Кіріспе
1584–1650 жылдардағы ағылшын сарай адамы Филипп Герберт, Пемброктың 4-ші графы және Монтгомеридің 1-ші графы (10 қазан 1584 – 23 қаңтар 1650) – ағылшын сарай адамы, ақсүйек және саясаткер. Ол Оксфордтың 17-ші графы Эдвард де Вердің кіші қызы Сьюзан де Вэрге үйленді. Филипп және оның үлкен ағасы Уильям 1623 жылы Шекспирдің жинақталған туындыларының алғашқы фолиосы оларға арналған «теңдесі жоқ бауырлар жұбы» болды.
Philip Herbert, 4th Earl of Pembroke and 1st Earl of Montgomery, (10 October 158423 January 1650) was an English courtier, nobleman, and politician active during the reigns of James I and Charles I. He married Susan de Vere, the youngest daughter of Edward de Vere, 17th Earl of Oxford, the Oxfordians' William Shakespeare. Philip and his older brother William were the 'incomparable pair of brethren' to whom the First Folio of Shakespeare's collected works was dedicated in 1623.
Ерте өмір, 15841603
Уилтон-хауста дүниеге келген ол Пемброктың 2-графы Генри Герберт пен оның үшінші әйелі Мэри Сиднидің ұлы болды. Филипп Герберт пен оның інісі Уильям 1604 жылғы 1 қаңтарда Хэмптон-кортта «Үнді және Қытай рыцарларының маскарады» спектаклінде өнер көрсетті. 1604 жылғы 27 желтоқсанда Джеймс I-нің ынталы тілегімен (ол салтанатта маңызды рөл атқарды және келіншегіне жомарт қаржылық сыйлықтар берді) Филип Эдвард де Вердің кіші қызы Сьюзан де Верге үйленді. Сол жылы ол Гламорган округінен парламент депутаты болып сайланды. Джеймс 1605 жыл бойы Филипке жақсылық жасауын жалғастырды, бірінші кезекте оны патша жанындағы жеке адам етіп тағайындады, содан кейін Шурланд бароны Герберт және Монтгомери графы титулдарын берді. Сонымен қатар, Джеймс Монтгомериге Оксфордқа сапары барысында магистр дәрежесін (MA) тағайындады. Аң ауру мен бүркіт салудан басқа, Монтгомери осы кезеңде турнирлерге және сарай маскарадына тұрақты түрде қатысты. Ол сондай-ақ құмар ойындарға қызығып, үлкен қарыздар жинады, оларды Джеймс 1606/1607 жылдары төледі. 1608 жылы Джеймс оны Гартер орденінің рыцары етті. 1615 жылы ол Оксфордтың жоғары басқарушысы болып тағайындалды. 1610 жылы Монтгомери мен Саутгемптонның 3-графы Генри Уриотсли арасында теннис ойынынан кейін туған дауға Джеймс араласып, оларды татуластырды. Монтгомери 1617 жылы тағы бір қақтығысқа, бұл жолы Лорд Говард де Уолденмен қатысты. Ол себепсіз зорлық-зомбылық көрсетуімен белгілі болды, бірақ король оны әрқашан кешірді. Монтгомери ағылшын колониялық кәсіпорнына, осы кезде ғана дами бастаған, үлкен қызығушылық танытты және бірнеше акционерлік компаниялармен байланыста болды: ол 1612 жылы Вирджиния компаниясы кеңесінің мүшесі болды; 1612 жылы Солтүстік-Батыс жолы компаниясының негізгі құрылтайшыларының бірі болды; және 1614 жылы Құрметті Шығыс Үнді компаниясына мүше болды. Джеймс патшалық құрғанның қалған уақытында да құрметке ие болды: Монтгомери 1617 жылы Вестминстер сарайы мен Сент-Джеймс паркіне қараушы болып тағайындалды; 1624 жылы Кент графтығының лейтенанты болды; және, ақырында, 1624 жылдың желтоқсанында патшалық кеңесінің мүшесі болды.
Карл I тұсында қолдауын жалғастырды
1625 жылы I Карл таққа отырғаннан кейін Монтгомери патшалық құрметке ие бола берді. Ол Генриетта Марияны Парижден Англияға сүйемелдеген елшілікке тағайындалды және 1626 жылы I Карлдың тағына отыру салтанатында, ағасының орнын басудан бұрын, Лорд-камергер болып қызмет етті. 1628 жылы ол Букингемширдің лорд-лейтенанты болды. (Монтгомери Букингемнің 1-ші герцогы Джордж Вильерстің досы болды, Букингемнің ұлы Лорд Чарльз Герберттің тәрбиешісі болды және 1626 жылы өзінің 4 жасар қызы мен Лорд Чарльз Герберт арасында неке қиюға келісім берді.) Монтгомери I Карл тұсында да колониялық жобаларға қызығушылық танытты. 1626 жылы ол Гвиана компаниясының негіздеушілерінің бірі болды. 1628 жылы ол Тринидад, Тобаго және Барбадос аралдарына иелік құқығын алды. Монтгомеридің бірінші әйелі 1629 жылдың басында қайтыс болды, ал 1630 жылы ол Джордж Клиффордтың қызы, Камберлендтің 3-ші графы және Дорсеттің 3-ші графы Ричард Саквилльдің жесірі Леди Энн Клиффордқа қайта үйленді. Монтгомеридің ағасы 1630 жылы қайтыс болды, ол Пемброк графының титулына және ағасының басқа да бірнеше титулдарына, соның ішінде Сомерсет және Корнуолл лорд-лейтенанттары лауазымдарына ие болды. Ол көп ұзамай ағасының бұрынғы лауазымдарына – Корнуолл герцогтығының жоғары басқарушысы және қалайы кеніштерінің сақшысына тағайындалды. Пемброк Лондондағы үйінде 80 адамнан тұратын үлкен үй шаруашылығын ұстады, ал отбасының Уилтширдегі атамекені Уилтон-хауста 150-ден астам қызметкер жұмыс істеді. 1630 жылдары Пемброк жыл сайын I Карлды Уилтон-хауста аң аулауға шақырып тұрды. Ол Пемброкты Уилтон-хаусты палладиан стилінде қайта жаңартуға ынталандырып, бұл жұмысқа Иниго Джонсты ұсынды (Иниго Джонс қолжетімді болмағандықтан Саламон де Каус жұмысты орындады, ал оның інісі Исаак де Каус мүлік үшін әр түрлі ресми және бейресми бақтарды жобалады).
Мәдениеттің қамқоршысы
Пемброк сурет салуды ұнататын және Уайтхолл тобының мүшесі болған. Ол үлкен өнер жинағын жинады және Энтони ван Дейктің демеушісі болды. Осы сурет салуға деген құштарлығы Карл I-ге де ортақ болды: 1637 жылы папа VIII Урбан Карлға көптеген суреттер жібергенде, Пемброк Карл шақырған бірнеше адамның ішінде болды, олар бірге жәшіктерді ашты (сол топқа Генриетта Мария, Иниго Джонс және Голландияның 1-ші графы Генри Рич кірді). Пемброк өзінің жанындағы Ричард Гибсонның суретшілік жолын дамытуға көмектесті, ол табысты портреттер суретшісі болды. Пемброк әдебиеттің белсенді қолдаушысы болды, өмірі бойында қырықтан астам кітап оған арналды, бұл 1619 жылы «Амадис де Гаула» романының ағылшын тіліндегі басылымын арнаудан басталды. Оның ең әйгілі арнауы Шекспирдің бірінші фолиосы болды, ол Филипп пен оның үлкен ағасына арналған. Пемброк сонымен қатар Филипп Массинджердің және Пемброктың туысы Джордж Герберттің демеушісі болды (1630 жылы ол Джордж Гербертті Уилтширдегі шіркеуге тағайындау үшін Карлмен сөйлесті).
Карл І-мен ажырасу, 1639 1642
Пемброк пен Чарльз өнер және сәулетке деген ортақ қызығушылықтары арқасында жақындасса да, дін мәселесінде келіспеді. Пемброк «құдайға адал протестантизмді» жақтады және пуритандыққа көңіл бөліп, жанашырлық танытты. Бұл оны Рим католигі болған Чарльздың әйелі Генриетта Мариямен қақтығысқа алып келді. Пемброк сондай-ақ Уильям Лаудтың билікке келуіне қарсы болды, ол 1630 жылы Пемброктың ағасының Оксфорд университетінің канцлері лауазымына шамалы дауыспен сайланды және 1633 жылы Кентербери архиепископы болды. Діни бейімділігіне байланысты, Пемброк Епископтар соғысы кезінде Келісімшілерге (Covenanters) көмек көрсетті және бейбітшілікті қатты қалады. Пемброк шотландтармен Бервик және Рипон қалаларындағы келіссөздерде Чарльздың комиссары болды, онда шотландтардың көптеген өкілдері, әсіресе Ротс графы, Пемброк шотландтардың ұстанымын жасырын түрде қолдайды деп сенді. Алайда Пемброк Чарльзға адалдығын жалғастырды, бірақ Голландияның 1-ші графы Генри Рич және Солсберидің 2-ші графы Уильям Сесилмен бірге корольді шотландтардың талаптарын қабылдауға шақырды. Бірақ король Пемброкқа шотландтармен соғыс үшін қаражат жинау үшін Лондонға оралуды бұйырды. Пемброктың кең аумақты жерлері оған Ұзақ және Қысқа парламенттерге сайлау кезінде үлкен ықпал етті, оның қолдауымен Палаталар палатасына шамамен он мүше сайланды. Бұл адамдар Пемброктың фракциясын құраған сияқты көрінбесе де, ол Чарльздың «Толықтыру» (Thorough) саясатына қарсы белгілі адамдарды қолдады деген белгілер болды. 1641 жылы Пемброк Томас Вентворт, Страффордтың 1-ші графына қарсы айыптау туралы заңға дауыс берді. Осы кезеңде Чарльз Пемброктың Страффордқа қарсы наразылық білдірген халыққа жігерлендіретін сөздер айтқанына қатты ашуланды. Патшайымның тілегімен Чарльз Пемброкты Лорд-камергер лауазымынан алуға шешім қабылдады. Мұның себебі Пемброк тағы да бір зорлық-зомбылық көрсетті, бұл жолы Лордтар палатасы комитетінің отырысында Генри Ховардты, лорд Малтраверсті таяқпен ұрды. Чарльз Пемброктың отставкасын талап етіп, оның орнына Роберт Деверь, 3-ші Эссекс графы тағайындалды. Бұл Пемброк пен Чарльз арасындағы соңғы үзіліс болды.
Англияның Азамат соғысындағы рөлі, 16421648
Бірінші ағылшын азаматтық соғысы басталғанда Пемброк парламентшілердің жағына қосылды, бірақ ол әрқашан олардың ең умеренныйдерінің бірі болды. Парламент Карлмен келіссөздер жүргізгенде Пемброк пен Голландия графы ең көп қолданылатын еді. Бастапқыда Пемброк Эдвард Хайдпен байланыста болып, Чарльзға адалдығын сақтады. Бірақ ол 1642 жылдың шілдесінде құрылған Англия қауіпсіздік комитетінің бес мүшесінің біріне айналды және 1642 жылдың тамызында Парламенттен Уайт аралының губернаторы қызметін қабылдады. 1645 жылы Парламент Пемброкты Сомерсет лорд-лейтенанты етіп тағайындады және оны герцог дәрежесіне көтеруге дауыс берді. Пемброк 1643 жылдың қаңтарында Оксфордта корольмен келіссөздер кезінде Парламенттің өкілі болды және 1645 жылы Уксбридж шартына қатысты. «Құдайға ұнамды істер» жақтасы болған Пемброк 1643 жылы Вестминстер ассамблеясына халық өкілі ретінде тағайындалды. Пемброк Ассамблеядағы умеренный епископалдық фракцияны қолдады (көбінесе Армағ архиепискобы Джеймс Ушермен байланысты), және Ассамблеядағы пресвитериандық және тәуелсіз партияларға қарсы тұрды. Джордж Морли, болашақ Винчестер епископы, Пемброктың үй шапағаты болды, ал Пемброк Сент-Мартин шіркеуінің мүшесі болды, онда ол үнемі құлшылық ететін. Осылайша, Лордтар палатасында Пемброк 1645 жылы архиепископ Лаудқа қарсы айыптау туралы заң жобасын қолдады, бірақ 1646 жылы Лондон қаласы ұсынған пресвитериандыққа қолдау білдіру туралы петицияны қабылдамады. 1640 жылдардағы саясатта Пемброк бастапқыда Уильям Файнс, 1-ші виконт Сэй және Селе және Нортумберлендтің 10-шы графы Алджернон Перси басқарған лордтар тобымен байланысты болды, олар 1645 жылы өзін-өзі шектеу туралы жарлықты және Жаңа армияның құрылуын қолдады. Бірақ 1646 жылдың ортасына қарай Пемброк топтан алшақтап, Жаңа армияның ашық қарсыласы болды, оның дереу таратылуын жақтады. 1647 жылдың шілдесінде Лондонда Жаңа армияға қарсы көтерілістер болғаннан кейін Пемброк Сэй Нортумберленд тобына қосылудан бас тартты, олар астананы тастап, сол кезде армияға қосылды. Бірақ, 1647 жылдың тамызында Жаңа армия Лондонға кірген кезде Пемброк өз ұстанымын өзгертті: ол бұрын мәжбүрлеумен әрекет еткенін және әрқашан Жаңа армияны қолдаған екенін мәлімдеді. 1641 жылы Лауд тұтқындалғаннан кейін Оксфорд университеті Пемброкты оның орнына канцлер етіп сайлады. (Сэймен одақтасқан Пемброк, ол қызметтен кетіп, канцлерлікке кіріскенде, оны жоғары басқарушы ретінде алмастыру үшін Сэйді ұсынды.) Роялист күштері Оксфордты басып алғанда, олар Пемброкты қызметтен алып, оның орнына Гертфорд маркизін тағайындады, бірақ Парламент Оксфордты қайта басып алғаннан кейін, 1647 жылы Пемброкты қайтадан канцлер етіп тағайындады және оған университетті реформалауды тапсырды. Университетке келген комиссарлар бұл жұмысты Пемброк төрағалық еткен екі палатаның комитеті басшылығымен бастады. Олар барлық университет қызметкерлерінің Салтанатты Лига мен Келісімге қол қоюын талап етті, ал үй басшылары наразылық білдіргенде, Пемброк оларды комитетке шақырып, сөккен. 1648 жылдың ақпанында ол жаңа вице-канцлер тағайындады және көптеген үй басшыларын алмастырды. Ал наурыз айында Парламент оған жеке өзі қызметке кірісуді бұйырды. Сондықтан ол Оксфордқа сапар шегіп, реформаларға қарсылық көрсетушілерге тоқтам жасап, жиналысты басқарды. Бірақ Пемброк әдебиеттің меценаты болғанымен, өзі әдебиетке жақын адам болған жоқ және сол кездегі роялисттер жазған қатал сатиралардың нысаны болды.
1648 1649 жылғы дағдарыстағы рөлі
Пемброк патша мен парламент арасындағы қақтығыстарды шешуде патшаның маңызды рөл атқаратынына сенді. Ол 1647-1648 жылдары «Адрестерге қатысты дауыс беруге» (Vote of No Addresses) қарсы күресті, Лордтар палатасындағы пікірталасқа қатысу үшін Уилтон үйінен кетуден бас тартты (ол жерде 1647 жылғы өрттен кейін ғимаратты қайта жаңартумен айналысып жатқан). 1648 жылдың шілдесінде Пемброк Джеймс Гамильтон, 1-ші герцог Джеймс Гамильтонның шотланд әскерін Англияға әкелгені үшін сатқын деп жариялануына дауыс берді және Гамильтонға көмектескен роялистердің де сатқын деп жариялануын қалады. 1648 жылдың шілдесінде Пемброк тағы да патшамен келіссөздер жүргізді, бұл жолы Ньюпорт шарты бойынша. Бұл келіссөздер 1648 жылдың желтоқсанындағы Прайдтың тазалауымен (Pride's Purge) күрт тоқтатылды, содан кейін Пемброк және Ньюпортта келіссөздер жүргізген бірнеше парламенттік комиссарлар Томас Фэрфакске өкілдік сапармен барды, олар әскерді қолдауын жалғастыра беретіндерін мәлімдеді. Дегенмен, олар патшамен келісімге келуді жалғастырды. 1648 жылдың желтоқсан айының соңында Пемброк Денбигтің 2-ші графы Базиль Фельдинг басқарған өкілдік сапарға қосылды, олар Армия кеңесінен Шарль өзінің вето құқығынан бас тартып, парламенттің иелігінен шығарылған епископтік жерлерді қайтаруға тырыспауға келісетін келісімді қабылдауды сұрады. Армия кеңесі бұл ұсынысты қабылдамады, бірақ Пемброкпен жақсы қарым-қатынас сақтауды қалады. Жақын арада ол Румп Парламентіне Пемброкты Виндзор замкісінің констеблі етіп тағайындауға рұқсат берді (Лордтар палатасы шілде айынан бері Пемброкты осы лауазымға тағайындауға тырысып келді, бірақ әлі де Халықтар палатасының қолдауын алмаған еді), осылайша оны корольдің күзетшісіне айналдырды. Пемброк Булстрод Уайтлокты өзінің орынбасары етіп тағайындады. 1649 жылдың қаңтарында Пемброк Румп Парламенті құрған Жоғары сотқа (High Court of Justice) тағайындалды, ол Чарльз I-ді мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен соттау үшін құрылған еді. Пемброк сотқа қатысудан бас тартты, бірақ корольді өлімге кесуге қарсы сөз сөйлемейтініне келісті. Ақпан айында король өлімге кесілгеннен кейін, Румп Пемброкты Англия Мемлекеттік кеңесінің мүшесі етіп тағайындады. Лордтар палатасы Чарльздың өлім жазасын алғаннан кейін таратылғандықтан, Пемброк Парламентке сайлануға мәжбүр болды: ол 1649 жылдың сәуірінде Беркшир округінен депутат болып сайланды.
Өлім
1649 жылдың мамыр айында Пемброк ауырып, 1649 жылдың соңына дейін төсекте жатты. Ол 1650 жылдың 23 қаңтарында Уайтхоллдағы Вестминстердегі өз бөлмесінде қайтыс болды.