Кіріспе
Американдық актриса Люсиль Лортел (туған аты Уэдлер, 16 желтоқсан 1900 – 4 сәуір 1999) – американдық актриса, көркемдік жетекші және театр продюсері. Өмірінің барысында Лортел шамамен 500 пьесаны өндірді немесе бірлесіп өндірді, олардың бесеуі «Тони» сыйлығына ие болды: Уильям М. Хоффманның «Осылай», Ланфорд Уилсонның «Періштелер құлап жатыр», Атол Фугардтың «Қандық байланыс», Мбунгени Нгеманың «Сарафина!» және Ли Блессингтің «Ормандағы серуен». Ол сондай-ақ Марк Блицштейннің Бертольт Брехт пен Курт Вайльдің «Үш тиындық операсының» бейімделуін қойды, ол жеті жыл бойы сахнада тұрды және «Нью-Йорк Таймс» газетінің мәліметінше, «Бродвейден тыс театрды әлемге таныстырды». 1920 жылы Лортел (сахналық аты) Американдық драмалық өнер академиясында актерлік және театр өнерін оқыды. 1921 жылы ол қысқа мерзімге АҚШ-тан Берлинге Макс Рейнхардттан оқуын жалғастыру үшін кетті. 1925 жылы ол Бродвейде Хелен Хейзбен бірге Театр гильдиясының «Цезарь мен Клеопатра» қойылымында тұңғыш рет сахнаға шықты. 1926 жылы ол Майкл Каллессердің «Бір адамның әйелі» пьесасында Манхэттендегі 48-ші көше театрында ойнады. Лортел сонымен қатар Дэвид Беласконың Джудит Андерсонмен бірге «Көгершін» фильмінде және Флоренс Ридпен бірге «Шанхай жесті» атты гастрольдік труппада Поппи рөлінде ойнады. 1929 жылы Лортел «Соңғы күлген адам» фильмінде әйел басты рөлді ойнады, бұл рөлді ол сахнада да, фильмде де орындады – бұл алғашқы сөйлейтін фильмдердің бірі болды. 1931 жылы Лортел қағаз өнеркәсібіндегі кәсіпкер және меценат Луи Швейцерге үйленді. Әйелінің алаңдауын ескере отырып, ол 1939 жылы актерлік мансабынан қол үзді.
Lucille Lortel (née Wadler, December 16, 1900 – April 4, 1999) was an American actress, artistic director, and theatrical producer. In the course of her career Lortel produced or co produced nearly 500 plays, five of which were nominated for Tony Awards: As Is by William M. Hoffman, Angels Fall by Lanford Wilson, Blood Knot by Athol Fugard, Mbongeni Ngema's Sarafina!, and A Walk in the Woods by Lee Blessing. She also produced Marc Blitzstein's adaptation of Bertolt Brecht and Kurt Weill's Threepenny Opera, a production which ran for seven years and according to The New York Times "caused such a sensation that it put Off Broadway on the map." In 1920, Lortel (her stage name) began to study acting and theatre at the American Academy of Dramatic Arts. In 1921, she briefly left the United States to continue her training under Max Reinhardt in Berlin. She made her Broadway debut in 1925 in the Theatre Guild's production of Caesar and Cleopatra alongside Helen Hayes. In 1926, she appeared in Michael Kallesser's One Man's Woman at the 48th Street Theatre in Manhattan. Lortel also appeared in David Belasco's The Dove, with Judith Anderson, and as Poppy in the touring company of The Shanghai Gesture, with Florence Reed. In 1929, Lortel played the female lead in The Man Who Laughed Last with star Sessue Hayakawa. She performed the role both on stage and on film in one of the first talking pictures. In 1931, Lortel married paper industrialist and philanthropist Louis Schweitzer. In deference to her husband's concerns, she retired from acting in 1939.
Ақ қора театры
1947 жылы "15 жылдан астам уақыт күйеуіне ұнайтын театр арқылы өзін-өзі таныстыру жолын іздегеннен кейін" Лортельдің тілегі бойынша театрдың миссиясы – ерекше және тәжірибелік сипаттағы туындыларды ұсыну болды, ол коммерциялық қысымнан сақтаушылық ретінде, жазушылардың пьесаларымен тәуекел етуге және актерлердің өнерлерін дамытуға мүмкіндік беретін орын ретінде құрылды. White Barn Theatre-дан Off Broadway-ге сәтті көшірілгендердің қатарында: Фатима Диктің "Сынық үй", Кейси Куртидің "Католик мектеп қыздары", Дайан Каганның "Тамаша сұр" және Хью Уайтмордың "Ең жақсы достар" пьесалары болды. White Barn-нан Broadway-ге көшірілгендердің арасында Сай Коулман мен А. Э. Хотчнердің "Клубқа қош келдіңіз" (алғаш рет White Barn-да "Let 'Em Rot" деген атпен қойылған) және Ланфорд Уилсонның "Redwood Curtain" қойылымы бар, кейіннен ол 1995 жылы Hallmark Hall of Fame телефильмі ретінде көрсетілді. 1992 жылдың қыркүйегінде театрдың жанындағы қойма кеңейтіліп, жаңартылып, White Barn Theatre мұражайына айналды. White Barn-дағы соңғы қойылым 2002 жылы өтті.
Өлім
1999 жылдың 4 сәуірінде Лортел Манхэттендегі Пресвитериан ауруханасында қысқа ғана уақыт жатқаннан кейін 98 жасында қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Хастингс-он-Хадсон қаласындағы Вестчестер Хиллс зиратына жерленген.