1828 жылғы Бразилиядағы ирланд және неміс салдатының көтерілісі
Irish and German Mercenary Soldiers' revolt
1828 ж. Бразилиядағы ирланд және неміс жалдама әскерлерінің көтерілісі: себептері, қатысушылар, Рио-де-Жанейроны басып алу және нәтижелері. Тарих, көтеріліс, Бразилия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1828 жылы Бразилияда ирланд және неміс жалдамалыларының әскери көтерілісі
1828 military revolt in Brazil by Irish and German mercenaries
Бразилиядағы ирланд және неміс көтерілісі (Revolta dos Mercenários) 1828 жылы 1825–1828 жылдардағы Цисплатин соғысы кезінде неміс және ирланд жалдамалыларының көтерілісі болды. Өз елдерінен Бразилияға жұмысқа шақырылған иммигранттар Бразилия үкіметі берген уәделер орындалмағанын білді. Көтеріліс барысында ирландтар мен немістер Рио-де-Жанейроның көп бөлігін бақылауға алды. Қала тұрғындары және француз және британдық әскери кемелерінен келген әскерлер көтерілісті басып таратты.
The Irish and German revolt (Revolta dos Mercenários) in Brazil was a revolt of German and Irish mercenaries in 1828 during the Cisplatine War of 1825–1828. The immigrants, who were recruited in their homelands to come to Brazil, discovered that the promises made to them by the Brazilian government were not fulfilled. In the revolt, the Irish and Germans took control of large parts of Rio de Janeiro. Citizens of the town and troops from French and British warships suppressed the revolt.
Өмірбаян
Бразилия империясы мен Рио-де-ла-Плата біріккен провинциялары арасындағы Цисплатина соғысы (1825–1828) екі тарапқа да тиімді болмады. Аргентинаның құрлықтағы жеңістері Бразилияның Рио-де-ла-Плата өзеніне тиімді бақылауымен және Буэнос-Айрес портына орнатылған теңіз блокадасымен теңдестірілді.
The Cisplatine War (1825–1828) between the Empire of Brazil and the United Provinces of the Río de la Plata over Cisplatina (present day Uruguay), was not going well for either side. Argentine victories on land were offset by Brazil's effective control over the Río de la Plata and the naval blockade imposed on the port of Buenos Aires.
Жұмысқа қабылдау
Бразилия императоры Педро I полковник Уильям Коттерді туған елі Ирландияға ирланд жалдамалы әскерлерін тартуға жіберді. Коттер 1827 жылдың қаңтар айының басында келді; ирландтарға жалдамалылар ретінде тарту туралы ештеңе айтылмады. Оның орнына, олар Бразилиядағы милицияға қосылуы керек екені айтылды, бірақ бұл олардың шаруашылықтарына кедергі келтірмейді. Жергілікті газеттерде жарнамалар жарияланды және көптеген шіркеулердің есіктеріне, негізінен Корк және Уотерфорд округтерінде хабарламалар ілінді. Коттер тегін жол жүру, әр отбасы үшін 50 акр жер, күніне алты шиллинг және әскери оқыту (жергілікті милиция ғана) уәделеді. Аргентиналықтарға қарсы соғыс туралы ешқандай сөз айтылмады. Шамамен 3000, көбінесе кедей және сауатсыз адамдар ұзақ және қауіпті теңіз саяхатын жасауға тез еріктілер тізіміне жазылды. Кейбіреулері Бразилиядағы жаңа өмірі үшін аз мал-мүлкін сатып, шаруашылық құралдарын сатып алды. Көбісі, көрінеу, жалдамалы әскер ретінде соғысуға тартуылғанын түсінбеді. 2700 адам кеме шығар күні келді де, Корк портында тұрған тоғыз кемеге мінді.
Pedro I, the Brazilian emperor, sent colonel William Cotter back to his native Ireland to recruit Irish mercenary soldiers. Cotter arrived in early January 1827; no mention was made to the Irish of their being recruited as mercenaries. Instead, it was suggested that they would be needed to join a militia in Brazil but that this would not interfere with their farming endeavors. Advertisements were run in local newspapers, and notices were posted on numerous church doors, mainly in County Cork and in County Waterford. Cotter promised free passage, free land – 50 acres for each family, six shillings per day, and military training (local militia only). No mention of the war against the Argentines was ever made. Almost 3,000 mostly poor and illiterate people quickly volunteered to make the long and dangerous sea voyage. Some sold what little they owned to buy farm implements for their new life in Brazil. Most apparently did not realize that they had been recruited to fight as mercenaries. 2,700 people actually showed up on sailing day, and boarded the nine ships anchored in Cork Harbour.
Бразилияға сапары
1827 жылдың тамызында алғашқы кеме Рио-де-Жанейроға аттанды, ал қалған флот та көп ұзамай оны қуып жетті. "Элиза" және "Шарлотта мен Мария" атты екі кеме жол жүрісінде кеме қағып қалды.
The first ship sailed for Rio de Janeiro in August 1827, and the rest of the fleet soon followed. Two of the ships, the Eliza and the Charlotte and Maria, were shipwrecked along the way.
Көтеріліс
Рио-де-Жанейроға жеткеннен кейін ирландтар бірнеше казарма ғимараттарына орналастырылды. Олар нашар тамаққа шағымданып, теңіз саяхатындағы киімдерін ауыстырмаудан арыз етті, олардың көп бөлігі шіріп кеткен еді. Кейбір ирландтар Бразилия императорлық армиясына қосылудан бас тартты, өйткені олардың алданып рекрут болғанын мәлімдеді. 1828 жылғы наурыз айында бірнеше жүз адам отбасыларымен бірге Баиядағы Тапероа қаласына шаруашылық жұмысына жіберілді. Армияға қосылғандар ұнатпайтын офицерлердің басшылығымен ұзақ уақыттан бері еш жұмыс істемейтін еді. Ал, жалдамалы әскерлер үшін жергілікті арақ дүкендерінде арзан, бірақ күшті кашаса ромы түрінде көмек пен қиындықтар бар еді. Рио-де-Жанейродағы қара нәсілді құлдар мен ирландтар арасында жақсы қарым-қатынас болған жоқ. Ирландтар алғаш келгендегі «ақ құлдар» деген мазақтар жеке төбелес-жанжалдарға, содан кейін ірі төбелес-жанжалдарға, ал түңгі көшелерде екі тараптан да жүріп жүрген топтардың кісі өлтіруіне ұласты. Ирланд және неміс жалдамалы әскерлері арасында қатал қарау, жалақы төленбеуі, жалпы азап, жақын арада шайқасқа бару туралы қауесеттердің таралуы салдарынан наразылық күшейді. Сол сияқты рекрутталған неміс жалдамалы сарбаздары 1828 жылдың 9 маусымында Ұлы жалдамалы көтерілісті бастады. Олардың бірі ұсақ бұзушылық жасағаны үшін елу соққыға кесілгенде, жаза 250 соққыға дейін бес есе артты, 210 соққыдан кейін немістер әріптесін босатып, офицерге шабуыл жасады, ол өмірін сақтап қашып кетті. Немістердің көтерілісі туралы хабар ирландтарға жылдам жетті, және шамамен 200 ирланд оларға қосылды. Қару-жарақ пен арақ тартылып алынды. Ирланд деректерінде бірнеше жек көретін офицерлердің үйлері тоналып, тонаушылардың өртеп жібергені айтылады. Бразилия деректерінде Рио-де-Жанейроның орталық бөлігінің толық блогы қиратылғаны жазылған. Екінші күні Рио-де-Жанейродағы Бразилия әскерлерінің қарулы және мас топтарды басуға жеткіліксіз екені анықталды. Қара нәсілді құлдарға және басқа да азаматтарға қару-жарақ беріліп, жалдамалы әскерге қарсы күреске жіберілді. Ирландтар мен немістер көшелерден баяу ығысып, ең жақсы қорғаныс позициялары болған казармаларына қайта тартылды. Император портта тұрған британдық және француздық кемелерден морпештердің көмегін сұрап, алды. Олар қарсы соғысуды қаламағандықтан, көтерілісшілердің көпшілігі үшінші күні бас берді. Соңғы казарма ғимараты төртінші күні таңертең ғана шабуылмен алынды, екі тараптан да ауыр шығындар болды.
Once ashore in Rio de Janeiro, the Irish were assigned to several barracks buildings. They complained of poor food, and of no replacement clothing for the sea voyage rags that had largely rotted off of them. Some of the Irish simply refused to join the Imperial Brazilian Army, claiming that they had been falsely recruited. Several hundred of these holdouts and their families were finally sent, in March 1828, to the town of Taperoá, in Bahia, to farm. Those who did join the army were subject to drilling under unpopular officers offset by endless hours of idleness. Relief, and trouble, were readily available to all the mercenaries at the local grog shops in the form of a cheap yet powerful rum, called cachaça. Rio de Janeiro's black slaves and the Irish did not get along. Taunts of 'white slaves' when the Irish first landed escalated into individual fights, then large scale brawls, and finally, into murders by roving bands on both sides in the dark streets. Unrest grew among both the Irish and the German mercenaries due to rough treatment, non payment of wages, general misery and rumors of going into battle soon. The similarly recruited German mercenary soldiers started the Great Mercenary Revolt on 9 June 1828. When one of them was sentenced to fifty lashes for a minor infraction, which was quintupled to 250, after 210 lashes the Germans freed their comrade, and attacked the officer, who fled for his life. Word of the German revolt quickly reached the Irish, and about 200 Irish joined. Weapons and liquor were seized. Irish sources state that the homes of a few hated officers were looted and burned by marauding bands. Brazilian sources record that whole blocks of downtown Rio de Janeiro were razed. By the second day, it was realised that the available Brazilian troops in Rio de Janeiro were insufficient to quell the armed and drunk mobs. Black slaves, who needed no coaxing, and other citizens, were given arms and sent against the mercenaries. The Irish and Germans were slowly pushed from the streets and back into their barracks, their best defensive positions. The emperor requested and received help from marines aboard British and French ships in the harbour. Not wanting to fight against them, many of the rebel barracks surrendered on the third day. The final barracks building was only taken by storm on the fourth morning with very heavy casualties on both sides.
Салдары
Тірі қалғандар жиналып алынды. Неміс тілділер Бразилияның оңтүстігіндегі шеткі аймақтарға жіберілді. 1828 жылдың қаңтарында келген 2400 ирландтың 1400-і 1828 жылдың шілдесінде Бразилия есебінен Ирландияға қайтарылды. Олар үйлеріне бұрынғыдан да кедейрек қайтып келді. Көтеріліс император Педроның ең жақсы саналатын екі бөлімін дерлік толық жойды және Аргентинаны сәтті теңіз блокадасымен толықтыруға арналған құрлықтағы жеңіске деген үмітін жойды. Бразилия мен Аргентина екеуі де нәтижесіз соғыстан бас тартуға келісті. Педро 1828 жылдың 28 тамызында бейбіт келісімді бекітті, ал Цисплатина провинциясы Бразилия мен Аргентина арасындағы буферлік мемлекет – Уругвай ретінде тәуелсіздік алды. Осылайша, жалдамалы әскерлер Уругвайдың тәуелсіздігіне маңызды үлес қосты деуге болады, бірақ олардың мұндай ниеті болған жоқ.
The surviving people were rounded up. The Germans were sent to outlying provinces in southern Brazil. At Brazil's expense, 1,400 of the 2,400 Irish who had arrived in January 1828 were sent back to Ireland in July 1828. They arrived home even poorer than when they had left. The mutiny virtually destroyed two of emperor Pedro's supposed best units and ended his hopes for a land victory to augment his successful naval blockade of Argentina. Brazil and Argentina both agreed to give up their stalemated war. Pedro ratified the peace treaty on 28 August 1828, and the Cisplatina province became independent as Uruguay, a buffer state between Brazil and Argentina. Thus, the mercenaries can be considered to have significantly helped Uruguay become independent, though that was not their intent.