Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Папуа - Жаңа Гвинеядағы андезит стратовулканы
Andesitic stratovolcano in Papua New Guinea
1951 жылғы атылу
Ламингтон тауы 1951 жылдың 18 қаңтарында түнде атқылай бастады. Үш күннен кейін таудың солтүстік бөлігінің көп бөлігі жойылды, ал одан пайда болған жарықтардан біршама уақыт бойы құйрықша пирокластикалық ағындар құйылып шықты. Өте ауыр зақымдалған аймақ шамамен 12 км радиусқа дейін созылды, ал Хигатуру маңындағы адамдар жарылыстан немесе күйіп қайтыс болды. Пирокластикалық ағындар және одан кейін шаң мен күлдің атқылауы, өзендер мен резервуарларды толтырып, шамамен 3000 адамның өліміне және елеулі зиянға әкелді. Оқиға орнына келген құтқарушылар жердегі тығырықталған күл мен күкірттің иісінен, ыстық күлден қиындықтарға тап болды. Попондеттадағы көмекшілердің алдыңғы бекеті келесі бірнеше күнде басқа да атқылаулардың салдарынан қирау қаупіне тап болды. Ақпан айында тағы да жер сілкінісі мен жарылыстар болды. 5 наурызда үлкен атқылау болды, ол вулкандық күмбездің үлкен бөліктерін үш километрге дейін лақтырып жіберді және 14 километрге дейін құм мен тас ағынын тудырды, бұл ағын өте ыстық болғандықтан жолындағы барлық ағаштарды өртейтін. Осы атқылаудан пайда болған пирокластикалық ағын 200 шаршы километр жерді жойды. Вулканолог және бұрынғы Австралия армиясының уоррант-офицері Тони Тейлор атқылау циклы кезінде вулканды зерттеді. Оның жұмысы құтқару топтарына аймаққа қашан кіруге қауіпсіз екенін хабарлап, адамдардың өмірін сақтауға көмектесті. 1952 жылы ол осы еңбегі үшін Георгий кресімен марапатталды.
Mount Lamington began to erupt on the night of January 18, 1951. Three days later there was a violent eruption when a large part of the northern side of the mountain was blown away and devastating pyroclastic flows poured from the gap for a considerable time afterwards. The area of extreme damage extended over a radius of about 12 km, while people near Higaturu, 14 km from the volcano, were killed by the blast or burned to death. The pyroclastic flows and subsequent eruptions of dust and ash which filled streams and tanks, caused the death of some 3,000 people, and considerable damage. Rescue parties which arrived on the scene were hampered by suffocating pumice dust and sulphurous fumes, and hot ashes on the ground. The advance post of relief workers at Popondetta was threatened with destruction by other eruptions during the several days following. Further tremors and explosions occurred during February. As late as 5 March a major eruption occurred which threw large pieces of the volcanic dome as far as three kilometers and caused a flow of pumice and rocks for a distance of 14 km, the whole time being so hot as to set fire to every tree in its path. The pyroclastic flow created from this eruption destroyed about 200 square kilometers of land. Volcanologist and former Australian Army Warrant Officer, Tony Taylor, studied the volcano during the eruption cycle. His work is credited to saving lives by informing rescue parties when it was safe to go into the area. In 1952 he was awarded a George Cross for his efforts.