Кіріспе

1998 жылы түсірілген фильм Браян Гибсон Still Crazy - 1998 жылы түсірілген британдық комедиялық фильм, режиссері Браян Гибсон (оның 2004 жылы қайтыс болғанға дейінгі соңғы фильмі). Сюжетте 1970 жылдардағы "Strange Fruit" атты ойдан шығарылған рок-топ туралы айтылады. Олар екі онжылдықта бөлініп кеткеннен кейін, соңғы концертті өткізген сол концерт орнында қайтадан кездесуге келіседі. Фильм топ мүшелерінің жеке өмірі мен оларға жақын адамдардың өмірлеріне, сондай-ақ олардың орта жасқа жақындау және табысқа жетудегі жеке тәжірибелеріне назар аударады. Ол 1999 жылы екі номинацияда екі "Алтын глобус" сыйлығына ұсынылды: ең жақсы фильм музыкалық / комедия және ең жақсы ән.

Сюжет

1977 жылы Висбех рок фестивалінде Strange Fruit тобы өнер көрсетті. Хьюи Кейс "тақсырлық, байлық және азғындық" жолына түскені және алғашқы әнші Кит Ловеллдің есірткіге тәуелділігі себепті бұл олардың соңғы өнер көрсетуі екенін айтады. Әртүрлі мәселелерден кейін топ өздерінің орындауларын мерзімінен бұрын аяқтады, олар бәсекелестік эголар мен мүшелердің өзін-өзі бақылауының жоқтығынан ренжіді. Жиырма жылдан кейін бейтаныс адам фестивальдің негізін қалаушының ұлы болып шығады. Ол клавишашы Тони Костеллоны таниды және оны топты мерейтойлық шоуға қайта біріктіруге сендіреді. Тони Карен Ноулзды, олардың алғашқы қызын іздеп табады. Ол ескерткіштерді тауып алғаннан кейін қайтып оралуға талпынды. Ол менеджер болуды талап етеді, ал Тони келіседі. Бірте-бірте Карен мен Тони басқа мүшелерді: бассист Лес Уиксті, қазір отбасылық адам және шатыр жөндеуші; барабаншы Дэвид "Биано" Баггот, балабақшада жұмыс істеп, салық төлеушіден қашып жүрген; және жетекші әнші Рей Симмс, жылдар бойы есірткі мен алкогольді қолданғаннан кейін, қазір салауатты. Ол жеке альбомымен айналысатынын айтса да, он жылдан бері ештеңе шығарған жоқ. Топ Red Lion пабында кездеседі. Барлығы әншілердің гитарисі Брайан Ловеллдің қатысатынын күтеді. Карен оны таба алмағанын, бірақ ол өзінің авторлық жарнасын қайырымдылыққа бергенін білгенін айтады; бәрі ол қайтыс болды деп санайды. Олардың роуди, Хьюи, алғашқы репетиция кезінде өзінің бастапқы рөлін қайтару үшін пайда болады. Рей гитарада ойнауды талап етеді, бірақ ән айтуға сендіреді. Олар Брайанның орнын жас Люк Шэндпен алмастырады, ол талантты гитарист, ал топтың шиеленістерін білмейді. Еуропалық турнеден кейін Карен олардың каталогына құқық алу үшін келіссөздер жүргізеді. Олардың алғашқы қойылымдары нашар қабылданады. Лес, Бино және Хьюидің тобы үшін үміті аз, олар өлі Кит пен жоғалған Брайанды негізгі талант деп санайды. Тони Каренге ұсыныс жасайды, бірақ ол қарсылық білдіреді, Брайанға қосылады. Бір концертте Рейдің идеясы кері әсер етеді, Лес пен Рей кетіп қалады. Леспен болған қақтығыстан кейін Рейдің жүйке күйзелісі пайда болады, ол елу жасқа толғанда нашарлайды. Рей жұмыстан шығып, есірткі сатып алады да, каналға құлайды. Кареннің қызы оны құтқарып, Рейдің әйелі Каренді қиындықтары үшін айыптайды. Жергілікті тұрғындардың шуға ашулы реакциясынан кейін топ автобусқа қашып кетеді. Лес пен Рей татуласады, ал Рей Брайанның арбағынан "жақсы хабар" алғанын айтады. Автобус бұзылып, Карен өздеріне деген сенімсіздіктері туралы топқа қарсы шығады. Топ өзінің әкесінің "Strange Fruit" турнирінің футболкасын киген қызды кездестіргенде, оны жақсы белгі деп қабылдайды. Келесі бірнеше концерттер жақсы өтеді; топ күмәнсіз болады. Жазу келісімшартынан кейін топ Лес жазған және ән салған жаңа әнді жазды, оған Рей ешқашан рұқсат бермеген. Лес пен Биноның Keith және Brian-мен бірге топ жақсы болғанын білдіретін маскүнемдікпен жазылған телеинтервьюды көргеннен кейін, Рей қайтадан бұзылып, жұмыстан кетеді. Топ мүшелері бұрынғы өмірлеріне оралғанда, Карен мен Клэр Киттің қабіріне барып, құрмет көрсетеді. Олар Брайанның Китке арнаған "Жал әлі де жанды" деген өлеңін келтірген жазбаны табады. Кейін Хьюи Каренмен кездеседі және Брайанның тірі екенін білетінін мойындайды. Карен мен Тони Брайанды психиатриялық ауруханадан табады. Ол өзінің бұрынғы өмірінен бас тарту үшін дүние-мүліктерін тастағанын айтады. Ол қайтадан топқа қосылуға келіскенде, басқалар да оған еріп жүреді. Шоудың алдындағы баспасөз конференциясында жауыз сұрақтар Брайанның шығып кетуіне себеп болды. Люк емес, басқалар артынан ілесіп, Люк журналистерді жазалайды. Көрініп тұрғандай, Брайан шоудан бас тартуға шешім қабылдайды, бірақ батасын береді. Бино көптен бері салық қызметкері деп ойлаған топтың ілеспесі жыныстық қатынас талап еткенде, сеті қалмақшы. Топ өзінің концертін соңғы Висбех фестивалінің ашылу салтанатында орындаған әнмен бастайды. Рейдің өзіне деген сенімділігі құлдырап тұрса да, Тони оны "The Flame Still Burns" әнін ойнап құтқарады. Брайан топтың әнін ойнағанын естіп, қуанады, бұл оған ақыры өзінің жындарын жеңуге көмектеседі және сахнаға қосылып, гитара солосын ойнауға көмектеседі, бұл әркімді таң қалдырады және қуантады.

Сыни жауап

Rotten Tomatoes шолу агрегаторы 26 шолу негізінде фильмге 73% мақұлдау рейтингісін және орташа балл 6.56/10 береді. Сайттың сыншыларының пікірінде: "Still Crazy бұрынғы классикалық рок-мокументальді фильмдердің көлеңкесінен мүлдем құтыла алмайды, бірақ ол өзінен-өзі мақтауға тұрарлық күлімсіретті алады". Rolling Stones тобының әншісі Питер Траверс Брайан Гибсонның режиссерлік шеберлігін "мұқтаждық пен көңіл көтерудің мықты қоспасы" үшін, негізгі актерлердің (Нигидің Рейді бейнелеуін ерекше атап өткен) және Мик Джонс пен Крис Диффордтың музыкалық үлестерін мақтады. Entertainment Weeklys Лиза Шварцбаум фильмге B+ бағасын беріп, "Ансамбльдің актерлік құрамы қызықты, жомарт және жұмсақ, ал музыкасы [ ] Strange Fruit сияқты жақсы, классикалық 70 жылдардың поэтикалық сезімдерімен. Топтың қайта қосылу кезеңінің ең биік сатысына жеткенде, "Still Crazy" эмоциялық көз жасты шақырады. Неге десеңіз, қарттардың көңіліне жас сезімді сыйлау үшін, біздер өз-өзімізді жас сезінеміз" деп жазған. Марк Савлов The Austin Chronicle басылымынан фильмнің "жаман комикалық энергиясын" мақтады, бірақ ол "өлімге ұшыраған өрескел шатастырғанын" сезінді. Ол ешқашан шықпайды, "Стиль Крейзидегі мәселе тым шынайы (ол) немесе оны мазақ ету оңай (минималды күш қажет), бұл актерлер мен экипаж фильмнің бірінші жартысында комедияға дайын болып көрінеді, содан кейін бірден Найджел Туфнелдің жазықтарынан шықты. The A. V. Club-тың Джошуа Клейн бұл фильмді This Is Spinal Tap және The Rutles-пен салыстырғанда "өте драматикалық және жиі жайсыз" деп тапты. Оның "арзан сұлулығынан" ары қарай қарасаңыз, көрермендерге қамқорлық жасайтын орта жастағы бұрынғы рок-музыканттар туралы дұрыс емес тақырып бар.

Марапаттар

1999 жылы Still Crazy 56-шы "Алтын глобус" сыйлығына екі номинация алды. Олар: "Үздік кинофильм" - музыкалық немесе комедиялық фильм және "The Flame Still Burns" әндері үшін ең үздік ән. Крис Диффорд, Марти Фредериксен және Мик Джонс, бірақ екі сыйлықты да жоғалтты.