Энтони Томмасини: Классикалық музыка сыншысы және жазушысы

Кіріспе

Американдық музыка сыншысы және жазушы (туған 1948)

Энтони Карл Томмазини (14 сәуір 1948 жылы туған) – американдық музыка сыншысы және классикалық музыкаға маманданған автор. «Жақсы талғаммен, білімімен және әділдігімен оқырман үшін қажетті сыншы» деп сипатталған Томмазинидің ата-анасы музыкаға бейім болмаса да, ол кішкентай кезінен классикалық музыкаға қызығушылық танытқан. Жастығынан фортепиано сабақтарын алған ол, 16 жасында Манхэттендегі The Town Hall-да өткен фортепиано конкурсында жеңіске жетіп, Моцарттың концертін орындады. 15 жасынан бастап ол Метрополитен опера театрына үздіксіз қатысып, Пуччинидің операларын ерекше ұнатты. Оған әсер еткен қойылымдардың ішінде: Джоан Сазерленд – Доницеттидің «Люсия ди Ламмермур» операсындағы Люсия рөлінде; Биргит Нильсон – Пуччинидің «Турандот» операсындағы атау рөлінде; Рената Тебалди – Пуччинидің «Богема» операсындағы Мими рөлінде; Леонтин Прайс – Вердидің «Аида» операсындағы атау рөлінде. Томмазини жасөспірім кезінде Леонард Бернштейннің Бетховеннің №3 симфониясын және Стравинскийдің «Көктем құрбаны» операсын Нью-Йорк филармониясымен дирижерлік еткен орындауларын ерекше шабыттандырған деп еске алады. Ол пианист Рудольф Серкиннің жанкүйері болды, оның концерттеріне жиі қатысты және Линкольн орталығында Стравинскийдің «Забурлар симфониясын» дирижерлік еткен орындауынан қатты әсерленді. Нью-Йорк штатының Гарден-Сити қаласындағы Сент-Пол мектебінің түлегі Томмазини Йель университетінде Дональд Курриерден фортепиано сабақтарын алды, бакалавр (1970) және музыка магистрі (1972) дәрежелерін алды. Кейін Бостон университетінен музыка ғылымдарының докторы (1982) дәрежесін алды, ол кезінде пианист Леонард Шурмен бірге оқыды. Он жылдан кейін ол 1998 жылы Бостон университетінің музыка мектебінің ең үздік түлектері сыйлығын жеңіп алды.

Мансап

Бостонда тұратын Томмасини 1978-1986 жылдары Эмерсон колледжінде музыка сабақтарын берді, сондай-ақ Веслиан университеті мен Брандейс университетінде көркем емес жазу семинарларын жүргізді. 1985 жылы Эмерсонда ол композитор Виргиль Томсонмен танысты, ол оның досы және ұстазы болды. Томмасини Томсонның фортепиано музыкасына шолу жасады, «Виргиль Томсонның музыкалық портреттері» (1986) деген кітабын жариялады, ол оның 1982 жылғы DMA диссертациясының қайта қаралып, кеңейтілген нұсқасы болды. Эмерсон колледжінде оның лауазымы жойылды, себебі колледж оның қызметін тоқтатты; кейін Томмасини «Эмерсонда қызметтен айырылу – мен үшін ең жақсы нәрсе болды, әйтпесе, мен әлі де сол жерде болар едім, және [болашақ мансабым] ешқашан қалыптаспаған болар еді» деп мәлімдеді. Осыған байланысты Томмасини музыка сыншылығына көшті. Ол жеке жұмыс істеді және 1986 жылдан бастап он жыл бойы «The Boston Globe» газетіне мақалалар жазды. 1996 жылы Томмасини «The New York Times» газетінің штатты жазушысы болды және 2000 жылы бас классикалық музыка сыншысы болып тағайындалды. Томсоннан басқа, оның ұстаздарының қатарында 33 жыл бойы «The Boston Globe» газетінің бас классикалық музыка сыншысы болған Ричард Дайер де бар. «The Times» газетінде Томмасини қазіргі заманғы классикалық музыканың маңызды премьераларына қатысты, соның ішінде Саариахоның «L’Amour de loin» (2000), Адестің «The Tempest» (2004) және Тернаждың «Anna Nicole» (2011) туындыларына барып қайтты. Ол әсіресе Питер Серкин, Лейф Ове Андснес, Майкл Тилсон Томас және Эса Пекка Салонен сияқты белгілі музыканттар туралы жиі жазды. Томмасини 2021 жылы қызметтен кетті; 21 жылдық еңбек жолында ол «The New York Times» газетінің классикалық музыка сыншысының басшысы болып ең ұзақ қызмет еткен адам болды, бұл көрсеткіш Олин Даунстың көрсеткішінен асып түсті. 2022 жылдың сәуір айында музыка сыншысы Закари Вулф «The Times» газетінің бас классикалық музыка сыншысы лауазымына Томмазинидің орнына тағайындалды. Томмасини «Виргиль Томсон: Композитор по коридору» атты кітаптың авторы, ол 1998 жылы ASCAP Deems Taylor сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ «Опера: 100 ең маңызды туынды және ең жақсы жазбаларға сыншының нұсқаулығы» кітабын жазды. Ол сонымен қатар пианист ретінде Виргиль Томсонның «Northeastern Records» компаниясы үшін екі альбомын жазды: «Портреттер және өзіндік портреттер» және «Көбінесе махаббат туралы: Әндер мен вокалдық туындылар». Екеуі де Ұлттық өнер қорынан алған гранттар арқылы қаржыландырылды. 2011 жылы оқырмандардан пікірлер жинағаннан кейін Томмасини он ең ұлы классикалық композитордың тізімін жариялады. Олар мына ретпен тізімделді: 1. Иоганн Себастьян Бах 2. Людвиг ван Бетховен 3. Вольфганг Амадей Моцарт 4. Франц Шуберт 5. Клод Дебюсси 6. Игорь Стравинский 7. Иоганн Брамс 8. Джузеппе Верди 9. Рихард Вагнер 10. Бела Барток. Бұл жоба дау тудырды, және Томмасини Клаудио Монтевердиді қолдаған оқырмандардың «әлдеқайда дұрыс» екенін мойындады. Ол: «Мен сүйікті Пуччиниді де сол тізімге қоса алсам ғой», - деп қосты. Ол осы композиторлар және басқаларын өзінің «The Indispensable Composers» (2018) кітабында талқылады. Томмасини Манхэттендегі, Нью-Йорк қаласындағы Орталық паркке жақын жерде, күйеуі Бен МакКоммонмен бірге тұрады, ол психиатр.

Based in Boston, Tommasini taught music at Emerson College from 1978 to 1986, and also led non fiction writing workshops at Wesleyan University and Brandeis University. In 1985 at Emerson, he met the composer Virgil Thomson, who became both a friend and mentor. Tommasini published a survey of Thomson's piano music, Virgil Thomson's Musical Portraits (1986), which was a revision and expansion of his 1982 DMA dissertation. He was denied tenure at Emerson College, as the college eliminated his position; Tommasini later noted that although disappointing, "the best thing that ever happened to me was not getting tenure at Emerson, or I might still be there, and none of [my future career] would've happened". In response, Tommasini turned to music criticism. He was a freelancer, and wrote for The Boston Globe for a decade, beginning in 1986. Tommasini became a staff writer for The New York Times in 1996, and was promoted to chief classical music critic in 2000. In addition to Thomson, his mentors include Richard Dyer, who was chief classical music critic of The Boston Globe for 33 years. At the Times, Tommasini traveled for important premieres of contemporary classical music, including Saariaho's L'Amour de loin (2000), Adès's The Tempest (2004) and Turnage's Anna Nicole (2011). He covered certain musicians particularly often, such as Peter Serkin, Leif Ove Andsnes, Michael Tilson Thomas and Esa Pekka Salonen. Tommasini stepped down from his post in 2021; with a 21 year tenure he has been chief classical music critic of The New York Times for the longest period since Olin Downes. In April 2022, music critic Zachary Woolfe was named Tommasini's successor as chief classical music critic for the Times. Tommasini is the author of Virgil Thomson: Composer on the Aisle, which received the 1998 ASCAP Deems Taylor Award, and Opera: A Critic's Guide to the 100 Most Important Works and the Best Recordings. Also a pianist, Tommasini made two recordings of music by Virgil Thomson for Northeastern Records, Portraits and Self Portraits and Mostly About Love: Songs and Vocal Works. Both were funded through grants from the National Endowment for the Arts. In 2011, after soliciting comments from readers, Tommasini published a list of the ten greatest classical composers. They were, in order: 1. Johann Sebastian Bach 2. Ludwig van Beethoven 3. Wolfgang Amadeus Mozart 4. Franz Schubert 5. Claude Debussy 6. Igor Stravinsky 7. Johannes Brahms 8. Giuseppe Verdi 9. Richard Wagner 10. Béla Bartók. The project was not without controversy, and Tommasini conceded that readers who argued for Claudio Monteverdi were "probably right". He added: "Would that I could include my beloved Puccini." He discussed these composers, and others, in his book The Indispensable Composers (2018). Tommasini lives on Central Park West in Manhattan, New York City with his husband Ben McCommon, who is a psychiatrist.

Дискография

+ Энтони Томмасинидің жазбалары Жыл Альбом Орындаушылар Лейбл 1990 Портреттер және өзінің бейнесі Виргиль Томсонның шығармалары Энтони Томмасини, фортепиано; және Шаран Левентал, скрипка Солтүстік-Шығыс рекордтар 1994 Көбінесе махаббат туралы: Әндер мен вокалдық шығармалар Виргиль Томсонның шығармалары Нэнси Армстронг, сопрано; Д’Анна Фортунато, меццо-сопрано; Фрэнк Келли және Пол Кирби, тенор; Санфорд Сильван, баритон; Дэвид Рипли, бас; Джеймс Рассел Смит, соққы аспаптар.