Джеймс Ли Рэнкин: Американ заңгері және қоғамдық қызметкері
J. Lee Rankin
Жеймс Ли Ранкин – АҚШ-тың 31-ші бас прокуроры. Небраскада туған, заңгерлік білімі алған, 20 жылдан астам жеке практикамен айналысқан. Заңгерлерге арналған мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңгер
American lawyer
Джеймс Ли Рэнкин (8 шілде 1907 – 26 маусым 1996) – АҚШ-тың 31-ші бас прокуроры.
James Lee Rankin (July 8, 1907 – June 26, 1996) was the 31st United States Solicitor General.
Ерте өмір
Ранкин Небраска штатының Хартингтон қаласында Герман П. және Лоис Гейбл Ранкиннің ұлы болып дүниеге келді. Ол мемлекеттік мектептерде оқып, Небраска университетінің Заң колледжінде бакалавр және заңгер мамандығын бітірді. 1930 жылы Ранкин Небраска штатының адвокатурасына қабылданды және Линкольн қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады. 1935 жылы ол фирмасында серіктес болып, 20 жылдан астам жұмыс істеді.
Rankin was born in Hartington, Nebraska, the son of Herman P. and Lois Gable Rankin. He attended public schools and earned his undergraduate and law degree from the University of Nebraska College of Law. In 1930 Rankin was admitted to the Nebraska bar and began practicing law in Lincoln. In 1935, he became a partner at his firm, where he worked for more than 20 years.
Мансап
Ранкин 1956 жылдан 1961 жылға дейін АҚШ Бас прокуроры қызметін атқарды. 1952 жылы Ранкин Дуайт Эйзенхауэрдің Небраска штатындағы президенттік науқанына жетекшілік етті, ал 1953 жылы Эйзенхауэр Ранкинді АҚШ Бас прокурорының көмекшісі қызметіне тағайындады. 1953 жылы Ранкин Заң кеңесі кеңсесіне жауапты Бас прокурордың көмекшісі болып бекітілді. Ол, ең алдымен, «Браун против Білім беру кеңесі» (1954) ісінде қара нәсілді талапкерлердің мүддесін қорғап, қара және ақ үлттар үшін бөлек, бірақ тең мүмкіндіктерді қарастыратын доктринаның конституцияға қайшы екенін айтқандығы үшін есте сақталады. Жоғарғы соттың «Браун» ісі бойынша шешімінен кейін Ранкин сотта мектептердегі сегрегацияны жою процесі зорлық-зомбылықты болдырмау үшін кезең-кезеңімен жүргізілуі керек екенін дәлелдеді. Осыған сәйкес, ол жергілікті мектеп округтері өз штаттарындағы федералды судьяларға сегрегацияны жою жоспарларын ұсынуын көздейтін жоспарды ұсынды. Ранкин Жоғарғы сот алдында көптеген маңызды істерді қарады. Ол батыс штаттары арасындағы Колорадо өзеніне қатысты дауларды шешуде және жағалаудағы мұнай өндірісінде федералды және штаттық юрисдикциялардың тепе-теңдігін орнатуда маңызды рөл атқарды. 1956 жылдың 14 тамызында Ранкин АҚШ Солиситор-генералы болып тағайындалды. Көптеген штаттарда заң шығарушылық округтерді қайта бөлуге байланысты туындаған сот процестеріне жауап ретінде ол Әділет министрлігінің «бір адам – бір дауыс» принципіне негізделген позициясын қалыптастырды. 1956 жылдың тамызынан 1961 жылдың қаңтарына дейін Солиситор-генерал қызметін атқарғаннан кейін Ранкин Америка Азаматтық Бостандықтар Одағының атынан «Гидеон против Уэйнрайт» ісіне қатысты, бұл іс қылмыс жасады деген айыппен ұсталған, қаржылық жағдайы нашар адамның мемлекеттік есебінен заңдық көмек алу құқығын бекітті. Президент Джон Ф. Кеннедиге жасалған қастандықтан кейін және президент Кеннедиге жасалған қастандық бойынша президенттік комиссияның төрағасы болып тағайындалған Бас судья Эрл Уоррен, бұл комиссия ресми емес түрде Уоррен комиссиясы деп танылды, Ранкин Уорренмен бірге комиссияның тергеуінде бас кеңесші болып тағайындалды. Тергеу нәтижесінде Ли Харви Освальд Кеннедиді өлтіруде жалғыз әрекет еткені анықталды. Автор Эдвард Эпштейннің сөзіне сүйенсек, Ранкин негізінен әкімшілік жұмыстармен айналысып, тергеу бағытын анықтауда көмектескен. 14 заңгерден тұратын команда жеті екі адамнан тұратын топқа бөлінді, олардың әрқайсысы тергеудің жекелеген саласын зерттеді және комиссияның қорытынды есебіне бір тарау жазды. Эпштейн комиссияның ауқымды есебін қайта жазып, редакциялаған заңгер Норман Редлих болды. Уоррен комиссиясымен жұмыс істегеннен кейін Ранкин 1970 жылдарға дейін Нью-Йорк қаласында заңгер болып жұмыс істеді және жеті жыл бойы Нью-Йорк қаласының корпорациялық кеңесшісі қызметін атқарды (1966-1972).
Rankin served as United States Solicitor General from 1956 to 1961. In 1952, Rankin managed Dwight Eisenhower's president campaign in Nebraska and in 1953, Eisenhower selected Rankin to serve as United States Assistant Attorney General. In 1953, Rankin was appointed assistant attorney general in charge of the Office of Legal Counsel. In this capacity, Rankin may best be remembered for arguing in favor of the black plaintiffs in Brown v. Board of Education (1954), advocating that the doctrine of separate but equal facilities for blacks and whites was unconstitutional. After the Supreme Court's Brown ruling, Rankin argued before the court that the effort to desegregate schools should take place gradually in order to avoid violence. Accordingly, he suggested the plan by which local school districts submitted desegregation plans to federal judges in their states. Rankin argued many other important cases before the Supreme Court. He was instrumental in resolving conflicting claims among Western states to the Colorado River and in establishing a balance of federal and state jurisdictions in offshore oil drilling. On August 14, 1956, Rankin was appointed U. S. Solicitor General. In response to lawsuits in many states arising out of legislative reapportionment fights, he developed the Justice Department's position that led to the principle of one man, one vote. After serving as solicitor general from August 1956 to January 1961, Rankin represented the American Civil Liberties Union in advancing the landmark case Gideon v. Wainwright, which solidified the right of an indigent person accused of a crime to have legal counsel at public expense. Following President John F. Kennedy's assassination and the appointment of Chief Justice Earl Warren to serve as the chairman of the President's Commission on the Assassination of President Kennedy, known unofficially as the Warren Commission, Rankin was selected by Warren to serve as general counsel in the inquiry that concluded that Lee Harvey Oswald had acted alone in killing Kennedy. According to author Edward Epstein, Rankin was primarily an administrator and lent a guiding hand in shaping the investigation. The 14 man legal staff was divided into seven two man teams, each of which handled a separate area of the investigation and contributed a chapter to the commission's final report. The staff lawyer whom Epstein credited with redrafting and editing the commission's voluminous report was Norman Redlich. After his work with the Warren Commission, Rankin practiced law in New York City until the 1970s, working seven years as the New York City Corporation Counsel (1966 1972).
Кейінгі өмірі
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Ранкин және 63 жыл бірге өмір сүрген әйелі Гертруда Коннектикут штатының Уэстон қаласына, жазғы үйлеріне көшіп барды. 1993 жылы олар Калифорния штатының Лос-Гатос қаласына көшіп барды. Ранкин 1996 жылдың 26 маусымында Калифорния штатының Санта-Крус қаласында қайтыс болды.
Upon retirement, Rankin and his wife of 63 years Gertrude moved to Weston, Connecticut, where they had a summer home. In 1993, they relocated to Los Gatos, California. Rankin died on June 26, 1996, in Santa Cruz, California.