Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
George William Wilshere Bramwell, 1 Барон Брамвелл, (12 маусым 1808 – 9 мамыр 1892) – ағылшын судьясы.
English judge (1808–1892)
George William Wilshere Bramwell, 1st Baron Bramwell, (12 June 1808 – 9 May 1892), was an English judge.
Алғашқы жылдар
Ол Джордж Брамвеллдің (1773–1858) тұңғыш ұлы, Dorrien, Magens, Dorrien, & Mello банктік фирмасының серіктесі; оның анасы Харриет мінез-құлық жағынан өте мықты болған, 96 жасқа дейін өмір сүрген әйел болды. Брамвелл 1808 жылдың 12 маусымында Финч-Лейн, Корнхиллде дүниеге келген. 12 жасында доктор Джордж Мэй басқарған Энфилдтегі Сарай мектебіне жіберілді, онда Уильям Фрай Ченнеллмен бірге оқыды, ол оның үйдегі замандасы және казна сотындағы әріптесі болды. Мектепті бітірген соң, ол әкесінің банкінде клерк болып жұмыс істеді. 1830 жылы бірінші әйеліне үйленгеннен кейін Брамвелл заңгерлік мансабына қадам басып, Фицрой Келлинің шәкірті болды. Бірнеше жыл арнайы іс жүргізуші ретінде жұмыс істегеннен кейін, 1838 жылдың мамыр айында Иннер Темплде адвокаттыққа қабылданды. Ол үйдегі сот айналымына қосылып, жақсы тәжірибе жинап, өзін жақсы маман ретінде таныстырды. 1850 жылы Брамвелл жалпы құқық процедурасы комиссиясының мүшесі болып тағайындалды, комиссия құрамында Бас судья Джервис, Барон Мартин, сэр А. Кокберн және мистер (кейін судья) Уиллс болды. Комиссияның жұмысының нәтижесінде 1852 жылы «Жалпы құқық іс жүргізуі туралы» заң қабылданды. 1851 жылы Брамвелл королеваның кеңесшісі (Q.C.) атанды, ал 1853 жылы ол 1862 жылғы «Компаниялар туралы» заңға әкеп соққан тергеулер жүргізген комиссияда қызмет етті.
He was the eldest son of George Bramwell (1773–1858), a partner in the banking firm of Dorrien, Magens, Dorrien, & Mello; his mother Harriet is said to have been a woman of great strength of character, who attained the age of 96. Bramwell was born on 12 June 1808 in Finch Lane, Cornhill. At 12 years old he was sent to the Palace school in Enfield, kept by Dr. George May, where he was the school fellow of William Fry Channell, his contemporary on the home circuit and his colleague in the court of exchequer. On leaving school he became a clerk in his father's bank. In 1830, having married his first wife, Bramwell decided to enter the law, and became the pupil of Fitzroy Kelly. After practising for some years as a special pleader he was called to the bar by the Inner Temple in May 1838. He joined the home circuit, acquired a substantial junior practice, and built a good reputation. In 1850, Bramwell was appointed a member of the common law procedure commission, the other members being Chief Justice Jervis, Baron Martin, Sir A. Cockburn, and Mr. (afterwards Mr. Justice) Willes. The result was the Common Law Procedure Act, 1852. In 1851 Bramwell was made a Q. C., and in 1853 he served on the commission whose inquiries resulted in the Companies Act, 1862.
Жібек және бүйір
1851 жылы Лорд Кранворт Брамвеллді Королеваның кеңесшісі етіп тағайындады, ал Ішкі храм оны сот төрешісі етіп сайлады; ол 1841 жылы Линкольн қонақүйінің мүшелігінен бас тартқан еді. 1853 жылы ол Шотландия мен Англияның сауда заңдарын және серіктестік заңдарын үйлестіру жөніндегі корольдік комиссияда жұмыс істеді, нәтижесінде 1862 жылғы компаниялар туралы заң қабылданды. Осы комиссия отырысында, жауапкершілігін шектеуді көздеген компаниялардың таңбасына «шектелген» деген сөзді қосуды ол ұсынды, бұл олардың жауапкершілігі шектеулі екенін білмейтін тұлғалармен мәміле жасау кезінде туындауы мүмкін қауіптің алдын алу мақсатында жасалды. Королеваның кеңесшісі ретінде Брамвелл кең және үнемі өсіп келе жатқан тәжірибеге ие болды, ал 1856 жылы ол рыцарь атанып, Казна бароны қызметіне тағайындалды. 1867 жылы ол судья Блэкберн және сэр Джон Колриджбен бірге сот комиссиясының құрамына кірді. 1871 жылы ол Сер Роберт Коллиердің тағайындалуының мақсатына қайшы келетін жағдайды болдырмау үшін, Тайлық кеңестің сот комитетіне орын алудан бас тартқан үш судьяның бірі болды; ал 1876 жылы ол апелляциялық сотқа көтеріліп, 1881 жылдың күзіне дейін сол сотта жұмыс істеді. Сот қызметінде ол мейірімділігі мен жақсы мінезімен, сондай-ақ істерді тиімді жүргізуімен адвокаттардың үлкен құрметіне ие болды.
In 1851 Lord Cranworth made Bramwell a Queen's counsel, and the Inner Temple elected him a bencher; he had ceased to be a member of Lincoln's Inn in 1841. In 1853 he served on the royal commission to inquire into the assimilation of the mercantile laws of Scotland and England and the law of partnership, which had as its result the Companies Act of 1862. It was he who, during the sitting of this commission, suggested the addition of the word limited to the title of companies that sought to limit their liability, in order to prevent the obvious danger to persons trading with them in ignorance of their limitation of liability. As a queen's counsel, Bramwell enjoyed a large and steadily increasing practice, and in 1856 he was knighted and raised to the bench as a Baron of the Exchequer. In 1867, with Mr. Justice Blackburn and Sir John Coleridge, he was made a member of the judicature commission. In 1871 he was one of the three judges who refused the seat on the judicial committee of the Privy Council to which Sir Robert Collier, in evasion of the spirit of the act creating the appointment, was appointed; and in 1876 he was raised to the court of appeal, where he sat until the autumn of 1881. As a judge, he was a great favourite of the Bar, due to his kindness and good humour, as well as his efficient dispatch of business.
Зейнеткерлік
1881 жылы ұзақ демалыс кезінде зейнетке шыққаннан кейін, жиырма алты судья және адвокаттардың үлкен тобы оны Ішкі ғибадатхана залында банкетке шақырды. Сол жылдың желтоқсан айында ол Кент графтығындағы Хеверден Барон Брамвелл титулына ие болды, бұл титул оның қайтысымен тоқтатылды. Ол сол жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.
Upon his retirement, announced in the long vacation of 1881, twenty six judges and a huge gathering of the bar entertained him at a banquet in the Inner Temple hall. In December of the same year, he was raised to the peerage, taking the title Baron Bramwell, of Hever in the County of Kent, from his home in Kent, a title that became extinct on his death. He was elected a fellow of the Royal Society the same year.
Жеке өмір
Ол музыканы ұнататын және спортпен айналысатын. Ол екі рет үйленді: алғаш 1830 жылы Нью-Йоркте Бруно Сильваның (Португалияда туған бай кәсіпкер) және оның әйелі Шарлотта Холлингтің қызы Джейнге (1836 жылы қайтыс болды). Олардан екі қызы болды: Джейн 1915 жылға дейін өмір сүрді, ал Эмма сәби кезінде қайтыс болды. Екінші рет 1861 жылы Марта Синденге (1889 жылы қайтыс болды) үйленді. Оның кіші інісі, сэр Фредерик Брамвелл (1818–1903) – белгілі инженер-консультант және сарапшы куәгер. Бірде судья куәгерлерді төрт санатқа бөлуге болатынын әзілдеп айтқан: «жалғаншылар, жалтақтар, сарапшы куәгерлер және, әрине, Фред інісі». Лорд Брамвелл әрқашан дау-жанжалдарды және даулы жазуларды ұнатқан, ол «Таймс» газетіне «Б» деген қолтаңбамен үнемі хаттар жазатын (кейде Брамвелл, Г. Б. және Л. Л. деп те қол қоятын). 1882 жылы ол «Азаттық пен мүлікті қорғау лигасына» қосылды, ал одан кейін жазғандарының бір бөлігі сол қоғам басып шығарған памфлеттер түрінде болды.
He was musical and fond of sports. He married twice: firstly in New York in 1830 to Jane (died 1836), daughter of Bruno Silva, a wealthy Portuguese born businessman and his wife Charlotte Holling, by whom he had two daughters, Jane who lived until 1915, and Emma who died in infancy. He was married secondly in 1861 to Martha Sinden (died 1889). His younger brother, Sir Frederick Bramwell (1818–1903), was a well known consulting engineer and expert witness. The judge once joked that witnesses could be divided into four categories: "liars, damned liars, expert witnesses and, of course, there's brother Fred". At all times Lord Bramwell had been fond of controversy and controversial writing, and he wrote constant letters to The Times over the signature B. (he also signed himself at different times Bramwell, G. B. and L. L.). He joined in 1882 the Liberty and Property Defence League, and some of his writings after that date took the form of pamphlets published by that society.