Ракеталарды ұстауға арналған жылжымалы платформалар
Mobile launcher platform
🚀 Ұзын қысқа сатылы ракеталарды тік құрастырып, көлікке тиеп, ұшыруға арналған мобильді платформалар туралы біліңіз. NASA, Titan III, Space Shuttle жүйелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үлкен зымырандарды қолдауға арналған құрылым.
Structure used to support large rockets
Жылжымалы ұшыру платформасы (MLP), сондай-ақ жылжымалы ұшыру алаңы деп те аталады, интеграциялық құрылыста (мысалы, Көлік құрастыру ғимараты) тік жиналатын (топтамаланатын) үлкен көп сатылы ғарыш аппаратын ұстап тұруға арналған құрылым. Содан кейін ол жұлқы тасымалдағыш (CT) арқылы ұшыру алаңына тасымалданады және ұшыру үшін тірек құрылымына айналады. Жылжымалы ұшыру платформасын пайдалану – ракеталарды тік жинақтау, тасымалдау және ұшыру процестерін қамтитын интегралды трансферлік ұшыру (ITL) жүйесінің бір бөлігі. Бұл концепция алғаш рет 1960 жылдары АҚШ Әуе күштерінің Титан III зымыраны үшін іске асырылды, ал кейін NASA Сатурн V, ғарыш шаттлы және Ғарыш ұшыру жүйесі үшін қолданды. ITL-дің баламалары бар. Ресей, ULA Delta IV отбасы және SpaceX Falcon 9 отбасы жатық құрастыру және ұшыру алаңына тасымалдауды қолданады. Ал кішкентай зымырандар мен SpaceX Starship ұшыру алаңында тік құрастырылады.
A mobile launcher platform (MLP), also known as mobile launch platform, is a structure used to support a large multistage space vehicle which is assembled (stacked) vertically in an integration facility (e. g. the Vehicle Assembly Building) and then transported by a crawler transporter (CT) to a launch pad. This becomes the support structure for launch. The use of mobile launcher platform is a part of the Integrate Transfer Launch (ITL) system, which involves vertical assembly, transport, and launch of rockets. The concept was first implemented in the 1960s for the United States Air Force's Titan III rocket, and it was later used by NASA for Saturn V, Space shuttle, and Space Launch System. There are alternatives to ITL. Horizontal assembly and transport to the pad is used by Russia, by ULA for the Delta IV family, and by SpaceX for the Falcon 9 family. Vertical assembly on the launch pad is used for smaller launch vehicles and for the SpaceX Starship.
Кеннеди ғарыш орталығы
1967 жылдан 2011 жылға дейін LC 39-да NASA-ның ұшыру құралдарын қолдау үшін үш платформа пайдаланылды. Бұрын Мобильді ұшыру платформалары (ML) деп аталған мобильді ұшыру платформалары 1960 және 1970 жылдары Аполлон бағдарламасының Айға қону миссиясы үшін Сатурн V зымырасын тасымалдау және ұшыру үшін құрылды. Әр ML бастапқыда Сатурн V қозғалтқыштары үшін бір түтін шығару тесігіне ие болды. Мобильді ұшыру платформаларында ұшыру алаңында қызмет көрсетуге мүмкіндік беретін және ұшыру кезінде алыстатылатын тоғыз айналмалы қолдары бар 380 фут (116 м) биіктіктегі ұшыру тұмсық мұнарасы (LUT) орналасқан. Мобильді ұшыру платформаларын Ingalls Iron Works компаниясы салды, ал айналмалы қолдарды Hayes International компаниясы жасады. Аполлон бағдарламасынан кейін Мобильді ұшыру платформаларының негіздері ғарыш шаттлына бейімделді. ML 2 және ML 3 ұшыру мұнаралары алынып тасталды. Бұл мұнаралардың бөліктері 39А және 39B екі ұшыру алаңында орнатылды. Бұл тұрақты құрылымдар "Тұрақты қызмет көрсету құрылымдары" (FSS) деп аталды. ML 1-дегі LUT бөлшектелді және Кеннеди ғарыш орталығының өндірістік аймағында сақталды. 1990 жылдары LUT-ты сақтауға жасалған әрекеттер қаражаттың жетіспеуіне байланысты сәтсіз аяқталды және ол жарамсыз деп танылды. Құйрық мұнараларын алып тастаумен қатар, әрбір Шаттл дәуіріндегі MLP екі ТСМ (Той сервистік мачталары) қосылуымен жабдықталды, олар негізгі қозғалтқыш түтін шығару тесігінің екі жағында орналасқан. Бұл 9 метрлік мачталарда сұйық сутек (LH2) және сұйық оттегі (LOX) шаттлдың сыртқы жанар май резервуарына беруге арналған құбырлар, сондай-ақ негізгі қозғалтқышты іске қосу алдында ұшыру орнындағы сутек буын жоюға арналған электрлік қосылымдар мен жалын шығару құрылғылары орналасқан. Негізгі қозғалтқыштар Сатурн зымырасының түтін шығару тесігі ретінде пайдаланылған бастапқы тесіктен газдарын шығарды. Сыртқы жанар май резервуарын қоршаған Space Shuttle Solid Rocket Boosters (SRB) шығаратын газдарды шығару үшін екі қосымша шығару порты қосылды. Ғарыш шаттлының құрастырылуы MLP-ге сегіз бекіту нүктесінде үлкен бұрандалар арқылы бекітілді, олардың төртеуі әрбір SRB-ның артқы бөлігінде орналасқан. SRB-нің тұтануынан бірден бұрын осы бұрандалардың үстіне орнатылған сыныпқақ гайкалар жарылып, шаттл құрастырылымын платформадан босатып жіберді. Әрбір MLP жүктелмеген күйде салмағы және жанар майсыз шаттлмен бірге салмағы шамамен , өлшемдері болды және 25 фут (8 м) биіктікте болды. Олар екі жұлдызды тасымалдаушы құралдарының (CT) бірімен тасымалданды, олардың өлшемдері және биіктігі 20 фут (6 м) болды. Әрбір жұлдызды тасымалдаушы құралы жүктелмеген күйде шамамен салмаққа ие, жүктелгенде шамамен ең жоғары жылдамдыққа жетеді және ұшыру платформасының жоғарғы жағына дейін 5% еңісті жеңу кезінде ұшыру құралын тік ұстауға арналған деңгейлеу жүйесіне ие. Әрбір жұлдызды тасымалдаушы құралын екі дизельді қозғалтқыш қуаттандырады. MLP NASA-ның ғарыш құралдарын тік құрастыру және тасымалдау стратегиясының бір бөлігі ретінде жобаланды. Тік құрастыру ғарыш кемесін ұшыруға дайын күйде дайындауға мүмкіндік береді және көлденең құрастырылған құралды ұшыру алаңына көтеру немесе итеру қадамын болдырмайды (кеңестік ғарыш бағдарламасының инженерлері таңдағандай).
From 1967 to 2011, three platforms were used at the LC 39 to support NASA's launch vehicles. Formerly called Mobile Launchers (ML), the mobile launcher platforms were constructed for transporting and launching the Saturn V rocket for the Apollo program lunar landing missions of the 1960s and 1970s. Each ML originally had a single exhaust vent for the Saturn V's engines. The Mobile Launchers also featured a 380 feet (116 m) Launch Umbilical Tower (LUT) with nine swing arms that permitted servicing of the vehicle on the launch pad, and swung away from it at launch. The Mobile Launchers were built by Ingalls Iron Works. The swing arms were constructed by Hayes International. After the Apollo program, the bases of the Mobile Launchers were modified for the Space Shuttle. The Launch Umbilical Towers from ML 2 and ML 3 were removed. Portions of these tower structures were erected at the two launch pads, 39A and 39B. These permanent structures were known as the Fixed Service Structures (FSS). The LUT from ML 1 was taken apart and stored in the Kennedy Space Center's industrial area. Efforts to preserve the LUT in the 1990s failed due to a lack of funding, and it was scrapped. In addition to removal of the umbilical towers, each Shuttle era MLP was extensively reconfigured with the addition of two Tail Service Masts (TSM), one on either side of the main engine exhaust vent. These 31 feet (9 m) masts contained the feed lines through which liquid hydrogen (LH2) and liquid oxygen (LOX) were loaded into the shuttle's external fuel tank, as well as electrical hookups and flares that were used to burn off any ambient hydrogen vapors at the launch site immediately prior to Main Engine start. The main engines vented their exhaust through the original opening used for the Saturn rocket exhaust. Two additional exhaust ports were added to vent exhaust from the Space Shuttle Solid Rocket Boosters (SRBs) that flanked the external fuel tank. The Space Shuttle assembly was held to the MLP at eight holddown points using large studs, four on the aft skirt of each Solid Rocket Booster. Immediately before SRB ignition, frangible nuts attached to the top of these studs were detonated, releasing the Shuttle assembly from the platform. Each MLP weighed unloaded and roughly with an unfueled Shuttle aboard, measured , and was 25 feet (8 m) high. They were carried by one of two crawler transporters (CT), which measure , and 20 feet (6 m) high. Each crawler weighs about unloaded, has a maximum speed of about loaded, and has a leveling system designed to keep the launch vehicle vertical while negotiating the 5 percent grade leading to the top of the launch pad. Two diesel engines power each crawler. The MLPs were designed as part of NASA's strategy for vertical assembly and transport of space vehicles. Vertical assembly allows the preparation of the spacecraft in a ready for launch position, and avoids the additional step of lifting or craning a horizontally assembled vehicle onto the launchpad (as the engineers of the Soviet space program chose to do).
Мобильді іске қосу платформасы-1
Мобильді ұшыру платформасы 1 (MLP 1) (бұрын Мобильді ұшыру 3 немесе ML 3 деп аталған) 1964 жылы салына бастады және 1965 жылдың 1 наурызында ұшыру тіреу мұнарасының молот басты краны орнатылғаннан кейін аяқталды. Айналмалы қолдар кейінірек қосылды. ML 3 бес экипажды Apollo ұшырылымында қолданылды: Apollo 10, Apollo 13, Apollo 15, Apollo 16 және Apollo 17. Apollo 17 ұшырылысынан кейін ML 3 ғарыш шаттлы пайдалану үшін қайта жабдықталған алғашқы мобильді ұшыру платформасы болды. Ұшыру тіреу мұнарасы демонтаждалды, кейін LC 39A-дағы тұрақты қызмет көрсету құрылымының (FSS) бөлігі ретінде және ұшыру платформасының негізі шаттлдың қозғалтқыштарының орналасуына бейімделу үшін жартылай қайта құрастырылды. Платформа MLP 1 деп қайта аталды. Барлығы, MLP 1 1981 және 2009 жылдар аралығында 52 шаттл ұшырылымында қолданылды. Ол 1981 жылғы сәуірдегі алғашқы ғарыш шаттлы STS 1 ұшырылымында пайдаланылды. 2009 жылғы наурызда STS 119 ұшырылысынан кейін ол Constellation бағдарламасына берілді. Платформа тек Ares I X үшін пайдаланылды және MLP 1 айтарлықтай зақым көрді. Күшін жойған Ares I Y да сол MLP-ді пайдалану жоспарланған. Алайда Constellation бағдарламасы тоқтатылды және MLP пайдаланбады. STS 135 ұшырылысынан кейін MLP 1-ден пайдалы бөлшектер алынып, Көлік құралын құрастыру ғимаратында сақталды, MLP-ді қайта пайдалану жоспары жоқ. 2021 жылы NASA Мобильді ұшыру платформасын 2-ші Crawler транспортерінде бетон балластың үстіне орнатып, болашақта Space Launch System және Orion ғарыш кемелерінің салмағын көтере алу үшін соқпақты дайындады. NASA соқпақтың жағдайын уақыт-уақыт жаңарту қажет болады және MLP 1 осы мақсатта сақталады деді. MLP 1 пайдаланылмаған кезде Көлік құралын құрастыру ғимаратының 1-ші биік бөлмесінде сақталады.
Construction of the Mobile Launcher Platform 1 (MLP 1) (formerly called the Mobile Launcher 3 or ML 3) began in 1964 and was completed with the installation of the Launch Umbilical Tower hammerhead crane on 1 March 1965. The swing arms were added at a later date. The ML 3 was used for five crewed Apollo launches; Apollo 10, Apollo 13, Apollo 15, Apollo 16 and Apollo 17. Following the launch of Apollo 17, the ML 3 was the first of the Mobile Launchers to be converted for use by the Space Shuttle. The Launch Umbilical Tower was dismantled and later partially reassembled on LC 39A as that pad's Fixed Service Structure (FSS) and the base of the launch platform was modified to accommodate the locations of engines on the Shuttle. The platform was redesignated MLP 1. In total, the MLP 1 was used for 52 Shuttle launches between 1981 and 2009. It was used for the first Space Shuttle launch, STS 1, in April 1981. Following the launch of STS 119 in March 2009, it was transferred to the Constellation program. The platform was used only for the Ares I X and the MLP 1 suffered substantial damage. The canceled Ares I Y would have used the same MLP. However, the Constellation program was canceled and the MLP was left unused. Following the STS 135, usable parts from the MLP 1 were removed and stored in the Vehicle Assembly Building, with no plans to use the MLP again. In 2021, NASA began rolling out Mobile Launch Platform 1 on Crawler transporter 2 with a concrete ballast on the top to condition the crawlerway to handle the combined weight of the Space Launch System and Orion spacecraft in the future. NASA stated that re conditioning of the crawlerway will be required periodically in the future, and MLP 1 will be retained for that purpose. MLP 1 will be stored in High Bay 1 of the Vehicle Assembly Building when not in use for crawlerway maintenance.
Мобильді іске қосу платформасы-3
Мобильді ұшыру платформасы 3 (MLP 3) (бұрынғы Мобильді ұшыру 1 немесе ML 1) – Сатурн V зымыранының алғашқы ұшуы және LC 39 алаңынан Аполлон 4 зымыранының алғашқы ұшырылуы болды. Одан кейін ол Аполлон 8 және Аполлон 11 экипаждық ұшыруларында қолданылды. НАСА Сатурн IB зымырандарын LC 34-тен LC 39B-ге көшіруді шешкеннен кейін, ML 1 «Сүтқорығы» деп аталатын құрылыммен жабдықталды, бұл Сатурн IB-ге Сатурн V-тің көп есе үлкен ұшыру мұнарасын пайдалануға мүмкіндік берді. Skylab-қа үш экипаждық ұшу және Apollo Soyuz сынақ жобасы үшін Аполлон зымыранының ұшырылуы «Сүтқорығымен» бірге ML 1-ден жүзеге асырылды. 2004 жылы ұшыру мұнарасын (LUT) жоюға дейін оны қайта құру және Аполлон жобасының ескерткіші ретінде сақтау жөніндегі науқан жүргізілді. Экипаж кіретін қолдары Кеннеди ғарыш орталығының келушілер кешенінде, сыйлық дүкенінің жоғарғы қабатында сақталған. Apollo-Союз ұшырылысынан кейін ML 1 ғарыш шаттлын пайдалану үшін қайта жабдықталған соңғы мобильді ұшыру платформасы болды. Ұшыру мұнарасы (LUT) және «Сүтқорығы» бөлшектелді және қоймаға орналастырылды, ал ұшыру платформасының негізі шаттлдың қозғалтқыштарының орналасуына бейімделіп, өзгертілді. Платформа MLP 3 деп қайта аталды. Барлығы, MLP 3 1990 жылдан бастап 29 шаттл ұшырылысында қолданылды. Ол үш MLP-нің ең аз пайдаланылған платформасы болды. Ғарыш шаттлы зымырандарынан кейін НАСА MLP 3-ті қатты отынды зымырандар үшін сақтап қалды, және бұл 2019 жылдың тамызындағы Қайта төленетін ғарыш актісі келісімі арқылы ресмиландырылды. Келісімге сәйкес, зымыранды құрастыру үшін 2-ші ғимарат, ал MLP 3 және 1-ші жұлқыма транспортері зымыранды LC 39B-ге ұшыру үшін пайдаланылатын болады. 2019 жылдан 2020 жылға дейін OmegA ұшыру мұнарасы MLP 3-де салынып жатты. 2020 жылдың қыркүйегінде OmegA жобасы тоқтатылғаннан кейін жартылай дайын ұшыру мұнарасын бұзу жұмыстары басталды. 2021 жылдың қаңтарына қарай MLP 3 зымыран құрастыру ғимаратының 2-ші бөлімінде сақтауға орналастырылуы жоспарланған. ML 1-ге ең маңызды өзгеріс платформаның негізінде жасалды, онда инженерлер төгу арнасының көлемін тіктөртбұрышты кеңейтіп, айналасындағы құрылымды нығайтты. SLS зымыраны жоспарланған Ares I зымыранынан екі есе салмақты. Ares I зымыраны бір ғана қатты отынмен жабдықталған бірінші сатыдан тұратын, ал SLS екі үлкен қатты отынды күшейткіштер мен төрт RS 25 қозғалтқышы бар қуатты ядроны қамтиды. ML 1 базасының биіктігі 25 фут (8 м), ұзындығы 158 фут (48 м), ені 133 фут (41 м). ML 1 сондай-ақ 355 фут (108 м) биіктіктегі ұшыру мұнарасын (LUT) қамтиды, ол SLS зымыранына ұшыру алаңында қызмет көрсетуге мүмкіндік беретін бірнеше қолдармен жабдықталған, және ұшыру кезінде одан алыстайды. 2019 жылдың маусым айында НАСА SLS Block 1B үшін Мобильді ұшыру платформасы 2 (ML 2) жобалау және құрылыс келісімшартын тапсырды. Бұл MLP дизайны Titan III және IV зымырандарында қолданылған MLP-лерден алынған.
The first launch from the Mobile Launcher Platform 3 (MLP 3) (formerly called the Mobile Launcher 1 or ML 1) was the maiden flight of the Saturn V, and the first launch from LC 39, Apollo 4. Following this, it was used for two crewed Apollo launches: Apollo 8 and Apollo 11. After NASA decided to move Saturn IB launches from LC 34 to LC 39B, the ML 1 was modified by the addition of a structure known as the Milkstool, which allowed the Saturn IB to use the same Launch Umbilical Tower as the much larger Saturn V. Three crewed flights to Skylab, and the Apollo launch for the Apollo Soyuz Test Project, were conducted from the ML 1 using the Milkstool. Prior to the scrapping of the LUT in 2004, there was a campaign to rebuild and preserve it as a memorial to Project Apollo. The crew access arm is preserved at the Kennedy Space Center Visitor Complex on the upper level of the gift shop. Following the launch of Apollo Soyuz, ML 1 was the last Mobile Launcher to be converted for use by the Space Shuttle. The LUT and Milkstool were dismantled and placed into storage, and the base of the launch platform was modified to accommodate the locations of engines on the shuttle. The platform was redesignated MLP 3. In total, MLP 3 was used for 29 Shuttle launches, starting in 1990. It was the least used of the three MLPs. Following the Space Shuttle retirement, NASA kept the MLP 3 for solid propellant rockets. and later formalized through a Reimbursable Space Act Agreement in August 2019. Under the Agreement, Vehicle Assembly Building High Bay 2 would be used to assemble the rocket, while MLP 3 and crawler transporter 1 would be used to move the rocket to LC 39B for launch. From 2019 to 2020, the OmegA launch tower was under construction on MLP 3. Following the cancellation of OmegA in September 2020, work began to demolish the half completed launch tower. As of January 2021, MLP 3 is planned to be placed in storage in High Bay 2 of the Vehicle Assembly Building. The biggest modification to the ML 1 was on the platform's base, where engineers increased the size of a exhaust duct to a rectangle stretching and strengthened the surrounding structure. SLS weighs more than twice as much as the planned Ares I rocket. The Ares I rocket would have featured a single solid fueled first stage, while the SLS includes two large solid rocket boosters and a powerful core with four RS 25 engines. The base of the ML 1 is 25 feet (8 m) high, 158 feet (48 m) long, and 133 feet (41 m) wide. The ML 1 also features a 355 feet (108 m) Launch Umbilical Tower (LUT) with several arms that permit servicing of the SLS on the launch pad, and swing away from it at launch. In June 2019, NASA awarded a contract for the design and construction of the Mobile Launcher 2 (ML 2) for SLS Block 1B. The design of this MLP is derived from the MLPs used by the Titan III and IV rockets.
Титан III және Титан IV
SLC 40 және SLC 41 ұшыру кешендерінен ұшырылған Titan III және Titan IV зымырандары ұшыруға дайындық құрастыру процесін ұшырудан бөліп, MLP платформаларын пайдаланды. Бұл Titan зымырандарының «Интеграциялық көшіру-ұшыру» (ITL) тұжырымдамасының бір бөлігі болды, соның арқасында аз ғана ұшыру алаңшаларынан жоғары қарқынды ұшу мүмкіндігі қамтамасыз етілді.
Titan III and Titan IV rockets launched from SLC 40 and SLC 41 utilized MLPs to decouple assembly of the launch vehicle from launch. This was meant to enable simultaneous assembly of multiple launch vehicles as part of the Titan's Integrate Transfer Launch (ITL) concept, allowing a high flight rate from a small number of launch pads.
Вулкан
United Launch Alliance компаниясының Vulcan ракетасы SLC 41 ұшыру кезінде Atlas V ракетасы қолданғанға ұқсас MLP дизайнын пайдаланады, бірақ бұл дизайн бұрынғыдан үлкенірек болуы үшін өзгертілген. VLP (Vulcan ұшыру платформасы) 183 фут (56 метр) биіктікте болады және толыққанда дайын болғанда салмағы болады. Ол ракетаға қолдау көрсету және басқару үшін түрлі электроникалық құралдармен, электр желілерімен және кабельдермен жабдықталады. Бастапқы Vulcan Centaur конфигурациясы үшін MLP бірінші сатыға сұйытылған табиғи газ бен сұйық оттекті, ал Centaur жоғарғы сатысына сұйық сутегі мен сұйық оттекті жеткізеді. 2019 жылдың мәліметтері бойынша, негізгі құрылысы аяқталды, бірақ қосымша құралдар мен жабдықтар әлі орнатылмаған.
United Launch Alliance's Vulcan will use an MLP similar in design to the one used by the Atlas V when launching from SLC 41, altered to support the former's larger design. The VLP (Vulcan Launch Platform) stands 183 feet (56 m) tall, and when complete will weigh It will be equipped with various electronics, power lines, and cables to support and control the rocket. For the initial Vulcan Centaur configuration, the MLP will supply liquefied natural gas and liquid oxygen to the first stage, and liquid hydrogen and liquid oxygen to the Centaur upper stage. as of 2019, the basic structure has been completed, but the umbilicals and equipment have yet to be installed.
Басқа қолданыстар
Жапондық H IIA және H IIB зымырандары Йосинобу зымыранға шығару кешенінен ұшырылатын кезде мобильді ұшыру платформасын (MLP) пайдаланады. PSLV, GSLV және GSLV Mark III зымырандары "Мобильді ұшыру тұғыры" деп аталатын мобильді ұшыру платформасын (MLP) пайдаланады. Зымырандар Ұшақ құрастыру ғимаратында (VAB; НАСА ғимаратымен бірдей атаумен шатастырмау керек) "Мобильді ұшыру тұғырына" орнатылады, содан кейін ұшыру алаңына қарай шығарылады.
Japanese H IIA and H IIB rockets utilize an MLP when launching from the Yoshinobu Launch Complex. The PSLV, GSLV, and GSLV Mark III rockets utilize an MLP called the Mobile Launch Pedestal. The rockets are stacked on the Mobile Launch Pedestal in the Vehicle Assembly Building (VAB; not to be confused with the NASA building with the same name), and are then rolled out towards the launch pad.
Дыбысты басу жүйесі
Ұшу платформасы алаңға жеткізілгеннен кейін, үлкен құбырлар арқылы ірі дыбыс басу жүйесіне қосылады, олар жақын орналасқан су мұнарасынан көп мөлшерде су жеткізеді. Алты 4 метрлік мұнара, "жаңбыр құстары" деп аталады, Ұшу платформасының үстінен және оның астындағы отты бағыттайтын арналарға су шашыратып, дыбыстық толқындарды жұтады. Дыбыс басу жүйесі дыбыс деңгейін шамамен 142 дБ-ға дейін төмендетті.
Once delivered to the pad, the mobile launcher platform is connected to the larger sound suppression system by large pipes which deliver a deluge of water from an adjacent water tower. Six 12 feet (4 m) towers known as "rainbirds" spray water over the MLP and into the flame deflector trenches below it, absorbing acoustic waves. The suppression system reduced the acoustic sound level to approximately 142 dB.