Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сэр Томас Ханмер, 4-ші баронет (24 қыркүйек 1677 – 7 мамыр 1746) 1714-1715 жылдары Ұлыбританияның Төменгі палатасының спикері болды және лауазымдық міндеттерін айқын бейтараптықпен орындады. Оның екінші некесі көп әңгімеге толы болды, себебі оның әйелі туысы Томас Хервимен қашып кетіп, өмірінің соңына дейін онымен ашық түрде бірге өмір сүрді. Дегенмен, ол Уильям Шекспирдің туындыларын алғашқы редакциялағандардың бірі ретінде жақсырақ есте қалады. 1714 жылы Ганноверлік мұрагерлік кезінде ол Ганноверлік тори фракциясымен байланысты болды.
Sir Thomas Hanmer, 4th Baronet (24 September 1677 – 7 May 1746) was Speaker of the House of Commons of Great Britain from 1714 to 1715, discharging the duties of the office with conspicuous impartiality. His second marriage was the subject of much gossip as his wife eloped with his cousin Thomas Hervey and lived openly with him for the rest of her days. He is, however, perhaps best remembered as being one of the early editors of the works of William Shakespeare. He was identified with the Hanoverian Tory faction at the time of the Hanoverian Succession in 1714.
Әдеби қызмет
Ханмердің Шекспирі 1743–44 жылдары Оксфордта Франсис Хейман мен Хьюберт Грейвоттың шамамен қырық суретімен жарық көрді. Кембридж ағылшын және американ әдебиетінің тарихында былай делінген: «Басылымы мен мұқабасы тамаша болды, оның құны тоғыз гинеяға дейін өсті, ал Уорбертонның басылымы он сегіз шиллингке сатылды». Дегенмен, Ханмердің редакциясы Александр Поуп пен Льюис Теобальдтың Шекспир басылымдарынан таңдаған түзетулеріне және оның жеке болжамдарына негізделді, ал бастапқы мәтіндердегі өзгерістер мен редакторлық түзетулерді оқырманға көрсетпеді. Сондықтан Ханмердің басылымы қазіргі таңда жоғары бағаланбайды, «Оксфорд Шекспир» редакторлары оны «Уильям Шекспир: Тексттік серік» еңбегінде «он сегізінші ғасырдағы ең нашар басылымдардың бірі» деп бағалайды. Сонымен қатар, Ханмер Поптың сықаққа алуына түсті, ол «Дунсиадасында» оны Монтальто деп атады (IV кітап, 105-беттен бастап) және оны бір ескертпесінде (IV 113-бет) «өз қаражатымен ұлы автордың аса сәнді басылымын шығаруға дайын көрнекті тұлға» (түпнұсқадағы баса назар) деп сипаттады. Алайда, Ханмер жасаған кейбір түзетулер Шекспирдің кейінгі басылымдарына енгізілді. Ол 1723 жылы қайтыс болды. 1725 жылы екінші рет Саффолк графтығының Грейт-Бартоннан Томас Фолькстің жалғыз қызы Элизабет Фолькске үйленді. Элизабет күйеуінен жас болды және олар бір-біріне сай болмады, әсіресе, ол Шекспирге деген құмарлығын бөліспеді. Бірнеше жылдан кейін ол күйеуінің туысы Томас Хервимен, Джон Хервидің, 1-ші Бристоль графының кіші ұлымен қашып кетіп, үлкен дау тудырды, олардың ұлы Томас болды. Херви, көбінесе ақыл-есі дұрыс емес деп есептелген, Элизабетке тиесілі деген мүліктің мәселесі бойынша Ханмерді жылдар бойы мазалады. Ханмер Элизабеттің әкесі мүлікті қатаң түрде күйеу баласына бергенін және Элизабеттің оған ешқандай құқығы болмағанын мәлімдеді. Ол 1741 жылы қайтыс болды. Ханмер Хервиге қарсы «сот процесін» бастаумен қатерлі іс қозғады (демек, ол азаматтық іс қозғауға ниеттенген), бірақ ештеңе одан шыққан жоқ. Оның екі некеде де баласы болмағандықтан, барондық атағы жойылды.
Hanmer's Shakespeare was published at Oxford in 1743–44, with nearly forty illustrations by Francis Hayman and Hubert Gravelot. The Cambridge History of English and American Literature states that "The print and binding were magnificent, and caused its value to rise to nine guineas, when Warburton’s edition was going for eighteen shillings." Hanmer's editing, however, was based on his own selection of emendations from the Shakespeare editions of Alexander Pope and Lewis Theobald, along with his own conjectures, without indicating for the reader what was in his source texts and what was editorially corrected. Therefore, Hanmer's edition is not highly regarded today, with the editors of The Oxford Shakespeare assessing it in William Shakespeare: A Textual Companion as "one of the worst in the eighteenth century." Also, Hanmer became the target of ridicule by Pope, who in his Dunciad lampoons him under the name Montalto (Book IV, 105ff.) and refers to him in a note (IV 113) as "An eminent person, who was about to publish a very pompous Edition of a great Author, at his own expense" (emphasis original). However, there are some emendations of value that were made by Hanmer which have been accepted into later editions of Shakespeare. She died in 1723. He married secondly, in 1725, to Elizabeth Folkes, only daughter of Thomas Folkes, of Great Barton, Suffolk. Elizabeth was much younger than her husband and the couple were ill suited; in particular, she did not share his love of Shakespeare. She caused a notable scandal a few years later by eloping with his cousin Thomas Hervey, younger son of John Hervey, 1st Earl of Bristol, by whom she had a son Thomas. Hervey, who was often said to be insane, subjected Hanmer to years of persecution over property which allegedly belonged to Elizabeth. Hanmer maintained that Elizabeth's father had settled the property strictly on his son in law, and that Elizabeth had no right to it. She died in 1741. Hanmer on his side threatened to "prosecute" Hervey (presumably he meant that he would bring a civil action for criminal conversation) but nothing seems to have come of it. He had no heir by either marriage and so the baronetcy became extinct.