Парагвай экспедициясы: АҚШ-тың дипломатиялық қиындықтары мен саясаты (1858-1859)
Paraguay expedition
Парагвай экспедициясы (1858-1859): АҚШ-тың дипломатиялық миссиясы, Бұчанан президентінің бұйрығы. Тәуелсіздік талаптары, әскери күш көрсетуі, себептері мен нәтижелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Парагвай экспедициясы (1858–1859) – американдық дипломатиялық миссия және он тоғыз кемеден тұратын эскадрилья, президент Джеймс Бьюкененнің Оңтүстік Америкаға Парагвай жасаған деген айыптамалар бойынша өтемақы талап ету және бас тартқан жағдайда оның астанасы Асунсьонды басып алу үшін жіберілген. Экспедиция фактілерді тиісті түрде зертпестен жіберілді; қазіргі заманғы ғалымдардың көпшілігі Бьюкененнің шағымдарының негізсіз болғанын санайды. Сараңдықтардың нағыз себебі – екі елдің де тиімді дипломатиялық қызметтері болмады. Бьюкененнің ішкі мәселелерден жұртшылық назарын аудару сияқты сырттай мақсаты болуы мүмкін, сонымен қатар одан да зұлымдыққа толы түсіндірмелер айтылды; бірақ Бьюкенен бұрынғы Перри экспедициясының сәттілігін қайталауға тырысқан болуы мүмкін, ол оқшауланған Жапонияны «ашты». Ол кезде бұл АҚШ-тан жіберілген ең ірі теңіз эскадрильясы болды және Платина бассейнінде үлкен әсер қалдырды. Дегенмен, соғыс болғанда, Парагвайдың Оңтүстік Американың ортасындағы стратегиялық орны мықты болды. Сонымен қатар, жағалаудағы әкімшілік нашарлықтарға байланысты эскадрильяда елеулі кемшіліктер болды. Сондықтан экспедиция «өте нашар дайындықпен» және «мақтауға лайық шеберлікпен жасалған әскери алдау» деп сипатталды. Алайда, АҚШ-тың дипломатиялық өкілі, судья Джеймс Б. Боулиннің келісімшіл көзқарасы – ол теңдікті қамтамасыз ету үшін нұсқауларынан ауытқыды, және Парагвайдың халықаралық достарға мұқтаж болғандығына байланысты екі ел арасындағы қалыпты қарым-қатынас қайта орнатылды. Осыған дейін тек бір кеме ғана өзара келісім бойынша Парагвай суларына кірді. Қаржылық тұрғыдан алғанда, экспедиция шамамен 3 миллион долларға бағаланды, ал Парагвай бейбітшілік пен тыныштық үшін 9 412 доллар төледі. Дегенмен, Бьюкенен сыртқы саясатта жетістікке жеткенін мәлімдеді. Дезинформация болды, оның кейбір салдары бүгінге дейін сақталып қалды.
The Paraguay expedition (1858–1859) was an American diplomatic mission and nineteen ship squadron ordered by President James Buchanan to South America to demand redress for certain wrongs alleged to have been done by Paraguay, and seize its capital Asunción if it was refused. The expedition was sent without an adequate investigation of the facts; most modern scholars have considered Buchanan's complaints were probably unjustified. The real cause of the misunderstandings was that neither country had employed a competent diplomatic service. Buchanan may have had an ulterior motive, such as to distract public opinion from the domestic concerns that afflicted his presidency, and yet more sinister explanations have been put forward; but possibly Buchanan may have meant to emulate the success of the earlier Perry Expedition, which had "opened up" isolated Japan. At the time it was the largest naval squadron ever sent from the United States, and it caused a great impression in the Platine basin. Even so, had it come to war, the strategic position of Paraguay in the heart of South America was strong. Further, owing to shore based administrative incompetence, the squadron had serious deficiencies. Hence the expedition has been described as "woefully inadequate" for the job and "a military bluff carried off with commendable skill". However, because of the conciliatory attitude of the U. S. diplomatic representative Judge James B. Bowlin — who to get an equitable resolution deviated from his instructions — and to the fact that Paraguay needed international friends, normal relations between the two countries were restored. Until that happened, only one ship entered Paraguayan waters, by mutual agreement. In financial terms, the expedition cost perhaps $3 million for which Paraguay paid $9,412 for the sake of peace and quiet. Nevertheless Buchanan claimed a foreign policy success. There was disinformation, some of whose effects persist to this day.
Эдвард А. Хопкинстің оқиғалары
Эдвард Огастус Хопкинс Парагвай үкіметімен келіспеушілік тудырған авантюрист еді. Парагвайдағы құлдырауға бір адам ғана кінәлі болса, ол Хопкинс еді. Бұрын АҚШ Әскери-теңіз күштерінде мичман болған ол үш рет сотқа тартылып, бөлімшесінен босатылды. Оны "дисциплинасыз, абайсыз, мақтаншыл, агрессивті", "басбұзар, ұрысқақ, жауырыққан және мақтаншыл" және "қасаң, зорлық көрсетуші, тәлкекке салушы" деп сипаттаған. Тағы бір ғалымның пікірінше,
Edward Augustus Hopkins was an adventurer who caused trouble with the government of Paraguay. As will appear, insofar as a single person could be to blame for the Paraguayan debacle, that person was Hopkins. A former midshipman in the U. S. Navy who had been court martialled three times and dismissed from his squadron, he has been described as "undisciplined, imprudent, arrogant, aggressive", "unruly, quarrelsome, pugnacious, and arrogant", and "swaggering, bullying and tyranical". According to yet another scholar,
Парагвайдағы алғашқы қызметі
1845 жылы Джеймс Бьюкенен, сол кездегі Мемлекеттік хатшы, Парагвайға құпия агент жіберу қажеттігіне тап болды, осылайша елдің дипломатиялық мойындауға лайық екенін анықтауға болатын еді. Бьюкенен осы жұмысқа 22 жасар Эдвард А. Хопкинсті таңдады. Оның жетістіксіз өміріне қарамастан, Хопкинс отбасылық байланыстар арқылы осы лауазымға тағайындалды. Хопкинстің дипломатиялық статусы болған жоқ. Оның жалғыз міндеттері – Американың ізгі ниетін жеткізу және АҚШ үкіметіне жердегі жағдай туралы фактілерді баяндау болды. Бірақ ол көп ұзамай өкілеттігінен асып кетті, Парагвай мен Буэнос-Айрес диктаторы Хуан Мануэль де Росас арасындағы ұзақ жылдар бойы шешілмей келген дауды таратуға тырысып, АҚШ-тан осыған рұқсат алғанын жалған мәлімдеді, сондай-ақ, асыра сілтеп, ұстамсыз ұсыныстар жасады. Росас оған жауап бермеген соң, Хопкинс оған АҚШ-ты қорлайтын хат жазды, нәтижесінде АҚШ ресми түрде кешірім сұрауға мәжбүр болды. Хопкинс елге қайтарылып алынды.
In 1845 James Buchanan, at that time Secretary of State, needed to appoint a confidential agent to visit Paraguay, so he could determine whether it was worth granting diplomatic recognition. The man Buchanan chose for the job was the 22 year old Edward A. Hopkins. Despite his unpromising record, Hopkins got himself appointed, through family influence. Hopkins had no diplomatic status. His sole functions were to communicate American goodwill and to report the facts on the ground to the U. S. government. He soon exceeded his remit, not only trying to mediate a longstanding dispute between Paraguay and Buenos Aires dictator Juan Manuel de Rosas — falsely claiming he had U. S. authorization to do it — but making wild and intemperate proposals. When Rosas paid no attention, Hopkins wrote him a letter that was so insulting the United States felt constrained to apologize. Hopkins was recalled.
Екінші тағайындалуы және Парагвайдың қабылдамауы
Хопкинс сенімді оптимист еді. Ол Род-Айлендтің көрнекті инвесторларын, соның ішінде губернатор Сэмюэл Г. Арнольдты, Парагвайдың перспективті бизнес мүмкіндігі екеніне көндірді. Олар Америка Құрама Штаттары мен Парагвайдың кеме жүргізу компаниясын құрды. 100 000 долларлық капиталымен компания Оңтүстік Америка өзендерінде кемелер салуға, жүргізуге және басқа да бизнес айналысуға мүмкіндік алды. Хопкинс өзінің бұрынғы кемшіліктеріне қарамастан, Парагвайдағы АҚШ консулы болып тағайындалды – ол жалғыз үміткер болды. Ол 1853 жылдың маусымында қызметке кірісті. Сонымен қатар, ол Парагвайдағы Род-Айленд компаниясының бас өкілі де болды. Америка Құрама Штаттары мен Парагвайдың кеме жүргізу компаниясының кәсіпкерлік әрекеті сәтсіз аяқталды. Компанияның негізгі активі – машиналар мен тауарлармен жүктелген бу кемесі, Парагвайға жетпес бұрын кемеге ұшырады. (Парагвай тарапынан алынған, сенімді емес деректерге сәйкес, кемеге ұшырау қасақана жасалған, мақсаты сақтандыру төлемін кәсіпорынды қаржыландыруға жұмсау болған.) Жүкті сақтап алып, Хопкинс Парагвайға келді және президент Карлос Антонио Лопестен 11 500 песо қарыз алды. Хопкинс ағаш кесетін завод пен темекі фабрикасын ашты, оларға Лопестің көмегімен қолайлы шарттармен жұмыс істеуге рұқсат берілді, мысалы, олар арзан жұмыспен қамтылған адамдармен жұмыс істеді. Кәсіпорынның коммерциялық сәттілігі Лопестің ықыласына тікелей байланысты болды. Президент Лопес – ашулы, семіз диктатор, сонымен қатар, бәрін қадағалауға бейім. Дегенмен, қазір ол Парагвайдың жақсы басшыларының бірі ретінде мойындалады – жаңартушы. Лопес Парагвайды ұзақ жылдар бойы оқшаулаудан біртіндеп шығарып жатты. Өз елдерінің тұрақсыз тарихы болғандықтан, парагвайлықтардың ксенофобияға және сезімталдыққа бейім екендігі айтылды. Колониялық дәуірде Парагвай жергілікті үндістер мен португалдықтардың шабуылдарына қарсы күресуге мәжбүр болды; тәуелсіздік алғаннан кейін Бразилия мен Буэнос-Айрес тарапынан қысым көрді. Лопеспен сөйлесу үшін дипломатиялық тәсіл мен шыдамдылық қажет болды; бірақ бұл міндет Эдвард А. Хопкинске сеніп тапсырылды, оның мақтанышқылығы президентті ашуландыра бастады. Хопкинс Парагвайды «мәдениеттендіру» миссиясын жасырмады. Джон Хойт Уильямстың сөзіне сәйкес, ол Парагвай теңіз флотының адмиралы болуды сұрады. Ол өзінің жобасына сәйкес кеме салады. Ол және америкалық экипаж Буэнос-Айреске келіп, диктатор Розасты ұрлап әкетеді. «Оған 100 000 песо ғана керек болды». Лопес бұл сөзге әсер етпеді. Бір инцидент болғанға дейін ұзақ уақыт бойы жаман сезім қайнап тұрды. Бір күні Хопкинстің бауыры мен француз консулының әйелі елдік жерлерде атпен келе жатқанда үш парагвайлық сарбазды кездестірді. Бастық сарбаз оларға малдарды қорқытпау үшін жолдан шығуды бұйырды, бірақ олар бұйрыққа бағынбады және малдар шашырап кетті. Ашуланған сарбаз Хопкинстің бауырына семсерімен соқты. Профессор Йнсфран басқа дереккөздерде Хопкинстің «президент Лопестің қабылдау бөлмесіне ат үстінде, қамшымен қолында күшпен кіргені, күзетшілердің ескертулеріне қарамастан» деп мақтанғанын жазды. Хопкинс жағдайды нашарлатты. Бір дереккөз бойынша, Лопес сарбазға өкілеттігін асырғаны үшін 300 қамшы соғуды бұйырғанмен, Хопкинс Парагвайдың ресми газетінде кешірім сұрауын талап етті. Тағы бір дереккөз – испандық журналист – Хопкинс сарбаздың атылуын талап еткенін, бірақ ол тек түрмеге қамауға алынғанын жазды. Хопкинс елден кету алдында тапсыруға тиіс белгілі бір құжаттарды ұстап тұрды. Ол бас тартты және Лопеске қарсылық білдіріп, Американың USS Water Witch кемесімен Парагвайдан шығарылды. Ашуланған Лопес барлық шетелдік әскери кемелерге Парагвай суларына кіруге тыйым салды. Бұл оқиға және Water Witch кемесінің америкалық-парагвайлық қарым-қатынасты одан әрі нашарлатудағы рөлі кейінірек сипатталатын болады.
Hopkins was a persuasive optimist. He persuaded prominent Rhode Island investors, including Governor Samuel G. Arnold, that Paraguay was an excellent business opportunity. They incorporated the United States and Paraguay Navigation Company. With a capital of $100,000, it would build and sail ships on the rivers of South America as well as conduct other business. Hopkins had himself appointed U. S. Consul in Paraguay, a diplomatic post he secured despite his calamitous record: he was the only applicant. He assumed office in June 1853. He was also the general agent of the Rhode Island company in Paraguay. The business venture of the United States and Paraguay Navigation Company was a failure. Its main asset, a steamship loaded with machinery and merchandise, was shipwrecked well before it could get to Paraguay. (According to a pro Paraguayan source, not necessarily reliable, the shipwreck was intentional, the object being to use the insurance payout to fund the venture.) Salvaging the cargo as best as he could, Hopkins arrived in Paraguay and borrowed 11,500 pesos from its president, Carlos Antonio López. Hopkins started a sawmill and a cigar factory which — thanks to López — were allowed to operate on favorable terms, e. g. they were manned by cheap conscript labor. The commercial viability of the venture entirely depended on the goodwill of López. President López was an irascible, corpulent dictator; furthermore, a micromanager. Even so, he is now acknowledged as one of Paraguay's better rulers — a modernizer. López was gradually bringing Paraguay out of its long period of isolation. Because their country had an insecure history, Paraguayans were said to be xenophobic and touchy. In colonial times Paraguay had had to struggle against endemic Indian and Portuguese raids; after its independence, with Brazilian and Buenos Aires bullying. Dealing with López called for diplomatic tact and patience; yet the man entrusted with the task was Edward A. Hopkins, whose arrogance began to irritate the President. Hopkins "made no secret of his mission to 'civilize' Paraguay". Thus, according to John Hoyt Williams, he asked to be made an admiral in the Paraguayan navy. He would build a ship to his own design. He and a crew of Americans would sail the ship to Buenos Aires and kidnap dictator Rosas. "All he needed was 100,000 pesos." López was not impressed. Ill feeling had been brewing for some time when an incident brought it to a head. One day Hopkins' brother and the wife of the French consul were out riding in the countryside when they encountered three Paraguayan soldiers herding cattle. The soldier in charge ordered the couple to move aside so as not to frighten the animals, but he was ignored and the cattle stampeded. Enraged, the soldier struck Hopkins' brother with the flat of his sword. Whereupon, wrote Professor Ynsfran A different source found that Hopkins boasted that he "forcibly entered the audience chamber of President López, in his riding dress, whip in hand, despite the remonstrance of the guard". Hopkins made it worse. According to one source, though López had ordered the soldier to receive 300 lashes for exceeding his authority, Hopkins demanded that Paraguay apologise in its official newspaper. Another source — a resident Spanish journalist — wrote that Hopkins had demanded that the soldier be shot, but he was only sentenced to a spell in jail. Hopkins possessed certain documents which he was supposed to deliver up before leaving the country. He refused, and in defiance of López was conveyed out of Paraguay aboard a visiting American vessel USS Water Witch. An infuriated López banned all foreign warships from entering Paraguayan waters. This incident, and the role of Water Witch in further exacerbating American Paraguayan relations, will be described later.
Род-Айленд компаниясының талаптары
АҚШ-та Хопкинстің өкілдік еткен компаниясы Парагвайға қарсы талап қойды. Бұл талап кейіннен америкалық және парагвайлық төрешілерден құралған екі адамдық халықаралық комиссиямен қарастырылды. Төрешілер Род-Айленд компаниясының талабының құндылығы жоқ екенін келісті. Бірақ бұл мәселе 1860 жылдың тамызында ғана шешілді. Осы уақытта Род-Айленд компаниясы үгіт науқанына кірісті. Олар Парагвай Республикасының өзіне миллион доллардан астам шығын келтіргенін мәлімдеді. Президент Бьюкенен осы талапқа байланысты Парагвайдың "Парагвайда тұратын американдық азаматтардың мүлкін зорлықпен және еркіндіксіз тартып алғанын" айтты. Компания Парагвай экспедициясын өткізу үшін көп ақша жұмсады, Конгресс арқылы бірлескен қаулыны қабылдауға тырысты, бірақ ол жерде күшті қарсылық болды.
Back in the United States the company that Hopkins represented got up a claim against Paraguay. This claim was afterwards adjudicated, see below, by a two person international commission comprising an American and a Paraguayan arbitrator. The arbitrators agreed that the Rhode Island company's claim was worthless. However, this was not determined until August 1860. Meantime, the Rhode Island company started a campaign. It asserted that it had been wronged and damaged by the Republic of Paraguay to an amount in excess of a million dollars. It was in reference to this claim that President Buchanan said Paraguay had "seized and appropriated the property of American citizens residing in Paraguay, in a violent and arbitrary manner". The company lobbied to get the Paraguay expedition, spending a lot of money to get the joint resolution through Congress, where there was strong opposition.
Қорытынды
Род-Айленд компаниясының Парагвай үкіметі тарапынан негізсіз қиратылғаны туралы мәлімдеме, кейіннен құнды емес деп танылған, Парагвай экспедициясын жіберудің үш ресми себебінің бірі болды.
The claim by the Rhode Island company that they were arbitrarily ruined by the Paraguayan government, later adjudicated as worthless, was, therefore, one of the three official causes for sending the Paraguay expedition.
Достық шартын ратификациялаудан бас тарту
Парагвай өзінің үлкен көршілері Бразилия мен Аргентина тарапынан құрметсіздік көргенін сезініп, үшінші елдердің мойындауын қуана қарсы алды. Жақында, 1853 жылы Парагвай Ұлыбритания, Франция, Сардиния және АҚШ-пен достық, сауда және теңіз қатынасы туралы келісімдер жасасты және АҚШ Сенатының соңғысын ратификациялауын күтті. Бұл төрт келісімнің мәтіні дерлік бірдей болды және ең жақсы ұлттық режим туралы баптарды қамтыды. АҚШ-тың бір дипломатының салғысыздануы салдарынан, АҚШ-Парагвай келісімінің мәтініне көптеген ресми қателер еніп кетті, мысалы, АҚШ "Солтүстік Американың Біріккен Штаттары" деп аталды; сондықтан АҚШ Сенаты оларды түзетуді талап етті. Парагвай ратификациялауы үшін түзетілген нұсқа дайындалды. Құжат Оңтүстік Америкаға жеткен кезде консул Хопкинс кетіп қалған еді, ал Парагвай үкіметіне ресми түрде ұсынуға америкалық дипломат болмады. Сондықтан жауапкершілік лейтенант Томас Джефферсон Пейджке жүктелді, USS Water Witch кемесінің командирі.
Paraguay had a history of feeling disrespected by its larger neighbors Brazil and Argentina` and welcomed recognition by third countries. Recently, in 1853, Paraguay had negotiated treaties of friendship, commerce and navigation with Great Britain, France, Sardinia and the United States, and looked forward to the ratification of the latter by the U. S. Senate. These four treaties were almost word for word the same, and contained most favored nation clauses. Owing to the carelessness of a visiting American diplomat, many formal mistakes got into the wording of the U. S. Paraguay treaty, e. g. the U. S. A. was referred to as "United States of North America"; so the U. S. Senate required these be corrected. A corrected version was prepared for Paraguay to ratify. By the time the document arrived in South America consul Hopkins had departed, and no American diplomat was available to formally present it to the Paraguayan government. So the responsibility was given to Lieutenant Thomas Jefferson Page, commander of USS Water Witch
1854 жылдың қыркүйегінде USS Water Witch кемесімен Парагвайдан шығарылған Хопкинс оқиғасынан кейін ашуланған президент Лопес ратификациялауға мүдделі емес еді, және Water Witch кемесіне Парагвай суларына кіруге тыйым салынды. Лейтенант Пейдж келісімнің түзетілген нұсқасын тікелей жеткізу үшін коммерциялық кемемен Асунсьонға офицерді жіберді. Алайда, ашуланған Парагвай үкіметі оның испан тілінде жазылмағаны үшін қабылдаудан бас тартты.
Following the Hopkins incident in which he was conveyed out of Paraguay by USS Water Witch (September 1854), an angry President López was in no mood to ratify, and Water Witch had been banned from Paraguayan waters. Lieutenant Page sent an officer to Asunción by commercial steamer to hand deliver the corrected version of the treaty. However, an upset Paraguayan government refused to receive it because it was not in Spanish.
Қорытынды
Бьюкенен Парагвайдың келісімді "ақылға сыймас, тіпті ұятты себептермен" ратификациялаудан бас тартқанына наразылық білдірді. Бірақ, әдетте айтқанда, Парагвай өз ұлттық тілінде жазылмаған құжатты ратификациялауға міндетті емес еді; тіпті достық туралы келісімді ратификациялауға да міндетті емес еді; оның үстіне, егер достық қарым-қатынас жеткіліксіз болса, одан да бетер. Дегенмен, Франция, Ұлыбритания және Сардиния сауда және теңіз жүзу артықшылықтарына қол жеткізгенімен, АҚШ әлі де сондай мүмкіндікке ие болмады. Осы себепті Бьюкенен Парагвай экспедициясын жіберудің үшінші себебі деп атады.
Buchanan complained Paraguay refused to ratify the treaty "on frivolous and even insulting pretexts". But strictly speaking Paraguay was not bound to ratify a document not in its national language; more to the point, it was not bound to ratify a treaty of friendship at all; still less, if there was not friendship enough. The upshot, however, was that while France, Great Britain and Sardinia had gained commercial and navigation advantages, the United States had yet to do so. That, then, was another of the three reasons Buchanan gave for sending the Paraguay expedition.
USS Су сиқыршысы
Water Witch – Америка Құрама Штаттарының теңіз күштерінің Плата өзені бассейніндегі өзендерді зерттеуге арналған кемесі. Бұл өзендер Оңтүстік Американың бетінің төрттен бір бөлігін сумен қамтамасыз етеді. Олардың ішіндегі ең маңыздылары – Парана және Парагвай өзендері. Оларға Аргентина арқылы кіруге болады. 1852 жылы оларға кіруге кедерес келтірген диктатор Росас құлатылды, ал оның орнын басып алған Юсто Хосе де Уркиза Аргентина өзендерін барлық елдердің кемелері үшін еркін жүзуге ашты. Сондықтан Америка Құрама Штаттары сауданы дамыту және американдық беделін арттыру мақсатында Water Witch-ты ғылыми зерттеу экспедициясына жіберуге шешім қабылдады. USS Water Witch осы рөлге ең лайықты кеме болды. 1852 жылы суға түсірілген, оның 150 фут ұзындықтағы ағаш корпусы, 22 фут ені және тереңдігі бар болған 7 фут 10 дюйм, бұл өзендерде жүзу үшін маңызды еді. Ол эксперименталдық қозғалтқыш жүйесін (Морган эксцентрикалық қауырсынды дөңгелектері) тасымалдады. Жоғары желкенді шхуна ретінде жабдықталған, үш кішкентай қола гаубицасымен қаруланған. Оған лейтенант Томас Джефферсон Пейдж басшылық етті, ол кейіннен оның саяхаттары туралы оңай түсінілетін есеп жазды. Вирджинияның алғашқы отбасыларының біріне туған ол, оның әкесі Тәуелсіздік декларациясына қол қойған. Алайда Пейджте төзімділік жетіспеді, ол дипломат емес еді. Парагвайдағы сезімтал жағдайда түсініспеушіліктер тууы мүмкін, бірақ оңтүстік джентльмендерінің ар-ұяты бойынша, қорлауға төзе алмайтын еді.
Water Witch was a ship of the United States Navy that explored the rivers of the River Plate basin. These rivers drain an area of land equal to one fourth of the surface of South America. Amongst the most important are the Paraná River and the Paraguay River. They are accessible through Argentine territory. In 1852 dictator Rosas — who used to block access to them — was overthrown and his successor Justo José de Urquiza opened the rivers of Argentina to free navigation by the ships of all nations. The United States therefore decided to send Water Witch on an expedition of scientific exploration, intended to encourage commerce and enhance American prestige. USS Water Witch was the best vessel for this role. Launched in 1852, she had a wooden hull 150 foot long, a 22 foot beam, and drew only 7 feet 10 inches, important for navigating rivers that were liable to shoal. She carried an experimental propulsion system (Morgan eccentric feathering paddle wheels). Rigged as a topsail schooner, she was armed with three small bronze howitzers. She was commanded by Lieutenant Thomas Jefferson Page USN, who afterward wrote an accessible account of her voyages. Born into one of the First Families of Virginia, his grandfather had signed the Declaration of Independence. However, Page was wanting in tact, and was no diplomat. In touchy Paraguay misunderstandings could occur, yet according to the southern gentleman honor code, insult literally could not be tolerated.
Президент Лопес " Сулы сиқыршы " кемесін қабылдады
Су сиқыршысы 1853 жылдың қазан айында Асунсьонға келді. Осы кезде консул Хопкинс Парагвайда бірнеше ай ғана болған еді және президент Лопеспен қарым-қатынасы әлі де жақсы болды. Лейтенант Пейдж Лопестің оларды өте жақсы қабылдағанын, экспедицияны өзінің суларында қабылдағанын және [консул Эдвард Хопкинспен] араздыққа дейін оның бізге қатыстығының барлық бағыты жомарт қонақжайлықпен сипатталғанын жазды. Парагвай американдықтармен достық қарым-қатынас орнатуға тырысқандықтан, мұның себебін түсінуге болады.
Water Witch arrived at Asunción in October 1853. At this time consul Hopkins had only been in Paraguay a few months and was still on good terms with President López. Lieutenant Page wrote that López received them very well, concludingthe reception of the expedition in his waters, and his entire course towards us, until his outbreak with [consul Edward Hopkins], was characterized throughout by generous hospitality. Since Paraguay sought American friendship, it was understandable.
Экспедицияның құны
Парагвай экспедициясы шамамен 3 миллион долларға бағаланды. Тек пароходтарды жалдауға, қайта жабдықтауға, оларды көмірмен және жабдықтармен қамтамасыз етуге кеткен шығын 486 256,57 долларды құрады.
The Paraguay expedition cost perhaps $3 million. The cost of chartering and refitting the steamers and supplying them with coal and stores alone amounted to $486,256.57.
Дұрыс емес ақпарат
Президент Бьюкенен өзінің мемуарларында өзінің әкімшілігінің сыртқы саясаты "үлкен және ерекше табысқа" жеткенін айтты, Парагвай экспедициясын мысалға келтірді. АҚШ кемелерінің Асунсьонға жақындаған қашықтықты артық көрсетіп, Парагвай мүлдем кешірім сұрамаса да, Парагвай "мол кешірім сұрады" деп мәлімдеді. Ол Парагвайдың қаза болған рульші үшін 10 000 доллар төлегенін айтты, бірақ оның әкімшілігі Род-Айленд компаниясы үшін кем дегенде 500 000 доллар талап еткенін, ал компания ештеңе алмағанын жасырды. Ал экспедицияның шығындарына келетін болсақ,
In his memoirs President Buchanan said his administration's foreign policy met with "great and uncommon success", instancing the Paraguay expedition. Exaggerating the extent to which U. S. ships approached Asunción, he claimed Paraguay issued "ample apologies", even though Paraguay had not apologized at all. He mentioned that Paraguay paid $10,000 for the deceased helmsman, but not that his administration had demanded $500,000 minimum for the Rhode Island company, which got nothing. As for the costs of the expedition,
Тарихымыздағы ерекше факт – оның барлық шығындары Әскери-теңіз күштеріне бөлінген қаражат есебінен төленді. Конгресс осы мақсатқа бір доллар да бөлген жоқ, егер жеті кішкентай, аз суға батып кететін бу кемесін сатып алуға жұмсалған 289 000 долларды есептемесек, олардың құны одан да жоғары болды және кейіннен әдеттегі теңіз қызметінде пайдалы қолданылды. Әскери-теңіз офицерлері оларды қолдануға жарамсыз деп тапқандығы айтылмады. Республикалық Конгресс комитеті былай деп жауап берді: "Бьюкенен мырзаның соңғы екі жылындағы Әскери-теңіз күштерінің шығындары жиырма жеті миллионға жуықтап, бұл Ұлыбританиямен соғыс кезіндегі Мэдисон мырзаның Әскери-теңіз шығындарынан екі есе көп, сол кезде біздің жұлдызды туымыз мұхитты нұрландырған болатын". Сол кездегі дезинформацияның кейбір элементтері бейкүнә түрде негізгі еңбектерге еніп, тіпті бүгінгі күнге дейін сақталған.
It is a remarkable fact in our history, that its entire expenses were defrayed out of the ordinary appropriations for the naval service. Not a dollar was appropriated by Congress for this purpose, unless we may except the sum of $289,000 for the purchase of seven small steamers of light draft, worth more than their cost, and which were afterwards usefully employed in the ordinary naval service. That naval officers reported them unfit for purpose was not mentioned. The Republican Congressional Committee riposted that "The expense of the naval service of Mr. Buchanan's past two years is almost twenty seven millions, doubling that of Mr. Madison's naval expenses during the war with Great Britain, when the glory of our flag of stars illuminated the ocean". Some elements of the disinformation of the time innocently got into mainstream works, even surviving to the present day.
Хосе Бергестің тағдыры
Парагвайлық төреші және Сэм Уордты параға тартқан Хосе Бергестің соңғы тағдыры қасіретті болды. Парагвай соғысы Үштік одаққа қарсы (1865–70) кезінде елге Лопестің ұлы Франсиско Солано басшылық етті. Соғыс Парагвай үшін нашар жүргенде Хосе Бергес, көптеген басқа да белгілі парагвайлықтар сияқты, мемлекетке қарсы сатқындық жасады деген айып тақты. Олар тұтқындалып, Сан-Фернандо қаласына жеткізілді, қатысты түрде азапталды (Бергес "ең төменгі деңгейге түсіп, ақымақтыққа ұшырады"), бәлкім болмаған қастандыққа мойын бұруға мәжбүр болды және атып тасталды; осы оқиға Сан-Фернандо қырғыны деп аталды.
The ultimate fate of José Berges, Paraguay's arbitrator and briber of Sam Ward, was not a happy one. In the War of Paraguay against the Triple Alliance (1865–70) the country was governed by López's son, Francisco Solano. When the war was going badly for Paraguay, José Berges, like many other prominent Paraguayans, was accused of treason. They were arrested, brought to the town of San Fernando, severely tortured (Berges was "reduced to groveling idiocy"), forced to confess to a conspiracy that probably never existed, and shot; this event was called the San Fernando massacre.
Тұрақтылық
Бьюкенен төрешілердің шешімін қабылдаудан бас тартып, олардың мүлдем ешқандай өтемақы тағайындау құқығы болмағанын мәлімдеді. 1861 жылы президент Линкольн Чарльз Эймс Уошбернді Асунсьонға талапты қайта көтеру үшін жіберді, бірақ Парагвай үкіметі оны қайта қараудан бас тартты. Парагвай Үштік Одақ соғысында (1864–1870) қирап, мұрағаттары шашырап кетті. Дегенмен Хопкинс талмай қалды. 1885 жылы АҚШ үкіметі бұл талапты қайта жаңғыртты. 1887 жылы (парагвай саясатындағы жемқорлық "әдеттегі нәрсе саналғанда") министр «Едуард А. Хопкинс мырзаның алдын ала келісімімен және толық бекітуімен» талапты 90 000 долларлық алтынмен реттеу туралы құжатқа қол қойды. Парагвай заң шығарушы органының бір палатасы ратификацияласа да, екінші палатада қабылданбады. Парагвай мен АҚШ арасындағы достық, сауда және теңіз жүрісі туралы шарт 1948 жылдың 1 қаңтарына дейін күшінде болды.
Buchanan refused to accept the arbitrators' award, arguing that they had no power to award no damages at all. In 1861, President Lincoln sent Charles Ames Washburn to Asunción to revive the claim, but the Paraguayan government declined to reopen it. Paraguay was ruined in the War of the Triple Alliance (1864–1870) and its archives were dispersed. Still Hopkins did not give up. In 1885, the U. S. government revived the claim. In 1887 (when corruption in Paraguayan politics "was taken for granted"), a minister signed a document agreeing to settle the claim for $90,000 in gold "with the previous consent and complete approval of Mr Edward A. Hopkins". Although ratified by one house of the Paraguayan legislature, it failed to pass the other. The treaty of friendship, commerce, and navigation between Paraguay and the United States was still in force as of January 1, 1948.