Кіріспе

Вильям Сесил, 1-ші Бёргли бароны (13 қыркүйек 1520 – 4 тамыз 1598) – ағылшын мемлекет қайраткері, патшайым Елизавета I-нің билігінің көп бөлігінде бас кеңесшісі, екі рет Мемлекеттік хатшы (1550–1553 және 1558–1572) және 1572 жылдан бастап Лорд-советник. «Британ энциклопедиясының» он бірінші басылымында А. Ф. Поллард былай деп жазды: «1558 жылдан бастап қырық жыл бойы Сесилдің өмірбаяны Елизаветаның өмірбаянынан және Англия тарихынан дерлік ажыратылмайды». Сесил ағылшын саясатының басты мақсаты ретінде біріккен және протестанттық Ұлыбританияны құруды белгіледі. Оның әдістері Ирландияны толық бақылауға алу және Шотландиямен одақ құру болды. Басқыншылықтан қорғану үшін күшті Корольдік флот қажет болды. Ол толыққанды табысқа жетпесе де, оның ізбасарлары оның мақсаттарымен келісті. 1587 жылы Сесил патшайымды Елизаветаны өлтіруге қатысқандығы үшін шотландық королева Мэриге, Рим католиктерінің өкілі ретінде, өлім жазасын беруге көндірді. Ол Роберт Сесилдің, 1-ші Солсбери графының әкесі және Сесил әулетінің (Эксетер және Солсбери маркиздері) негізін қалаушы болды, ол көптеген саясаткерлерді, оның ішінде екі премьер-министрді өндірді.

Ерте өмір

Сесил 1520 жылы Линкольнширдегі Борн қаласында, Бергли иелігінің иесі, Сэр Ричард Сесил мен оның әйелі Джейн Хеккингтонтың ұлы ретінде дүниеге келді (Бергли – Стамфордтың жанындағы). Сесилдің өзі, антиквар Уильям Камденнің көмегімен жасаған шежірелер, оны Уэльстің Сесиллдерімен немесе Алт Ыр Йнис, Уолтерстонның Сейзильттерімен байланыстырды, олар Герафордшир мен Монмутшир шекарасында орналасқан. Сесил – Уэльстің Seisyllt атының ағылшынша нұсқасы. Лорд Бергли отбасының Уэльс шебінен шыққандығын Теобальдс сарайында салынған отбасылық шежіреде мойындады. Лорд-казначейдің әкесі Дэвид Сесил Стамфордқа қоныс аударған. Дэвид Сесил Тюдор әулетінің алғашқы королі Генрих VII-нің құрметіне ие болды, ол оның жеке бөлмесінің сақшысы болды. Ол 1504 және 1523 жылдар аралығында бес рет Стамфордтан парламент депутаты болып сайланды. 1526 жылы Генрих VIII-нің қару-жарақ сақшысы, 1532 жылы Нортгемптонширдің шерифі және Ратланд аймағының әділет судьясы қызметтерін атқарды. Берглидің қарсыластарының айтуынша, ол Стамфордтағы ең жақсы қонақүйдің иесі болған. Оның үлкен ұлы Ричард, киім-кешек сақшысы (1554 жылы қайтыс болды), Борннан Уильям Хеккингтонның қызы Джейнге үйленді және үш қыздың әкесі болды, сондай-ақ болашақ Лорд Бергли де оның ұлы еді. Уильям, жалғыз ұлы, Грантемдегі Король мектебінде, содан кейін Стамфорд мектебінде білім алды, кейін ол оны құтқарып, жаңартты. 1535 жылдың мамыр айында он төрт жасқа толғанда, ол Кембридждегі Сент-Джон колледжіне түсті, онда ол сол заманғы көрнекті ғалымдармен, Роджер Асхам мен Джон Чекпен байланысқа түсті және грек тілінде ерекше білім алды. Ол сондай-ақ Чекпенің қарындасы Мэриге ғашық болды және 1541 жылы әкесі оны Грейдің қонақүйіне жіберді, бірақ ол шіркеуге кіруді жоспарламағандықтан, сол кездегідей дәреже алған жоқ. Бұл сақтық шарасы бекер болды, төрт айдан кейін Сесил Мэри Чекке үйленіп, өміріндегі сирек кездесетін асығыс қадамға барып, оның жалғыз баласы Томас, болашақ Эксетер графы 1542 жылдың мамыр айында дүниеге келді, ал 1543 жылдың ақпан айында Сесилдің бірінші әйелі қайтыс болды. 1546 жылдың 21 желтоқсанында ол Милдред Кукке үйленді, оны Асхам леди Джейн Греймен бірге елдегі ең білімді әйелдердің бірі деп санады (Асхамның тағы бір шәкірті, Елизавета Тюдордан басқа, кейіннен Елизавета I атанды), ал оның қарындасы Анна сэр Николас Бэконның әйелі және сэр Фрэнсис Бэконның анасы болды.

Елизаветаның билігі

Нортумберленд герцогы Сесилді Елизавета ханшайымның жерлерін басқаруға тартқан. Мэри қайтыс болғанға дейін ол «Хатфилдтің ескі тобының» мүшесі болды, ал жаңа патшайым Сесилге бастапқыда-ақ сенім артты. Ол Елизаветаның ең ұзақ қызмет еткен ханым және жақын достасы Бланш Перридің туысы еді. Елизавета Сесилді Мемлекеттік хатшылыққа тағайындады. Оның Корольдік қаржысын қатаң бақылауда ұстауы, Сыртқы кеңеске жетекшілік етуі және Фрэнсис Уолсингхем басшылығымен қабілетті барлау қызметін құруы оны Елизаветаның билігінің көп бөлігіндегі ең маңызды министр етті.

Сыртқы саясат

Доусон Сесилдің ұзақ мерзімді мақсаты Біріккен және протестанттық Британ аралдары болды деп санайды, оған Ирландияны толық жаулап алу және ағылшын-шотланд одағын құру арқылы қол жеткізу жоспарланған. Шотландиямен құрлықтағы шекара қауіпсіз болғандықтан, қорғаныстың басты жүгі Корольдік флотқа түсер еді, Сесил флотты нығайтып, қайта жандандыруды ұсынды, оны ағылшын күшінің орталық нүктесіне айналдыруды көздеді. Ол екі елдің ортақ діні мен мүдделерін көрсететін берік ағылшын-шотланд одағына, сондай-ақ Ирландияны сәтті жаулап алу мүмкіндігін ұсынатын келісімге қол жеткізді. Бірақ оның стратегиясы ақырында сәтсіз аяқталды. Англияның қауіпсіздігі үшін Біріккен Британ аралдарының қажеттігі туралы оның идеясы 17 ғасырда ағылшын саясатының аксиомасына айналды. Протестант болғанымен, Сесил діни фанатик емес еді; ол протестант гугеноттар мен голландтарға Англияның жағалауларын қауіптен сақтаған күресте олардың табанды болуы үшін жеткілікті көмек көрсетті. Дегенмен, Сесил Елизаветаға екінші табиғатқа айналған шешімді шараларға қарсы күшті наразылық сезімін ешқашан дамытпады. 1559-60 жылдары Шотландия ісіне араласуы қажет болғанда, ол қатаң шаралар қолдана алатынын көрсетті; ал Мэри, Шотландия королевасының өлім жазасын орындауға қатысқан әрекеті, королевадан бас тартқан жауапкершілікті өз мойнына алуға дайын екенін дәлелдеді. Жалпы, ол Елизавета қалағаннан гөрі континенттік протестанттардың мәселесінде белсендірек араласуды жақтады, бірақ оның берген кеңесін анықтау әрқашан оңай болмады. Ол әрбір әрекеттің артықшылықтары мен кемшіліктерін нақты (бірақ кейде абсурдқа жақын) баяндаған көптеген меморандумдар қалдырды, бірақ шешім қабылдағанда ол нақты қандай бағытты ұсынғанына аз мәліметтер бар. Ол ағылшын діни реформасы, кедейлер туралы заңдар және патшалықтың сыртқы саясаты үшін қаншалықты жауапты болды, бұл мәселе көбінесе болжамдарға негізделген. Алайда, Сесилдің көзқарастары Елизавета заманындағы Англия саясатында шешуші рөл атқарғаны әбден мүмкін. Тарихшы Илаир Беллок Сесилдің хатшылық қызметін атқарган кезінде Англияның де-факто билеушісі болғанын айтады, оның және Елизаветаның еркі қайшылыққа түскен жағдайларда, Сесилдің еркінің орындалғанын атап көрсетті. Леймон мен Паркер Сесилдің Парижге аккредитацияланған ағылшын елшісі Эдвард Стаффордтың басты қорғаушысы болғанын, сондай-ақ испандық Армада кезінде испандықтарға көмектескен жалдамалы тыңшы болғанын мәлімдейді. Бірақ олар Сесилдің Стаффордтың сатқындығы туралы білгенін айтпайды.

Ішкі саясат

Сесилдің 1559 жылғы діни келісімдегі үлесі зор болды және ол оның ағылшын діни көзқарастарымен үлкен дәрежеде сәйкес келді. Ол, ұлттың көпшілігі сияқты, уақыт өте келе протестанттыққа көшті; ол католиктерді пуритандықтардан гөрі қудалауға көбірек бейімді болды; және ол шіркеу билігіне құрмет көрсетпеді. Оның ағылшын католиктерін қуғындауы оны католик эмигранттары жазған "жаман кеңесшілерге қарсы айтыстарда" жиі кездесетін кейіпкерге айналдырды. Осы памфлеттерде айтысшылар Бурглиді патшайымға нашар әсер ететін адам ретінде бейнеледі. "Патшайым одан басқа ешкімді тыңдамайды", - деп жазды эмигрант католик барлаушысы Ричард Верстеган, "кейде ол оның жатын бөлмесіне келіп, кейбір мәселелер бойынша одан көмек сұрайды". Ол 1583 жылғы қудалау мақалалары үшін Кентербери архиепискобы Джон Уитгифтпен жылына қарсылық білдірді. Оған ең жоғары мақтауды патшайымның өзі берді: "Мен сенің ешқандай сыйлыққа бойын алдырмайтыныңа және мемлекетке адал болатыныңа сенімдімін".

Экономикалық саясат

Сесил саясаттың патшалық қаржысына сай болуын қамтамасыз етуге тырысты, бұл оны көбінесе сақтық саясатты қолдауға итермеледі. Оның экономикалық идеяларына Эдуард VI патшалығы кезіндегі одақтас ойшылдардың ықпалы тиді: ол әлеуметтік иерархияны, әділ бағаны және еңбекке қатысты моральдық міндеттерді сақтаудың қажеттілігіне сенді. Оның экономикалық саясатында ұлттық тәуелсіздік пен өзін-өзі қамтамасыз ету сияқты түрлі факторлар, сондай-ақ тәж бен поддандылардың мүдделерін теңестіруге ұмтылыс ықпал етті. Сесил экономика мен саясатты бөлек деп санамады және билік пен байлық арасында қақтығыс бар деп ойлаған жоқ. Оның бірінші биографы Бёргли үшін «билік – сыртқы жаулардан қорғану үшін, ал байлық – ішкі қауіпсіздік үшін» деген тұжырым жасады. Сесил билік пен байлықты бірдей іздеді. Олар оның экономикалық ұлтшылдығының сыртқы және ішкі аспектілері болды. Ол «шеттен келген астыққа» тәуелділікті айыптады және экономикалық дағдарыс кезінде «көтерілістерден» қорқып, жұмыспен қамтуды қамтамасыз етуге тырысты. 1559 жылдың ақпанында ол Кардинал Поулден кейін Кембридж университетінің канцлері болып сайланды; ол 1564 жылы Елизаветаның сапары кезінде сол университетте магистр дәрежесін алды, ал 1566 жылы Оксфорд университетінде де осылайша магистр атанды. 1592 мен 1598 жылдар аралығында ол Дублин университетінің алғашқы канцлері болды. 1571 жылдың 25 ақпанында Елизавета патшайым оны Бёргли бароны титулына көтерді. Сесилдің титул алғаннан кейін де Мемлекеттік хатшы қызметін атқаруы оның ұлының басқаруымен мемлекеттік кеме хатшысы болып біріккен кеңсе маңыздылығының артуын көрсетеді. 1572 жылы Сесил патшайымды «Шотландия патшайымымен күмәнді сөйлесуі» үшін жекелей сөйледі. Ол Елизаветаның патшайым ретінде жасаған барлық қателіктерін қатты сынады. Оның пікірінше, Марияны өлімге кесу керек болды, өйткені ол католиктерді біріктіретін ортақ себепке айналды және 1570 жылы Елизаветаны анафемаға ұшыратқан және католиктердің жер асты қозғалысын ұйымдастыру үшін иезуиттерді жіберген испандықтар мен папаның қолына ойнады. 1586 жылғы шілдедегі Харлифорд конференциясынан кейін бұл миссионерлер континенттен келген дін қызметкерлерін тасымалдау және оларға көмек көрсету үшін өте тиімді жер асты жүйесін құрды. Елизаветаның шешімсіздігі шыдамас болды; соңында 1587 жылы Елизавета Марияны өлімге кесті.

Қазынашы

1572 жылы Эдуард, Мэри және Елизаветаның кезінде Жоғарғы қазынашы болған Винчестер лорды қайтыс болды. Оның бос қалған лауазымы Лестердің 1-ші графы Роберт Дадлиге ұсынылды, бірақ ол одан бас тарды және Бёрглиді ұсынды, оның "білімі мен тәжірибесі" артық болғандықтан, оның осы лауазымға лайықтырақ екенін айтты. Жаңа қазынашы лордтың патшайымға ықпалы жылдар өте күшейе берді.

Бёргли, Сесил Хаус және Теобальдс

Стамфорд қаласына жақын орналасқан Бергли үйі 1555 және 1587 жылдар аралығында Сесил үшін салынды және Ричмонд сарайындағы жеке бөлмелердің үлгісімен салынған. Кейіннен ол оның ұрпақтары – Эксетер графтары мен маркиздерінің резиденциясы болды. Бұл үй 16 ғасырғы Елизавета архитектурасының маңызды мысалдарының бірі болып табылады, ол негізін қалаушының ықпалын және Сесил иеліктерінің табысты жүн саудасын көрсетеді. Сесил Хаус Лондондағы оның резиденциясы ретінде, бұрынғы ғимараттың кеңейтілуі ретінде салынған. Сесил өзінің күнделігінде 1561 жылдың шілдесінде "үйім толық аяқталмас бұрын" патшайым Елизавета I онымен бірге тамақтанғанын жазып, бұл жерді "жаңа, қарапайым үйім" деп атады. Патшайым 1572 және 1596 жылдар аралығында бұл жерге сегіз рет келді. 1591 жылдың мамыр айында Теобальдста Елизавета үшін өткізілген шара, "Ерметтің құрметке шақыруы", Берглидің қоғамдық өмірден зейнетке шығуына жанаспайды.

Өлім

Бергли 1598 жылы (мүмкін, инсульт немесе жүрек талмасынан) құлдырап қалды. Ол қайтыс болғанға дейін, Роберт, оның екінші әйелінен туған жалғыз аман қалған ұлы, патшайымның басты кеңесшісінің орнына тұруға дайын болды. Роберт пен Томас болмаса, барлық балаларынан аман қалған Бергли 4 тамыз 1598 жылы Лондондағы Сесил үйінде қайтыс болды және Стамфордтағы Сент-Мартин шіркеуіне жерленді.

Жеке өмір

Уильям Сесилдің жеке өмірі мінсіз болды; ол адал күйеу, салмақты әке және жауапкершілігін білетін қожайын еді. Кітап сүйгіш және ежелгі нәрселерді зерттеуші, ол геральдика мен шежірені хобби ретінде ұнататын. Сол заманның саналы және санасыз мақсаты – ескі, католиктік тәртіптің қираған жерлерінде жаңа жер иелері аристократиясын қайта құру болатын. Осы себепті, Бергли ұлы құрылысшы, егінші және демеуші болды. Сәулет және бағбандарлық өнерінің барлық түрлері Бергли үйі мен Теобальдқа жан-жақты қолданылды, оны ұлы Хэтфилдке айырбастады. Сесил өмірі бойы ұлы Роберт Сесилге 128-ден астам хат жазды, онда басшылық пен жігерлендіру туралы кеңестер берілген. Хаттар жинағы оның ұлына бас хатшы лауазымын іздеуде және алудағы тығыз бағыт-бағдар беруін және кеңесін көрсетеді, 1593–1598 жылдары. Олар Елизавета I патшайымы мен оның Жеке кеңесі атынан алу және дайындау қажетті кең және көптеген құжаттарды сипаттайды; қаржы, басқару, сыртқы саясат және дін ерекше маңызға ие, сондай-ақ континенттік соғыстан Ирландияға көшу де осылардың ішінде. Бұл хаттар әке мен бала арасындағы тығыз қарым-қатынасты ашады; Берглидің отбасына деген қамқорлығы, өлім туралы ойлары және ауру мен қарттық туралы ерекше жазбалары патшайымның және оның мемлекеттерінің болашағы үшін оның саяси және рухани алаңдауларымен байланыстырылған.

Қоғамдық мінез-құлық

А. Ф. Полард Сесил туралы мақаласында «Британ энциклопедиясында» былай деп жазды: «Уильям Сесилдің қоғамдық қызметі оны соншалықты жақсы жарықтан көрсетпейді. Оның алдындағы лорд Винчестер өзі туралы «мен емес, сабаннан шыққанмын» деген. Сесил де, лорд Винчестер де өздерінің мызғымас сенімдері үшін қиналған жоқ. Мемлекет мүддесі – Бергли үшін ең бастысы еді, оған жеке адамның санасын құрбан етуге еш ойланбады. Ол төзімділікке шын сенбеді: «Екі дінге төзімділік болған мемлекет ешқашан қауіпсіздікте болмайды. Өйткені дін үшін туған жеккөрушіліктей зор жеккөрушілік жоқ. Сондықтан да, Құдайға қызмет етуде келіспейтіндер өз елдеріне қызмет етуде де келісе алмайды», – деді ол. Осындай қағидамен ол Елизаветаның мәжбүрлеу шаралары діни емес, саяси екенін айтуы оңай болды. Оны Макиавеллишіл деудің мәні жоқ, себебі әрбір мемлекет қайраткері осылай, көбінесе немесе аздап болады; әсіресе 16 ғасырда адамдар қағидадан гөрі тиімділікті бағалады. Екінші жағынан, заң мен тәртіп болмаса, қағидалардың құны жоқ; ал Берглинің шеберлігі мен сыпайылығы қағидалардың қолданылуына мүмкіндік беретін қауіпсіздікті қамтамасыз етті».

Николас Уайт

Сесилдің 1566 жылдан 1590 жылға дейін сақталған жеке хат алмасуының ең ұзаққа созылған түрі – ирланд судьясы Николас Уайтпен. Ол «Мемлекеттік Ирландия» 63 және Лансдоун MS. 102 құжаттарында қамтылған, бірақ Сесил туралы әдебиетте көтерілмейді. Уайт Сесилдің балаларына Лондонда студент кезінде тәрбиеші болған, ал хаттардан оның отбасы тарапынан ұзақ бойы құрмет көргенін аңғаруға болады. Соңында Уайт, бір қызықты дін қызметкерінің мойындауына байланысты Дублиндегі дауға қатысты, бұл Ирландиядағы королеваның өкілетті үкіметінің билігіне қауіп төндірді. Сесил сақтандырып, ұзақ жылдар бойы қорғауын кері алып, судья Лондонда тұтқындалды және көп ұзамай қайтыс болды. Уайттың Сесилге қызметі туралы ең көп айтылғаны – 1569 жылы, тұтқындалған жылдары Шотландия королевасы Мэриге сапары туралы есебі. Ол Мэридің Елизаветаға қатыгездікпен қарағанын ашуланып жоққа шығарды. Бірақ, Сесилге жазған келесі хатында, Мэриге деген жаугершілігіне қарамастан, оны тартымды деп тапқанын және оның басқаларға да сондай әсер ететінен қорқып, оны қатаң қамауға алуды кеңес берді. Елизавета шотландтық қарсыласына қызғанышпен қарады, және ол Мэридің сұлулығы мен әдемілігі одан асып түспейтінін атап өтуге тырысқанмен, бұл хабар патшайымға жетсе, Уайт жаңадан қол жеткізген ықыласын жоғалтуы мүмкін еді. Сесил оны патшайымынан жасырғандай көрінеді. 1581 жылдың ақпан айында Уайт кеңесте тәуелсіздігін көрсетіп, Николас Малбидің Мюнстер көтерілісіндегі әрекеттеріне қатысты королеваға хатқа қол қоюдан бас тартты, себебі ол кездесу талқыланғанда Англияда болған жоқ. Тағы да, 1582 жылдың 28 тамызында Уайт Пале бүлігі кезіндегі орынбасардың әрекеттері туралы кеңес мәжілісіне қол қоймағаны үшін айыпталды. Ол Бёрглиге осы кезеңдегі құнды ой-пікірлерін тұрақты хат алмасу арқылы жеткізе берді, соның ішінде 1581 жылдың желтоқсанындағы соғыстың ауыр салдары, қалыпты үкіметтің қажеттігі және жабайы ирландтардың Ирландиядағы ағылшын қанының әлсіздігін көріп қуанатынына қатысты қорқынышы туралы хаттар. 1582 жылдың 13 қыркүйегінде Уайт өзінің бұрынғы серігі және ирланд туған кеңесшісі Лукас Диллонның достық еместігіне шағымданып, олар ұзақ уақыттан бері «қарама-қайшы пікірде» болғанын айтты. Туған ирландтарға деген ықыласына қарамастан, ол 1583 жылдың қыркүйегінде Тейг МакГилпатрик О'Коннор мен Конор МакКормак О'Коннордың қаза тапқан төрелік айдаласын өткізді. Ирланд тілінде сөйлей білуі және номиналды протестант болуы Уайтты екі онжылдық бойы маңызды жеке кеңесші етті.

Танымал мәдениетте

Сесил Елизавета I билігімен байланысты көптеген көркем шығармалардың кейіпкері болды. Ол ұзақ уақыттан бері Уильям Шекспирдің "Гамлет" пьесасындағы патшаның сақтаушысы, есепші министрі Полоний бейнесінің прототипі саналады. Ричард Аттенборо оны "Елизабет" (1998) фильмінде сомдады, бірақ бейнелеу көптеген жағынан, жасы мен қызмет мерзіміне қатысты да дәл келмеді. 1935 жылы "Англияның Дрейкі" фильмінде Бен Вебстер оның рөлін ойнады. Ол 1937 жылы Лоренс Оливье, Вивьен Ли және Флора Робсон қатысқан "Аспаннан от" фильміндегі маңызды кейіпкер болды; Бурглиді (фильмде Бурли деп жазылған) Мортон Селтен сомдады. Ол 2005 жылы Хелен Мирренмен бірге түсірілген "Елизабет I" телесериалында Иан МакДиармид, 1971 жылы "Елизабет R" телесериалында Рональд Хайнс, 1971 жылы "Мэри, Шотландия королевасы" фильмінде Тревор Ховард, ал 2005 жылы "Құдайсыз королева" мини-сериалында Иан Харт рөлін ойнады. Роланд Эммерихтің "Аноним" (2011) фильмінде оны Дэвид Теулис бейнеледі. Сесилді БАФТА сыйлығын жеңіп алған балалар комедиялық телехикаясы "Қайғылы тарихтар" сериясында Бен Уиллбонд сомдады; "Билл" (2015) фильмінде оны Мэтью Бэйнтон ойнады. BBC телеарнасының "Елизабет I құпия агенттері" (2017, PBS телеарнасында 2018 жылы "Елизабет патшасының құпия агенттері" деп көрсетілді) мини-сериалында оны Филип Рош сомдады. Сесил сахналық кейіпкер ретінде Фридрих Шиллердің "Мария Стюарт" және Роберт Болттың "Vivat! Vivat Regina!" пьесаларында пайда болады. Болт оны зиялы, тәжірибелі, қатал және мемлекет пен тәж мүддесімен жетекшілікке алатын адам ретінде көрсетеді. Сесил Розалинд Майлздың "Мен, Елизавета", Филиппа Грегоридің "Жасырын ғашық" және "Басқа королева" романдарында кейіпкер ретінде кездеседі, сондай-ақ Бертрис Смоллдың бірнеше кітабында маңызды қосалқы кейіпкер болып табылады. Ол Сьюзан Кейдің "Мұра" романында Елизавета I туралы маңызды кейіпкер. Ол Гарри Тертлдоуфтың "Британия билігі" атты альтернативті тарихында да кездеседі, онда ол және оның ұлы сэр Роберт Сесил Уильям Шекспирдің серіктесі және демеушісі болып, Испанияның Англияға шабуылынан кейін Елизаветаны билікке қайтаруға тырысады. Сонымен қатар, ол С. Дж. Сансомның "Жақтау" романында жас шағында бейнеленген. Бургли сонымен қатар Фиона Баклидің тыңшылық романдарында Елизавета I-нің жарты қарындасы Урсула Бланшарды сомдайды. Гай Пирс Сесилді Джози Рурк режиссерлік еткен 2018 жылғы тарихи драма "Мэри, Шотландия королевасы" фильмінде ойнады. Уильям Сесил Дебора Харкнесс романы "Түннің көлеңкесінде", оның "Барлық жандар" трилогиясының екінші бөлімінде кейіпкер ретінде пайда болады. Сесилді Эдриан Роулинс трилогияның телевизиялық бейімделуінде "Сиқырды табу" сериалында сомдайды. 1958 жылы Мюнхендегі авиаапатқа ұшыраған "Елизавета классы" Airspeed Ambassador G ALZU ұшағы Лорд Бургли деп аталды.