Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Бакус Дайкс (1823 жылғы 10 наурыз – 1876 жылғы 22 қаңтар) – ағылшын дін қызметкері және гимн жазушы.
English clergyman and hymnwriter
John Bacchus Dykes (10 March 1823 – 22 January 1876) was an English clergyman and hymnwriter.
Ерте өмір
Ол Англияның Халл қаласында, кеме жасаушы Уильям Хей Дайкс пен Йоркширдің Скулкоатс қаласының хирургы, Бакхус Хантингтонның қызы, сондай-ақ Кирк Элланың викарі болған Рев. Уильям Хантингтонның отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің ата-аналары – Халл қаласынан шыққан Рев. Томас Дайкс және Уильям Хейдің қызы Мэри болды. Ол сондай-ақ Рев. Джордж Хантингтонның туысы еді. Дайкс ақын және әнұран жазушы Элиза Альдерсонның кіші інісі болды және оның кем дегенде төрт әнұранына әуен жазды. Уильям Хей Дайкс 1812 жылы Уильям Барнспен (Халл қаласынан) бірлесіп кеме жасау серіктестігін құрды, ол Барнс, Дайкс және Кинг деп аталды. Олар 1815 жылы Халл өзенінің бойындағы Винколмлидегі кемежайларында «Ферраби» кемесін суға түсірді. Дикс, Кинг және компания 1818 жылы Халл қаласында «Зороастр» кемесін іске қосты. 10 жасында Джон Бакхус Дайкс Халл қаласындағы Митон ауданындағы Сент-Джон шіркеуінде орган ойнады, онда оның әке жағынан бабасы (шіркеуді салған) викарий, ал ағасы (Томас) органшы болды. Ол Халл қаласының органшысы Джордж Скелтоннан сабақ алды. Ол сонымен қатар скрипка мен фортепианода ойнады. Ол алдымен Халл қаласындағы Кингстон колледжінде оқыды. Уильям Хей Дайкс 1834 жылы Халл қаласында ашылған Йоркшир банкінің филиалының менеджері болды. Кейіннен ол 1841 жылдың қарашасынан бастап Уэйкфилдтегі Уэйкфилд және Барнсли Юнион банкінде, 65 Westgate мекенжайында банкир болып жұмыс істеді. Отбасы 1841 жылдың соңында Уэйкфилдке көшіп келді, сол кезде Джонның бабасының шіркеуінде органшы болғаны айтылды. Джон 1843 жылға дейін Уэйкфилдтегі Вест-Райдинг жеке мектебінде оқыды. Ол 1840 жылы бабасының құрметіне құрылған игілік қордың ағасы Томастан кейінгі екінші иесі болды. Қосымша пән ретінде ол Томас Эттвуд Уолмислиден музыка сабақтарын алды және оның мадригалдық қоғамына қосылды. Ол сондай-ақ Питерхаус музыкалық қоғамына (кейіннен Кембридж университетінің музыкалық қоғамы деп аталды) қосылды, оның төртінші президенті болды, тікелей оның досы Уильям Томсоннан кейін. Оның күнделіктері мен хаттары, Джозеф Томас Фаулердің жұмысы және баспасөз хабарлары оның көптеген шығармаларын CUMS орындағанын көрсетеді. Ол 1847 жылы «аға оптимум» деңгейінде «Б» дәрежесін бітірді, ал 1851 жылы «М» дәрежесін алды, содан кейін көп ұзамай преценттор қызметіне тағайындалды. 1850 және 1852 жылдар аралығында ол Холлингсайд үйінде тұрды, қазір ол Дурхам университетінің вице-канцлерінің ресми резиденциясы. 1862 жылы ол прецентторлық қызметінен бас тартты (Сэр Фредерик Оуслидің наразылығына орай) және Дурхамдағы Сент-Освальд шіркеуіне тағайындалды, ол собордың көлеңкесінде орналасқан, онда ол 1876 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті.
He was born in Hull, England, the fifth child and third son of William Hey Dikes or Dykes, a ship builder, and Elizabeth, daughter of Bacchus Huntington, a surgeon of Sculcoates, Yorkshire, and granddaughter of the Rev. William Huntington, Vicar of Kirk Ella. His paternal grandparents were the Rev. Thomas Dykes of Hull, and Mary, daughter of William Hey. He was also a cousin of the Rev. George Huntington. Dykes was a younger brother of the poet and hymnwriter Eliza Alderson, and wrote tunes for at least four of her hymns. William Hey Dikes in 1812 entered a shipbuilding partnership with William Barnes of Hull, Barnes, Dikes & King. They launched the Ferraby at their yard at Wincolmlee on the River Hull in 1815. Dikes, King & Co. launched the Zoroaster at Hull in 1818. By the age of 10, John Bacchus Dikes played the organ at St John's Church in Myton, Hull, where his paternal grandfather (who had built the church) was vicar and his uncle (also Thomas) was organist. He was taught by the Hull organist George Skelton. He also played the violin and the piano. He studied first at Kingston College, Hull. William Hey Dikes was manager of a branch of the Yorkshire Bank opened in Hull in 1834. He was later a banker in Wakefield, from November 1841 at the Wakefield and Barnsley Union Bank, 65 Westgate. The family moved there at the end of 1841; it was mentioned at the time that John was an organist at his grandfather's church. John attended the West Riding Proprietary School in Wakefield, to 1843. There he was the second Dykes Scholar: the second beneficiary after his elder brother, Thomas, of an endowment established in 1840 in honour of his grandfather. As an extra curricular subject, he studied music under Thomas Attwood Walmisley, whose madrigal society he joined. He also joined the Peterhouse Musical Society (later renamed the Cambridge University Musical Society), becoming its fourth President, immediately following his friend, William Thomson. His diaries and correspondence, the work of Joseph Thomas Fowler and press reports show that a number of his part songs were performed by the CUMS. He graduated B. A. in 1847 as a senior optime as Dykes, and M. A. in 1851. and shortly thereafter to the office of precentor. Between 1850 and 1852 he lived at Hollingside House, now the official residence of the Vice Chancellor of the University of Durham. In 1862 he relinquished the precentorship (to the dismay of Sir Frederick Ouseley) on his appointment to the living of St Oswald's, Durham, situated almost in the shadow of the Cathedral, where he remained until his death in 1876.
Англо-католиктік көзқарастар
Дайкс евангелистік отбасынан шыққан. Ол Кембридж университетінде оқыған жылдары Англия шіркеуінде англо-католиктік позицияны қабылдады, соңында ритуалист болды. Оксфорд қозғалысына жақтас болды. Қасиетті Крест қоғамының мүшесі еді. Осы кезеңде Англия шіркеуінің евангелистік және англо-католиктік бағыттары арасындағы қарсылық өте күшті болды. 1882 жылы қызметінен кеткенге дейін соттар арқылы қуғынға ұшырады. Дайкстің евангелистік партияның, оның ішінде епископ Чарльз Бэрингтің қолынан келген жағдайы көбінесе жергілікті деңгейде шешілді. Архидиакон Эдвард Прест ритуализмге қарсы көзқарасты ұстанып, оған бейім емес еді. 1851 жылы Дурхам графтығындағы жағдай бойынша, веслиандық методистердің қауымдары англикандықтардан көп болды. Бэринг пен Дайкс келіскен нәрсе – диссиденттердің күші Англия шіркеуінің жетіспеушіліктерін көрсетеді. 1869 жылдан бастап Дурхам соборының деканы Уильям Чарльз Лейк, керісінше, жоғары шіркеуші болды және ритуализмге қарсы емес еді, ол 1880 жылы «Таймс» газетіне жазған хатында осы мәселе бойынша өз пікірін білдірді. Ол соборды қайта жаңарту мәселесінде Бэрингпен келіспеді және Дайкс қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай осы мәселені шешті. Дайкс өзінің кеңейіп жатқан приходына Джордж Пикті пастор ретінде алғысы келді. Пик Оксфордты бітірген, 1872 жылы дін қызметкері болып тағайындалған, бұрын Халлде пастор болып жұмыс істеген, содан кейін Хоутон-ле-Спрингке көшіп келген. Дайкс Пик туралы рев. Фрэнсис Ричард Грейден жағымды ұсыным алды. Грей, Нортумберлендтегі Морпеттің ректоры, Эдвард Бувери Пузи жасаған 1873 жылғы «Куәлік және Кешірім туралы декларацияға» қол қойды. Бэринг Пикке лицензия беруден бас тартты: Сент-Освальдқа екі пастор қажет болса да, Бэринг олар ритуалдық амалдарды қолданбайтындарын міндеттеді. Стивенс 1872 жылы Томас Байард Шепардтың (Шепардтар отбасы (киім тігушілер) туралы қараңыз) Тайлық кеңесіне ұсынған доктриналық істе В.Дж.Е. Беннетті қорғады. Бірақ судья сэр Колин Блэкберн епископтың толық құқығындағы мәселеге араласудан бас тартты. 1874 жылы Дайкс ритуалдық амалдарға қарсы Бэрингтің науқанын сынап, ашық хат жариялады.
Dykes was from an evangelical family background. He moved to an Anglo Catholic position in the Church of England during his Cambridge years, and ultimately became a ritualist He was in sympathy with the Oxford Movement. He was a member of the Society of the Holy Cross. At this period, antagonism between the evangelical and Anglo Catholic wings of the Church of England was sharp. He was pursued through the courts, until he resigned his living in 1882. Dykes's treatment at the hands of the evangelical party, which included Bishop Charles Baring, was largely played out locally. Archdeacon Edward Prest held strongly to anti ritualist views. The situation in County Durham in 1851 was that Wesleyan Methodist congregations outnumbered the Anglicans. Something on which Baring and Dykes agreed was that the strength of nonconformity reflected on failures of the Church of England. The Dean of Durham, from 1869 William Charles Lake, was on the other hand a High Churchman, and not an opponent of ritualism, who put his views on the issue on record in a letter to The Times in 1880. He took on Baring over restoration of the cathedral, and succeeded shortly after Dykes had died. Dykes wish to recruit George Peake as a curate, for his expanding parish. Peake was an Oxford graduate, ordained priest in 1872, who had been a curate in Hull and then had moved to Houghton le Spring. Dykes had a positive recommendation for Peake from the Rev. Francis Richard Grey. Grey, Rector of Morpeth, Northumberland, signed the 1873 "Declaration on Confession and Absolution", put together by Edward Bouverie Pusey. Baring refused to license Peake: while St Oswald's was a parish that required two curates, Baring asked for a pledge they would not use ritualist practices. Stephens had defended W. J. E. Bennett in 1872 in the doctrinal case brought to the Privy Council by Thomas Byard Sheppard (see Sheppard family (clothiers)). But the judge Sir Colin Blackburn refused to interfere in what he saw to be a matter of the Bishop's sole discretion. In 1874 Dykes published an open letter, criticising Baring's campaign against ritualistic practices.
Кейінгі өмір және өлім
Дайкстің Барингтің позициясын өзгерте алмауы оның физикалық және психикалық денсаулығының біртіндеп нашарлауына әкелді. Ол 1875 жылдың наурыз айынан бастап Сент-Освальдтан (бұл қақтығыс тұрақты болып шықты) кетуге мәжбүр болды. Тынығу мен Швейцарияның сергітетін ауасы көмектеспегендіктен, Дайкс Англияның оңтүстік жағалауына емделуге барды. Дайкс Шығыс Сассекстегі Тисхерст үйіне, психиатриялық ауруханаға жатқызылды және 22 қаңтар 1876 жылы 52 жасында қайтыс болды. Фаулердің Дайкс Тисхерсттен 18 шақырым қашықтықтағы Сент-Леонардс-он-Сиде қайтыс болғаны туралы айтқаны дұрыс болуы мүмкін, себебі Тисхерст Хаус кейбір науқастарды демалысқа Сент-Леонардстағы қонақ үйге уақыт-уақыт жіберген. Алайда, Фаулердің Дайкстің денсаулығының нашарлауының себебі Архиерей Барингпен болған жанжалынан туындады деген пікіріне қазіргі кезде күмән туып отыр; бір ғалым медициналық дәлелдердің үшіншілік сифилис симптомдарына ұқсас екенін айтады және Дайкс студенттік кезінде бұл ауруға шалдыққан болуы мүмкін деп болжайды. Ол бірнеше жыл бұрын сатып алып, қадірлеген Сент-Освальд шіркеуінің "қосымша" қорымда жерленген. Ол 1870 жылы 10 жасында қызыл жегіден қайтыс болған кіші қызы Мейблмен бірге ортақ қабірде жатыр. Дайкстің қабірі қазіргі кезде балалар ойын алаңына айналған бұл жердегі жалғыз белгіленген қабір болып табылады.
Dykes's failure to change Baring's stance was followed by a gradual deterioration in his physical and mental health. It necessitated absence (which was to prove permanent) from St Oswald's from March 1875. Rest and the bracing Swiss air proving unavailing, Dykes went to recover on the south coast of England. Dykes was admitted to a lunatic asylum, Ticehurst House in East Sussex, and died on 22 January 1876, aged 52. Fowler's assertion that he died at St Leonards on Sea, some 18 miles from Ticehurst, may well be correct since Ticehurst House made periodic use of a guest house at St Leonards for holidays for some patients. Fowler's view that Dykes's ill health was a consequence of overwork, exacerbated by his clash with Bishop Baring, has, however, recently been questioned; one scholar suggests that the medical evidence points to his having succumbed to tertiary syphilis, and speculates that Dykes may have contracted the disease during his undergraduate years. He is buried in the ‘overflow’ churchyard of St Oswald's, a piece of land for whose acquisition and consecration he had been responsible a few years earlier. He shares a grave with his youngest daughter, Mabel, who died, aged 10, of scarlet fever in 1870. Dykes's grave is now the only marked grave in what, in recent years, has been transformed into a children's playground.
Шығармалары мен ықпалы
Дайкс Викториандық Англия шіркеуіндегі "шамасы, ең маңызды High Church композиторы" деп аталады. Оның музыкант емес, трактаторлық дәстүрдегі приход діни қызметкері ретінде басты еңбек еткеніне қарамастан, осы мәртебеге ие болды. Ол жазған 300-ден астам әнұран күйімен танымал. 1830 жылдардағы трактариандық көшбасшылар Рим бревиарийі мен оның ортағасырлық латын тіліндегі әнұрандарының ықпалымен, әнұрандардың евангелиелік дәстүрмен қатар католик дәстүрінің де маңызды белгісі екенін айтты. 19 ғасырдың ортасына дейін әнұранның сөздері мен оларға қосылатын әуендер әрдайым тығыз байланысты болмаған: сөздер бір кітаптан, ал әуен басқа кітаптан алынуы мүмкін еді.
Dykes has been called "perhaps the most significant High Church composer in the Victorian Church of England". This standing was despite his main efforts being as a parish priest in the Tractarian tradition, rather than as a musician. He is best known for over 300 hymn tunes he composed. Tractarian leaders of the 1830s, influenced by the Roman Breviary and its medieval hymns in Latin, argued that hymns were just as characteristic of the Catholic tradition as of the evangelical. Up to the middle of the 19th century, words of hymns and the tunes to which they were sung were not necessarily closely identified: the words might be taken from one book, and the tune from another.
Сыншыл пікірлер
«Ағылшын әнұраны» (1906) жинағын редакциялағанда Ральф Вон Уильямс «Дайксқа қатыгездік танытты», оның жұмысына енген күйлер алтыға жетті, ал кейбіреулері, танымал болғанымен, қосымшаға жіберілді. Кейіннен Дайкс музыкасы, оның әнұраны күйлерінің 92% толық немесе дерлік толық диатоникалық болғанына қарамастан, шамадан тыс хроматизмге және сентиментальділікке байланысты айыпталып, сынауға ұшырады. Эрик Раутли оны кемсітсе, Кеннет Лонг «Англия шіркеуінің музыкасы» (1971) кітабында Дайксті Джозеф Барнби, Генри Гонтлетт, Джон Стейнер және Артур Салливанмен бірге «жалған діни ынтаның жарқырауы» тудырушылар ретінде санады. Артур Хатчингс, Николас Темперли және Джереми Дибблдің соңғы пікірлері Дайкс жұмысын 17 ғасырдың соңында жарияланған Нахум Тейт пен Николас Брэйдидің «Забурлардың жаңа нұсқасы» және оның төрт шаршы метрлік күйлерінің негізінде қарастырады. Хатчингс «Викториялық сентиментальділік» термині Дайкс күйлеріне қатысты «қалың», «драмалық» және «вульгарлық» сияқты сөздермен жақсы сипатталатынын айтты. Дибблдің сөзіне сәйкес:
In editing The English Hymnal (1906), Ralph Vaughan Williams "was ruthless in his treatment of Dykes", whose tunes included in the work amounted to six, with some that were popular consigned to an appendix. Later Dykes's music was condemned for its alleged over chromaticism (even though some 92% of his hymn tunes are either entirely, or almost entirely diatonic) and for sentimentality. Erik Routley was disparaging, and Kenneth Long in The Music of the English Church (1971) classed as providers of a "glow of spurious religiosity" Dykes with Joseph Barnby, Henry Gauntlett, John Stainer and Arthur Sullivan. More recent views are from Arthur Hutchings, Nicholas Temperley and Jeremy Dibble, seeing Dykes's work in from the baseline of Nahum Tate and Nicholas Brady's New Version of the Psalms published at the end of the 17th century, and its four square long metre tunes. Hutchings felt that "Victorian sentimentality" as applied to Dykes's tunes would be better described by adjectives such as "stodgy", "dramatic" and "vulgar". According to Dibble:
«[Дайкс] стилінің ерекшелігі – оның шеберлікпен диатоникалық және хроматикалық гармонияны қолдануы. Дайкс Шуберт, Мендельсон, Вебер, Спор, Шуман, Шопен, Лист және ерте Вагнер музыкасындағы континенттік гармониялық жаңалықтардың бай қорын жақсы білді және осы дамыған гармониялық лексиканы өз күйлерінде әр түрлі көркемдік құрал ретінде де, музыкалық интеграцияның қосымша тәсілі ретінде де пайдаланудан тартынбады.»
"A characteristic element of [Dykes’s] style is his use of imaginative diatonic and chromatic harmony. Dykes was thoroughly aware of the rich reservoir of continental harmonic innovation in the music of Schubert, Mendelssohn, Weber, Spohr, Schumann, Chopin, Liszt and early Wagner and he had absolutely no compunction in using this developed harmonic vocabulary in his tunes both as a colourful expressive tool and as a further means of musical integration."