О. Генри: Американдық әңгімешінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Уильям Сидни Портер (11 қыркүйек 1862 – 5 маусым 1910), О. Генри деген атпен әйгілі, американдық жазушы. Оның еңбектеріне «Магтардың сыйы», «Харгрейвстің екіжүзділігі», «Қызыл басшы үшін құн төлеу» және «Көкбас пен патшалар» романы жатады. Портердің әңгімелері натуралистік бақылауларымен, өткір әңгімелеу өнерімен және күтпеген соңымен танымал. Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласында дүниеге келген Портер мектепті бітіргеннен кейін інісінің дәріханасында жұмыс істеді және 19 жасында фармацевт лицензиясын алды. 1882 жылдың наурыз айында Техас штатына көшіп, бастапқыда ранчода тұрып, кейін Остин қаласына қоныстанды, онда ол өзінің бірінші әйелі Атол Эстес Роучпен танысты. Техас жер басқармасында жобалаушы болып жұмыс істеген кезде Портер өзінің қысқа әңгімелері үшін кейіпкерлерді жасауды бастады. Кейін Остин қаласындағы Бірінші Ұлттық банкінде жұмыс істеп, газеттерде «The Rolling Stone» атты апталық мақала жазды. 1895 жылы Хьюстон қаласына көшіп келгеннен кейін, банк аудитінен туындаған жемқорлыққа қатысы бар деп айыпталып, сотқа дейін Гондурасқа қашып кетті. Гондураста болған кезінде ол «Көкбас пен патшалар» еңбегін жаза бастады, осы туынды «банан республикасы» терминін енгізді. Әйелі туберкулезден көз жұмақ болғанын білген Портер АҚШ билігіне өздігінен бағынды және 1897 жылдың шілдесінде қайтыс болғанға дейін оның күтімін жасады. 1898 жылдың наурыз айында Огайо штатындағы түрмеде бес жылдық мерзімге сотталды, онда ол түнгі фармацевт ретінде жұмыс істеді. Портер түрмеде түрлі псевдонимдермен 14 әңгіме жазды, соның бірі – О. Генри. Жақсы мінез-құлқы үшін түрмеден мерзімінен бұрын босатылып, Портер Нью-Йоркке көшу алдында қызы Маргаретпен бірге болу үшін Питтсбургке көшіп барды, онда ол 381 қысқа әңгіме жазды. 1909 жылы Сара (Салли) Линдси Коулменмен тағы бір рет үйленді, бірақ ол оны тастап кетті. Портер денсаулығы нашарлағаннан кейін 1910 жылдың 5 маусымында қайтыс болды. Портердің мұрасы – О. Генри сыйлығы, әр жыл сайынғы үздік әңгімелерге берілетін марапат.

American short story writer (1862–1910)

William Sydney Porter (September 11, 1862 – June 5, 1910), better known by his pen name O. Henry, was an American writer known primarily for his short stories, though he also wrote poetry and non fiction. His works include "The Gift of the Magi", "The Duplicity of Hargraves", and "The Ransom of Red Chief", as well as the novel Cabbages and Kings. Porter's stories are known for their naturalist observations, witty narration, and surprise endings. Born in Greensboro, North Carolina, Porter worked at his uncle's pharmacy after finishing school and became a licensed pharmacist at age 19. In March 1882, he moved to Texas, where he initially lived on a ranch, and later settled in Austin, where he met his first wife, Athol Estes Roach. While working as a drafter for the Texas General Land Office, Porter began developing characters for his short stories. He later worked for the First National Bank of Austin, where he wrote The Rolling Stone weekly in newspapers. After moving to Houston in 1895, he was charged with embezzlement stemming from an audit of the bank and fled to Honduras before trial. During his stay in Honduras, he began writing Cabbages and Kings, which originated the term "banana republic". Porter surrendered to U. S. authorities when he learned his wife was dying from tuberculosis, and he cared for her until her death in July 1897. He began his five year prison sentence in March 1898 at the Ohio Penitentiary, where he served as a night druggist. Porter wrote 14 stories from prison under various pseudonyms, one being O. Henry. Released from prison early for good behavior, Porter moved to Pittsburgh to be with his daughter Margaret before relocating to New York City, where he wrote 381 short stories. He married once more to Sarah (Sallie) Lindsey Coleman before she left him in 1909. Porter died on June 5, 1910, after years of deteriorating health. Porter's legacy includes the O. Henry Award, an annual prize awarded to outstanding short stories.

Ерте өмір

Уильям Сидни Портер 1862 жылдың 11 қыркүйегінде АҚШ Азамат соғысы кезінде Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласында дүниеге келген. 1898 жылы ол өзінің орта атының жазылуын Сидней деп өзгертті. Оның ата-анасы – Альгернон Сидни Портер (1825–88), дәрігер, және Мэри Джейн Вирджиния Свайм Портер (1833–65). Уильямның ата-анасы 1858 жылдың 20 сәуірінде үйленген. Уильям үш жасқа толғанда анасы үшінші баласын дүниеге келтіргеннен кейін қайтыс болды, содан кейін ол әкесімен бірге әкесінің анасының үйіне көшті. Бала кезінде Портер үнемі оқыды, классикалық туындылардан бастап арзан романға дейін; оның ең сүйіп оқитын шығармалары Лейннің «Мың бір түн» және Бертонның «Меланхолия анатомиясы» аудармалары болды. Портер 1876 жылы әпкесі Эвелина Мария Портердің бастауыш мектебін бітірді. Одан кейін Линдси-стрит орта мектебіне қабылданды. Оның әпкесі оны 15 жасқа дейін жеке оқыта берді. 1879 жылы ол Гринсборо қаласындағы еңіштісінің дәріханасында жұмыс істей бастады, ал 1881 жылдың 30 тамызында, 19 жасында Портер фармацевт ретінде лицензия алды. Дәріханада ол қала тұрғындарының суреттерін салу арқылы өзінің табиғи суретшілік қабілетін көрсетті.

Техастағы өмір

Портер 1882 жылғы наурыз айында Джеймс К. Холлмен бірге Техасқа саяхаттап, ауаның өзгеруі оның дамыған қатаң жөтелін жеңілдетуге көмектеседі деп үміттенді. Ол Ла-Салл округінде Джеймс Холлдың ұлы Ричард Холлдың қой шаруашылығында тұрып, қойшы, шаруа, аспаз және бала күтуші болып көмектесті. Шаруашылықта жұмыс істеген кезінде ол испан және неміс тілдерінің негізгі сөздерін үйренді. Ол әдебиеттің классикалық туындыларын оқып, уақыт өткізді. Портердің денсаулығы жақсарды. Ол 1884 жылы Ричардпен бірге Остинге (Техас штаты) сапар шекті, онда қалуға шешім қабылдады және Ричардтың достары Джозеф Харрелл мен оның әйелі үйіне шақырылды. Портер үш жыл бойы Харреллдермен бірге тұрды. Ол Morley Brothers Drug Company компаниясында қысқа уақыт фармацевт болып жұмыс істеді. Портер кейін Дрискилл қонақ үйінде орналасқан Харрелл сигареттер дүкенінде жұмыс істеді. Ол сонымен қатар жазуды қосалқы жұмыс ретінде бастады және өзінің көптеген ерте әңгімелерін Харрелл үйінде жазды. Портер жас адам ретінде Остинде белсенді әлеуметтік өмір сүрді. Ол өткір тілімен, әңгіме айту шеберлігімен және музыкалық қабілетімен танымал болды. Ол гитара мен мандолинада ойнай білді. Ол Сент-Дэвид епископальдық шіркеуінің хорында ән шырқады және "Хилл Сити квартеті" тобының мүшесі болды. Портер 17 жасар, бай отбасынан шыққан Атол Эстеспен танысып, оған ғашық бола бастады. Тарихшылар Портер Атолмен 1885 жылғы 2 наурызда Техас штатының Капитолий ғимаратының іргетасын қалау кезінде кездескен деп санайды. Оның анасы Атолдың туберкулезбен ауырып жатқанын ескеріп, олардың некесіне қарсылық білдірді. 1887 жылғы 1 шілдеде Портер Атолмен бірге қашып кетіп, Орталық пресвитериан шіркеуінің пасторы Р. К. Смуттың үйінің қонақ бөлмесінде үйленді, онда Эстес отбасы шіркеуге баратын. Ерлі-зайыптылар музыкалық және театрлық үйірмелерге қатысуды жалғастырды, ал Атол күйеуін жазумен айналысуға ынталандырды. 1888 жылы Атол ұлды дүниеге әкелді, ол туылғаннан кейін бірнеше сағаттан соң қайтыс болды, содан кейін 1889 жылғы қыркүйекте Маргарет Уорт Портер қызы дүниеге келді. Портердің досы Ричард Холл Техас жер комиссары болып тағайындалды және Портерге жұмыс ұсынды. Портер 1887 жылғы 12 қаңтарда Техас жер басқармасының (GLO) карташысы болып жұмыс істей бастады, айлығы 100 доллар болды. Ол жерді зерттеулер мен далалық жазбалар негізінде карталар жасады. Бұл жалақысы отбасын асырауға жеткілікті болды, бірақ ол журналдар мен газеттерге жазуын жалғастырды. GLO ғимаратында ол "Грузияның үкімі" (1900) және "Жасырылған қазына" (1908) сияқты әңгімелер үшін кейіпкерлер мен сюжеттерді ойлап табуды бастады. Ол жұмыс істеген сарай сияқты ғимарат оның кейбір әңгімелеріне, мысалы "Бексар Скрип No. 2692" (1894) кірді. Оның GLO-дағы жұмысы Холлдың саяси тағайындауы болды. Холл 1890 жылғы сайлауда губернаторлыққа үміткер болды, бірақ жеңіліске ұшырады. Портер 1891 жылғы 21 қаңтарда, жаңа губернатор Джим Хогг ант берген күні отставкаға кетті. Сол жылы Портер Остиндегі Бірінші Ұлттық банкте кассир және бухгалтер болып жұмыс істей бастады, GLO-да алған жалақысымен. Банктің жұмысы бейресми жүргізілді, Портер кітапшаларын сақтауда абайсыздық танытты және қаражатты ұрлаған болуы мүмкін. 1894 жылы банк ол қаражатты заңсыз пайдаланғаны үшін айыптады және жұмысынан шығарды, бірақ сол кезде оған айып тақпады. Содан кейін ол өзінің "The Rolling Stone" атты апталық юмористикалық газетінде толық жұмыс істеді, оны банкте жұмыс істеп жүрген кезде бастады. "Роллинг Стоун" газеті өмір, адамдар және саясат туралы сатиралық мақалалар жариялады, сонымен қатар Портердің қысқа әңгімелері мен эскиздерін қамтыды. "Роллинг Стоун" газетінің таралымы ең жоғары шағында 1500 данаға жеткенімен, 1895 жылғы сәуірде ол құлдырап кетті, өйткені газет ешқашан жеткілікті табыс әкелмеді. Алайда оның жазбалары мен суреттері Хьюстон Пост газетінің редакторының назарына түсті. Портер отбасымен 1895 жылы Хьюстонға көшіп барды, онда ол Post үшін жаза бастады. Оның айлық жалақысы айына 25 долларға тең болатын, бірақ оның танымалдылығы артқан сайын үнемі өсіп жатты. Портер өзінің колонкасына идеяларды қонақ үйлердің вестибюльдерінде отырып, сондағы адамдарды байқап, сөйлесіп жинады. Бұл оның бүкіл жазушылық өмірінде қолданған әдісі еді. Ол Хьюстонда болған кезде федералды аудиторлар Остиннің Бірінші Ұлттық банкіне тексеру жүргізді және оның жұмыстан шығарылуына себеп болған заңсыз пайдаланған ақшаны анықтады. Одан кейін федералды айыптау актісі шығарылып, ол талан-таражға түскен деп айыптап тұтқындалды.

Porter traveled along with James K. Hall to Texas in March 1882, hoping that a change of air would help alleviate a persistent cough he had developed. He took up residence on the sheep ranch of Richard Hall, James Hall's son, in La Salle County and helped out as a shepherd, ranch hand, cook, and baby sitter. While on the ranch, he learned bits of Spanish and German from the mix of indigenous and immigrant ranch hands. He also spent time reading classic works of literature. Porter's health did improve. He traveled with Richard to Austin, Texas, in 1884, where he decided to remain and was welcomed into the home of Richard's friends, Joseph Harrell, and his wife. Porter resided with the Harrells for three years. He went to work briefly for the Morley Brothers Drug Company as a pharmacist. Porter then moved on to work for the Harrell Cigar Store located in the Driskill Hotel. He also began writing as a sideline and wrote many of his early stories in the Harrell house. As a young bachelor, Porter led an active social life in Austin. He was known for his wit, story telling, and musical talents. He played both the guitar and mandolin. He sang in the choir at St. David's Episcopal Church and became a member of the "Hill City Quartette", a group of young men who sang at gatherings and serenaded young women of the town. Porter met and began courting Athol Estes, 17 years old and from a wealthy family. Historians believe Porter met Athol at the laying of the cornerstone of the Texas State Capitol on March 2, 1885. Her mother objected to the match because Athol was ill, suffering from tuberculosis. On July 1, 1887, Porter eloped with Athol and they were married in the parlor of the home of the Reverend R. K. Smoot, pastor of the Central Presbyterian Church, where the Estes family attended church. The couple continued to participate in musical and theater groups, and Athol encouraged her husband to pursue his writing. Athol gave birth to a son in 1888, who died hours after birth, and then a daughter Margaret Worth Porter in September 1889. Porter's friend Richard Hall became Texas Land Commissioner and offered Porter a job. Porter started as a draftsman at the Texas General Land Office (GLO) on January 12, 1887, at a salary of $100 a month, drawing maps from surveys and field notes. The salary was enough to support his family, but he continued his contributions to magazines and newspapers. In the GLO building, he began developing characters and plots for such stories as "Georgia's Ruling" (1900), and "Buried Treasure" (1908). The castle like building he worked in was woven into some of his tales such as "Bexar Scrip No. 2692" (1894). His job at the GLO was a political appointment by Hall. Hall ran for governor in the election of 1890 but lost. Porter resigned on January 21, 1891, the day after the new governor, Jim Hogg, was sworn in. The same year, Porter began working at the First National Bank of Austin as a teller and bookkeeper at the same salary he had made at the GLO. The bank was operated informally, and Porter was apparently careless in keeping his books and may have embezzled funds. In 1894, he was accused by the bank of embezzlement and lost his job but was not indicted at the time. He then worked full time on his humorous weekly called The Rolling Stone, which he started while working at the bank. The Rolling Stone featured satire on life, people, and politics and included Porter's short stories and sketches. Although eventually reaching a top circulation of 1,500, The Rolling Stone failed in April 1895 because the paper never provided an adequate income. However, his writing and drawings had caught the attention of the editor at the Houston Post. Porter and his family moved to Houston in 1895, where he started writing for the Post. His salary was only $25 a month, but it rose steadily as his popularity increased. Porter gathered ideas for his column by loitering in hotel lobbies and observing and talking to people there. This was a technique he used throughout his writing career. While he was in Houston, federal auditors audited the First National Bank of Austin and found the embezzlement shortages that led to his firing. A federal indictment followed, and he was arrested on charges of embezzlement.

Ұшу және қайту

Портер тұтқындалғаннан кейін, оның қайын атасы кепіл төледі. Ол 1896 жылдың 7 шілдесінде сотқа тартылуға тиіс еді, бірақ бір күн бұрын сот үйіне бару үшін пойыз ауыстырғанда қорқып қалды. Ол алдымен Нью-Орлеанға, содан кейін Гондурасқа қашып кетті, сол кезде АҚШ-тың Гондураспен экстрадиция туралы шарттамасы болмады. Портер Гондураста 1897 жылдың қаңтарына дейін алты ай өмір сүрді. Ол жерде ол пойыз тонаушы Ал Дженнингспен дос болып, кейіннен олардың достығы туралы кітап жазды. Ол Трухильодегі қонақүйдің бірінде жасырынған, сол жерде «Кабаждар мен патшалар» деген шығарманы жазды, ол «банан республикасы» терминін таныстырды. Портер Атол мен Маргаретті Остинге, Атолдың ата-анасымен бірге тұруға жіберді. Өкінішке орай, Атолдың денсаулығы нашарлап, Гондураста Портермен жоспарлағандай кездесе алмады. Әйелінің өліп бара жатқанын естіген Портер 1897 жылдың ақпанында Остинге оралып, сотқа өзін ұстады. Атол Эстес Портер 1897 жылдың 25 шілдесінде туберкулезден (сол кезде «кеуде ауруы» деп белгілі болған) қайтыс болды. Портер сотта өзінің қорғаны үшін көп айтқан жоқ және 1898 жылдың 17 ақпанында 854,08 доллар ұрлық жасағаны үшін кінәлі деп танылды. Ол бес жылға сотталып, 1898 жылдың 25 наурызында Огайо штатының Колумбус қаласындағы Огайо түрмесіне қамалды. Портер лицензияланған фармацевт болғандықтан, түрме ауруханасында түнгі дәріханашы болып жұмыс істей алды. Оған ауруханада жеке бөлме берілді және ол түрмедегі камерада уақыт өткізгені туралы ешқандай мәлімет жоқ. Түрмеде отырған кезінде ол әртүрлі псевдонимдермен 14 әңгіме жариялады, бірақ ең көп танымал «О. Генри» псевдонімімен шықты, ол алғаш рет 1899 жылғы желтоқсанда «МакКлюр журналында» жарияланған «Сыңғырлаған Диктің Рождестволық шұлығы» әңгімесінде пайда болды. Оның Нью-Орлеандағы досы оның әңгімелерін баспагерлерге жіберіп тұрды, осылайша жазушы түрмеде отырғанын ешкім білмеді. Портер үш жыл өмір сүргеннен кейін, 1901 жылдың 24 шілдесінде жақсы мінез-құлқы үшін босатылды. Ол 11 жасар қызы Маргаретпен Питтсбургте (Пенсильвания штаты) қайта қосылды, онда Портер сотталғаннан кейін Атолдың ата-анасы көшіп келген.

After his arrest, Porter's father in law posted his bail. He was due to stand trial on July 7, 1896, but the day before, as he was changing trains to get to the courthouse, he got scared. He fled, first to New Orleans and later to Honduras, with which the United States had no extradition treaty at that time. Porter lived in Honduras for six months, until January 1897. There he became friends with Al Jennings, a notorious train robber, who later wrote a book about their friendship. He holed up in a Trujillo hotel, where he wrote Cabbages and Kings, which notably coined the term "banana republic". Porter had sent Athol and Margaret back to Austin to live with Athol's parents. Unfortunately, Athol became too ill to meet Porter in Honduras as he had planned. When he learned that his wife was dying, Porter returned to Austin in February 1897 and surrendered to the court, pending trial. Athol Estes Porter died from tuberculosis (then known as consumption) on July 25, 1897. Porter had little to say in his own defense at his trial and was found guilty on February 17, 1898, of embezzling $854.08. He was sentenced to five years in prison and imprisoned on March 25, 1898, at the Ohio Penitentiary in Columbus, Ohio. Porter was a licensed pharmacist and was able to work in the prison hospital as the night druggist. He was given his own room in the hospital wing, and there is no record that he actually spent time in the cell block of the prison. He had 14 stories published under various pseudonyms while he was in prison but was becoming best known as "O. Henry", a pseudonym that first appeared over the story "Whistling Dick's Christmas Stocking" in the December 1899 issue of McClure's Magazine. A friend of his in New Orleans would forward his stories to publishers so that they had no idea that the writer was imprisoned. Porter was released on July 24, 1901, for good behavior after serving three years. He reunited with his daughter Margaret, now age 11, in Pittsburgh, Pennsylvania, where Athol's parents had moved after Porter's conviction.

Кейінгі өмір және өлім

Портердің ең шығармашылық кезеңі 1902 жылы басталды, ол баспагерлеріне жақын болу үшін Нью-Йоркке көшіп келгенде. Ол онда 381 әңгіме жазды. Бір жылдан астам уақыт бойы ол «Нью-Йорк Ворлд Санди» журналы үшін апта сайын бір мақала жазды. Оның тапқырлығы, кейіпкерлерді сомдауы және сюжеттік бұрылыстары оқырмандарына ұнады, бірақ сыншылар көбінесе оны сынады. Портер 1907 жылы бала кезіндегі сүйіктісі Сара (Салли) Линдси Коулменге қайта үйленді, ол Солтүстік Каролина штатына қайта оралғаннан кейін оны кездестірді. Коулмен өзі де жазушы болған және олардың хат алмасуы мен құдалануын романтикалық және көркемдеп «Тағдыр желдері» повесінде бейнелеген. Портер көп ішетін, ал 1908 жылға қарай денсаулығының нашарлауы оның жазуына әсер етті. 1909 жылы Сара оны тастап кетті, ал ол 1910 жылдың 5 маусымында бауыр циррозы, қант диабеті және жүректің үлкейюі салдарынан қайтыс болды. Бір дереккөз бойынша, ол миға қан құйылудан қайтыс болды. Нью-Йорктегі жерлеу рәсімінен кейін ол Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласындағы Риверсайд зиратына жерленді. Оның қызы Маргарет Уорт Портер 1913 жылдан 1916 жылға дейін жазушылық қызметпен айналысты. 1916 жылы Нью-Йорктегі карикатурист Оскар Чезареге тұрмысқа шықты, төрт жылдан кейін ажырасты. Ол 1927 жылы туберкулезден қайтыс болып, әкесінің қасына жерленді. Зират қызметкерлерінің мәліметінше, 2023 жылға қарай адамдар Портердің қабіріне кем дегенде 30 жыл бойы 1,87 доллар ( «Магия сыйы» әңгімесіндегі Деланың жинаған ақшасының сомасы) тастап келеді. Зираттан түскен қаражат жергілікті кітапханаларға беріледі.

Қалам атауы

Портер өзінің жазушылық мансабының басында бірнеше псевдонимдерді пайдаланды ("О. Генри" немесе "Оливье Генри" сияқты); басқа аттары S. H. Peters, James L. Bliss, T. B. Dowd және Howard Clark болды. Дегенмен, "О. Генри" есімі редакторлар мен оқырмандардың ең көп назарын аударды және 1902 жылға қарай Портер тек осы атпен жазды. Ол псевдонимінің шығу тегі туралы әртүрлі түсіндірмелер берді. 1909 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетіне берген сұхбатында ол былай деді:

Осы Нью-Орлеанда болғанда мен О. Генри деген псевдонимді қабылдадым. Мен бір досыма: "Мен бірнеше нәрсе жібергім келіп тұр. Олардың қаншалықты маңызды екенін білмеймін, сондықтан әдеби псевдоним керек. Жақсысын таңдауға көмектесші" дедім. Ол бізге газет алып, ондағы белгілі адамдардың тізімінен бір атты таңдауды ұсынды. Қоғамдық жаңалықтар бағанында біз әсем бір кештің есебін таптық. "Міне, біздің белгілі адамдарымыз" деді ол. Біз тізімді қарадық, менің көзім Генри есіміне түсті. "Бұл тегіне жарайды" дедім мен. "Енді алғашқы есім керек. Мен қысқа нәрсе қалаймын. Мен үшін үш буынды есімдер жарамайды". "Олай болса, қарапайым әріппен бастасаң қалай?" деді досым. "Жақсы" дедім мен, "О әрпін жазу оңай, сондықтан О болсын". Бірде газеттен маған "О" әрпі нені білдіретінін сұрады. Мен: "Оливье, француз тілінде Оливер" деп жауап бердім. Сондықтан сол газетте менің бірнеше әңгімелерім Оливье Генри деген атпен жарияланды. Уильям Тревор "О. Генри әлемі: Тағдыр жолдары және басқа да әңгімелер" кітабының кіріспесінде (Ходдер және Стоутон, 1973) Огайо штатының түрмесінде "Оррин Генри есімді күзетші болған" деп жазды, ал Уильям Сидней Портер оны О. Генри деп мәңгілікке қалдырды. Дж. Ф. Кларктың айтуынша, бұл есім француз фармацевті Этьен Оссиан Генриден алынған, оның есімі Портер түрмедегі дәріханада жұмыс істеген кезде пайдаланған АҚШ Дәріханасында бар. Жазушы және ғалым Гай Давенпорт өзінің болжамын ұсынады: "Түрмеде жазған псевдонимі Огайо сөзінің алғашқы екі әрпінен және қамауда отырғандар сөзінің екінші және соңғы екі әрпінен құралған". "Полицей мен әнұран" фильмінде Чарльз Лоттон мен Мэрилин Монро түскен. Басқа әңгімелер: "Кларионның шақыруы", "Соңғы жапырақ", "Қызыл басшының құны" және "Солтүстік патшаның сыйы". "Strictly Business" – 1962 жылы Леонид Гайдай режиссерлік еткен советтік комедиялық фильм, ол О. Генридің "Біздің таңдаған жолдар", "Бүкіл әлемді туыс қылады" және "Қызыл басшының құны" атты үш әңгімесіне негізделген. Фильмнің премьерасы жазушының туғанына 100 жыл толуымен сәйкес келеді. Генри 1920 жылдары Ресейде өте танымал болды және 1953 жылы сыншы Деминг Браун оны "Ресейде шағын классика болып қала береді" деп сипаттады. 1962 жылы Кеңес пошта қызметі О. Генридің 100 жылдық мерейтойына арналған марка шығарды. 1957 жылы "О. Генри ойын үйі" атты телесериал 188 нарықта 39 эпизодпен көрсетілді. Актер Томас Митчелл әр эпизодта О. Генри рөлін сомдады, кейіпкерлерімен әрекеттесіп немесе баспасына немесе досына соңғы әңгімесін айтты. 1986 жылы Үндістанның "Katha Sagar" телесериалы Генридің бірнеше әңгімесін, соның ішінде "Соңғы жапырақ" эпизодтары ретінде бейімдеді. Дэниел Стивен Крафтс музыкасымен және Ричард Кусс либреттосымен жазылған "Қорышталған бөлме" атты бір актілі опера О. Генридің сол атты әңгімесіне негізделген. О. Генри үйі мен О. Генри залы, екеуі де Остин қаласында (Техас штаты), оның есімімен аталған. О. Генри залы, қазір Техас мемлекеттік университетінің меншігінде, бұрын О. Генри заңсыз пайдаланғандығы үшін сотталған федералды сот ғимараты болған. О. Генри үйі 1978 жылдан бері Портердің тілге деген сүйіспеншілігіне арналған жыл сайынғы "О. Генри ойын-сауық" байқауының орны болып табылады. (Др. Сэмюэл Э. Гидеон, тарихи сәулетші және Остиндегі Техас университетінің профессоры, Остиндегі О. Генри үйін сақтауға белсенді түрде көмектесті.) Портердің құрметіне Гринсборо (Солтүстік Каролина штаты) мен Гарланд (Техас штаты) қалаларында бастауыш мектептер, ал Остин (Техас штаты) қаласында орта мектеп аталған (Уильям Сидней Портер бастауыш мектебі, О. Генри бастауыш мектебі және О. Генри орта мектебі). Гринсборо қаласындағы О. Генри қонақ үйі де оның есімімен аталған, сондай-ақ 29-шы АҚШ тас жолы – О. Генри бульвары. Портердің жерленген жері – Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласындағы О. Генри даңғылында Asheville Citizen Times ғимараты орналасқан. 2012 жылдың 11 қыркүйегінде АҚШ пошта қызметі О. Генридің 150 жылдық мерейтойына арналған марка шығарды. 2011 жылдың 23 қарашасында Барак Обама "Liberty" және "Peace" атты екі түйені кешіру кезінде О. Генридің сөздерін келтірді. Жауап ретінде саясаттану профессоры П. С. Ракман және Техас штатының адвокаты Скотт Хенсон 2012 жылдың қыркүйегінде, сол айда АҚШ пошта қызметі О. Генри маркасын шығарған кезде, Портерге өлімнен кейін кешірім беру туралы ресми өтініш берді. Бұрын Вудро Вильсон, Дуайт Эйзенхауэр және Рональд Рейган басшылығымен Портерге кешірім беруге әрекеттер жасалған, бірақ ешкім ресми өтініш берген емес. Ракман мен Хенсон Портер кешірімге лайық екенін дәлелдеді, себебі (1) ол сотталғанға дейін заңды өмір салған; (2) оның қылмысы жеңіл болған; (3) түрмеде үлгілі мінез-құлық танытқан; (4) түрмеден шыққаннан кейін өмірі жақсарған; (5) сол кезде кешірім сұрағанда оған кешірім берілетін еді; (6) қазіргі заманға келгенде де ол кешірімге лайық; және (7) оған кешірім беру – лайықты символдық қадам және т.б.

It was during these New Orleans days that I adopted my pen name of O. Henry. I said to a friend: "I'm going to send out some stuff. I don't know if it amounts to much, so I want to get a literary alias. Help me pick out a good one." He suggested that we get a newspaper and pick a name from the first list of notables that we found in it. In the society columns we found the account of a fashionable ball. "Here we have our notables," said he. We looked down the list and my eye lighted on the name Henry, "That'll do for a last name," said I. "Now for a first name. I want something short. None of your three syllable names for me." "Why don't you use a plain initial letter, then?" asked my friend. "Good," said I, "O is about the easiest letter written, and O it is." <p>A newspaper once wrote and asked me what the O stands for. I replied, "O stands for Olivier, the French for Oliver." And several of my stories accordingly appeared in that paper under the name Olivier Henry. William Trevor writes in the introduction to The World of O. Henry: Roads of Destiny and Other Stories (Hodder & Stoughton, 1973) that "there was a prison guard named Orrin Henry" in the Ohio State Penitentiary "whom William Sydney Porter immortalised as O. Henry". According to J. F. Clarke, it is from the name of the French pharmacist Etienne Ossian Henry, whose name is in the U. S. Dispensary which Porter used working in the prison pharmacy. Writer and scholar Guy Davenport offers his own hypothesis: "The pseudonym that he began to write under in prison is constructed from the first two letters of Ohio and the second and last two of penitentiary." was "The Cop and the Anthem" starring Charles Laughton and Marilyn Monroe. The other stories are "The Clarion Call", "The Last Leaf", "The Ransom of Red Chief", and "The Gift of the Magi". Strictly Business is a 1962 Soviet comedy film, directed by Leonid Gaidai, based on three short stories by O. Henry: "The Roads We Take", "Makes the Whole World Kin", and "The Ransom of Red Chief". The premiere of the film was timed to coincide with the 100th anniversary of the birth of the writer. Henry was particularly popular in Russia in the 1920s, and was described by the critic Deming Brown in 1953 as "remain[ing] a minor classic in Russia". In 1962, the Soviet Postal Service issued a stamp commemorating O. Henry's 100th birthday. A 1957 television series, The O. Henry Playhouse, was syndicated in 39 episodes to 188 markets. Actor Thomas Mitchell portrayed O. Henry in each episode as he interacted with his characters or related his latest story to his publisher or a friend. The 1986 Indian anthology television series Katha Sagar adapted several of Henry's short stories as episodes including "The Last Leaf". An opera in one long act, The Furnished Room, with music by Daniel Steven Crafts and libretto by Richard Kuss, is based on O. Henry's story of the same name. The O. Henry House and O. Henry Hall, both in Austin, Texas, are named for him. O. Henry Hall, now owned by the Texas State University System, previously served as the federal courthouse in which O. Henry was convicted of embezzlement. The O. Henry House has been the site of the O. Henry Pun Off, an annual spoken word competition inspired by Porter's love of language, since 1978. (Dr. Samuel E. Gideon, a historical architect and professor at the University of Texas at Austin, was a strong advocate for the saving of the O. Henry House in Austin.) Porter has elementary schools named for him in Greensboro, North Carolina (William Sydney Porter Elementary), and Garland, Texas (O. Henry Elementary), as well as a middle school in Austin, Texas (O. Henry Middle School). The O. Henry Hotel in Greensboro is also named for Porter, as is US 29, which is O. Henry Boulevard. Asheville, North Carolina, where Porter is buried, has O. Henry Avenue, the location of the Asheville Citizen Times building. On September 11, 2012, the United States Postal Service issued a stamp commemorating the 150th anniversary of O. Henry's birth. On November 23, 2011, Barack Obama quoted O. Henry while granting pardons to two turkeys named "Liberty" and "Peace". In response, political science professor P. S. Ruckman Jr. and Texas attorney Scott Henson filed a formal application for a posthumous pardon in September 2012, the same month that the U. S. Postal Service issued its O. Henry stamp. Previous attempts were made to obtain such a pardon for Porter in the administrations of Woodrow Wilson, Dwight Eisenhower, and Ronald Reagan, but no one had ever bothered to file a formal application. Ruckman and Henson argued that Porter deserved a pardon because (1) he was a law abiding citizen prior to his conviction; (2) his offense was minor; (3) he had an exemplary prison record; (4) his post prison life clearly indicated rehabilitation; (5) he would have been an excellent candidate for clemency in his time, had he but applied for pardon; (6) by today's standards, he remains an excellent candidate for clemency; and (7) his pardon would be a well deserved symbolic gesture and more.