Кіріспе
Corrado Segre) - итальяндық математик (1863-1924 жж.); 20 тамыз 1863 ж. 18 мамыр 1924 ж.
Corrado Segre (20 August 1863 – 18 May 1924) was an Italian mathematician who is remembered today as a major contributor to the early development of algebraic geometry.
Ерте өмір
Корадоның ата-анасы Абрамо Сегре мен Эстелла Де Бенедетти болды.
Мансап
Сегре өзінің бүкіл мансабын Турин университетінде, алдымен Энрико Д'Овидионың студенті ретінде дамытты. 1883 жылы ол проективті кеңістіктегі квадриктер туралы диссертация жариялады және алгебра мен аналитикалық геометрия профессорларының көмекшісі болып тағайындалды. 1885 жылы ол сипаттамалық геометрияда да көмек көрсетті. Ол 1885 жылдан 1888 жылға дейін Джузеппе Бруноның орнын басып, проективті геометриядан сабақ бере бастады. Содан кейін 36 жыл бойы ол Д'Овидиодан кейін жоғары геометрия кафедрасын басқарды. Сегре мен Джузеппе Пеано Туринді геометрияда танытты, олардың қосымша нұсқаулары төмендегідей атап өтілді: Феликс Клейннің Эрланген бағдарламасы Сегреге ертеден тартымды болды, ол жариялаушы болды. Алдымен, 1885 жылы ол жазықтықтағы конустар туралы мақала жариялады, онда топтық теорияның зерттеуді қалай жеңілдеткенін көрсетті. Хокинс айтқандай (252-бет) "жарықтағы барлық конустардың жиынтығы P5 ((C) -мен сәйкестендіріледі". Оның проективтіліктерінің тобы конусты алмастыратын топ болып табылады. Сегре туралы Хокинс Карл Георг Кристиан фон Стаудттың "Диагностикалық геометрия" (1847) еңбегінде Сегреге тағы бір жобаны ұсынды. Ол Марио Пьеріні Geometria di Posizione (1889) аудармасын жасауға шақырды, ал Сегре фон Стаудттың баспаға енгізілген биографиялық эскизын жасады. Сегре алгебралық геометрияны көп кешенді сандарды, әсіресе екі кешенді сандарды қарастыру арқылы кеңейтті. Сегредің 1892 жылы Mathematische Annalen журналына қосқан үлесі Уильям Роуэн Гамильтон мен Уильям Кингдон Клиффордтың бикватрниондар туралы жұмысын кеңейткенін көрсетеді. Бірақ Сегре өзінің бикомплексті сандарын алдын ала болжаған тессариндер туралы бұрынғы зерттеулер туралы білмеді. Ағылшын тілінде Сегредің ең танымал еңбегі - 1904 жылы Дж. В. Янг аударған итальяндық студенттерге арналған әсерлі эссе. Ол математикадан білім алып жатқан жастарға басшылық пен жігер береді. 1926 жылы Х. Ф. Бейкер Сегреді алгебралық геометрияның итальяндық мектебінің "атасы" деп атады. 1912 жылы "Математикалық ғылымдар энциклопедиясы" журналында жарық көрген "Жоғары өлшемді кеңістік" (Mehrdimensionale Räume) мақаласы 200 бетті қамтыды. Бейкер (1926) таңданыспен жазды және Кулидж (1927) қайталады: Детальдардың толықтығы, көзқарастың кеңдігі және басқа көптеген жазушылардың еңбегін жомарттықпен мойындау үшін бұл көптеген жылдар бойы адамның жан-жақтылығының ескерткіші болып қалуы керек.
The Erlangen program of Felix Klein appealed early on to Segre, and he became a promulgator. First, in 1885 he published an article on conics in the plane where he demonstrated how group theory facilitated the study. As Hawkins says (page 252) "the totality of all conics in the plane is identified with P5(C)". The group of its projectivities is then the group that permutes conics. About Segre, Hawkins writes
The inspiring Geometrie der Lage (1847) of Karl Georg Christian von Staudt provided Segre with another project. He encouraged Mario Pieri to make a translation, Geometria di Posizione (1889), while Segre composed a biographical sketch of von Staudt that was included in the publication. Segre also expanded algebraic geometry by consideration of multicomplex numbers, in particular the bicomplex numbers. Segre's 1892 contribution to Mathematische Annalen shows him extending the work of William Rowan Hamilton and William Kingdon Clifford on biquaternions. But Segre was unaware of an earlier study of tessarines that had anticipated his bicomplex numbers. In English, the best known work of Segre is an inspirational essay meant for Italian students, translated by J. W. Young in 1904. It provides guidance and encouragement to young people studying mathematics. In a 1926 memorial article, H. F. Baker called Segre the "father of" the Italian school of algebraic geometry. The 1912 article "Higher dimensional Spaces" (Mehrdimensionale Räume) for Enzyklopädie der mathematischen Wissenschaften spanned 200 pages. In admiration, Baker (1926) wrote and Coolidge (1927) reiterated: For completeness of detail, breadth of view, and generous recognition of the work of a host of other writers, this must remain for many years a monument of the comprehensiveness of the man.