Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Brukman – Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласындағы (Jujuy 554) тоқыма фабрикасы. Қазіргі уақытта "18 de Diciembre" жұмысшы кооперативі басқарып, елдегі ең белгілі "қайта жандандырылған зауыттардың" бірі болып саналады.
Brukman is a textile factory in Balvanera, Buenos Aires, Argentina (Jujuy 554). Currently under the control of a worker cooperative called "18 de Diciembre", it is among the most famous of the country's "recovered factories".
Өмірбаян
Brukman зауыты 1998–2002 жылдар аралығында Аргентинаның үлкен экономикалық дағдарысының салдарынан қиындыққа тап болды, ол 1998 жылы рецессия ретінде бірінші рет айқын байқалды. 1995 жылдан бері бизнес көлемі азайып, Brukman бұрынғы 300 қызметкерінің жартысынан астамын жұмыстан шығарды. Сату көрсеткіштері төмендеді және қарыздар жиналды. Жұмысшылардың жалақысы соншалықты төмендетілді ki, олар күнделікті жұмысқа бару үшін көлік ақысын төлей алмайтын болды. Сондай-ақ, зауыт иелері зауытты жабуға дайындалып жатыр деген әңгімелер тарады.
The Brukman factory suffered the effects of the 1998–2002 Argentine great depression, which first became clearly noticeable as a recession in 1998. Since 1995 business had been shrinking, and Brukman had fired over half of its formerly 300 employees. Sales were dropping and debts had piled up. The workers' salaries were reduced to the point that they could not pay the transportation fare to get to work every day. Rumours also circulated that the owners were preparing to close down the factory.
Қалпына алу
2001 жылдың 18 желтоқсанында елуге жуық адам (олардың көпшілігі әйелдер) фабрикада жиналып, жұмыстарында қалу үшін жол ақысын беруді талап етті. Фабриканың иелері – Брукман ағайындылары ақша әкелуге уәде беріп кетіп қалды. Жұмысшылар түнімен фабрикада қалуға шешім қабылдап, есікті ашатын кілтті сұрады. Олардың ниеті ғимаратты басып алып, сол жерден келіссөздер жүргізу болатын. Бірақ иелері қайтып оралмағандықтан, жұмысшылар өздері жұмыс істей бастады. Уақыт өте келе фабрика жаңа клиенттер тауып, қарыздарын төлеуге қол жеткізді. Жұмысшылар бас қосып, өздеріне лайықты жалақыны белгіледі. Бірнеше айдан соң жалақыларын көтеріп, тағы он адамды жұмысқа алды. Иелері бірнеше рет жұмысшыларды фабрикадан шығаруға тырысты. Соңғы шығару бұйрығы судья Хорхе Римондиден келді. 2003 жылдың 18 сәуірінде, түн ортасында Аргентина федералды полициясының 300-ден астам жаяу әскері мен 30-ға жуық бейбіт азамат жұмысшыларды фабрикадан қуғынға түсірді. Бірнеше сағаттан кейін, таң атпай тұрып, Брукман фабрикасының маңына 3000-ға жуық наразылық білдіруші жиналды, олардың арасында пикетеролар мен аудандық жиналыстардың өкілдері де болды. Заң шығарушылар, басқа да лауазымды тұлғалар және адам құқықтарын қорғайтын ұйымдар судья Римондимен кездесті, бірақ шешім өзгертілмеді. 19 сәуірде Нойкендегі Занон керамика зауытының жұмысшылары мен жергілікті белсенділер Брукман жұмысшыларына қолдау көрсету мақсатында 22-тас жолды жапты. Брукман жұмысшылары көптеген тараптан қолдау алды. Олар фабрика алдында лагерь құрды. 21 сәуірде Буэнос-Айрес облыстық полициясы қуғын-сүргінге қарсы наразылыққа келгендерге шабуыл жасады, нәтижесінде 20 адам жараланды және 100-ге жуық адам қамауға алынды. Ақырында жұмысшылар фабриканы қайта бақылауға алды, ол кооператив ретінде жұмысын жалғастыруда.
On December 18, 2001, about fifty people (most of them women) met at the factory and demanded to be granted a travel allowance, just to be able to keep their jobs. The Brukman brothers, owners of the factory, promised to bring money and left. The workers decided to stay, asked the doorman for the keys, and spent the night at the factory. Their idea was to squat the building and negotiate from that position. But the owners never returned, so they began working again by themselves. In time, the factory made new clients and managed to pay off debts. The workers, organized in an assembly, decided on a fair wage for themselves. After months they were able to raise their salaries and hire ten more employees. The owners tried to have the workers evicted several times. The last eviction order came from Judge Jorge Rimondi. At midnight, April 18, 2003, more than 300 infantry troops from the Argentine federal police and about 30 civilians succeeded in forcing out the workers. A few hours later, still before dawn, 3,000 demonstrators were already gathered around Brukman to support the workers, including piqueteros and neighbourhood assembly members. Legislators and other officials, as well as human rights groups, met with Judge Rimondi, but the decision was not reversed. On April 19 the workers of the Zanon ceramics factory (also a recovered factory), in Neuquén, together with local activists, blocked Route 22 to protest in solidarity with the Brukman workers. The Brukman workers received support from numerous other sources. They set up a camp in front of the factory. On April 21, the Buenos Aires provincial police attacked demonstrators who had come to protest the expulsion; there were 20 wounded and a hundred arrests. Eventually the workers regained control of the factory; it continues to function as a cooperative.