Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық мінез-құлық генетигі, компьютер ғалымы және психолог (1926–2020)
American behavior geneticist, computer scientist, and psychologist (1926–2020)
Джон Клинтон Лоелин (13 қаңтар 1926 – 9 тамыз 2020) – американдық мінез-құлық генетигі, компьютер ғалымы және психолог. Лоелин Мінез-құлық генетикасы қауымдастығының және Көптүрлі эксперименталды психология қоғамының президенті қызметін атқарды. Ол ISIR-дің өмірлік жетістіктері үшін марапат алған.
John Clinton Loehlin (January 13, 1926 – August 9, 2020) was an American behaviorial geneticist, computer scientist, and psychologist. Loehlin served as president of the Behavior Genetics Association and of the Society of Multivariate Experimental Psychology. He was an ISIR lifetime achievement awardee.
Өмір және мансап
Ол 1947 жылы Гарвард университетінен ағылшын тілінде бакалавр дәрежесін алды, ал 1957 жылы Берклидегі Калифорния университетінен психология ғылымдарының докторы ғылымын қорғады. 1951-1953 жылдары Корей соғысы кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервінде міндетті түрде қызмет етті. 1957-1964 жылдары Небраска университетінде оқытумен айналысты, содан кейін Остиндегі Техас университетіне жұмысқа орналасты, және өмірінің соңына дейін сол жерде қалды. Зейнетке шыққаннан кейін де ғылыми зерттеулермен және жарияланымдармен шұғылдана берді. Оның "Жасырын айнымалы модельдер" атты кітабы (қазіргі таңда төртінші басылымында) әлі де өте танымал. Ол өлеңге құмар ақын болған. Оның ұлы – американдық жазушы және ғалым Джеймс Лоелин. Лоелиннің зерттеулері негізінен қалыпты адамдардың мінез-құлқы мен қабілеттеріндегі жеке ерекшеліктерге генетикалық және орталық факторлардың әсерін зерттеуге бағытталған; сонымен қатар ол нәсілдік айырмашылықтар және компьютерлік модельдеу мәселелерімен де айналысты. Ол бірнеше егіздердің отбасылары мен асырап алу бойынша зерттеулерге қатысты, оның ішінде Джозеф М. Хорн мен Ли Виллерманмен бірлескен Техас асырап алу жобасы ерекше аталады. Ол нәсіл және интеллект дауы туралы жазды. 1968 жылдан 1974 жылға дейін Америка евгеника қоғамының директоры болды. 1994 жылы ол Линда Готфредсонның жазған "Ақыл-ой туралы ғылымның негізгі қағидалары" атты мәлімдемеге қол қойған 52 ғалымның бірі болды. Бұл мәлімдеме Ричард Дж. Хернштейн мен Чарльз Мюррейдің "Қоңырау қисығы" (1994) атты даулы кітабында келтірілген тұжырымдарға жауап ретінде жарияланды. Оның докторанттарының бірі Эрик Туркхаймер болды. 1995 жылы ол "Белл қисығы" дауы кезінде алға қойылған талаптарға жауап ретінде интеллект зерттеулерінің қазіргі жай-күйі туралы консенсус мәлімдемесін жазу үшін Америка Психологиялық қауымдастығының жұмыс тобының жұмысына қатысты, бұл мәлімдеме "Интеллект: белгілі және белгісіз жайттар" деп аталды.
He received a Bachelor of Arts in English from Harvard University in 1947, and a Ph. D. in psychology from the University of California, Berkeley, in 1957. He was on active service in the United States Naval Reserve in 1951 53 during the Korean War. He taught at the University of Nebraska from 1957 to 1964, then took a position at the University of Texas at Austin, where he remained the rest of his life. Even after retirement, he remained active in research and publishing. His book on Latent variable models (now in its fourth edition) remains very popular. He was a keen poet. His son is the American author and scholar James Loehlin. Loehlin's research chiefly focused on the genetic and environmental contributions to individual differences in normal human personality traits and abilities; he was also concerned with racial differences and with computer modeling. He was involved in several twin family, and adoption studies, notably the Texas Adoption Project with Joseph M. Horn and Lee Willerman. He wrote on the race and intelligence controversy. He was a Director of the American Eugenics Society from 1968 to 1974. In 1994 he was one of 52 signatories on "Mainstream Science on Intelligence", a public statement written by Linda Gottfredson, published in response to popular criticism of the conclusions presented in Richard J. Herrnstein and Charles Murray's controversial book The Bell Curve (1994). One of his PhD students was Eric Turkheimer. In 1995, he took part in the American Psychological Association task force writing a consensus statement on the state of intelligence research in response to the claims being advanced amid the Bell Curve controversy, titled "Intelligence: Knowns and Unknowns."
Таңдалған жарияланымдар
Лоелин, Дж. К. (1968). Компьютерлік тұлғалық модельдер. Нью-Йорк: "Рендом Хаус". Лоелин, Дж. К., Линдзи, Г. және Шпулер, Дж. Н. (1975). Ақыл-парасаттағы расалық айырмашылықтар. Сан-Франциско: Фримен. Лоелин, Дж. К., және Николс, Р. С. (1976). Тұқым қуалаушылық, орта және жеке тұлға: 850 жұп егіздерді зерттеу. Остин, Техас: Техас университетінің баспасы. Лоелин, Дж. К. (1987). Жасырын өзгермелі модельдер: факторлық, жолдық және құрылымдық талдауға кіріспе. Хиллсдейл, Нью-Джерси: Эрлбаум. Лоелин, Дж. К. (1992). Гендер мен ортаның жеке тұлға дамуына әсері. Ньюбери Парк, Калифорния: Сейдж. Лоелин, Дж. К. (2004). Жасырын айнымалы модельдер: факторлық, жолдық және құрылымдық теңдеулер талдауына кіріспе. Психология баспасы.
Loehlin, J. C. (1968). Computer models of personality. New York: Random House. Loehlin, J. C., Lindzey, G., & Spuhler, J. N. (1975). Race differences in intelligence. San Francisco: Freeman. Loehlin, J. C., & Nichols, R. C. (1976). Heredity, environment, and personality: A study of 850 sets of twins. Austin, TX: University of Texas Press. Loehlin, J. C. (1987). Latent variable models: An introduction to factor, path, and structural analysis. Hillsdale, NJ: Erlbaum. Loehlin, J. C. (1992). Genes and environment in personality development. Newbury Park, CA: Sage. Loehlin, J. C. (2004). Latent Variable Models: An Introduction to Factor, Path, and Structural Equation Analysis. Psychology Press.