Кіріспе
Уильям Шекспир (1564–1616) әр түрлі тақырыптарда сонеттер жазған. Шекспирдің сонеттері туралы сөз қозғалғанда немесе оларға сілтеме жасалғанда, көбінесе 1609 жылы төртінші бөлімде бірінші рет жарияланған 154 сонет еске түседі. Дегенмен, Шекспир «Ромео мен Джульетта», «Генрих V» және «Махаббат еңбегінің жоғалуы» пьесаларында қосымша алты сонет жазып, енгізген. «Эдуард III» пьесасында толық емес сонет те табылады.
William Shakespeare (1564–1616) wrote sonnets on a variety of themes. When discussing or referring to Shakespeare's sonnets, it is almost always a reference to the 154 sonnets that were first published all together in a quarto in 1609. However, there are six additional sonnets that Shakespeare wrote and included in the plays Romeo and Juliet, Henry V and Love's Labour's Lost. There is also a partial sonnet found in the play Edward III.
М. В., арнаушы
Шекспирдің сонеттерінің «жалғыз тудырушысы» деп аталатын У. Х. кім екені нақты белгісіз. Оның кім екендігі көптеген болжаулардың нысаны болды: ол автордың меценаты болған, ол сонеттерде сөз етілген «сұлу жас жігіт» болған, «сұлу жас жігіт» кейбір сонеттерде, бірақ басқаларында емес, У. Х. мырзаға негізделген, және тағы да басқа идеялар. Уильям Герберт, Пемброк графы, У. Х. мырзаның және «жас жігіттің» ең мүмкін тұлғасы саналады. Ол Бірінші Фолиоға арналған алғы сөздің авторы. Торптың лордқа «мырза» деп тіл қатуы ықтимал емес еді, бірақ мұның түсіндірмесі болуы мүмкін, мүмкін бұл тіл буыны автордан келген, ол Гербертке ертерек кезде – Герберт «жас адам» болғанда сілтеме жасағысы келген. Гербертке арналған тағы бір арнау Бен Джонсонның «Эпиграммалары» (1616) шығармасында бар, онда Джонсонның арнау мәтіні былай басталады: «МЕНІҢ ЛОРДЫМ, Сіз өзіңіздің құндылығыңызды өзгерте алмайсыз, мен сіздің атағыңызды өзгертуге батыл болмаймын». Джонсонның Пемброктың атағына жасаған баса насары және оның пікірі, басқа біреудің дұрыс емес атауды қолдануына наразылығын білдіріп отырғандай көрінеді, бұл Шекспирдің арнауында да болуы мүмкін. Уильям Холл, Торппен бірге жұмыс істеген баспагер. Сэр Уильям Харви, Саутгемптонның әкесі. Уильям Хоутон, замандас драматург. Уильям Харт, Шекспирдің туысы және мұрагері. Ол кім? Арнаудың қасақана түсініксіз болуы мүмкін, мүмкін «Кім Ол?» дегенді білдіреді, бұл мақтаныш сол кездегі памфлетте де қолданылған. Ол Торптың болжаулар мен пікірталас тудыруы (соның нәтижесінде сатуды арттыруы) үшін жасаған болуы мүмкін. Вилли Хьюз. XVIII ғасырдың ғалымы Томас Тирвитт сонеттердегі (әсіресе 20-шы сонеттегі) есімнің ойнауына негізделіп «Уильям Хьюз» дегенді ұсынды. Бұл идея Оскар Уайльдтың «Мистер В. Х. портреті» атты әңгімесінде көтерілген, сонеттер Шекспирдің пьесаларында әйел рөлін ойнаған жас актерге арналған деп айтылған.
Сонеттердің пішіні мен құрылымы
Сонеттердің көбісі үш төрттік (төрт жолдық өлеңдер) және соңғы жұп жолдан тұрады. Сонеттер Шекспирдің пьесаларында қолданылатын ямбикалық пентаметрмен жазылған. Ұйқас схемасы – ABAB CDCD EFEF GG. Осы схеманы қолданатын сонеттер Шекспир сонеттері, ағылшын сонеттері немесе Елизавета сонеттері деп аталады. Көбінесе үшінші төрттіктің соңында вольта ("төңкеріс") болады, онда өлеңнің көңіл-күйі өзгереді және ақын ойдың өзгеруін білдіреді. 99, 126 және 145 сонеттері бұл ережені бұзады. 99-шы сонетте он бес жол бар. 126-шы сонет алты жұп жолдан және иакронимді жақшамен белгіленген екі бос жолдан тұрады; 145-ші сонет пентаметр емес, ямбикалық тетраметрлермен жазылған. Стандартты құрылымның тағы бір түрі, мысалы 29-шы сонетте, ұйқас схемасы бірінші төрттіктің екінші ұйқасын (B) үшінші төрттіктің екінші ұйқасы (F) ретінде қайталау арқылы өзгертіледі. Ұйқастан басқа, және тек идеялардың орналасуы мен вольтаның орналасуын ескере отырып, бірнеше сонеттер итальяндық сонеттің екі бөлімдік құрылымын сақтайды. Бұл жағдайда сонеттің алғашқы сегіз жолын білдіретін "октава" және қалған алты жолын білдіретін "сестет" терминдері қолданылады. Шекспир он төрт жолдық өлеңдердің мазмұнымен тәжірибе жасағандықтан, басқа да жолдар топтамалары кездеседі.
Сонеттер кейіпкерлері
Кейіпкерлер ретінде талдағанда, сонеттердің тақырыптары әдетте Әдемі Жас, Бәсекелес Ақын және Қара әйел деп аталады. Журналшы Әдемі Жасқа деген құмарлық білдіреді, ал егер сонеттерді жарияланған хронологиялық тәртіппен оқыса, кейін Қара әйелмен қарым-қатынасқа түседі, содан кейін Әдемі Жас та солай істейді. Дегенмен, қазіргі лингвистикалық талдаулар мен тарихи дәлелдер Қара әйелге арналған сонеттер бірінші болып (шамамен 1591–95 жж.), одан кейін ұрпақ беру сонеттері, ал Әдемі Жасқа арналған сонеттер соңғы болып (1597–1603 жж.) жазылғанын көрсетеді. Өлеңдер мен олардың кейіпкерлері шығармашылық туынды ма, әлде автобиографиялық ма, белгісіз; сонеттерді автобиографиялық деп санайтын ғалымдар кейіпкерлерді тарихи тұлғалармен анықтауға тырысты.
Жас жігіттер
"Жақсы жас" – бұл аты аталмаған жас жігіт, оған адал ақын сонеттердің ең ұлы тізбегінде (1–126) үн қосады. Жас жігіт сұлу, өзіне сенімді, барша жұрттың құрметіне бөленген және көп іздестірілетін. Тізбек ақынның жас жігітті үйленуге және бала тудыруға шақыруымен басталады (1–17 сонеттер). Одан әрі достық қарым-қатынас ақынның махаббатқа толы құрметімен дамиды, кейде оның сезімі гомоэротикалық сипатқа ие. Содан кейін жас жігіттің қиянаттары басталады, өйткені ол Қара әйелге азғырылады, олар жасырын қарым-қатынас құрады (133, 134 және 144 сонеттер), барлығына ақын шыдауға тырысады. Соңында ақынның өзінің қиянаты болады, нәтижесінде ол "жақсы жасқа" тәуелділіктен арылады (152 сонет). Ғалымдар арасында "Жақсы жас" кім болғаны туралы әртүрлі пікірлер бар. Ең танымал теориялардың бірі бойынша, ол Генри Уриотсли, Саутгемптонның үшінші графы болған; бұл оның сыртқы келбеті, жасы және мінезі сонеттердегі жас жігітке ұқсас болуы мүмкін деген ойға негізделген. Ол Шекспирдің жанкүйері және демеушісі болды және сол дәуірдегі ең беделді ақсүйектердің бірі саналды. Сондай-ақ, Шекспирдің 1593 жылы жазылған "Венера мен Адонис" поэмасы Саутгемптонға арналған, ал поэмада жас жігіт Адонис махаббат құдайы Венерадан бала тудыруға шақырылады, бұл сонеттердегі маңызды тақырып. Міне, "Венера мен Адонис" поэмасынан үзінді:
"Жақсы жасты" Саутгемптонмен теңестірудегі қиындық – сонеттердегі ең нақты даталанған оқиғалардың бірі – 1606 жылы Эссекстің құлауы және содан кейін оқ-дәрі заговоршыларының жазалануы, бұл Саутгемптонды 33 жасқа, ал сонеттер жарияланған кезде 39 жасқа жеткізеді, ол "сүйкімді жігіт" немесе "жақсы жас" деп аталатын жастан асып кеткен еді. Оскар Уайльд "Жақсы жас" – Уильям Хьюз, Шекспирдің пьесаларында әйел рөлін ойнаған тартымды актер деп болжады. Әсіресе, Уайльд оның "Сонеттер" қолжазбасына қоса берілген арнаудағы В. Х. екенін мәлімдеді. Қара әйел оның қара шашы мен "күлгін" терісі болғандықтан осылай аталады. Қара әйел кенеттен пайда болады (127 сонет), ол және сонеттердің авторы, ақын, жыныстық қарым-қатынаста болады. Ол аристократ, жас, сұлу, ақылды немесе ұялмаған емес. Оның терісі сазды, демі "жаман", ал жүрісі ұқыпсыз. Бұл қарым-қатынас "Сізге қалай қажет болса" пьесасындағы Тоучстонның Одриге деген құштарлығымен үлкен ұқсастықтарды көрсетеді. Қара әйел еркектердің құштарлығын қанағаттандыруға лайықты. Ол оны қорлайтын сөздерді айтуға дайын, бірақ оның айтқандарын оқып түсіне алмайды. Біраз уақыттан кейін ақын оны өзінің "жақсы досын" құлдыққа түсіргені үшін айыптайды (133 сонет). Ол үшбұрышты қарым-қатынасқа шыдамайды және оны тоқтатып қояды. Мэри Фиттон, Эмилия Ланье, Элизабет Вриотсли және басқалар да ұсынылған.
Жаулас ақын
Жаулас ақынның кім екені әлі де құпия. Егер Шекспирдің меценаты мен досы Пемброк болса, Шекспир оның сұлулығын мақтаған жалғыз ақын емес еді; Фрэнсис Дэвисон өзінің «A Poetical Rhapsody» (1608) алдындағы сонетінде мақтаған. Джон Дэвис Херефорд, Сэмюэл Дэниел, Джордж Чапман, Кристофер Марлоу және Бен Джонсон да сонеттердегі белгілерге сүйене отырып, үміткерлер ретінде қарастырылады. Мүмкін, Жаулас ақын – Шекспирдің өзінен бәсекелес ақындардың қаупін сезінуіне себеп болған бірнеше ақынның жиынтығы. Баяндамашы Жаулас ақынды атақ пен меценаттық үшін бәсекелес деп санайды. Көбінесе Жаулас ақынмен байланысты сонеттер 78–86 сонеттердегі «Жақсы жас жігіттер» тізбегінде кездеседі. Сонеттердегі жас жігіт пен «Махаббат шағымындағы» жас жігіт екі бөлімнің арасында тақырыптық байланыс құрайды. Екі бөлімде де жас жігіт – сұлу, бай және тәртіпсіз, сенімсіз және баршаға ұнайтын тұлға. 1598 – «Love's Labour's Lost» пьесасы кварто түрінде жарық көреді; пьесаның атау парағы оның бұрынғы нұсқасының қайта жөнделгенін көрсетеді. Комедияда Наварра королі мен оның серіктері Франция королевасы мен оның қыздарына сонеттер арқылы махаббатын білдіреді. Бұл пьесаның 1590 жылдардың ортасында Елизавета I патшайымы үшін сарайларда қойылғаны айтылады. 1598 – Фрэнсис Мерес өзінің «Palladis Tamia» квартосын жариялайды, ол сол жылдың 7 қыркүйегінде «Стационарлар тізіліміне» енгізілген. Онда ол Шекспирдің сонеттері жеке таратылып жатқанын айтады. 1599 – Уильям Джаггард «The Passionate Pilgrime. By W. Shakespeare» атты сегіз томдық жинақты жариялайды. Бұл – 20 өлеңнен тұратын антология. Бұл кішкентай басылымда Шекспирге дұрыс емес жатқызылған өлеңдер бар; сонымен қатар, Шекспирге жатқызылатын төрт сонет бар: олардың екеуі 1609 жылғы квартода (138 және 144 нөмірлер) жарық көрген сонеттердің ерте нұсқалары; ал қалған екеуі Шекспирдің «Love's Labour's Lost» пьесасынан алынған сонеттер. 138 және 144 сонеттер Фрэнсис Мерестің айтқан тәтті сонеттерінен мүлдем өзгеше. Олар, керісінше, сөйлеуші мен Қара әйелдің қарым-қатынасына қатысты өткір, ирониялық және айыптаушылық. «Love's Labour's Lost» пьесасынан алынған екі сонет пьеса контекстінде әуесқой сонетшілер ретінде қарастырылған комедиялық кейіпкерлердің туындысы. Джаггардтың пираттық басылымы жақсы сатылды – екінші басылым тез тапсырылды, бірақ Шекспирге дұрыс емес жатқызылған өлеңдері бар болғандықтан, Шекспирдің оқырмандары үшін көңіл көтерілмейтін болды. 1600 жылдың қаңтарында «Стационарлар тізіліміне» «W.S. басқа да сонеттерін» қамтитын жұмыс тіркелді. Бұл Шекспирдің Джаггардтың кітабына жауап беруді және өз басылымымен оның әсерін түзетуді жоспарлағанын немесе жазба алдағы басылымға қатысты емес, бірақ Джаггардтың Шекспирдің басқа сонеттерін жариялауына жол бермеу үшін жасалған «тұрақты жазба» болуы мүмкін. 20 мамыр 1609 – «Стационарлар тізіліміне» Шекспирдің сонеттері жарияланды. Оның құрамына 154 сонет жинағы және «Махаббат шағымы» өлеңі кіреді. Бұл басылым деректі жазбада тыныштықпен қабылданды, әсіресе «Венера мен Адонис» басылымынан кейін болған қызу қабылдаумен салыстырғанда. 1612 – Джаггард өзінің 1599 жылы жарық көрген «The Passionate Pilgrim» пираттық антологиясының кеңейтілген басылымын шығарады. Томас Хейвуд өзінің «Актерлерге кешірім» (1612) еңбегінде бұл пираттыққа наразылық білдіріп, Шекспирдің Джаггардтың «оның есімін осылай батыл қолдануына» «қатты ренжілгенін» жазады. Джаггард 1612 жылғы басылымның сатылмаған даналарынан Шекспирге жатқызылуын алып тастайды. 1640 – Баспагер Джон Бенсон өлеңдер антологиясын жариялайды; олардың кейбіреулері Шекспирге, ал 30-ға жуығы оған жатпайды, бірақ барлығы Шекспирге жатқызылған. Ол «Шығармалар: Вил. Шекспирдің мырзасы» деп аталады. Бенсон Джаггардтан да бетер пираттықпен айналысады. Бенсон «The Passionate Pilgrim» және басқа да көздерге, соның ішінде Шекспирдің «Сонеттеріне» (1609) сүйенеді, оларды қайта жазады және қайта ұйымдастырады. Бенсон сонеттерді әйелге арналғандай етіп қайта жазады – «ол» деген сөз жиі «ол» деген сөзбен ауыстырылады. Бұл басылым, өкінішке орай, ықпалды болды және бір ғасырдан астам уақыт бойы әртүрлі сыншыл түсініктер мен жауаптарды шатастырды. Әдепті гендерлік қателік 17 ғасырдағы әдеттегі кітаптардың бір ерекшелігі болып табылады, оның ішінде 2-сонет, мұндай жинақтарда ең көп кездесетін сонет. Маргарет Беллассистің қарапайым кітабында өлең гендерлік белгісіз «Spes Altera» деген тақырыппен келген. IA-ның қарапайым кітабында, адресаттың жынысы «To one that would die a mayd» деген тақырыппен нақты түрде өзгертілген. 1780 – Эдмонд Мэлоун, 1778 жылғы Джонсон Стивенс басылымына жасаған екі томдық қосымшасында, Шекспирдің сонеттерінің 1609 жылғы кварто басылымын жалғыз нақты мәтін ретінде бекітеді. 1986 – Жаңа Penguin Shakespeare басылымы сонеттерге «Махаббат шағымын» Шекспирдің сонеттерінің бөлігі ретінде қайта қосады.
1599 – William Jaggard published an octavo volume called The Passionate Pilgrime. By W. Shakespeare. It is an anthology of 20 poems. This small publication contained some spurious content falsely ascribed to Shakespeare; it also contained four sonnets that can be said to be by Shakespeare: Two of the four appear to be early versions of sonnets that were later published in the 1609 quarto (numbers 138 and 144); the other two were sonnets lifted from Shakespeare's play Love's Labour's Lost. Sonnets 138 and 144 are anything but the sweet sonnets hinted at by Francis Meres' comment. They are instead harshly frank, ironic and recriminative regarding the relationship of the speaker and the Dark Lady. The two sonnets that were taken from Love's Labour's Lost, were, in the context of the play, written by comic characters who were intended to be seen as amateur sonneteers. Jaggard's piracy sold well—a second printing was quickly ordered—but it, including poetry falsely ascribed to Shakespeare, must have been a disappointment to Shakespeare's readers. January 1600 – an entry in the Stationers' Register is for a work that will include "certain other sonnets by W. S." This may suggest that Shakespeare planned to respond right away and correct the impression left by Jaggard's book with Shakespeare's own publication, or the entry may have been merely a "staying entry" not regarding an upcoming publication, but intended to prevent Jaggard from publishing any more sonnets by Shakespeare. 20 May 1609 – The entry in the Stationers' Register announces Shakespeare's Sonnets. The contents include a collection of 154 sonnets followed by the poem "A Lover's Complaint". This publication was greeted with near silence in the documentary record, especially when compared with the lively reception that followed the publication of Venus and Adonis. 1612 – Jaggard issues an expanded edition of his piratical anthology, The Passionate Pilgrim, which had been published in 1599. Thomas Heywood protests this piracy in his Apology for Actors (1612), writing that Shakespeare was "much offended" with Jaggard for making "so bold with his name." Jaggard withdraws the attribution to Shakespeare from unsold copies of the 1612 edition. 1640 – The publisher John Benson publishes an anthology of poems; some are by Shakespeare, and about 30 are not, but all are ascribed to Shakespeare. It is titled "Poems: Written by Wil. Shakespeare Gent". Benson is even more wildly piratical than Jaggard. Benson draws on The Passionate Pilgrim and other sources, including Shakespeare's Sonnets (1609), which he rewrites and rearranges. Benson imperfectly rewrites the sonnets to make them appear to be addressing a woman—the pronoun "he" is often replaced by "she". This edition is unfortunately influential and resulted in confusing and confounding various critical understanding and response for more than a century. Deliberate misgendering is also a feature of 17th century commonplace books which include Sonnet 2, the most popular sonnet to appear in such collections. In Margaret Bellasys' commonplace book the poem appears with the non gendered title, 'Spes Altera'. In IA's commonplace book, the gender of the addressee is explicitly changed with the title, 'To one that would die a mayd'. 1780 – Edmond Malone, in his two volume supplement to the 1778 Johnson Stevens edition of the plays, finally instates the 1609 quarto edition of Shakespeare's Sonnets as the sole authoritative text. 1986 – The New Penguin Shakespeare’s edition of the sonnets restores "A Lover's Complaint" as an integral part of Shakespeare's Sonnets.
Сын
Өзінің пьесаларында Шекспирдің өзі сонеттердің сатирикалық сыншысы сияқты көрінеді – оларға жасаған сілтемелері көбінесе аяусыз. Содан кейін ол өз заманының ең ұзақ сонет тізбектерінің бірін жасады, бұл тізбек дәстүрден елеулі түрде өзгеше болды. (Хелен Вендлер сияқты зерттеушілердің мәтінге жасаған талдауларынан бастап, тіл және идеялардың өте күрделі құрылымы ретінде лингвистикалық тұрғыдан зерттеледі және бағаланады. Биографиялық және тілдік тәсілдерден өзге, Шекспирдің сонеттерін қарастырудың тағы бір жолы – оларды қоршаған мәдениет пен әдебиет аясында қарастыру. Джеральд Хаммонд «Оқырман және жас жігіт сонеттері» атты кітабында, ойлы және ынталы сарапшы емес оқырманға сонеттерді түсіну үшін көп көмек қажет емес екенін айтады: алайда, оқырман сөздің немесе жолдың нақты мағынасы бар ма, әлде абстрактілі мағынасы бар ма, дегенді анықтауға тырысқанда жиі ұйырылып қалуы мүмкін; оқырманның алдына осындай күмәнді жағдайды қою – сонеттерді оқудың маңызды бөлігі. Хэммондтың сөзіне сүйенсек, оқырман әрдайым түйіндерді шешіп, сарапшылардың екі мағынаны жеңілдетуінен пайда таппайды. XVIII ғасырда Англияда сонеттердің беделі төмен болды; 1805 жылы «Critical Review» журналы Джон Милтонды ағылшын сонетін жетілдіргені үшін марапаттады. XIX ғасырдың соңына қарай Шекспир мен Мильтон шамалас деңгейде болды, бірақ биографиялық зерттеулерге артық көңіл бөлген сыншылар бұл мәселеде ондаған жылдар бойы пікір таластырып жүрді. Олар 1609 жылы жарияланған 154 сонеттен өзгеше, себебі оларда терең ой-толғаныс болмауы мүмкін, мысалы, және олар қойылымның, түсіндірудің немесе повестеудің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жазылған.
Ертедегі комедиялар
Шекспирдің ерте комедияларында кейіпкерлерінің сонеттері мен сонет жазуы жиі сатира нысаны болады. «Веронаның екі джентльмені» пьесасында сонет жазу цинизммен келтіліп, әйелдерді азғыру тәсілі ретінде бейнеленеді. «Махаббат еңбегінің жоғалуы» пьесасында сонеттер махаббаттың адамды әлсіз және ақымақ ете алатынының дәлелі ретінде көрсетіледі. «Көп нәрседен аз дау» пьесасында Беатрис пен Бенедик әрқайсысы бір сонет жазады, бұл олардың ғашық болғанын көрсетеді. «Бәрі жақсы аяқталса» пьесасында жартылай сонет оқылады, ал Бертрам: «Ол осы өлеңмен маңдайына таңба басылады» дейді. «V Генрих» пьесасында дофин өзінің жылқысына сонет жазатынын айтады. Шекспир пьесаларында сатиралайтын сонеттер – Петрарка мен Сидней дәстүрінде жазылған сонеттер, ал 1609 жылы жарық көрген Шекспирдің сонеттері бұл ескі стильден радикалды түрде өзгеше, пьесаларда мазақталған махаббатқа толы қасиеттерден мүлдем құрылаған. 1609 жылы жарық көрген сонеттер дәстүрге қарсы тұрғандай көрінеді, және лорд Берун да сонет жасайды («Егер махаббат мені анттан айырса, махаббатқа қалай ант ете аламын?»), бұл форманы Сидней «Астрофель мен Стелла» поэмасындағы алты сонетте (1, 6, 8, 76 және 102 нөмірлері) қолданған. Бұл сонеттерде күлкілі кемшіліктер бар, соның ішінде қиын тіркестер мен метрлік проблемалар. Берун ант бұзғаны үшін ұсталып, жазған сонетімен әшкереленгеннен кейін, ол әсерлі сөйлеуден бас тартып, қарапайым ел тілін ұнаттынын білдіреді. Алайда, осыны жариялағанда, ол бай сарай тілінен қашып құтыла алмайтынын көрсетеді, ал оның сөзі сонеттің ырғағы мен ұйқасына сай келеді («О, мен ешқашан жазылған сөздерге сенбеймін»).
Генрих V
Генрих V пьесасының соңындағы эпилог сонет түрінде жазылған ("Осылайша, қатал және әлсіз қолымен"). Формальды эпилогтар театрлық дәстүр ретінде қалыптасқан және Шекспирдің 13 пьесасында кездеседі. Генрих V пьесасында, пьеса барысында бірнеше рет көрермендерге сөз сөйлеген Хор кейіпкері, кең ауқымды эпилог/сонетті оқиды. Ол пьеса оқиғаны толық мерейімен көрсетпегенін мойындаумен басталады. Онда Генрих V-тің орнына таққа отырғанда нәресте болған Генрих VI-ның келесі патша болатыны айтылады, және ол "Францияны жоғалтып, Англияны қанға батырды, мұны біздің сахнамыз көрсеткен". Ол Генрих VI-ның үш бөлігі мен Ричард III-ге сілтеме жасайды, соның арқылы Ланкастер және Йорк циклдарын байланыстырады.
Ешбір себепсіз көп шу
"Еш нәрсе туралы көп шу" пьесасында Беатрис пен Бенедиктің екі сонеті еске алынады, және олар қағазға түсірілмегенмен, Шекспирдің ойында болды. Бірінші сонетті Клаудио "Таза санасынан туған, Беатриске арналған өзінің ұсақ-түйек сонеті" деп сипаттайды. Екінші сонетті Геро тауып алып, ол "Жақын туысының қолымен жазылған, қалтасынан ұрланған, Бенедиктің құмарлығын білдіретін" сонет еді.