carcanet, a collection of poems and prose, inscribed to him as "first best in ciphering books". As Melville scholar Merton Sealts observed,

1831 жылдың қазан айында Герман Академияны тастады. Нақты себебі белгісіз болғамен, Паркер бұл қаржылық себептерге байланысты болды деп болжайды, өйткені «тіпті шағын оқу ақысы да төлеуге тым көп көрінеді». 1831 жылдың желтоқсанында Аллан Мелвилл Нью-Йорк қаласынан кемемен келді, бірақ соңғы 70 мильді екі күн және екі түн бойы суық температурада ашық каретамен жүруге мәжбүр болды. Қаңтардың басында ол «санасының бұзылу белгілерін» көрсетуге басталды, және ол нашарлап, әйелі оның азапты күйінің оның зиясын жойғанын сезінді. 1832 жылдың 28 қаңтарында ол 50 жасқа толуына екі ай қалғанда қайтыс болды. Герман енді мектепке бармағандықтан, ол әкесінің медициналық және психикалық жағдайын нашарлағанын көрген болуы мүмкін. Жиырма жылдан кейін Мелвилл Пьерде осыған ұқсас өлімді сипаттады.

Қызметкер ретінде жұмыс істеу

Алланның өлімі отбасының материалдық және рухани жағдайын түбегейлі өзгертті. Бір салдары – анасының діни сенімдерінің күшейе түсуі болды. Мария өз имандылығында көңіл тыныштығы іздеді және сәуір айында Бірінші реформаланған голланд шіркеуіне мүше болып қабылданды. Германның ортодоксал кальвинизмге бойлауы, оның өмірінің алғашқы жылдарындағы ең шешуші рухани және интеллектуалдық ықпал екені сөзсіз. Әкесінің өлімінен екі ай өткен соң Гансворт шапка мен тері бизнесіне кірісті. Нью-Йорк штаты банкінің директоры, ағасы Питер Гансворт, Германға жылына 150 доллар (1832 жылы 150 доллардың қазіргі шамамен <есептелген сомаға> тең екені) жалақымен кеңсе кызметкері болып жұмысқа орналастырды. Биографтар Германның сол кездегі сезімдерін түсіндіруге тырысқанда «Редберн» ромасынан бір үзінді келтіреді: «Мен өз жасымнан бұрын көп ойланып, ащы сезімдерге толуды үйрендім», – дейді баяндаушы, сондай-ақ: «Әкем банкротқа ұшырап, біз қаладан көшіп кеткенге дейінгі сол керемет күндерді еске алуға болмайды, себебі сол күндерді ойласам, тамағымда бірдеңе тұрып, мені тұншықтырып жібергісідей болады». Арвиннің пікірінше, Мелвиллді талғаммен бағалайтын болсақ, «психологияны, қиын психологияны, құлдыраған аристократтың психологиясын» ескеру қажет. 1832 жылдың 16 қыркүйегінде Мелвиллтің әкесінің әжесі қайтыс болғанда, Мария мен оның балалары Алланның мұрасының үлесінен артық соманы қарызға алғанын, яғни Марияның тек 20 доллар алғанын анықтады. Оның анасы шамамен жеті айдан кейін қайтыс болды. Мелвилл 1834 жылы 14 жасқа толғанмен, банк оны Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласына шаруашылық жұмысымен жіберуге лайық деп санады. Бұл кезеңнен басқа көп нәрсе белгілі емес, бірақ ол сурет салуға өте бейім болған. Көркем өнерге деген қызығушылығы өмір бойы сақталды. 1834 жылдың мамыр айында Мелвиллдер Албанидегі үш қабатты кірпіш үйге көшіп барды. Сол айда өрт Гансворттың тері өңдеу зауытын қиратты, ол жұмыскерлерді жұмысқа алуға да, оларға жалақы төлеуге де шамасы келмеді. Оның орнына ол Мелвиллді банкіден алып, шапка мен тері дүкенін басқаруға тағайындады.

The death of Allan caused many major shifts in the family's material and spiritual circumstances. One result was the greater influence of his mother's religious beliefs. Maria sought consolation in her faith and in April was admitted as a member of the First Reformed Dutch Church. Herman's saturation in orthodox Calvinism was surely the most decisive intellectual and spiritual influence of his early life. Two months after his father's death, Gansevoort entered the cap and fur business. Uncle Peter Gansevoort, a director of the New York State Bank, got Herman a job as clerk for $150 a year (150.0 in 1832 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Biographers cite a passage from Redburn when trying to answer what Herman must have felt then: "I had learned to think much and bitterly before my time," the narrator remarks, adding, "I must not think of those delightful days, before my father became a bankrupt and we removed from the city; for when I think of those days, something rises up in my throat and almost strangles me". With Melville, Arvin argues, one has to reckon with "psychology, the tormented psychology, of the decayed patrician". When Melville's paternal grandfather died on September 16, 1832, Maria and her children discovered Allan, somewhat unscrupulously, had borrowed more than his share of his inheritance, meaning Maria received only $20 (20.0 in 1832 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). His paternal grandmother died almost exactly seven months later. Melville did his job well at the bank; although he was only 14 in 1834, the bank considered him competent enough to be sent to Schenectady, New York, on an errand. Not much else is known from this period except that he was very fond of drawing. The visual arts became a lifelong interest. Around May 1834, the Melvilles moved to another house in Albany, a three story brick house. That same month a fire destroyed Gansevoort's skin preparing factory, which left him with personnel he could neither employ nor afford. Instead he pulled Melville out of the bank to man the cap and fur store.

Ара-тұра жұмыс және оқу

1835 жылы, әлі дүкенде жұмыс істеп жүрген кезде Мелвилл Олбани классикалық мектебіне оқуға түсті, мүмкін анасының әжесінің мүлкін сатудан түскен ақшаның Марияға тиген үлесін пайдаланған болуы мүмкін. Келесі жылдың қыркүйегінде Герман Албани академиясына қайта оралып, мектептің латын курсына қатысты. Ол оқымаған жылдарын толықтыруға тырысып, пікірсайыс клубтарына қатысты. Осы кезеңде Шекспирді, соның ішінде «Макбетті» оқыды, оның әйелдеріне қорқыныш сыйлауға мүмкіндік берген сиқыршылар сахналары оны ойын-қалжыңға шақырды. Бірақ 1837 жылдың наурызында ол Албани академиясынан қайтадан шығып кетті. Гансворт Мелвиллге өмірі бойы үлгі болып, қолдау көрсетті, әсіресе білім алуға тырысқан осы кезеңде. 1834 жылдың басында Гансворт Олбанидің Өзара көмекке біріккен жас адамдар қауымдастығына мүше болды, ал 1835 жылдың қаңтарында Мелвилл оған қосылды. Гансворттың қолында Джон Тодттің «Индекс рерум» атты кітабы да болды, ол оқылған кітаптардан қызықты кестелерді тіркеуге арналған бос тізім. Гансворттың академиялық ұқыптылығын көрсететін үлгі жазбаларының бірі – «Пеквот, соғыс туралы көркем сипаттама», Бенджамин Трумбуллдың «Коннектикут тарихы» (1797 жылғы I том, 1818 жылғы II том) еңбегіндегі осы сипаттаманың орнына сілтеме жасалған. Гансворттың сақталған екі томы Мелвиллдің осы кезеңде оқыған кітаптары туралы ең сенімді мәліметтерді береді. Гансворттың жазбаларында Мелвилл «Моби Дик» және «Кларел» романдары үшін пайдаланған кітаптар бар, соның ішінде «Үндістан парсылары – олардың мінез-құлқы, діні және тегі туралы тамаша сипаттама» («Шығыс Үндістан эскиздері», 21-бет). Басқа жазбалар Джеймс Фенимор Купердің «Қызыл роверінен» пантера, қарақшылар кабинасы және теңіздегі дауыл туралы.

Мектеп мұғалімі болып жұмыс істеу

1837 жылғы экономикалық дағдарыс Гансвоортты сәуір айында банкротқа өтініш беруге мәжбүр етті. Маусым айында Мария кіші балаларына Албаниден арзан жерге көшу керектігін айтты. Гансворт Нью-Йорк қаласында құқық білімін алуға кірісті, ал Герман ферманы басқарды, содан кейін Массачусетс штатының Ленокс қаласына жақын жердегі Сайкс аудандық мектебінде оқытушы болып жұмысқа орналасты. Ол әртүрлі жастағы, тіпті өзімен бір жастағы 30-ға жуық оқушыға сабақ берді. Семестр бітіп, ол 1838 жылы анасына қайтып келді. Ақпан айында ол Фило Логос қоғамының президенті болып сайланды, ал Питер Гансворт оларды Stanwix Hall-ға жалдаусыз көшуге шақырды. Наурыз айында «Албани микроскопы» газетінде Мелвилл пікірсайыс қоғамдарында талқыланып жатқан мәселелерге қатысты екі polemical хат жариялады. Тарихшылар Леон Говард пен Гершель Паркер хаттардың себебі – жас кезінде риторикалық шеберлігін көпшілікке танытқысы келгендігі болған деп болжайды. Мамыр айында Мелвиллтер Албаниден солтүстікке қарай 12 шақырым жерде орналасқан Лансингбург қаласына жалға алынған үйге көшіп келді. Мелвилл Сайкстегі оқытуын аяқтағаннан кейін бірнеше ай бойы не істегені немесе қайда кеткені белгісіз. 12 қарашада, Лансингбургке келгеннен кейін бес күн өткен соң, Мелвилл Лансингбург академиясында геодезия және инженерлік мамандықтарды оқуға ақы төледі. 1839 жылдың сәуір айында Германды Эри каналының инженерлік бөліміне жұмысқа ұсыныс жасаған Питер Гансворттың хатында оның жүрегіндегі «өзін кәсіп еткісі келетін істе пайдалы болуға деген ниет бар» делінген, бірақ жұмысқа орналаспады. Осы сәтсіздіктен кейін бірнеше апта өткен соң Мелвиллдің алғашқы жарияланған эссесі жарық көрді. Герман «L.A.V.» әріптерімен «Жазу үстелінен сынықтар» атты мақаласын «Демократиялық баспасөз» және «Лансингбург хабаршысы» апталық газетіне жазды, ол оны екі бөлімде жариялады, алғашқысы 4 мамырда шықты. Мертон Sealts-тың айтуынша, оның метафоралық тілі Уильям Шекспир, Джон Милтон, Уолтер Скотт, Ричард Бринсли Шеридан, Эдмунд Берк, Сэмюэл Тейлор Колридж, Лорд Байрон және Томас Мурдың шығармаларымен таныс екенін көрсетеді. Паркер бұл туындыны «типик Мелвиллдік көңіл-күй» деп атайды және оның стилін «өзінің қиялдарына ерік беруге жеткілікті шамадан тыс [ ] және өзінің стилін шындығында қабылдамағанын жоққа шығаруға мүмкіндік беретіндей» деп санайды. Дельбанко үшін стиль «По стиліндегі қыздырулы, Байрон мен «Мың бір түн» әңгімелерінен жыныстық қуатпен дыбысталады».

The Panic of 1837 forced Gansevoort to file for bankruptcy in April. In June, Maria told the younger children they needed to leave Albany for somewhere cheaper. Gansevoort began studying law in New York City while Herman managed the farm before getting a teaching position at Sikes District School near Lenox, Massachusetts. He taught about 30 students of various ages, including some his own age. The semester over, he returned to his mother in 1838. In February he was elected president of the Philo Logos Society, which Peter Gansevoort invited to move into Stanwix Hall for no rent. In the Albany Microscope in March, Melville published two polemical letters about issues in vogue in the debating societies. Historians Leon Howard and Hershel Parker suggest the motive behind the letters was a youthful desire to have his rhetorical skills publicly recognized. In May, the Melvilles moved to a rented house in Lansingburgh, almost 12 miles north of Albany. Nothing is known about what Melville did or where he went for several months after he finished teaching at Sikes. On November 12, five days after arriving in Lansingburgh, Melville paid for a term at Lansingburgh Academy to study surveying and engineering. In an April 1839 letter recommending Herman for a job in the Engineer Department of the Erie Canal, Peter Gansevoort says his nephew "possesses the ambition to make himself useful in a business which he desires to make his profession," but no job resulted. Just weeks after this failure, Melville's first known published essay appeared. Using the initials "L. A. V.", Herman contributed "Fragments from a Writing Desk" to the weekly newspaper Democratic Press and Lansingburgh Advertiser, which printed it in two installments, the first on May 4. According to Merton Sealts, his use of heavy handed allusions reveals familiarity with the work of William Shakespeare, John Milton, Walter Scott, Richard Brinsley Sheridan, Edmund Burke, Samuel Taylor Coleridge, Lord Byron, and Thomas Moore. Parker calls the piece "characteristic Melvillean mood stuff" and considers its style "excessive enough [ ] to indulge his extravagances and just enough overdone to allow him to deny that he was taking his style seriously". For Delbanco, the style is "overheated in the manner of Poe, with sexually charged echoes of Byron and The Arabian Nights".

18391844: Теңіздегі жылдар

1839 жылдың 31 мамырында Нью-Йорк қаласында тұратын Гансворт Германға, оның Герман кит аулаушы немесе сауда кемесінде жұмыс таба алатынына сенімді екенін жазды. Ертесі күні ол Нью-Йорктан Ливерпульге бағыт алған «Сент-Лоуренс» сауда кемесіне «бала» (жасыл қол) ретінде келісімшартқа отырды. «Редберн: Оның алғашқы саяхаты» (1849) осы саяхаттағы оқиғаларға негізделген; кітаптың 30-тарауында тізілген тоғыз нұсқаулық кітаптың кем дегенде екеуі Аллан Мелвиллдің кітапханасында болған. 1839 жылдың 1 қазанында ол Нью-Йоркке оралып, мұғалімдік қызметін жалғастырды, бірақ бір семестрден кейін жалақы алмағандықтан жұмыстан кетті. 1840 жылдың жазында ол және оның досы Джеймс Мёрдок Флай Іллинойс штатының Галена қаласына барып, оның ағасы Томас оларға жұмыс табуға көмектесе ала ма деп сұрады. Күзде досымен бірге үйлеріне оралды, мүмкін Сент-Луис арқылы Огайо өзенімен. Ричард Генри Дананың «Мачтадан екі жыл бұрын» атты кітабынан және Джеремиа Н. Рейнольдстың 1839 жылғы мамырдағы «The Knickerbocker» журналында Мока Дик атты үлкен ақ кит аулау туралы жазған есебінен шабыттанған Герман мен Гансворт Нью-Бедфордқа сапар шекті, онда Герман жаңа кемеде, «Акушнетте» кит аулау сапарына жазылды. 1840 жылы салынған кеме ұзындығы шамамен 104 фут, ені – 28 фут, тереңдігі – 14 фут болды. Оның салмағы 360 тоннадан аспайды, екі палубасы, үш мачтасы болды, бірақ галереясы жоқ. «Акушнет» кемесі Мэлвин О. Брэдфорд пен Филемон Фуллерге тиесілі болды. Герман Рождество күні кеме агентімен келісімшартқа отырып, сапардан түскен пайданың 1/175 бөлігін алуға келісті. 27-ші жексенбіде бауырластар Джонникейк төбесіндегі Теңізшілер Бетелінде уағыз айтқан Енох Мадждың сөздерін тыңдады, онда қабырғаларда теңізде, көбінесе киттермен шайқаста қаза болған жергілікті теңізшілердің ескерткіштері орналасқан. Келесі күні экипаж тізіміне қол қойғанда Германға 84 доллар аванс берілді. 1841 жылдың 3 қаңтарында «Акушнет» кемесі жолға шықты. Мелвилл алдыңғы қамалдың ішінде тағы жиырмаға жуық адаммен бірге ұйықтады; капитан Валентин Пиз, серіктері және шеберлері артқы жақта ұйықтады. Багам аралдарынан киттер табылды, ал наурыз айында Рио-де-Жанейродан 150 баррель мұнай әкелінді. Бір китті кесу және сынау (қайнату) шамамен үш күнге созылды, ал бір киттен шамамен бір фут ұзындығына және бір тонна салмағына бір баррель мұнай шықты (орташа киттің салмағы 40-тан 60 тоннаға дейін). Мұнайды палубада бір күнге салқындатып, содан кейін жерге түсірді; палубаны сүрту жұмысты аяқтады. Орташа сапарда шамамен 1600 баррель мұнай алу үшін қырық кит өлтірілді. 15 сәуірде «Акушнет» кемесі Хорн мүйісін айналып, Оңтүстік Тынық мұхитына қарай сапар шекті, онда экипаж балық ауламастан, балықтарды байқады. Содан кейін ол Чилидің жағалауымен Селкирк аралы аймағына дейін барды, ал 7 мамырда Хуан Фернандес аралдарының жанында 160 баррель мұнай болды. 23 маусымда кеме Риодан бері алғаш рет Санта-Харборға тоқтады. «Акушнет» кемесінің бағытталған теңіз аймағы көп трафикке ие болды, ал капитан Пиз басқа кит аулаушыларды көру үшін ғана емес, кейде олармен бірге аң аулады. 23 шілдеден тамыз айына дейін «Акушнет» Нантакеттен келген «Лима» кемесімен үнемі байланыста болды, Мелвилл Оуэн Чейстің ұлы Уильям Генри Чейзбен кездесті, ол оған әкесінің «Эссекс» кемесімен болған оқиғаларын баяндаған кітабының көшірмесін берді. Он жылдан кейін Мелвилл кітаптың басқа данасында былай деп жазды: «Бұл таңғажайып оқиғаны құрлықсыз теңізде және кеме апатының ендігіне жақын жерде оқыған кезде мен таңғалдым». 25 қыркүйекте кеме басқа кит аулаушыға 600 баррель мұнай бар екенін, ал қазан айында 700 баррель екенін хабарлады. 24 қазанда «Акушнет» экватордан солтүстікке өтіп, алты-жеті күннен кейін Галапагос аралдарына жетті. Бұл қысқа сапар «Энкантадас» романының негізі болды. 2 қарашада «Акушнет» және тағы үш американдық кит аулаушы Галапагос аралдарының жанында бірге аң аулап жүрді; Мелвилл кейіннен «Энкантадас» романының төртінші эскизінде бұл санды асыра көрсетті. 19-25 қараша аралығында кеме Чатем аралына тоқтады, ал 2 желтоқсанда Перу жағалауына жетіп, Паита маңындағы Томбезде 570 баррель мұнаймен тоқтады. 27 желтоқсанда «Акушнет» Эквадордың жанында Бланко мүйісін байқады. Келесі күні Сент-Елена нүктесі көрінді, ал 1842 жылдың 6 қаңтарында кеме оңтүстік-шығыстан Галапагос аралдарына жақындады. 13 ақпан мен 7 мамыр аралығында жеті рет балық тұқымы байқалды, бірақ бірде-бір балық өлтірілмеді. Мамыр айының басынан маусым айының басына дейін «Акушнет» бірнеше рет Нью-Бедфордтың «Колумб» кемесімен бірге балық аулау ісін бастады, ол да Мелвилл кемесінен хаттар алды; екі кеме теңіздің экватордан оңтүстік жағындағы бір аймақта болды. 16 маусымда «Акушнет» 750 баррель мұнай тасыды және 200 баррелін «Herald the Second» кемесімен үйге жіберді, ал 23 маусымда Маркиз аралдарына жетіп, Нуку-Хивада тоқтады. 1842 жылдың жазында Мелвилл және оның кемедегі серігі Ричард Тобиас Грин («Тоби») Нуку-Хива шығанағында кемеден секіріп кетті. Мелвиллдің алғашқы кітабы «Typee» (1846) оның Таипи аймағындағы немесе оның жанындағы тұруына негізделген. Тамыздың ортасына қарай Мелвилл «Люси Энн» австралиялық кит аулаушы кемесімен аралдан шығып, Таитиге бағыт алды, онда ол бүлікке қатысып, қысқа мерзімге жергілікті «Калабуза Беретани» түрмесіне қамалды. Қазан айында ол және кемедегі серігі Джон Б. Трой Таитиден Эимоға қашып кетті. Содан кейін ол бір ай бойын жағалауда жүріп, аралды аралады («таитилік ому»), ақырында Муреаға өтті. Ол осы тәжірибелерін «Omoo» романында пайдаланды, ол «Typee» романының жалғасы болды. Қараша айында ол алты айлық саяхатқа (1842 жылдың қарашасы – 1843 жылдың сәуірі) «Чарльз және Генри» Нантакет кит аулаушы кемесінде теңізші болып жұмыс істеуге келісімшарт жасады және 1843 жылдың мамырында Гавайи аралдарындағы Лахайнада босатылды. Гавайиде төрт ай бойын түрлі жұмыстар істегеннен кейін, оның ішінде кеңседе хатшы болып жұмыс істегеннен кейін, Мелвилл 20 тамызда «United States» фрегатындағы қарапайым теңізші ретінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылды. Келесі жыл ішінде үйге қайтып келе жатқан кеме Маркиз аралдарына, Таитиге және Вальпараисоға тоқтады, содан кейін 1844 жылдың жазынан күзіне дейін Масатлан, Лима және Рио-де-Жанейро қалаларына соққы беріп, 3 қазан күні Бостонға жетті. Мелвилл 14 қазанда босатылды. Осы Әскери-теңіз күштеріндегі тәжірибесі Мелвиллдің бесінші кітабы «White Jacket» (1850) романында пайдаланылды. Мелвиллдің саяхат жылдары биограф Арвиннің айтуынша, «сыртқы билікке орныққан жек көрушілік, жеке бостандыққа құштарлық» және «адамдар мен жағдайлар оған бұрын-соңды зиян келтіргенін сезіну» секілді нәрселерді қалыптастырды. Ғалым Роберт Милдер Мелвиллтің құдайдың тастап кеткендей сезінген алып теңізбен кездесуі «метафизикалық бөтендікке» әкелді деп санайды және оның әлеуметтік көзқарастарына екі жағынан әсер етті: біріншіден, ол ақсүйектерге жатса да, өзінің арасында болған «мүлікті мұрагерлік етпегендерге» деген сезімге ие болды, екіншіден, Полинезия мәдениетін бастан кешіру оған Батысты сырттан қарауға мүмкіндік берді.

On May 31, 1839, Gansevoort, then living in New York City, wrote that he was sure Herman could get a job on a whaler or merchant vessel. The next day, he signed aboard the merchant ship St. Lawrence as a "boy" (a green hand), which cruised from New York to Liverpool. Redburn: His First Voyage (1849) draws on his experiences in this journey; at least two of the nine guide books listed in chapter 30 of the book had been part of Allan Melvill's library. He arrived back in New York October 1, 1839 and resumed teaching, now at Greenbush, New York, but left after one term because he had not been paid. In the summer of 1840 he and his friend James Murdock Fly went to Galena, Illinois, to see if his Uncle Thomas could help them find work. Unsuccessful, he and his friend returned home in autumn, likely by way of St. Louis and up the Ohio River. Inspired by contemporaneous popular cultural reading, including Richard Henry Dana Jr.'s new book Two Years Before the Mast and Jeremiah N. Reynolds's account in the May 1839 issue of The Knickerbocker magazine of the hunt for a great white sperm whale named Mocha Dick, Herman and Gansevoort traveled to New Bedford, where Herman signed up for a whaling voyage aboard a new ship, the Acushnet. Built in 1840, the ship measured some 104 feet in length, almost 28 feet in breadth, and almost 14 feet in depth. She measured slightly less than 360 tons and had two decks and three masts, but no quarter galleries. The Acushnet was owned by Melvin O. Bradford and Philemon Fuller of Fairhaven, Massachusetts, and was berthed near their office at the foot of Center Street in that town. Herman signed a contract on Christmas Day with the ship's agent as a "green hand" for 1/175th of whatever profits the voyage would yield. On Sunday the 27th, the brothers heard Reverend Enoch Mudge preach at the Seamen's Bethel on Johnnycake Hill, where white marble cenotaphs on the walls memorialized local sailors who had died at sea, often in battle with whales. When he signed the crew list the next day, Herman was advanced $84. On January 3, 1841, the Acushnet set sail. Melville slept with some twenty others in the forecastle; Captain Valentine Pease, the mates, and the skilled men slept aft. Whales were found near The Bahamas, and in March 150 barrels of oil were sent home from Rio de Janeiro. Cutting in and trying out (boiling) a single whale took about three days, and a whale yielded approximately one barrel of oil per foot of length and per ton of weight (the average whale weighed 40 to 60 tons). The oil was kept on deck for a day to cool off, and was then stowed down; scrubbing the deck completed the labor. An average voyage meant that some forty whales were killed to yield some 1600 barrels of oil. On April 15, the Acushnet sailed around Cape Horn and traveled to the South Pacific, where the crew sighted whales without catching any. She then went up the coast of Chile to the region of Selkirk Island, and on May 7, near Juan Fernández Islands, she had 160 barrels. On June 23, the ship anchored for the first time since Rio, in Santa Harbor. The cruising grounds the Acushnet was sailing attracted much traffic, and Captain Pease not only paused to visit other whalers, but at times hunted in company with them. From July 23 into August, the Acushnet regularly gammed with the Lima from Nantucket, and Melville met William Henry Chase, the son of Owen Chase, who gave him a copy of his father's account of his adventures aboard the Essex. Ten years later, Melville wrote in his other copy of the book: "The reading of this wondrous story upon the landless sea, & close to the very latitude of the shipwreck had a surprising effect upon me". On September 25, the ship reported having 600 barrels of oil to another whaler, and in October 700 barrels. On October 24, the Acushnet crossed the equator to the north, and six or seven days later arrived at the Galápagos Islands. This short visit would be the basis for "The Encantadas". On November 2, the Acushnet and three other American whalers were hunting together near the Galápagos Islands; Melville later exaggerated that number in Sketch Fourth of "The Encantadas". From November 19 to 25, the ship anchored at Chatham's Isle, and on December 2 reached the coast of Peru and anchored at Tombez near Paita, with 570 barrels of oil on board. On December 27, the Acushnet sighted Cape Blanco, off Ecuador. Point St. Elena was sighted the next day, and on January 6, 1842, the ship approached the Galápagos Islands from the southeast. From February 13 to May 7, seven sightings of sperm whales were recorded, but none were killed. From early May to early June, the Acushnet cooperatively set about its whaling endeavors several times with the Columbus of New Bedford, which also took letters from Melville's ship; the two ships were in the same area just south of the Equator. On June 16, the Acushnet carried 750 barrels of oil and sent home 200 on the Herald the Second, and, on June 23, she reached the Marquesas Islands and anchored at Nuku Hiva. In the summer of 1842, Melville and his shipmate Richard Tobias Greene ("Toby") jumped ship at Nuku Hiva Bay. Melville's first book, Typee (1846), is based on his stay in or near the Taipi Valley. By around mid August, Melville had left the island aboard the Australian whaler Lucy Ann, bound for Tahiti, where he took part in a mutiny and was briefly jailed in the native Calabooza Beretanee. In October, he and crew mate John B. Troy escaped Tahiti for Eimeo. He then spent a month as beachcomber and island rover ("omoo" in Tahitian), eventually crossing over to Moorea. He drew on these experiences for Omoo, the sequel to Typee. In November, he contracted to be a seaman on the Nantucket whaler Charles & Henry for a six month cruise (November 1842 – April 1843), and was discharged at Lahaina, Maui, in the Hawaiian Islands, in May 1843. After four months of working several jobs in Hawaii, including as a clerk, Melville joined the US Navy on August 20, as an ordinary seaman on the frigate United States. During the next year, the homeward bound ship visited the Marquesas Islands, Tahiti, and Valparaiso, and then, from summer to fall 1844, Mazatlan, Lima, and Rio de Janeiro, before reaching Boston on October 3. Melville was discharged on October 14. This Navy experience is used in White Jacket (1850), Melville's fifth book. Melville's wander years created what biographer Arvin calls "a settled hatred of external authority, a lust for personal freedom", and a "growing and intensifying sense of his own exceptionalism as a person", along with "the resentful sense that circumstance and mankind together had already imposed their will upon him in a series of injurious ways". Scholar Robert Milder believes the encounter with the wide ocean, where he was seemingly abandoned by God, led Melville to experience a "metaphysical estrangement" and influenced his social views in two ways: first, that he belonged to the genteel classes, but sympathized with the "disinherited commons" he had been placed among and, second, that experiencing the cultures of Polynesia let him view the West from an outsider's perspective.

18451850: Жетістікке жеткен жазушы

Ол қайтып келгенде, отбасы мен достарына өзінің қызықты оқиғаларын және романтикалық кездесулерін айтып берді. Олар оны оларды жазбаға түсіруге ынталандырды. Мелвилл 1845 жылдың жазында Нью-Йорк штатының Трой қаласында тұрып, өзінің алғашқы кітабы «Тайпиді» аяқтады. Оның ағасы Гансворт Лондонда оған баспагер тауып берді, кітап 1846 жылдың ақпанында Джон Мюррейдің саяхаттар сериясында жарық көрді. Ол Англияда бірден бестселлерге айналды, содан кейін 17 наурызда Wiley & Putnam баспасы оны Нью-Йоркте шығарғаннан кейін. Мелвилл аралда өткізген уақытын ұзартып, жинаған материалдарды кітапқа енгізді. Мильдер «Тайпиді» «қиял, анекдот, этнография және әлеуметтік сынның тартымды қоспасы, оңай көзқараспен ұсынылған, Оңтүстік теңіз жұмбағына ерекше және романтикалық түр берген» деп сипаттайды. Натаниел Хоторнның «Салем Адрассертер» газетінде жарияланған анонимді рецензиясында кітап «біздің моральдық нормаларымызға қарамастан, көзқарасы еркін» автордың «шеберлікпен жазылған» әңгімесі деп бағаланған. Хоторн былай деді: «Бұл кітап жеңіл, бірақ күшті жазылған; және біз бұл жердегі барбарлық өмірдің осылай еркін және тиімді суретін беретін тағы бір еңбекпен таныс емеспіз, оның аз ғана үлгілері ғана қалды. Оның көзқарасының еркіндігі – оны принциптерінің әлсіздігі деп атауға болмайды, – оны біздің моральдық кодекстерге төзімді етеді, бұл жас және қаһарман теңізшіге лайық рух, ал оның кітабы біздің салмақты жерлестерімізге пайдалы. Жаңа танымал болған оқырмандарының мақтауына риза болған, бірақ шарықтап кетпеген Мелвилл кейіннен «болашақта өзінің «күншілдер арасында өмір сүрген адам» ретінде тарихқа іріккеніне» алаңдады. «Тайпиді» жазу Мелвиллді досы Грин Тобимен (кітаптағы Тоби) қайта байланыстырды, ол газеттерде Мелвиллдің баяндамасын растады. Екеуі 1863 жылға дейін хат алысып, Мелвилл соңғы жылдары «ескі досын іздеп тауып, тағы бір кездесуге шақырды». 1847 жылдың наурыз айында Мюррей Лондонда, ал мамыр айында Харпер Нью-Йоркте «Омоо» кітабын, «Тайпи» романының жалғасын жариялады. Мильдердің айтуынша, «Омоо» – «жөндеуі жеңіл, бірақ кәсіби кітап». «Тайпи» мен «Омоо» Мелвиллге жазушы және саяхатшы ретінде бірден атақ әкелді, ол жиі өзінің жанкүйерлеріне әңгімелер айтып көңіл көтерді. Жазушы және редактор Натаниел Паркер Уиллис жазғандай, «Ол сигарасымен және испандық көздерімен «Тайпи» мен «Омоо» туралы әңгімелейді, сіз оның әдемі ақыл-ойының қағаздағы ағынын дәл осылай табасыз». 1847 жылы Мелвилл Вашингтонда «үкіметтік жұмысқа» орналасуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. 1847 жылдың маусым айында Мелвилл пен Элизабет «Лиззи» Кнап Шоу үш айдай бір-бірін танысқаннан кейін никелесті. Мелвилл алғашқыда наурыз айында Лиззидің әкесі Лемюэль Шоудан оның қолын сұраған, бірақ ол кезде бас тартылған. Массачусетс штатының бас судьясы Шоу Мелвиллдің әкесімен жақын дос болған, ал Шоу мен Мелвиллдің әпкесі Нэнсидің некесі оның өліміне байланысты болмады. Аллан қайтыс болғаннан кейін де, ол отбасына жылы жүзбен қарап, қаржылай қолдау көрсетті. Мелвилл өзінің алғашқы кітабын, «Тайпиді» оған арнады. Лиззи әжесі мен ирландтық медбике тәрбиеледі. Арвин Мелвиллдің Лиззиге деген қызығушылығын «Сот Шоудың әкелік беделіне деген қажеттілігі» ынталандырған болуы мүмкін деп болжайды. Олар 1847 жылдың 4 тамызында үйленді. Лиззи олардың некелерін «күтпеген, және екі ай бұрын ғана ойланған» деп сипаттады. Ол шіркеуде үйленгісі келді, бірақ атақты көруге үміттенген адамдардан аулақ болу үшін үйде жеке неке рәсімін өткізді. Олар Канаданың сол кездегі Британ провинциясында бал айына шығып, Монреальге сапар шекті. Олар Нью-Йорктегі Төртінші даңғылда (қазіргі Парк даңғылы) тұратын. Ғалымдар Джойс Деву Кеннеди мен Фредерик Джеймс Кеннедидің айтуынша, Лиззи олардың некелеріне діни міндет сезімін, Мелвиллмен кез келген жерде үй құру ниетін, оның «жұмысты» орындауға дайындығын, мысалы, шұлықтарды жөндеу, өзінің ашуын жасыру қабілетін және «Мелвиллді жағымсыз жағдайлардан қорғау» қалауын әкелді. Кеннедилер өз бағалауларын былай қорытындылайды: Биограф Робертсон Лорант «Лиззидің қаһармандық рухы мен мол энергиясын» келтіреді және ол «Мелвиллдің өзіне тартылғандығы оның батыллығы мен жақсы көңіл-күйі болуы мүмкін екенін және керісінше» деп болжайды. Мұндай жақсы көңіл-күйдің мысалы оның әлі үйленгеніне үйренбегендігі туралы жазған хатында көрінеді: «Кейде мен мұнда қонаққа келгендей болып көрінеді. Алайда, бұл қиял, Герман менің бөлмеме кіргенде, тіпті есікті қағып, маған тігу үшін түйме алып келсе немесе қандай да бір романтикалық іспен айналыса бастаса, мүлдем жоқ болады». 1849 жылдың 16 ақпанында Мелвиллдердің алғашқы баласы, Малькольм дүниеге келді. 1848 жылдың наурыз айында Ричард Бентли Лондонда, ал сәуір айында Харпер Нью-Йоркте «Марди» кітабын жариялады. Натаниел Хоторн оны «тереңдіктері бар бай кітап, олар адамды өмірі үшін күресуге мәжбүр етеді» деп ойлады. Мильдердің айтуынша, кітап Оңтүстік теңіз жұмбағы ретінде басталған, бірақ жазу барысында Мелвилл осы жанрдан бас тартып, алдымен «Таджи баяндаушысы мен жоғалған қыз Йилланың романына», содан кейін «философ Баббаланя мен оның серіктерінің Марди архипелагы арқылығы аллегориялық саяхатына» ауысты. 1849 жылдың қазан айында Бентли Лондонда, ал қараша айында Харпер Нью-Йоркте «Редберн» кітабын жариялады. Аллан Мелвиллтің банкроттығы мен өлімі, сондай-ақ Мелвиллдің жастық шағындағы ұятты жағдайлар осы «сыртқы бейімделу және ішкі зардап шегу туралы» әңгімеде көрінеді. Биограф Робертсон Лорант осы туындыны халыққа ұнату үшін жасалған әрекет деп санайды: «Мелвилл әр эпизодты дерлік сол кездегі оқырмандардың әртүрлі топтарына ұнаған әр түрлі жанрларға қарай моделеді», «пикарескалық роман, саяхаттар, теңізшілік оқиғалар, сезімтал роман, француздық сенсациялық роман, готикалық триллер, тыйым салу трактаттары, қалалық реформа әдебиеті және ағылшын пасторальдығы» элементтерін біріктірді. Оның келесі романы «Ақ жеңішке» 1850 жылдың қаңтарында Бентли Лондонда, ал наурызда Харпер Нью-Йоркте жарияланды.

Upon his return, Melville regaled his family and friends with his adventurous tales and romantic experiences, and they urged him to put them into writing. Melville completed Typee, his first book, in the summer of 1845 while living in Troy, New York. His brother Gansevoort found a publisher for it in London, where it was published in February 1846 by John Murray in his travel adventure series. It became an overnight bestseller in England, then in New York, when it was published on March 17 by Wiley & Putnam. In the narrative, Melville likely extended the period of time he had spent on the island and also incorporated material from source books he had assembled. Milder calls Typee "an appealing mixture of adventure, anecdote, ethnography, and social criticism presented with a genial latitudinarianism that gave novelty to a South Sea idyll at once erotically suggestive and romantically chaste". An unsigned review in the Salem Advertiser written by Nathaniel Hawthorne called the book a "skilfully managed" narrative by an author with "that freedom of view which renders him tolerant of codes of morals that may be little in accordance with our own". Hawthorne continued: This book is lightly but vigorously written; and we are acquainted with no work that gives a freer and more effective picture of barbarian life, in that unadulterated state of which there are now so few specimens remaining. The gentleness of disposition that seems akin to the delicious climate, is shown in contrast with the traits of savage fierceness He has that freedom of view—it would be too harsh to call it laxity of principle—which renders him tolerant of codes of morals that may be little in accordance with our own, a spirit proper enough to a young and adventurous sailor, and which makes his book the more wholesome to our staid landsmen. Pleased but not overwhelmed by the adulation of his new public, Melville later expressed concern that he would "go down to posterity as a 'man who lived among the cannibals'!" The writing of Typee brought Melville back into contact with his friend Greene—Toby in the book—who wrote confirming Melville's account in newspapers. The two corresponded until 1863, and in his final years Melville "traced and successfully located his old friend" for a further meeting of the two. In March 1847, Omoo, a sequel to Typee, was published by Murray in London, and in May by Harper in New York. Omoo is "a slighter but more professional book," according to Milder. Typee and Omoo gave Melville overnight renown as a writer and adventurer, and he often entertained by telling stories to his admirers. As the writer and editor Nathaniel Parker Willis wrote, "With his cigar and his Spanish eyes, he talks Typee and Omoo, just as you find the flow of his delightful mind on paper". In 1847, Melville tried unsuccessfully to find a "government job" in Washington. In June 1847, Melville and Elizabeth "Lizzie" Knapp Shaw were engaged, after knowing each other for approximately three months. Melville had first asked her father, Lemuel Shaw, for her hand in March, but was at first turned down at the time. Shaw, Chief Justice of Massachusetts, had been a close friend of Melville's father, and Shaw's marriage with Melville's aunt Nancy was prevented only by her death. His warmth and financial support for the family continued after Allan's death. Melville dedicated his first book, Typee, to him. Lizzie was raised by her grandmother and an Irish nurse. Arvin suggests that Melville's interest in Lizzie may have been stimulated by "his need of Judge Shaw's paternal presence". They were married on August 4, 1847. Lizzie described their marriage as "very unexpected, and scarcely thought of until about two months before it actually took place". She wanted to be married in church, but they had a private wedding ceremony at home to avoid possible crowds hoping to see the celebrity. The couple honeymooned in the then British Province of Canada, and traveled to Montreal. They settled in a house on Fourth Avenue in New York City (now called Park Avenue). According to scholars Joyce Deveau Kennedy and Frederick James Kennedy, Lizzie brought to their marriage a sense of religious obligation, an intent to make a home with Melville regardless of place, a willingness to please her husband by performing such "tasks of drudgery" as mending stockings, an ability to hide her agitation, and a desire "to shield Melville from unpleasantness". The Kennedys conclude their assessment with:

Biographer Robertson Lorant cites "Lizzie's adventurous spirit and abundant energy," and she suggests that "her pluck and good humor might have been what attracted Melville to her, and vice versa". An example of such good humor appears in a letter about her not yet used to being married: "It seems sometimes exactly as if I were here for a visit. The illusion is quite dispelled however when Herman stalks into my room without even the ceremony of knocking, bringing me perhaps a button to sew on, or some equally romantic occupation". On February 16, 1849, the Melvilles' first child, Malcolm, was born. In March 1848, Mardi was published by Richard Bentley in London, and in April by Harper in New York. Nathaniel Hawthorne thought it a rich book "with depths here and there that compel a man to swim for his life". According to Milder, the book began as another South Sea story but, as he wrote, Melville left that genre behind, first in favor of "a romance of the narrator Taji and the lost maiden Yillah," and then "to an allegorical voyage of the philosopher Babbalanja and his companions through the imaginary archipelago of Mardi". In October 1849, Redburn was published by Bentley in London, and in November by Harper in New York. The bankruptcy and death of Allan Melvill, and Melville's own youthful humiliations surface in this "story of outward adaptation and inner impairment". Biographer Robertson Lorant regards the work as a deliberate attempt for popular appeal: "Melville modeled each episode almost systematically on every genre that was popular with some group of antebellum readers," combining elements of "the picaresque novel, the travelogue, the nautical adventure, the sentimental novel, the sensational French romance, the gothic thriller, temperance tracts, urban reform literature, and the English pastoral". His next novel, White Jacket, was published by Bentley in London in January 1850, and in March by Harper in New York.

18501851: Хоторн және Моби-Дик

Моби Дик туралы ең алғашқы сақталған мәлімет 1850 жылдың 1 мамырындағы хаттан табылды, онда Мелвилл теңдес теңізші жазушысы Ричард Генри Данаға: «Мен жұмыстың жартысын аяқтадым» деді. Маусым айында ол кітабын ағылшын баспасына «Оңтүстік кит аулау аймағындағы ескі жұмбақтарға негізделген роман» деп сипаттап, күзге дейін аяқтайтынын уәделеді. Алғашқы қолжазба сақталған жоқ. Сол жазда Мелвилл Томас Карлайлдың еңбектерін оқыды, досы Эверт Дюикинктің кітапханасынан «Сартор Ресартус» (1833–34) және «Батырлар, батырлыққа табыну және тарихтағы батырлық» (1841) атты кітаптарының көшірмелерін алды. Бұл оқулар маңызды болды, себебі Мелвилл келесі бірнеше айда романның бастапқы жоспарын түбегейлі өзгертіп, 2005 жылы Дельбанко «американдық жазушының ең амбициялық кітабы» деп атаған туындыны жасады. 1850 жылдың 4-12 тамызы аралығында Мелвиллдер, Сара Морвуд, Дюикинк, Оливер Венделл Холмс және Нью-Йорк пен Бостон қалаларынан келген басқа да әдебиет өкілдері Питтсфилдке (Массачусетс штаты) келіп, кештер, пикниктер мен кешкі ас өткізді. Натаниел Хоторн мен оның баспагері Джеймс Т. Филдс оларға қосылды, ал Хоторнның әйелі үйде балаларын күтіп отырды. Дюикинк ұйымдастырған пикниктердің бірінде Хоторн мен Мелвилл жаңбырдан паналап, терең әңгімелесіп қалды. Мелвиллге Хоторнның «Ескі үйден шыққан шылан» атты әңгімелер жинағының көшірмесі сыйланған еді, бірақ ол оны әлі оқымаған. Мелвилл оны құмарлықпен оқып, «Хоторн және оның шыланы» деген сын мақаласын жазды, ол 17 және 24 тамызда «Әдеби әлем» журналында жарияланды. Мелвиллдің сөзіне сенсек, бұл әңгімелер Хоторнның «өте қараңғы, тіпті он есе қараңғы» жағын ашты. Ол Хоторнды Шекспирмен салыстырып, «Шекспирден кем емес жазушылар бүгінде Огайо өзенінің жағалауында туып өсіп жатыр» деді. Сыншы Уолтер Безансон бұл эссені «Мелвиллдің «Моби Дик» романын жазған кездегі ой-қиялымен және интеллектуалдық әлемімен тығыз байланысты» деп санайды, оны романға алғысөз ретінде қарастыруға болады және «әркімнің оқуы тиіс контексттік материал» деп атады. Сол жазда Дюикинк Хоторнға Мелвиллдің соңғы үш кітабының көшірмелерін жіберді. Хоторн оларды оқып, 29 тамызда Дюикинкке Мелвиллдің «Редберн» және «Ақ жакет» кітаптарында шындықты кез келген жазушыдан «батылрақ» көрсеткенін жазды, ал «Марди» кітабын «терең мағынасы бар, өмір үшін күресуге мәжбүрлейтін бай кітап» деп атады. Бірақ ол: «Кітап соншалықты жақсы, жазушы оны одан да жақсырақ ету үшін одан ұзақ ойланбағаны үшін кешіру қиын». 1850 жылдың қыркүйегінде Мелвилл Питтсфилдте 160 акрлық ферма сатып алу үшін әйелінің әкесінен, Лемуэль Шоудан үш мың доллар қарыз алды. Мелвилл жаңа үйіне «Жебебас» деген ат қойды, себебі егін шабу кезінде жерден көптеген жебе ұштары табылды. Сол қыста Мелвилл Хоторнға күтпеген сапармен келді, бірақ ол жұмыс істеп жатқанын және «қонаққа шақыруға көңілі жоқ» екенін білді. Хоторнның әйелі София оған «Екі рет айтылған әңгімелер» және Малкольм үшін «Бабасының креслосы» кітаптарын сыйлады. Мелвилл оларды жақын арада «Жебебасқа» шақырып, Хоторнмен «бренди мен сигарамен әлемді талқылауды» үміттенеді, бірақ Хоторн жаңа кітабын аяқтағанша бір күн де тоқтаған жоқ, сондықтан олар келмеді. Мелвилл екінші рет келгеннен кейін Хоторн оны қызы Унамен бірге «Жебебасқа» шақырды. Робертсон Лоранттың айтуынша, «ұсынысқа ие Хоторн Мелвилл әйелдеріне, әсіресе оның кітаптарының жанкүйері болған Огюстаға үлкен әсер етті». Олар күні бойы «тамекі шегіп, метафизика туралы әңгілесті». Робертсон Лорант Мелвиллдің «Хоторнның ақыл-ойына ғашық болғанын, оның өнеріне тәнті болғанын және оның сырлы тұлғасына қызыққандығын» жазды, бірақ «достық олардың әрқайсысы үшін әртүрлі мағынаға ие болды», Хоторн Мелвиллге «оған қажетті интеллектуалдық серпіліс сыйлады». Олар «табиғи одақтастар мен достар» болған шығар, бірақ олар «жасы бойынша он бес жыл айырмашылығы бар және мінез-құлқы жағынан мүлдем өзгеше» болды және Хоторн «Мелвиллдің маниялық қарқындылығын кейде шаршататын» еді. Безансон Мелвиллдің қарт жігітке жазған он хатында «сексуалдық қызығушылық» бар екенін анықтады. Мелвилл «Хоторнның шыбықтары» атты эссесінде былай деп жазды: «Менің ойымша, бұл Хоторн менің жаныма тұқым себуді құйған. Мен оны көбірек ойланамын, ол кеңейіп, тереңдейді; және одан әрі, одан әрі, оның күшті Жаңа Англия тамырлары менің оңтүстік жанымның ыстық топырағына еніп кетеді». Мелвилл кітабын Хоторнға арнады: «Оның генийіне деген құрметімнің белгісі ретінде, бұл кітап Натаниел Хоторнға арналады». 1851 жылдың 18 қазанында «Кит» кітабы Ұлыбританияда үш томдық болып жарық көрді, ал 14 қарашада «Моби Дик» АҚШ-та бір томдық болып жарық көрді. Осы екі дата арасында, 1851 жылдың 22 қазанында Мелвиллдердің екінші баласы, Стэнвик дүниеге келді. Желтоқсан айында Хоторн Дюикинкке: «Мелвилл қандай керемет кітап жазды! Бұл кітап менің бұрынғы кітаптарынан гөрі әлдеқайда күштірек екенін сезіндірді» деді. Мелвиллдің замандас рецензенттерінен өзгеше, Хоторн Мелвиллдің жаңа романының ерекшелігін көріп, мойындады. 1852 жылдың басында Мелвилл Хоторндарға Конкордқа сапар шегіп, Хоторнмен әңгімелескен «Агата» әңгімесі туралы пікірлерін бөлісті. Бұл екі жазушы арасындағы соңғы байланыс болды, Мелвилл Хоторнды Англияға көшіп келгеннен кейін төрт жылдан соң Ливерпульде тағы да сапар шеккенге дейін.

The earliest surviving mention of Moby Dick is from a May 1, 1850, letter in which Melville told fellow sea author Richard Henry Dana Jr. "I am half way in the work." In June, he described the book to his English publisher as "a romance of adventure, founded upon certain wild legends in the Southern Sperm Whale Fisheries," and promised it would be done by the fall. The original manuscript has not survived. That summer, Melville read Thomas Carlyle, borrowing copies of Sartor Resartus (1833–34) and On Heroes, Hero Worship, & the Heroic in History (1841) from the library of his friend Evert Duyckinck. These readings proved significant, occurring as Melville radically transformed his initial plan for the novel over the next several months, conceiving what Delbanco described in 2005 as "the most ambitious book ever conceived by an American writer". From August 4 to 12, 1850, the Melvilles, Sarah Morewood, Duyckinck, Oliver Wendell Holmes, and other literary figures from New York City and Boston came to Pittsfield, Massachusetts to enjoy a period of parties, picnics, and dinners. Nathaniel Hawthorne and his publisher James T. Fields joined the group while Hawthorne's wife stayed at home to look after the children. On one picnic outing organized by Duyckinck, Hawthorne and Melville sought shelter from the rain together and had a deep, private conversation. Melville had been given a copy of Hawthorne's short story collection Mosses from an Old Manse, though he had not yet read it. Melville then avidly read it and wrote a review, "Hawthorne and His Mosses", which appeared in two installments, on August 17 and 24, in The Literary World. Melville wrote that these stories revealed a dark side to Hawthorne, "shrouded in blackness, ten times black". He repeatedly compared Hawthorne to Shakespeare, and urged that "men not very much inferior to Shakespeare are this day being born on the banks of the Ohio." The critic Walter Bezanson finds the essay "so deeply related to Melville's imaginative and intellectual world while writing Moby Dick" that it could be regarded as a virtual preface and should be "everybody's prime piece of contextual reading". Later that summer, Duyckinck sent Hawthorne copies of Melville's three most recent books. Hawthorne read them, as he wrote to Duyckinck on August 29 that Melville in Redburn and White Jacket put the reality "more unflinchingly" before his reader than any writer, and he thought Mardi was "a rich book, with depths here and there that compel a man to swim for his life". But he cautioned, "It is so good that one scarcely pardons the writer for not having brooded long over it, so as to make it a great deal better". In September 1850, Melville borrowed three thousand dollars from his father in law Lemuel Shaw to buy a 160 acre farm in Pittsfield. Melville called his new home Arrowhead because of the arrowheads that were dug up around the property during planting season. That winter, Melville paid Hawthorne an unexpected visit, only to discover he was working and "not in the mood for company". Hawthorne's wife Sophia gave him copies of Twice Told Tales and, for Malcolm, The Grandfather's Chair. Melville invited them to visit Arrowhead soon, hoping to "[discuss] the Universe with a bottle of brandy & cigars" with Hawthorne, but Hawthorne would not stop working on his new book for more than one day and they did not come. After a second visit from Melville, Hawthorne surprised him by arriving at Arrowhead with his daughter Una. According to Robertson Lorant, "The handsome Hawthorne made quite an impression on the Melville women, especially Augusta, who was a great fan of his books". They spent the day mostly "smoking and talking metaphysics". Robertson Lorant writes that Melville was "infatuated with Hawthorne's intellect, captivated by his artistry, and charmed by his elusive personality," but "the friendship meant something different to each of them," with Hawthorne offering Melville "the kind of intellectual stimulation he needed". They may have been "natural allies and friends," yet they were also "fifteen years apart in age and temperamentally quite different" and Hawthorne "found Melville's manic intensity exhausting at times". Bezanson identifies "sexual excitement" in all the ten letters Melville wrote to the older man. In the essay on Hawthorne's Mosses, Melville wrote: "I feel that this Hawthorne has dropped germinous seeds into my soul. He expands and deepens down, the more I contemplate him; and further, and further, shoots his strong New England roots into the hot soil of my Southern soul." Melville dedicated his book to Hawthorne: "In token of my admiration for his genius, this book is inscribed to Nathaniel Hawthorne". On October 18, 1851, The Whale was published in Britain in three volumes, and on November 14 Moby Dick appeared in the United States as a single volume. In between these dates, on October 22, 1851, the Melvilles' second child, Stanwix, was born. In December, Hawthorne told Duyckinck, "What a book Melville has written! It gives me an idea of much greater power than his preceding ones." Unlike other contemporaneous reviewers of Melville, Hawthorne had seen the uniqueness of Melville's new novel and acknowledged it. In early December 1852, Melville visited the Hawthornes in Concord and discussed the idea of the "Agatha" story he had talked of with Hawthorne. This was the last contact between the two writers before Melville visited Hawthorne in Liverpool four years later when Hawthorne had relocated to England.

18521857: Жетіспеген жазушы

1850 жылдың қыркүйегінде Мелвилл қайын атасынан үш мың доллар қарыз алып, Массачусетс штатының Питтсфилд қаласында 160 акр жер сатып алғаннан кейін, келесі кітабының жұртшылыққа ұнайды және қаржысын қалпына келтіретініне үміттенді. 1851 жылдың сәуір айында ол британдық баспагері Ричард Бентлиге жаңа кітабының «күдіссіз жаңалығы» бар екенін және романтика мен құпия элементтерімен кең аудиторияны қызықтыратынын айтты. Шындығында, «Пьер: немесе, Екіұштылықтар» кітабы терең психологиялық болғанымен, роман жанрының қағидаларын қолданып, стиль жағынан қиынға соқты. Ол жақсы қабылданылмады. 1852 жылдың 8 қыркүйегінде «Нью-Йорк Дей Бук» газеті «Герман Мелвилл ақылдан безген» деген тақырыппен жаулы шабуыл жариялады. Жаңалық ретінде ұсынылған мақалада былай делінген:

1853 жылдың 22 мамырында Мелвиллдің үшінші баласы және тұңғыш қызы Элизабет (Бесси) дүниеге келді, және сол күні немесе шамамен сол күні Герман Агата туралы «Крест аралы» әңгімесін аяқтады. Мелвилл баспагерімен, болжам бойынша «Крест аралы» кітабын талқылау үшін Нью-Йоркке сапарлады, бірақ кейіннен Harper & Brothers баспасы оның қолжазбасын басып шығаруға «қарсылық көрсеткенін», себебі ол жоғалып кеткенін жазды. «Пьердің» коммерциялық және сындық сәтсіздігінен кейін Мелвилл келесі романы «Израиль Поттер» үшін баспагер табуда қиындыққа тап болды. Оның орнына, революциялық соғыс ардагері туралы бұл әңгіме 1853 жылы «Путнамнің ай сайынғы журналында» бөлім-бөліммен жарияланды. 1853 жылдың қарашасынан 1856 жылға дейін Мелвилл «Путнам» және «Харпер» журналдарында он төрт әңгіме мен эскиз жариялады. 1855 жылдың желтоқсанында ол Путнамның жаңа иелері Дикс пен Эдвардсқа қысқа әңгімелердің іріктелген жинағын жариялауды ұсынды. «Пиацца ертегілері» деп аталған жинақ Мелвилл жаңадан жазған «Пиацца» кіріспе әңгімесімен аталды. Сондай-ақ, онда бұрын жарық көрген бес әңгіме, соның ішінде «Бартлби, кеңсе хатшысы» және «Бенито Серено» кірді. 1855 жылдың 2 наурызында Мелвиллдің төртінші баласы Фрэнсис (Фанни) дүниеге келді. Осы кезеңде оның «Израиль Поттер» кітабы жарық көрді. «Сенімді адам» романын жазу Мелвиллге үлкен стресс тудырды, нәтижесінде Лиззидің немере інісі Сэм Шоу өзінің ағасы Лемуэль Шоуға: «Германның енді мұндай жаман шабуылдары болмайды деп үміттенемін» деп хат жазды. Бұл Робертсон Лорант «Мелвиллді мазалаған ревматизм мен семіздіктің шабуылдары» деп атаған нәрсеге сілтеме жасайды. Мелвиллдің қайын атасы қызының «оған деген үлкен алаңдауын» бөліскендей, ол өзінің туысына хат жазып, Мелвиллдің жұмыс дағдыларын сипаттады: «Ол әдеби еңбегінің біріне терең бойлаған кезде, ол өзін күніне көп сағат бойы, жаттығусыз немесе аз жаттығумен, әсіресе қыста көптеген күн бойы қатаң оқуға шектейді. Осылайша ол өзін тым көп шаршатып, ауыр нерв ауруына шалдығады». Шоу Лиззидің мұрасынан Мелвиллге 1500 доллар беріп, 4-5 ай Еуропа мен Киелі жерге саяхаттауға жіберді. 1856 жылдың 11 қазанынан 1857 жылдың 20 мамырына дейін Мелвилл Еуропа мен Жерорта теңізі бойынша алты айлық сапар жасады. Англияда болған кезде, 1856 жылдың қарашасында ол үш күнге Ливерпульдегі АҚШ консулы лауазымында болған Хоторнмен кездесті. Жақын маңдағы Саутпорттың жағажай курортында, олар шылым шегуге тоқтаған құм төбелерінің арасында, Хоторн кейіннен өзінің күнделігінде былай деп сипаттаған әңгімелесуді өткізді: «Мелвилл, әдеттегідей, Провиденция және болашақ туралы, сондай-ақ адам санасынан тыс жатқан барлық нәрселер туралы ойлана бастады және маған 'өзін жоюға көз жеткізгенін' айтты. Егер ол діншіл адам болса, ол ең шыншыл және құрметті діншіл болар еді; ол өте жоғары және асыл мінезді және біздің көпшілігімізден мәңгілік өмірге лайық». Сапардың Жерорта теңізі бөлігі Киелі жерді қамтыды, бұл оның эпостық поэмасы «Кларльға» шабыт берді. Сапар барысында ол Яффаға жақын жердегі Моунт Хоуп деген христиан шаруашылығына барды. 1857 жылдың 1 сәуірінде Мелвилл өзінің соңғы толық романы «Сенімді адамды» жариялады. «Оның маскарады» деген қосымша тақырыппен жарық көрген бұл роман қазіргі заманда алаяқтық пен адалдық, жеке тұлға және маскарада мәселелерін күрделі және құпия зерттегендігі үшін кеңінен мойындалды. Алайда, ол жарық көрген кезде, оған таңғаларлықтан бастап, айыптауға дейін әртүрлі пікірлер айтылды.

On May 22, 1853, Melville's third child and first daughter Elizabeth (Bessie) was born, and on or about that day Herman finished work on the Agatha story, Isle of the Cross. Melville traveled to New York to discuss a book, presumably Isle of the Cross, with his publisher, but later wrote that Harper & Brothers was "prevented" from publishing his manuscript because it was lost. After the commercial and critical failure of Pierre, Melville had difficulty finding a publisher for his follow up novel Israel Potter. Instead, this narrative of a Revolutionary War veteran was serialized in Putnam's Monthly Magazine in 1853. From November 1853 to 1856, Melville published fourteen tales and sketches in Putnam's and Harper's magazines. In December 1855 he proposed to Dix & Edwards, the new owners of Putnam's, that they publish a selective collection of the short fiction. The collection, titled The Piazza Tales, was named after a new introductory story Melville wrote for it, "The Piazza". It also contained five previously published stories, including "Bartleby, the Scrivener" and "Benito Cereno". On March 2, 1855, the Melvilles' fourth child, Frances (Fanny), was born. In this period, his book Israel Potter was published. The writing of The Confidence Man put great strain on Melville, leading Sam Shaw, a nephew of Lizzie, to write to his uncle Lemuel Shaw: "Herman I hope has had no more of those ugly attacks"—a reference to what Robertson Lorant calls "the bouts of rheumatism and sciatica that plagued Melville". Melville's father in law apparently shared his daughter's "great anxiety about him" when he wrote a letter to a cousin, in which he described Melville's working habits: "When he is deeply engaged in one of his literary works, he confines him[self] to hard study many hours in the day, with little or no exercise, and this specially in winter for a great many days together. He probably thus overworks himself and brings on severe nervous affections". Shaw advanced Melville $1,500 from Lizzie's inheritance to travel four or five months in Europe and the Holy Land. From October 11, 1856, to May 20, 1857, Melville made a six month Grand Tour of Europe and the Mediterranean. While in England, in November 1856, he briefly reunited for three days with Hawthorne, who had taken the position of United States Consul at Liverpool, at that time the hub of Britain's Atlantic trade. At the nearby coast resort of Southport, amid the sand dunes where they had stopped to smoke cigars, they had a conversation that Hawthorne later described in his journal: "Melville, as he always does, began to reason of Providence and futurity, and of everything that lies beyond human ken, and informed me that he 'pretty much made up his mind to be annihilated' [ ] If he were a religious man, he would be one of the most truly religious and reverential; he has a very high and noble nature, and better worth immortality than most of us." The Mediterranean part of the tour took in the Holy Land, which inspired his epic poem Clarel. During the tour he visited Mount Hope, a Christian farm near Jaffa. On April 1, 1857, Melville published his last full length novel, The Confidence Man. This novel, subtitled His Masquerade, has won general acclaim in modern times as a complex and mysterious exploration of issues of fraud and honesty, identity and masquerade. However, when it was published, it received reviews ranging from the bewildered to the denunciatory.

1857-1876: Ақын

Өзінің құлдырап бара жатқан қаржысын жақсарту үшін Мелвилл 1857 жылдың соңынан 1860 жылға дейін көпшілік алдында лекция оқыды. Ол үш лекциялық тур жасады және негізінен рим мүсіндері мен Римдегі көрікті жерлер туралы лицейлерде сөйледі. Мелвиллдің лицей мәдениетінің сыртқы зиялылығын әжуалайтын лекциялары замандас көрермендерден сынау алды. 1860 жылдың 30 мамырында Мелвилл ағасы Томас басқаратын "Метеор" клиперімен Калифорнияға аттанды. Бұрғылаулы сапардан кейін Мелвилл қараша айында Панама арқылы Нью-Йоркке жалғыз оралды. Кейін сол жылы ол баспагерге өлеңдер жинағын ұсынды, бірақ ол қабылданбады және қазір жоғалып кетті. 1863 жылы ол ағасының Нью-Йорктегі 104 East 26th Street мекенжайындағы үйін сатып алып, сонда көшті. 1864 жылы Мелвилл Американдық Азамат соғысының Вирджиниядағы шайқас алаңдарын аралады. Соғыстан кейін ол 1866 жылы "Соғыстың шайқас фрагменттері мен көріністері" жинағын жариялады, бұл 72 өлеңнен тұратын, қақтығыстың "көп дауысты өлең журналы" деп сипатталған туынды. Бұл жұмыс коммерциялық тұрғыдан сәтті болмады - 1260 дана басылды, 300 дана шолуға жіберілді және 551 дана сатылды - ал рецензенттер Мелвилл сәнге сай әсем тіл мен жазудан қасақана бас тартқанын, қысқа және қарапайым болуды таңдағанын түсінбеді. 1866 жылы Мелвилл Нью-Йорк қаласының кеден инспекторы болды. Ол 19 жыл осы лауазымда болды және оның нашар коррупцияланған мекемеде адалдығымен танымал болды. (Мелвиллдің білмегені, оның лауазымын кейде болашақ американдық президент Честер А. Артур қорғады, ол Мелвиллдің жазуын бағалаған, бірақ онымен ешқашан сөйлеспеген кеден қызметкері болды.) Осы жылдары Мелвилл нервтік шаршаудан, физикалық ауырудан және көңілсіздіктен зардап шекті және кейде, Робертсон Лоранттың сөзімен айтқанда, "өз романдарының кейіпкерлері сияқты қатыгез капитан сияқты" мінез-құлық танытты, тіпті ішімдік ішкеннен кейін үйге келгенде әйелі Лиззиді ұрып-соқты. 1867 жылы Мелвиллдердің үлкен ұлы Малколм 18 жасында өз бөлмесінде өлі табылған, өзін-өзі атқан болуы мүмкін, қасақана ма, әлде жазабас ма белгісіз. 1867 жылдың мамырында Лиззидің інісі Сэм, Мелвиллдің психикалық денсаулығына отбасының алаңдауын бөлісіп, оның Мелвилльден кетуін ұйымдастыруға тырысты. Лиззи Бостонға отбасына барып, күйеуінің ақыл-есі дұрыс емес екенін сотқа дәлелдемек болды. Бірақ Лиззи, сол кездегі ажырасудың әлеуметтік ұятынан қашу үшін немесе күйеуін әлі де жақсы көретіндіктен, жоспарға келіспеді. Мелвиллдің кәсіби жазу мансабы аяқталғанмен, ол жазуға берілгендігін сақтады. Ол Милдердің "күзгі шедевр" деп атаған "Кларл: Поэма және паломничество" (1876) 18 000 жолдық эпикалық поэмасын жазуға жылдар жұмсады, бұл 1856 жылы Киелі жерге жасаған сапарынан шабыттанды. Бұл американдық әдебиеттегі ең ұзын өлеңдердің бірі. Басты кейіпкер - діни білімді жас американдық студент, ол өзінің сенімін жаңарту үшін Иерусалимге барады. Орталық кейіпкерлердің бірі, Ролф, Мелвиллдің жас кезіндегідей ізденуші және саяхатшы, ал оқшауланған Вайн Хоторнға негізделген, ол он екі жыл бұрын қайтыс болған. 350 дананы басып шығаруды 1876 жылы оның ағасының қалдырған мүлігі қаржыландырды, бірақ сату өте нашар болды және сатылмаған даналар Мелвилл оларды өзінің бағасына сатып ала алмағандықтан өртелді. 1925 жылы сыншы Льюис Мамфорд Нью-Йорк қалалық кітапханасынан "беттері кесілмеген" оқылмаған данасын тапты.

To repair his faltering finances, Melville took up public lecturing from late 1857 to 1860. He embarked upon three lecture tours and spoke at lyceums, chiefly on Roman statuary and sightseeing in Rome. Melville's lectures, which mocked the pseudo intellectualism of lyceum culture, were panned by contemporary audiences. On May 30, 1860, Melville boarded the clipper Meteor for California, with his brother Thomas at the helm. After a shaky trip around Cape Horn, Melville returned to New York alone via Panama in November. Later that year, he submitted a poetry collection to a publisher but it was not accepted, and is now lost. In 1863, he bought his brother's house at 104 East 26th Street in New York City and moved there. In 1864, Melville visited the Virginia battlefields of the American Civil War. After the war, he published Battle Pieces and Aspects of the War (1866), a collection of 72 poems that has been described as "a polyphonic verse journal of the conflict". The work did not do well commercially—of the print run of 1,260 copies, 300 were sent as review copies, and 551 copies were sold—and reviewers did not realize that Melville had purposely avoided the ostentatious diction and fine writing that were in fashion, choosing to be concise and spare. In 1866, Melville became a customs inspector for New York City. He held the post for 19 years and had a reputation for honesty in a notoriously corrupt institution. (Unbeknownst to Melville, his position was sometimes protected by future American president Chester A. Arthur, then a customs official who admired Melville's writing but never spoke to him.) During these years, Melville suffered from nervous exhaustion, physical pain, and frustration, and would sometimes, in the words of Robertson Lorant, behave like the "tyrannical captains he had portrayed in his novels", perhaps even beating his wife Lizzie when he came home after drinking. In 1867 Malcolm, the Melvilles' older son, died in his bedroom at home at the age of 18 from a self inflicted gun shot, perhaps intentional, perhaps accidental. In May 1867, Lizzie's brother Sam, who shared his family's fear for Melville's sanity, tried to arrange for her to leave Melville. Lizzie was to visit her family in Boston and assert to a court that her husband was insane. But Lizzie, whether to avoid the social shame divorce carried at the time or because she still loved her husband, refused to go along with the plan. Though Melville's professional writing career had ended, he remained dedicated to his writing. He spent years on what Milder called "his autumnal masterpiece" Clarel: A Poem and a Pilgrimage (1876), an 18,000 line epic poem inspired by his 1856 trip to the Holy Land. It is among the longest single poems in American literature. The title character is a young American student of divinity who travels to Jerusalem to renew his faith. One of the central characters, Rolfe, is similar to Melville in his younger days, a seeker and adventurer, while the reclusive Vine is loosely based on Hawthorne, who had died twelve years before. Publication of 350 copies was funded with a bequest from his uncle in 1876, but sales failed miserably and the unsold copies were burned when Melville was unable to buy them at cost. Critic Lewis Mumford found an unread copy in the New York Public Library in 1925 "with its pages uncut".

1877-1891: Соңғы жылдары

Мелвиллдің жеке табысы шектеулі болды. Бірақ 1884 жылы Лиззиге мұра қалды, соның арқасында ол ай сайын тұрақты түрде кітаптар мен гравюралар сатып ала алды. Мелвилл 1885 жылдың 31 желтоқсанында зейнетке шықты, кейін әйелінің туыстары жұбайларды қосымша мұралармен және мүліктермен қолдады. 1886 жылдың 22 ақпанында олардың кіші ұлы Стэнвикс Сан-Францискода 36 жасында туберкулезден қайтыс болды. 1889 жылы Мелвилл Нью-Йорк қоғамының кітапханасына мүше болды. Мелвиллдің Англиядағы танымалдылығы оқырмандардың оның романдарын қайта ашқан кезде қайта жанданды. Ол теңіздегі ерте кездегі тәжірибелерінен шабыттанған екі өлең жинағын жариялады, оларға әдеби кіріспелер қосты. Ол оларды туыстары мен достарына арнап, әрқайсысы 25 данадан басылды. Біріншісі, «Джон Марр және басқа теңізшілер», 1888 жылы жарық көрді, одан кейін 1891 жылы «Тимолеон» басылды. Мелвилл 1891 жылдың 28 қыркүйегінде таңертең қайтыс болды. Өлім куәлігінде «жүрек кеңеюі» себеп ретінде көрсетілген. Ол Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданындағы Вудлон зиратына жерленді. «The New York Times» газетінің алғашқы некрологы оның шедеврін «Моби Дик» деп атады, ондағы қате жазу кейіннен ол өмірінің соңында бағаланбағанын білдіретіндей болып қате түсінілді. Бірақ оны бағалағандар да болды. Мысалы, «Таймс» газеті 2 қазан күні ризашылық білдіретін мақала жариялады. Автордың айтуынша, Мелвиллдің 40 жыл бұрын көп оқылған кітаптарын еске алғанда, «оларды неліктен оқып, талқылағандарын анықтау қиын емес», бірақ «неліктен енді оқымай, талқыламайтынын анықтау қиын». Мелвилл «Шөптесіндер мен жабайы өсімдіктер» атты өлеңдер жинағын және «Даниел Орм» атты эскизін, қайтыс болған кезде жарияланбаған күйінде қалдырды. Оның әйелі аяқталмаған «Билли Бадд» повесінің беттерін де тапты. Мелвилл қолжазбаны бірнеше рет өңдеп, қайта құрастырды, бірақ беттерді дұрыс ретпен орналастырмады. Лиззи күйеуінің ниеттерін анықтай алмады (немесе кейбір жерлерде оның қолжазбасын оқи алмады) және қолжазбаны басылымға дайындау әрекеттерінен бас тартты. 1919 жылға дейін беттер отбасылық нан сақтағышта сақталды, содан кейін Мелвиллдің немересі оларды Реймонд Уиверге берді. Уивер бастапқыда жұмыстың маңыздылығын мойындамағанмен, 1924 жылы оның жылдам транскрипциясын жариялады. Алайда, бұл нұсқада көптеген қателер болды, олардың кейбіреулері түсіндіруге әсер етті. Ол Англияда, содан кейін АҚШ-та бірден сәттілікке жетті. 1962 жылы Мелвилл зерттеушілері Харрисон Хейфорд пен Мертон М. Силтс сындық мәтінді жариялады, ол кеңінен қабылданды. 1951 жылы ол Бродвейде сахналық пьеса ретінде, содан кейін опера ретінде, ал 1961 жылы фильм ретінде қойылды.

Melville's own income remained limited. But in 1884, Lizzie received a legacy that enabled him to buy a steady stream of books and prints each month. Melville retired on December 31, 1885, after several of his wife's relatives further supported the couple with supplementary legacies and inheritances. On February 22, 1886, Stanwix, their younger son, died in San Francisco at age 36, from tuberculosis. In 1889, Melville became a member of the New York Society Library. Melville had a modest revival of popularity in England when readers rediscovered his novels. He published two collections of poems inspired by his early experiences at sea, with prose head notes. Intended for his relatives and friends, each had a print run of 25 copies. The first, John Marr and Other Sailors, was published in 1888, followed by Timoleon in 1891. Melville died on the morning of September 28, 1891. His death certificate shows "cardiac dilation" as the cause. He was interred in the Woodlawn Cemetery in Bronx, New York City. The New York Times initial death notice called his masterpiece "Mobie Dick", the misspelling of which was later erroneously taken to mean that he was unappreciated at his time of death. But there were some appreciations. The Times, for instance, published a substantial article of appreciation on October 2. The author said that thinking back to Melville's books that were so much read forty years earlier, there is "no difficulty determining why they were then read and talked about," but the difficulty is "to discover why they are read and talked about no longer." Melville left a volume of poetry, Weeds and Wildings, and a sketch, "Daniel Orme", unpublished at the time of his death. His wife also found pages for an unfinished novella, titled Billy Budd. Melville had revised and rearranged the manuscript in several stages, leaving the pages in disarray. Lizzie could not decide her husband's intentions (or even read his handwriting in some places) and abandoned attempts to edit the manuscript for publication. The pages were stored in a family breadbox until 1919 when Melville's granddaughter gave them to Raymond Weaver. Weaver, who initially dismissed the work's importance, published a quick transcription in 1924. This version, however, contained many misreadings, some of which affected interpretation. It was an immediate critical success in England, then in the United States. In 1962, the Melville scholars Harrison Hayford and Merton M. Sealts published a critical reading text that was widely accepted. It was adapted as a stage play on Broadway in 1951, then an opera, and in 1961 as a film.

Жалпы баяндау стилі

Мелвиллдің жазу стилі жылдар бойы тұрақтылықты да, зор өзгерістерді де көрсетеді. Оның дамуы "әдеттен тыс кешікті, ал келгенде, тез шаршау қаупі бар асығыс күшпен келді". Мелвилл 20 жасында жазған "Жазу үстелінен сынықтар" еңбегінде ғалым Sealts "Мелвиллдің кейінгі жазбаларында, әсіресе оның әдебиетке жиі сілтеме жасау әдетін алдын ала көрсететін бірнеше элементтерді" байқаған. "Тайпи" мен "Омоо" – қысқа тарауларға бөлінген, құжаттамалық баяндарды талап ететін оқиғалар еді. Мұндай тығыз құрылым "Марди" сияқты көлемді туындыларда фрагментация қаупін тудырады, бірақ "Редберн" мен "Ақ жакетте" Мелвилл қысқа тарауды шоғырланған повестеуге айналдырды. "Моби Дик" кітабының кейбір тараулары стандартты басылымдарда екі беттен аспайды, ал 122-тарау 36 сөзден тұратын бір абзацтан ғибарат. "Моби Дик" кітабындағы тарауларды шеберлікпен өңдеу – Мелвиллдің ең толыққанды қолтаңбаларының бірі және оның шеберлікпен жазу стилінің өлшемі (осының арқасында "Маған Ысмайыл деп атаңыз" деген алғашқы жолдар мәңгілік мәнге ие болды). Жеке тараулар Мелвилл өнерін бағалау және оның тақырыптарын түсіндіру үшін "шешендік тасқа" айналды. Ал "Пьер" кітабындағы тараулар, "Кітаптар" деп аталады, Мелвиллдің табиғи ұзындығы мен ұзақ тарауларды талап ететін тұрақты роман жазу мақсаты арасындағы "ерекше формальды компромисс" сияқты қысқа, нөмірленген бөлімдерге бөлінген. Сатиралық элементтер енгізілгендіктен, тараулар құрылымы "біршама тәртіп пен қарқындылықты қалпына келтіреді". Әдеттегі тарау бірлігі "Израиль Поттер", "Сенімді адам" және тіпті "Кларл" үшін қайта пайда болады, бірақ тек "Билли Бадд" кітабындағы акценттер мен тақырыптардың қатарласуында "шығармашылық жетістіктің маңызды бөлігіне" айналады. Ньютон Арвин "Мардиден" кейінгі кітаптар Мелвиллдің жазуы алғашқы екі кітабының тамырларына оралғандай көрінеді деп атап өтті. Шындығында, оның қозғалысы "ретроград емес, спиральді" болды, ал "Редберн" мен "Ақ жакет" оның алғашқы екі кітабындағы спонтанды, жастық шармасынан айырылған болса да, олар "мазмұнына қатысты тығыз, сезімдері бай, ширақ, күрделі, текстурасы мен бейнесі бойынша терең". "Омоо" прозасының ырғағы "жеңілдіктен артық ештеңеге қол жеткізбейді; тіл бейтарап және ерекшеліксіз", ал "Редберн" бейне мен эмоцияны біріктіретін повестеу қабілетін жақсартты. Мелвиллдің алғашқы туындылары стилі жағынан "көбірек бароккоға" ұқсады, ал "Моби Дик" кітабында Мелвиллдің сөздік қоры шексіз кеңейді. Уолтер Безансон оны "өте алуан түрлі стиль" деп атайды. Сыншы Уорнер Бертофф тілдің үш ерекшелігін атап көрсетеді. Біріншіден, сөздердің асыра баяу қайталануы, мысалы, "аяулы", "аяу", "аянышпен қарау", "аяулы" (81-тарау, "Пеквод қызбен кездеседі"). Екінші типтік тәсіл – "шоғырланған қабақ" және "кемшіліксіз ерлік" сияқты ерекше сын есім-зат тіркестерін қолдану (26-тарау, "Рыцарьлар мен жандар"). Үшінші ерекшелік – оқырманның бұрыннан қалыптасқан күтулерін баса көрсету және нығайту үшін қатысушы модификатордың болуы, мысалы, "алдын ала" және "көре алу" ("бұл жерде бәрі тыныш және тыныш, бірақ бір жағынан алдын ала болды", "Бұл алдын ала аралықта"). "Пьер" кітабында сызықшамен біріктірілген сөздерді қолданғаннан кейін, Мелвиллдің жазуы Бертоффқа сөздер мен тіркестерді таңдауда аз зерттеуші және аз қозғайтын сезім туғызады. "Қолдағы материалдан мүмкін мағыналар мен ашылуларға" жол ашудың орнына, сөздік қазір "басқарушы әсерлерді кристалдауға" қызмет етеді, дикция енді өзіне назар аудармайды, тек дәл анықтамаға ұмтылу ретінде. Бертоффтың айтуынша, бұл тіл "ақыл-ойының дұрыс бағалай білуін және толық түсінігін" көрсетеді. Оның ертедегі жазбаларына әсер еткен еркін зерттеу және зерттеу сезімі және оның "сирек кездесетін күші мен кеңдігі" "статикалық санауға" жол берді. "Моби Дик" тілінің музыкалық әуенімен және кинетикалық энергиясымен салыстырғанда, Мелвиллдің кейінгі жазбалары "салыстырмалы түрде үндеу, тіпті жасырылған" сияқты көрінеді. Мелвиллдің өзінің ең үздік туындыларындағы абзацтары Бертоффтың пікірінше, "форманың тығыздығы мен күтпеген қосымша деректерді еркін жинаудың" ізгі нәтижесі болып табылады, мысалы, құпия сперматозоидты 86-тараудың ("Құйрық") соңғы абзацында Құдайдың бет-әлпетінің "Еврейлер кітабындағы көрінбеушілігімен" салыстырылғанда. Уақыт өте келе Мелвиллдің абзацтары қысқарып, сөйлемдері ұзағырақ болды, содан кейін ол "кейінірек жазған прозасындағы ерекшелік – бір сөйлемді абзацтарға" жетті. Бертофф мысал ретінде "Кепілдік" кітабының алғашқы тарауын келтіреді, онда он бес абзац бар, оның жетісі бір ғана егжей-тегжейлі сөйлемнен тұрады, ал төртеуі – екі сөйлемнен. Бұл тәсілді "Билли Бадд" кітабында қолдану оның "таңғажайып повестеу экономикасына" үлкен үлес қосады.

Melville's writing style shows both consistencies and enormous changes throughout the years. His development "had been abnormally postponed, and when it came, it came with a rush and a force that had the menace of quick exhaustion in it". As early as "Fragments from a Writing Desk", written when Melville was 20, scholar Sealts sees "a number of elements that anticipate Melville's later writing, especially his characteristic habit of abundant literary allusion". Typee and Omoo were documentary adventures that called for a division of the narrative in short chapters. Such compact organization bears the risk of fragmentation when applied to a lengthy work such as Mardi, but with Redburn and White Jacket, Melville turned the short chapter into a concentrated narrative. Some chapters of Moby Dick are no more than two pages in standard editions, and an extreme example is Chapter 122, consisting of a single paragraph of 36 words. The skillful handling of chapters in Moby Dick is one of the most fully developed Melvillean signatures, and is a measure of his masterly writing style (something that would lend lasting significance to the opening lines "Call me Ishmael"). Individual chapters have become "a touchstone for appreciation of Melville's art and for explanation" of his themes. In contrast, the chapters in Pierre, called Books, are divided into short numbered sections, seemingly an "odd formal compromise" between Melville's natural length and his purpose to write a regular romance that called for longer chapters. As satirical elements were introduced, the chapter arrangement restores "some degree of organization and pace from the chaos". The usual chapter unit then reappears for Israel Potter, The Confidence Man and even Clarel, but only becomes "a vital part in the whole creative achievement" again in the juxtaposition of accents and of topics in Billy Budd. Newton Arvin points out that only superficially the books after Mardi seem as if Melville's writing went back to the vein of his first two books. In reality, his movement "was not a retrograde but a spiral one", and while Redburn and White Jacket may lack the spontaneous, youthful charm of his first two books, they are "denser in substance, richer in feeling, tauter, more complex, more connotative in texture and imagery". The rhythm of the prose in Omoo "achieves little more than easiness; the language is almost neutral and without idiosyncrasy", while Redburn shows an improved ability in narrative, which fuses imagery and emotion. Melville's early works were "increasingly baroque" in style, and with Moby Dick Melville's vocabulary had grown superabundant. Walter Bezanson calls it an "immensely varied style". According to critic Warner Berthoff, three characteristic uses of language can be recognized. First, the exaggerated repetition of words, as in the series "pitiable", "pity", "pitied", and "piteous" (Ch. 81, "The Pequod Meets the Virgin"). A second typical device is the use of unusual adjective noun combinations, as in "concentrating brow" and "immaculate manliness" (Ch. 26, "Knights and Squires"). A third characteristic is the presence of a participial modifier to emphasize and to reinforce the already established expectations of the reader, as the words "preluding" and "foreshadowing" ("so still and subdued and yet somehow preluding was all the scene " "In this foreshadowing interval "). After his use of hyphenated compounds in Pierre, Melville's writing gives Berthoff the impression of becoming less exploratory and less provocative in his choices of words and phrases. Instead of providing a lead "into possible meanings and openings out of the material in hand," the vocabulary now served "to crystallize governing impressions," the diction no longer attracted attention to itself, except as an effort at exact definition. The language, Berthoff continues, reflects a "controlling intelligence, of right judgment and completed understanding". The sense of free inquiry and exploration that infused his earlier writing and accounted for its "rare force and expansiveness," tended to give way to "static enumeration". By comparison to the verbal music and kinetic energy of Moby Dick, Melville's subsequent writings seem "relatively muted, even withheld" in his later works. Melville's paragraphing in his best work Berthoff considers to be the virtuous result of "compactness of form and free assembling of unanticipated further data", such as when the mysterious sperm whale is compared with Exodus's invisibility of God's face in the final paragraph of Chapter 86 ("The Tail"). Over time Melville's paragraphs became shorter as his sentences grew longer, until he arrived at the "one sentence paragraphing characteristic of his later prose". Berthoff points to the opening chapter of The Confidence Man for an example, as it counts fifteen paragraphs, seven of which consist of only one elaborate sentence, and four that have only two sentences. The use of similar technique in Billy Budd contributes in large part, Berthoff says, to its "remarkable narrative economy".

Стилистика және әдеби нұсқама

Наталия Райт пікірінше, Мелвиллдің сөйлемдері көбінесе құрылымдық еркіндікке ие, каталог және аллюзия, параллелизм және рефрен, мақал-мәтел және аллегория сияқты тәсілдерді қолдануға ыңғайлы. Оның сөйлемдерінің ұзындығы әртүрлі болуы мүмкін, бірақ «Пьер» мен «Сенімді адам» романдарының жазу стилі ойды емес, сезімді жеткізуге бағытталған. Генри Джеймстен айырмашылығы, ол ойдың ең нәзік нюанстарын беру үшін сөйлемдерді реттеудің новаторы болды, Мелвилл мұндай жаңалықтарды аз жасады. Оның өнері – ағылшын прозасының бағыты, оның ырғағы мен қарапайымдылығы Король Джеймс Библиясынан әсер алды. Мелвиллдің жазу стилінің тағы бір маңызды ерекшелігі – оның эхосы мен үндеулері. Мелвиллтің нақты стильдерді еліктеуі осыған себеп. Оның үш маңызды көзі – Библия, Шекспир және Мильтон. Кез келген көзден тікелей цитаталар аз; оның Библиялық аллюзияларының тек алтыншы бөлігі ғана осылай деп танылуы мүмкін, себебі Мелвилл Библияны өзінің сюжеттік қажеттіліктеріне сәйкес бейімдейді. Мелвилл стиліндегі Библиялық элементтерді үш санатқа бөлуге болады. Біріншісінде аллюзия ресми цитатадан гөрі баяндама ішінде көбірек кездеседі. Оның шығармаларында бірнеше таңдамал Библиялық аллюзиялар қайта-қайта пайда болады, рефрен сипатын алады. Мысалдар: «жылан сияқты ақылды және көгершін сияқты бейкүнә болу» туралы кеңестер, «сұр ат үстіндегі өлім», «қасірет көрген адам», «көктегі көптеген үйлер»; «басымыздағы шаштардың санындай» мақал-мәтелдер, «мақтаныш құлауға апарады», «күнәнің жазасы – өлім»; «әрине, кім, өйткені», «балалардың балалары», «жердің байлығы», «бос нәрселердің бос нәрселері», «сыртқы қараңғылық», «оның көзінің қарашығы», «Күннің Ежелгісі», «Шарон гүлі» сияқты сөз тіркестері мен есімдіктер. Екіншіден, жеке тармақтардың немесе тармақтардың біріктірілгенін қайта айту. Редберннің «Сен бұл римдік азаматтарға жолақтар салма» деген сөзі Мысырдан шығу кітабының 20-шы таравындағы Он қазынаның тілін пайдаланады, ал Пьердің Люсияға қойған сұрағы: «Ол мені барлық түсініксіз махаббатпен сүйе ме?» – Жохан 21:15–17 және Филиптіктерге 4:7 тармақтарын біріктіреді. Үшіншіден, кейбір еврей тіліндегі ерекшеліктер қолданылады, мысалы, генетивтердің тізбегі («теңіз толқындарының толқындары»), туысқан айыптау («Мен түс көрдім», «Ливерпуль жаратылыспен бірге құрылды») және параллелизм («Шабуылдан да жақын үйге», «болатпен күресу – ешқандай аралықсыз ойын»). Редберннің бұл үзіндісі осы тәсілдердің қалай өзара байланысып, Киелі кітап тілінің текстурасын қалыптастыратынын көрсетеді, бірақ тікелей цитаталар өте аз. Бұған қоса, Мелвилл үш Библиялық үлгіні – апокалиптикалық, пайғамбарлық және уағыздық баяндамалық үлгіні сәтті еліктейді. Мелвилл «Марди» романының бір тарауында үрей мен қорқыныш сезімінің апокалиптикалық үлгісін сақтайды. Пайғамбарлық үлгі Мелвиллдің «Моби Дик» романында, әсіресе Отец Мэпплдің уағызында көрінеді. Забур дәстүрін Мелвилл «Сенімді адам» романында кеңінен қайталайды. 1849 жылы Мелвилл шаршаған көздеріне жеткілікті үлкен қаріппен басылған Шекспирдің шығармаларының басылымын сатып алды, бұл оның келесі кітабы «Моби Дик» (1851) стиліне үлкен әсер еткен Шекспирді тереңірек зерттеуге әкелді. Сыншы Ф.О. Маттиессен Шекспирдің тілі кітапқа әсер еткен басқа факторлардан әлдеқайда жоғары екенін, өйткені ол Мелвиллге өзінің толық күшін ашуға көмектескенін айтады. Кітаптың әр бетінде Шекспирге қарыздылықты табуға болады. «Кетологияның» соңындағы «Левиатандыққа толы, бірақ ештеңе білдірмейтін жай дыбыстар» (Ch. 32) Макбеттегі атақты сөзді қайталайды: «Ақымақ айтты, дыбыс пен ашуға толы/ Ештеңе білдірмейді». Ахаптың алғашқы ұзын сөйлеуі («Палуба» Ch. 36) – бос өлең, сондай-ақ Ахаптың «Күн бату» (Ch. 37) басындағы монологы: «Мен ақ және күңгірт соңынан қалдырамын; / Сап-сары сулар, сап-сары жақтар, қайда жүрсем де./ Жақсылықсыз толқындар жағаға қарай өршіп / Менің іздерім; оларға жол беріңіз; бірақ алдымен мен өтем». Шекспир арқылы Мелвилл «Моби Дикке» бұрын-соңды көрінбеген сөздік күшті қосты. Шекспирді оқу Мелвилл үшін «катализатор» болды, ол оның жазуын жай ғана баяндамадан «теңіздің терең күштерінің көрінісіне» айналдырды. Мэттиессеннің айтуынша, Мелвиллдің Шекспирді меңгеруі Ахап сипаттамасында айқын көрінеді, ол Шекспир тілімен аяқталады, бірақ ол еліктеу емес: «О, Ахаб! Сенде қандай ұлы болады, оны аспаннан жұлып алу керек және тереңге суға секіру керек, және көрнекті үшін ауада!». Соңғы сөйлемнің...

In Nathalia Wright's view, Melville's sentences generally have a looseness of structure, easy to use for devices as catalogue and allusion, parallel and refrain, proverb and allegory. The length of his clauses may vary greatly, but the narrative style of writing in Pierre and The Confidence Man is there to convey feeling, not thought. Unlike Henry James, who was an innovator of sentence ordering to render the subtlest nuances in thought, Melville made few such innovations. His domain is the mainstream of English prose, with its rhythm and simplicity influenced by the King James Bible. Another important characteristic of Melville's writing style is in its echoes and overtones. Melville's imitation of certain distinct styles is responsible for this. His three most important sources, in order, are the Bible, Shakespeare, and Milton. Direct quotation from any of the sources is slight; only one sixth of his Biblical allusions can be qualified as such because Melville adapts Biblical usage to his own narrated textual requirements of clarifying his plot. The Biblical elements in Melville's style can be divided into three categories. In the first, allusion is more within the narrative rather than formal quotation. Several preferred Biblical allusions appear repeatedly throughout his body of work, taking on the nature of refrains. Examples are the injunctions to be 'as wise as serpents and as harmless as doves,' 'death on a pale horse,' 'the man of sorrows', the 'many mansions of heaven;' proverbs 'as the hairs on our heads are numbered,' 'pride goes before a fall,' 'the wages of sin is death;' adverbs and pronouns as 'verily, whoso, forasmuch as; phrases as come to pass, children's children, the fat of the land, vanity of vanities, outer darkness, the apple of his eye, Ancient of Days, the rose of Sharon.' Second, there are paraphrases of individual and combined verses. Redburn's "Thou shalt not lay stripes upon these Roman citizens" makes use of language of the Ten Commandments in Ex.20 and Pierre's inquiry of Lucy: "Loveth she me with the love past all understanding?" combines John 21:15–17, and Philippians 4:7. Third, certain Hebraisms are used, such as a succession of genitives ("all the waves of the billows of the seas of the boisterous mob"), the cognate accusative ("I dreamed a dream", "Liverpool was created with the Creation"), and the parallel ("Closer home does it go than a rammer; and fighting with steel is a play without ever an interlude"). This passage from Redburn shows how these ways of alluding interlock and result in a texture of Biblical language though there is very little direct quotation:

In addition to this, Melville successfully imitates three Biblical strains: the apocalyptic, the prophetic and the sermonic narrative tone of writing. Melville sustains the apocalyptic tone of anxiety and foreboding for a whole chapter of Mardi. The prophetic strain is expressed by Melville in Moby Dick, most notably in Father Mapple's sermon. The tradition of the Psalms is imitated at length by Melville in The Confidence Man. In 1849, Melville acquired an edition of Shakespeare's works printed in a font large enough for his tired eyes, which led to a deeper study of Shakespeare that greatly influenced the style of his next book, Moby Dick (1851). The critic F. O. Matthiessen found that the language of Shakespeare far surpasses other influences upon the book, in that it inspired Melville to discover his own full strength. On almost every page, debts to Shakespeare can be discovered. The "mere sounds, full of Leviathanism, but signifying nothing" at the end of "Cetology" (Ch. 32) echo the famous phrase in Macbeth: "Told by an idiot, full of sound and fury/ Signifying nothing". Ahab's first extended speech to the crew, in the "Quarter Deck" (Ch. 36) is practically blank verse and so is Ahab's soliloquy at the beginning of "Sunset" (Ch. 37):'I leave a white and turbid wake;/ Pale waters, paler cheeks, where'er I sail./ The envious billows sidelong swell to whelm/ My track; let them; but first I pass.' Through Shakespeare, Melville infused Moby Dick with a power of expression he had not previously expressed. Reading Shakespeare had been "a catalytic agent" for Melville, one that transformed his writing from merely reporting to "the expression of profound natural forces". The extent to which Melville assimilated Shakespeare is evident in the description of Ahab, Matthiessen continues, which ends in language that seems Shakespearean yet is no imitation: 'Oh, Ahab! what shall be grand in thee, it must needs be plucked from the skies and dived for in the deep, and featured in the unbodied air!' The imaginative richness of the final phrase seems particularly Shakespearean, "but its two key words appear only once each in the plays and to neither of these usages is Melville indebted for his fresh combination". Melville's diction depended upon no source, and his prose is not based on anybody else's verse but on an awareness of "speech rhythm". Melville's mastering of Shakespeare, Matthiessen finds, supplied him with verbal resources that enabled him to create dramatic language through three essential techniques. First, the use of verbs of action creates a sense of movement and meaning. The effective tension caused by the contrast of "thou launchest navies of full freighted worlds" and "there's that in here that still remains indifferent" in "The Candles" (Ch. 119) makes the last clause lead to a "compulsion to strike the breast," which suggests "how thoroughly the drama has come to inhere in the words;" Second, Melville took advantage of the Shakespearean energy of verbal compounds, as in "full freighted". Third, Melville employed the device of making one part of speech act as another, for example, 'earthquake' as an adjective, or turning an adjective into a noun, as in "placeless". Melville's style, in Nathalia Wright's analysis, seamlessly flows over into theme, because all these borrowings have an artistic purpose, which is to suggest an appearance "larger and more significant than life" for characters and themes that are in fact unremarkable. The allusions suggest that beyond the world of appearances another world exists, one that influences this world, and where ultimate truth can be found. Moreover, the ancient background thus suggested for Melville's narratives – ancient allusions being next in number to the Biblical ones – invests them with a sense of timelessness.

Сыни қабылдау

Мелвиллдің өмір бойы жазушы ретінде қаржылық табысы, оның өлімінен кейінгі табысына қарағанда, айтарлықтай емес еді; бүкіл өмірінде Мелвиллдің жазбаларынан ол 10 000 доллардан астам табыс тапты (1876 жылғы 10 000 доллар шамамен <есептелген сомаға> тең). Оңтүстік теңіздерге жасаған саяхаттары мен сауда флоты және теңіз күштеріндегі қызметіне негізделген жазбалары бастапқыда сәттілікке жеткізді, бірақ одан кейін оның танымалдылығы күрт төмендеді. 1876 жылға қарай оның барлық кітаптары басылымнан түсіп қалды. Өмірінің соңғы жылдары мен қайтыс болғаннан кейінгі жылдары ол американ әдебиетінде маңызды емес тұлға деп есептелді.

Поэзия

Мелвилл өлеңдерін отыздан асқан соң, «Battle Pieces» (1866) жинағымен жариялады және 20-ғасырдың басына дейін ақын ретінде танылмады. Бірақ ол шамамен 25 жыл бойы негізінен өлеңдер жазды, бұл оның прозалық карьерасынан екі есе ұзақ. 1850-ші жылдардағы «Моби Дик», «Пьер» және «Сенім адамы» романдары, Мелвиллдің философиялық ізденістерін ұсыну үшін ең көп жұмыс істеген туындылары, философиялық поэзияға қадам жасаудың коммерциялық сәтсіздіктің салдарынан емес, табиғи логикалық жалғасы сияқты көрінеді. Ол поэзияны медитативтік практика ретінде қарастырғандықтан, оның поэтикалық стилі, тіпті көптеген викториялық ақындардан да, тілдік ойынға немесе мелодикалық әсерге баса назар аудармайды. Алғашқы сыншылар оған ықылас көрсетпеді. Генри Чапин, «Джон Марр және басқа да өлеңдер» (1922) жинағына жазған кіріспесінде, Мелвиллдің поэзиясы «әуесқойлық және біркелкі емес» делінгенімен, онда «философиялық күйзелісі ешқашан сөнбеген, жақсы көрілетін жекеліктің жаңаруы» және «нағыз ақынның дауысы» бар екенін айтты. Ақын және романист Роберт Пенн Уоррен Мелвиллді ұлы американдық ақын ретінде жақтады және 1971 жылы оның поэзиясының таңдамасын, мақтауға толы сындық эссемен жариялады. 1990-шы жылдарда сыншы Лоуренс Бьюэлл Мелвиллдің «Уитман мен Дикинсоннан кейін 19 ғасырдағы Американың ең ірі ақыны деп толыққанды айтуға болады» деп мәлімдеді, ал Хелен Вендлер «Clarel» туралы былай деді: «Мелвиллдің осы өлеңді жазуға кеткен еңбегі бізді оқығанда ойға келтіреді. Өзінің ғана осы туындысы оған, ақын ретінде, «атақтың кешіккен жерлеу гүлін» сыйлауға жеткілікті». Кейбір сыншылар оны АҚШ-тағы алғашқы модернистік ақын деп санайды, ал басқалары оның туындылары бүгінгі постмодернистік көзқарасқа жақын деп есептейді.

Мелвилл жандануы және Мелвилл зерттеулері

1919 жылы Мельвиллдің туғанына жүз жыл толуы оның шығармаларына жаңа қызығушылықтың оянуымен (қалыптасқан «Мельвиллдің қайта жандануы») бірге келді, осы кезеңде оның туындылары маңызды сынға ұшырады. Жаңа бағалау 1917 жылы Карл Ван Дореннің американ әдебиеті тарихындағы Мельвилл туралы мақаласымен басталды. Ван Дорен сондай-ақ автордың алғашқы толық өмірбаянын жазған Реймонд Уиверді ынталандырды: «Герман Мелвилл: Теңізші және мистик» (1921). Мельвиллдің немересі көрсеткен қағаздардың ішінде «Билли Бадд» атты аяқталмаған қолжазбаны тапқан Уивер оны өңдеп, Мельвиллдің шығармаларының жаңа жинағында жариялады. Мельвиллге деген қызығушылықты арттыруға көмектескен басқа да еңбектер: Карл Ван Дореннің «Америкалық роман» (1921), Д.Х. Лоуренстің «Америкалық классикалық әдебиет туралы зерттеулер» (1923), Карл Ван Вехтеннің «Дабл дилер» журналындағы мақаласы (1922) және Льюис Мамфордтың «Герман Мелвилл» өмірбаяны (1929). 1930 жылдардың ортасынан бастап Йель университетінің профессоры Стэнли Томас Уильямс Мельвилл туралы оннан астам диссертацияны жетекшілік етті, олар кейіннен кітаптар түрінде жарық көрді. Мельвилл зерттеушілерінің алғашқы толқыны психологияға назар бөлген болса, Уильямстың шәкірттері Мельвилл зерттеулерін мәтіндер мен қолжазбаларға қатысты академиялық сала ретінде қалыптастыруда, Мельвиллтің ықпалдары мен қарыздарын (соның ішінде плагиатты) анықтауда және мұрағаттар мен жергілікті басылымдарды зерттеуде маңызды рөл атқарды. Тарихи дәлелдерді ұсыну мақсатында тәуелсіз зерттеуші Джей Лейда Нью-Англия мен Нью-Йорктегі кітапханаларды, отбасылық қағаздарды, жергілікті мұрағаттарды және газеттерді қарап, Мельвиллдің өмірін күнделікті жазып, екі томдық «Мелвилл журналында» (1951) жариялады. Лейда мен соғыстан кейінгі зерттеушілердің бастамасымен Мельвиллдің қайта жандануының екінші кезеңі Мельвиллдің ертедегі кітаптарын сенімді деректер ретінде қабылдаудың орнына оның өмірбаянын зерттеуге баса назар аударды. 1945 жылы Мельвиллдің өмірі мен шығармаларын зерттеуге арналған коммерциялық емес ұйым – Мелвилл қоғамы құрылды. 1969 мен 2003 жылдар аралығында қоғам 125 нөмірін «Мелвилл қоғамының үзінділері» журналын жариялады, олар қазір қоғамның веб-сайтында тегін қолжетімді. 1999 жылдан бері ол «Левиафан: Мелвилл зерттеулері журналы» журналын шығарып келеді, қазіргі уақытта Джонс Хопкинс университетінің баспасынан жылына үш рет жарық көреді. Соғыстан кейінгі зерттеушілер Уивер, Гарвард психологы Генри Мюррей және Мамфорд Мелвиллдің көркем шығармаларын автобиография ретінде түсіндіруге, оның отбасындағы қиындықтарын асыра көрсетуге және Готорнға деген сезімінде гомосексуалдық ұғымдарды іздеуге бейім деп ойлады. Олар Мельвиллдің шығармашылық жолының өзгеше дамуын көрді. Алғашқы өмірбаяндар оның прозалық туындыларына салқын қабылданудан кейін қайғылы түрде шегініп қалғанын және поэзиясын көбінесе ескермегенін көрсетті. Мелвиллдің поэзияға қайта оралуы – бұл оны ең маңызды американдық ақындардың қатарына қойған саналы шешім деген жаңа көзқарас пайда болды. Соғыстан кейінгі басқа зерттеулер де кең көлемді ойшарлық және интерпретациялық стильді жалғастырды; Чарльз Олсонның «Мені Исмаил деп атаңыз» (1947) Ахабты Шекспирдің трагедиялық кейіпкері ретінде бейнеледі, ал Ньютон Арвиннің сындық өмірбаяны «Герман Мелвилл» (1950) 1951 жылы беллетристика бойынша Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. 1960 жылдары Харрисон Хейфорд Солтүстік-Батыс университетінің баспасы мен Ньюберри кітапханасы арасындағы одақты ұйымдастырды, бұл одақ Қазіргі заманғы тілдер қауымдастығының қолдауымен және Ұлттық гуманитарлық қордың қаржысымен Мельвиллдің толық шығармаларының сенімді сындық мәтіндерін (жарияланбаған өлеңдер, журналдар мен хаттарды қоса) өңдеуге және жариялауға бағытталған. «Герман Мелвиллдің жазбаларының Солтүстік-Батыс Ньюберри басылымының» бірінші томы 1968 жылы, ал соңғысы 2017 жылдың күзінде жарық көрді. Редакторлардың мақсаты – «автордың ниетіне мүмкіндігінше жақын» мәтінді ұсыну болды. Томдарда кең көлемді қосымшалар бар, соның ішінде Мельвиллдің өмірінде жарық көрген әр басылымның мәтіндік нұсқалары, баспа тарихы мен сын-ескертулер туралы тарихи жазба және осыған байланысты құжаттар қамтылған. Бұл кітаптар АҚШ Білім министрлігінің қаржылық қолдауымен дайындалғандықтан, авторлық құқықтар үшін ақы алынбайды және олар кеңінен қайта басылып шығарылды. Гершель Паркер өзінің екі томдық «Герман Мелвилл: Өмірбаяны» еңбегін 1996 және 2002 жылдары, кең ауқымды түпнұсқалық зерттеулер негізінде және Солтүстік-Батыс Ньюберри Мелвилл басылымының редакторы ретінде атқарған жұмысының нәтижесінде жариялады.

The centennial of Melville's birth in 1919 coincided with a renewed interest in his writings known as the "Melville revival", during which his work experienced a significant critical reassessment. The renewed appreciation began in 1917 with Carl Van Doren's article on Melville in a standard history of American literature. Van Doren also encouraged Raymond Weaver, who wrote the author's first full length biography, Herman Melville: Mariner and Mystic (1921). Discovering the unfinished manuscript of Billy Budd, among papers shown to him by Melville's granddaughter, Weaver edited it and published it in a new collected edition of Melville's works. Other works that helped fan the flames for Melville were Carl Van Doren's The American Novel (1921), D. H. Lawrence's Studies in Classic American Literature (1923), Carl Van Vechten's essay in The Double Dealer (1922), and Lewis Mumford's biography Herman Melville (1929). Starting in the mid 1930s, the Yale University scholar Stanley Thomas Williams supervised more than a dozen dissertations on Melville that were eventually published as books. Where the first wave of Melville scholars focused on psychology, Williams' students were prominent in establishing Melville Studies as an academic field concerned with texts and manuscripts, tracing Melville's influences and borrowings (even plagiarism), and exploring archives and local publications. To provide historical evidence, the independent scholar Jay Leyda searched libraries, family papers, local archives and newspapers across New England and New York to document Melville's life day by day for his two volume The Melville Log (1951). Sparked by Leyda and post war scholars, the second phase of the Melville Revival emphasized research into the biography of Melville rather than accepting Melville's early books as reliable accounts. In 1945, The Melville Society was founded, a non profit organisation dedicated to the study of Melville's life and works. Between 1969 and 2003, the society published 125 issues of Melville Society Extracts, which are now freely available on the society's website. Since 1999 it has published Leviathan: A Journal of Melville Studies, currently three issues a year, published by Johns Hopkins University Press. The postwar scholars tended to think that Weaver, Harvard psychologist Henry Murray, and Mumford favored Freudian interpretations that read Melville's fiction as autobiography; exaggerated his suffering in the family; and inferred a homosexual attachment to Hawthorne. They saw a different arc to Melville's writing career. The first biographers saw a tragic withdrawal after the cold critical reception for his prose works and largely dismissed his poetry. A new view emerged of Melville's turn to poetry as a conscious choice that placed him among the most important American poets. Other post war studies, however, continued the broad imaginative and interpretive style; Charles Olson's Call Me Ishmael (1947) presented Ahab as a Shakespearean tragic hero, and Newton Arvin's critical biography, Herman Melville (1950), won the National Book Award for non fiction in 1951. In the 1960s, Harrison Hayford organized an alliance between Northwestern University Press and the Newberry Library, with backing from the Modern Language Association and funding from the National Endowment for the Humanities, to edit and publish reliable critical texts of Melville's complete works, including unpublished poems, journals, and correspondence. The first volume of the Northwestern Newberry Edition of The Writings of Herman Melville was published in 1968 and the last in the fall of 2017. The aim of the editors was to present a text "as close as possible to the author's intention as surviving evidence permits". The volumes have extensive appendices, including textual variants from each of the editions published in Melville's lifetime, an historical note on the publishing history and critical reception, and related documents. Because the texts were prepared with financial support from the United States Department of Education, no royalties are charged, and they have been widely reprinted. Hershel Parker published his two volume Herman Melville: A Biography, in 1996 and 2002, based on extensive original research and his involvement as editor of the Northwestern Newberry Melville edition.

Заң және әдебиет

Мелвилл заң және әдебиет саласында өте пайдалы болды. Мысалы, "Моби Дик" кітабындағы "Жылдам балық және бос балық" тарауы меншік құқығының ұғымдарын сынап бағалайды. "Билли Бадд" повесінде әдемі және беделді жас теңізші кемедегі қару-жарақ сақшысын соққыға жығып, қасақана емес, бірақ салдарынан өлтіреді. Кеме капитаны дереу әскери сот шақырып, сотты Биллиді кінәлі деп танып, өлім жазасына кесуге шақырады. Сыншылар Мелвиллдің мақсатын талқылайды. Бір жағынан, кейбіреулер қатаң заңгерлік көзқарас пен икемді моральдық қағидалар арасындағы қайшылықты көреді. Екінші жағынан, басқа сыншылар капитан қолданылатын заңдарды манипуляциялап, дұрыс емес көрсеткенін айтады.

Тақырыптар

Мелвиллдің шығармалары көбінесе коммуникативтік өрнек және иллюзиялар арасында абсолютті іздеу тақырыптарына тоқталды. 1839 жылы жазылған "Жазу үстелінен үзінділер" атты шығармасында Мелвилл "Бартлби" (1853) және "Бенито Серено" (1855) әңгімелерінде қайта оралатын мәселеге тоқталады: өзара түсінісу үшін ортақ тіл табудың мүмкін болмауы. Бұл шығарма басты кейіпкер мен сөйлей алмайтын әйелге арналған, және зерттеуші Сеалтс былай деп атап көрсетеді: "Мелвиллтің өрнек пен коммуникацияға деген терең қызығушылығы оның карьерасының басында-ақ пайда болған". Ғалым Наталия Райттің сөзінше, Мелвилл кейіпкерлерінің барлығы "асылынан тыс және мәңгілік ізденіспен" айналысады, бұл Мелвилл туындыларының негізгі тақырыбы болып табылады: "Мелвиллдің барлық сюжеттері осы ізденісті бейнелейді, ал оның барлық тақырыптары оның шындығы мен оның иллюзиясы арасындағы нәзік және өзгермелі қарым-қатынасты көрсетеді". Дегенмен, бұл ізденістің моральдық және метафизикалық салдары қандай екені белгісіз, себебі Мелвилл бұл екі аспектіні ажыратпады. Өмірі бойы Мелвилл осы эпистемологиялық күмәндермен күресіп, оларды қалыптастырды, сондай-ақ осы күмәндер тудырған метафизикалық мәселелерді шешті. Білімнің шектеріне деген құштарлық Құдайдың бар екендігі және оның мәні, ғаламның бейтараптығы және зұлымдық мәселесі туралы сұрақтарға әкелді.

Мұра мен құрмет

1854 жылы, «Моби Дик» жарықтанғаннан кейін үш жыл өткен соң, Лонг-Айлендтегі Нью-Йорк қаласындағы Мельвилл қаласы оның құрметіне аталды. 1982 жылы Америка кітапханасы (LOA) Мелвиллдің американдық мәдениеттегі орталық рөлін құрметтеу мақсатымен еңбектерді жариялауға кірісті; алғашқы томға «Тайпи», «Омоо» және «Марди» кірді. Келесі томдарға 1983 жылы жарық көрген Мелвиллдің «Редберн», «Уайт Джекет» және «Моби Дик», ал 1985 жылы – «Пьер», «Израиль Поттер», «Сенімді адам», әңгімелер мен «Билли Бадд» кірді. LOA оның толық поэзия жинағын 2019 жылға дейін жариялаған жоқ. 1984 жылдың 1 тамызында, «Әдеби өнер» сериясы аясында АҚШ пошта қызметі Мелвиллді құрметтеу үшін 20 центтік естелік марка шығарды. Марканың тұсаукесері Массачусетс штатының Нью-Бедфорд қаласындағы кит аулау мұражайында өтті. 1985 жылы Нью-Йорк қаласындағы Герман Мелвилл қоғамы 104-ші Шығыс 26-шы көшеде жиналып, Парк-авеню Оңтүстік және 26-шы көше қиылысын Герман Мелвилл алаңы деп атады. Мелвилл 1863 жылдан 1891 жылға дейін осы жерде тұрды және «Билли Бадд» және басқа да шығармаларын жазды. Нью-Йорктегі Лансингбургтегі Мелвиллдің үйі Лансингбург тарихи қоғамына тиесілі. 2010 жылы жойылып кеткен спермалық киттің бір түрі – Ливиатан мелвиллі Мелвиллдің құрметіне аталды. Бұл қазбаны тапқан палеонтологтар «Моби Дик» романының жанкүйерлері болғандықтан, жаңалықтарын авторға арнады. Кашмир-американдық ақын Аға Шахид Әли өзінің танымал «Tonight» атты ағылшын ғазалын «Call me Ishmael tonight» деген жолмен аяқтайды.