Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс метеостанциясы Канадада
Weather Station Kurt
Екінші дүйнжүлысы кезінде Канададағы неміс әскери операциясы: Labrador-да орнатылған автоматты метеостанция. 1977-де қайта табылды. Ауа райы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канададағы нацистік Германияның автоматты ауа райы станциясы
Nazi German automatic weather station in Canada
Kurt (Wetter Funkgerät Land 26) ауа райы станциясы – 1943 жылғы қазан айында Ньюфаундленд доминионының солтүстік Лабрадорындағы Kriegsmarine-нің неміс U-кемесінің экипажымен орнатылған автоматты ауа райы станциясы. Станцияға жабдық орнату – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Америка құрлығындағы неміс әскерінің жалғыз қарулы әрекеті. Соғыстан кейін ол 1977 жылы қайта табылғанға дейін ұмытылып кеткен.
Weather Station Kurt (Wetter Funkgerät Land 26) was an automatic weather station, erected by a German U boat crew of the Kriegsmarine in northern Labrador, Dominion of Newfoundland, in October 1943. Installing the equipment for the station was the only known armed German military operation on land in North America during the Second World War. After the war it was forgotten until its rediscovery in 1977.
Өмірбаян
Солтүстік жарты шардағы қоңыржай климаттағы ауа райы жүйелері көбінесе батыстан шығысқа қарай жылжиды. Бұл одақтастарға маңызды артықшылық берді. Солтүстік Америка, Гренландия және Исландиядағы одақтастардың ауа райы станцияларының желісі одақтастарға немістерге қарағанда ауа райын дәлірек болжауға мүмкіндік берді. Неміс метеорологтары Солтүстік Атлантикадағы Лауэнбург сияқты U- қайықтары мен ауа райы кемелерінен келген ауа райы туралы есептерді пайдаланды. Олар сондай-ақ Арктиканың шалқарына орналасқан құпия ауа райы станцияларынан және Атлантика үстінен әртүрлі жабдықталған ауа райы ұшақтарынан алынған мәліметтерге ие болды. Дегенмен, соғыстың басында кемелер мен құпия станциялар одақтастар тарапынан оңай басып алынды. Ұшақтардан алынған деректер толық емес еді, себебі олардың ұшу қашықтығы шектеулі болды және одақтастардың шабуылына ұшырау қаупі бар еді. U- қайықтарының үнемі ауа райы туралы хабарлауы оларды қауіпке тікелей ұшыратты, өйткені ол радио байланысын үзіп, одақтастарға оларды анықтап, радио триангуляциясы арқылы қозғалысын бақылауға мүмкіндік берді. WFL өлшеу құралдарымен, телеметрия жүйесімен және 150 ватттық Lorenz 150 FK типіндегі қуат беруші хабар тарату құрылымымен жабдықталған. WFL әр үш сағат сайын екі минуттық 3940 кГц жиілігінде ауа райының мәліметтерін жіберетін. Бұл Лабрадор түбегінің солтүстік-шығыс ұшындағы Кейп Чидлиге жақын жерде орналасқан. Шрюэ станцияның инуиттерге ашылып қалмау қаупін азайту үшін осылай алыс солтүстікке орналасқан жерді таңдады. U- қайығы Ньюфаундлендтің Гранд Банк аймағында жауынгерлік патрульдік өтті, оның барысында ол канадалық ұшақтардың үш шабуылынан аман қалды, бірақ ешқандай кемені батырмады. Су асты кемесі жеті күн теңізде болғаннан кейін 8 желтоқсанда Франциядағы Лориан портына жетті. Ол 11 айдан кейін, 1944 жылдың 11 қарашасында Голландияның Шығыс Индиясының жанында USS Flounder су асты кемесімен батырылды. Осы уақытта компания тарихын жазып жүрген зейнеткер инженер Франц Селингер Соммермейердің құжаттарын қарап, станцияның бар екенін білді.
In the northern hemisphere, weather systems in temperate climates predominantly move from west to east. This gave the Allies an important advantage. The Allied network of weather stations in North America, Greenland, and Iceland allowed the Allies to make more accurate weather forecasts than the Germans. German meteorologists used weather reports sent by U boats and weather ships, such as Lauenburg, operating in the North Atlantic. They also had reports from clandestine weather stations in remote parts of the Arctic and readings collected over the Atlantic by specially equipped weather aircraft. However, the ships and clandestine stations were easily captured by the Allies during the early part of the war. Data from aircraft was incomplete as they were limited in range and susceptible to Allied attack. Regular weather reporting by U boats put them at risk as it broke radio silence, allowing the Allies to locate them and track their movements by radio triangulation. The WFL had an array of measuring instruments, a telemetry system and a 150 watt, Lorenz 150 FK type transmitter. that powered the system. The WFL would send weather readings every three hours during a two minute transmission on 3940 kHz. This is close to Cape Chidley at the north eastern tip of the Labrador Peninsula. Schrewe selected a site this far north as he believed this would minimize the risk of the station being discovered by Inuit. The U boat undertook a combat patrol in the area of the Grand Banks of Newfoundland, during which she survived three attacks by Canadian aircraft, but sank no ships. The submarine reached port at Lorient, France on 8 December, after seventy days at sea. She was sunk with all hands eleven months later on 11 November 1944, by the submarine USS Flounder near the Dutch East Indies. Around the same time, retired Siemens engineer Franz Selinger, who was writing a history of the company, went through Sommermeyer's papers and learned of the station's existence.