Кіріспе
1933-1945 жылдар аралығында Люфтваффе ұйымы бірнеше өзгерістерге ұшырады. Неміс әскери жоғары басшылығы әуе соғысы күштері үшін армия мен флотқа ұқсас ұйымдық құрылымды қолдануды шешті, авиацияны стратегиялық соғыс құралы ретінде қарастырды. Кейіннен, қарқынды қайта қарулану кезеңінде Люфтваффе географиялық принцип бойынша ұйымдастырылды. Версаль келісімінің (1919) шарттары бойынша Германияға әуе күштеріне ие болуға тыйым салынды, ал бұрынғы Германия империясының Luftstreitkräfte 1920 жылы таратылды. Неміс ұшқыштары әскери авиацияға жасырын түрде дайындалды, алдымен 1920 жылдардың соңында Кеңес Одағында, содан кейін 1930 жылдардың басында Германияда. Германияда оқу Германияның әуе спорты қауымдастығы (Deutscher Luftsportverband (DLV)) аясындағы Орталық коммерциялық ұшқыштар мектебінде (Zentrale der Verkehrs Fliegerschule (ZVF)) жүргізілді. 1933 жылдың 15 мамырында құпия түрде құрылғаннан кейін, Германияның әуе күшінің құрылуы 1935 жылдың ақпанында ашық жарияланды, Рейхсмаршал Герман Геринг оның Бас қолбасшысы (Oberbefehlshaber der Luftwaffe) болып тағайындалды, бұл Версаль келісімін ашық бұзу болды. Бастапқы жоспарлар Люфтваффеді стратегиялық күш ретінде пайдалану ниетімен бес жыл ішінде дамытуды көздеді. Бұл жоспарлар бірнеше рет өзгертілді, әсіресе 1936 жылдың маусымында Вальтер Вевердің қайтыс болуынан кейін және Эрнст Удеттің орынбасары болуынан кейін. Люфтваффедің басты міндеті мен рөлі неміс армиясын молдыр соғыс (Blitzkrieg) науқандары кезінде жердегі қолдау көрсетуге айналды. Геринг саяси ықпалын пайдаланып, армияға (Wehrmacht) немесе флотқа (Kriegsmarine) қарағанда Люфтваффеге көбірек ресурстар бөлуге қол жеткізді; Рейхтің Wehrmacht құрамындағы үш күш те болды. Бұл Люфтваффеді алғашқы жылдары Еуропадағы ең қуатты әуе күштерінің біріне айналдырды. Жердегі қолдау рөліне байланысты, Люфтваффе армия бөлімшелеріне ұқсас түрде қайта ұйымдастырылды, бір бөлімше белгілі бір аймақты бақылайтын. Әр Люфтваффе бөлімшесі өздігінен жұмыс істеді және сол аймақтағы Люфтваффе күштерінің барлық аспектілерін толық бақылады. Люфтваффеге басшылық етуден бұрын Геринг Пруссияның ішкі істер министрі болған. Осы лауазымда ол өзінің жеке әскерін құрды, 400 адамнан бастап полиция бөлімінен полк деңгейіне дейін. Геринг Люфтваффеге басшылық еткен кезде полкті өзімен бірге алып келді және Люфтваффе жер күштерін, сондай-ақ десантшылар полктерін ([[Fallschirmjäger (Екінші дүниежүзілік соғыс)) түрінде құрды. Ол соңында танк полкін (Fallschirm Panzer Division), зениттік артиллерия бөлімдерін және байланыс полкін (Luftnachrichten Regiment) Люфтваффе құрамына қосты.
Between 1933 and 1945, the organization of the Luftwaffe underwent several changes. Originally, the German military high command, for their air warfare forces, decided to use an organizational structure similar to the army and navy, treating the aviation branch as a strategic weapon of war. Later on, during the period of rapid rearmament, the Luftwaffe was organized more in a geographical fashion. Under the terms of the Treaty of Versailles (1919), Germany was prohibited from having an air force, with the former German Empire's Luftstreitkräfte disbandment in 1920. German pilots were secretly trained for military aviation, first in the Soviet Union during the late 1920s, and then in Germany in the early 1930s. In Germany, the training was done under the guise of the German Air Sports Association (Deutscher Luftsportverband (DLV)) at the Central Commercial Pilots School (Zentrale der Verkehrs Fliegerschule (ZVF)). Following its 15 May 1933 formation in secret, the formation of the German air arm was openly announced in February 1935, with Reichsmarschall Hermann Göring as its Commander in Chief (Oberbefehlshaber der Luftwaffe), in blatant defiance of the Versailles Treaty. Initial plans were for long term growth of the Luftwaffe over a period of five years with the intention of using the Luftwaffe as a strategic force. These plans were changed several times, especially after the June 1936 death of Walter Wever and the succession of Ernst Udet. The focus and role of the Luftwaffe became one of ground support for the German Army during its Lightning War (Blitzkrieg) campaigns. Göring, using his political capital, was able to get significant resources allocated to the Luftwaffe, more so than the army ([[German Army (Wehrmacht)) or the navy (Kriegsmarine); all three forces existing within the combined Wehrmacht German armed forces of the Reich. This made the Luftwaffe one of the most powerful air forces in Europe during its initial years. Partly due to its ground support role, the Luftwaffe was reorganized in a fashion similar to the army units, with one unit controlling a specific area. Each Luftwaffe unit was self contained and had complete control over all aspects of Luftwaffe forces in that area. Before becoming head of the Luftwaffe, Göring was Interior Minister of Prussia. In this position he had formed his own army, starting from a 400 men police department to regiment size. When Göring took over the Luftwaffe, he brought the regiment along with him to the Luftwaffe and created his own ground forces in the form of Luftwaffe Field Divisions and Paratrooper Regiments ([[Fallschirmjäger (World War II)) under the Luftwaffe. He eventually included a tank regiment (Fallschirm Panzer Division), Flak units and a signals regiment ( Luftnachrichten Regiment) under the Luftwaffe umbrella.
Құрылыс және кеңейу
1930 және 1940 жылдары әуе күштері соғыстың басым қаруы ретінде қарастырылатын деңгейге жетпеген. Басқа екі күштен өзгеше, әуе күшінің бұрынғы тәжірибесі болмады. Осының салдарынан әуе күштері сыныптарда емес, тәжірибе арқылы білім алды. Құрылымдалған, қазіргі заманғы әуе күшін ұйымдастыру бойынша тұтас идеялар болған жоқ. Бір пікір бойынша, әуе күштері құрлықтағы операцияларды қолдау үшін армияға, ал теңіз тапсырмалары үшін әскери-теңіз күштеріне бағынышты болды. Оның құрамында ұшқышқа оқытылған сарбаздар мен теңізшілер болар еді. Екінші теорияда армия мен флот сияқты соғыс құралы ретінде қолданылатын орталықтандырылған, жақсы ұйымдастырылған әуе күштері көрінеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы неміс авиаторлары осы ойлау жолын ұстанды. Олардың неміс саяси басшылығының қолдауымен, Люфтваффе бастапқыда осылай жоспарланып, құрылды. Әскерді әскери сарбаздың, ал флотты теңізшінің басқаратын дәстүрге сәйкес, Люфтваффеге жетекшілік ету үшін авиатор тағайындалды: рейхмаршал Герман Геринг, сонымен қатар авиация министрі. Геринг операциялық басқару үшін Люфтваффе жоғары бас қолбасшылығын (Oberkommando der Luftwaffe) құрды. Неміс әуе күштері басшылығының пікірінше, Люфтваффе стратегиялық емес, тактикалық әуе күштері болды. Сондықтан, әртүрлі армия топтарын қолдау үшін Люфтваффе армия сияқты ұйымдастырылды. Оның бөлімшелері икемді құрамға ие болды, қажет болған жағдайда қосымша бөлімшелер қосылып немесе алынып тасталды. Бұл бөлімшелер жартылай тәуелсіз және жоғары жылдамдықты болды. Бұл жердегі күштерді қолдауға қажетті икемділікті қамтамасыз етті. Испания азамат соғысы басталғаннан бастап Люфтваффе демалысқа немесе оқуға уақыт таба алмай, үздіксіз әрекет етті. Көптеген саяси актілер және күш көрсету қажеттілігі Люфтваффеді үнемі дайын күйде ұстауға мәжбүр етті. Бұл ұйымдастыру стратегиясына уақыт қалдырмады. Геринг өзінің саяси келіспеушіліктеріне байланысты армия басшылығымен парашютшілерді (Fallschirmjäger (Екінші дүниежүзілік соғыс)) және зениттік артиллерия корпусын (Flak Corps) өзінің басқаруына алды, бұл иерархияны күрделендірді. Пруссияның ішкі істер министрі ретінде ол өзінің полиция күштерін құрды. Бұл кейіннен Парашюттік танк корпусы (Fallschirmjägerpanzerkorps) атанды. 1939 жылдың қыркүйегіне қарай Люфтваффеде 4000 ұшақ және 400000 қызметкер болды. Бұл көрсеткіш 1941 жылға қарай 1 700 000-ға дейін өсті. Олардың 571 000-ы зениттік артиллерия бөлімдерінде, ал тағы 18 пайызы байланыс бөлімінде болды. Тек 36 пайызы немесе 588 000 адам әуе экипажынан тұрды, бірақ бұл ұшақтарды күтіп ұстау қызметкерлерін де қамтиды. 1945 жылдың 8 мамырында соғыс аяқталған кезде 97 000-нан астам әуе экипажының қаза тапқаны, жараланғаны немесе жоғалып кеткені туралы хабарланды.
Операциялық
ОКЛ, РЛМ-нің операциялық бөлімшесі ретінде, бөлімшелердің қозғалысын, құрамын және қызметкерлердің ауысуын толық бақылауға алды. 1939 жылы оның құрамында 25 000 адам болды. Операциялық деңгейде Люфтваффе әуе флотына (Luftflotten) бөлінді, бұл сол кездегі АҚШ Әскери Әуе Корпусына және (1941 жылғы маусымның соңынан бастап) USAAF нөмірленген әуе күштеріне ұқсас болды. Әрбір әуе флоты белгілі бір географиялық аймаққа жауапты болды. Олар барлық типтегі ұшақтармен жабдықталған, өз жабдықтау бөлімдерімен, техникалық қызмет көрсету қызметкерлерімен, әкімшілік және құқықтық департаменттерімен жабдықталған дербес бөлімшелер еді. Соғыс басталған кезде Люфтваффеде төрт Luftflotte болды, олардың әрқайсысы Германияның шамамен төрттен бір бөлігіне жауапты болды. Соғыс барысында, Германияның билігіндегі аумақтар кеңейген сайын тағы үш әуе флоты құрылды. 1940 жылы Норвегия мен Даниядағы операцияларды басқару үшін Luftflotte 5 құрылды. 1943 жылғы 6 мамырда Орталық Ресейдегі Luftwaffenkommando Ost негізінде Luftflotte 6 құрылды, ол орталық Ресей майданындағы операцияларды басқарды. Соңғы құрылған Luftflotte – Luftflotte Reich, ол 1944 жылғы 5 ақпанда Германиядағы операцияларды басқару үшін құрылды. Әрбір Luftflotte өз кезегінде көптеген әуе округтеріне (Luftgaue) және әуе корпустарына (Fliegerkorps) бөлінді. Әрбір Luftflotte командирі аталған аймақтағы барлық истребительдер мен қолдау операцияларына жауапты болды. Истребительдер жетекшісі (Jagdführer) (Jafü) сол аймақтағы истребительдер операцияларына жауапты болды және командирге есеп берді. Luftgau-дың мақсаты әрбір әуежайға әкімшілік және логистикалық қолдау көрсету болды, ал Fliegerkorps барлық операциялық мәселелерді бақылады. Luftgau штабының құрамында бір генерал-майор және 50-ден 100 офицерден тұратын штаб болды. Әрбір Fliegerkorps өзінің бағынысында бірнеше кішігірім бөлімшелерге ие болды.
Тактикалық
Fliegerkorps құрамындағы әрбір Geschwader шамамен RAF эскадрильясының немесе АҚШ Әскери Әуе Күштерінің (USAAF) тобының мөлшерімен тең болды, оның құрамында шамамен 90-120 ұшақ болды. Бұл көрсеткіштер бөлімшелер қосылғанда немесе алынып тасталғанда өзгеріп отырды. Әрбір Geschwaderге белгілі бір міндет (мысалы, истребитель, бомбалау немесе көліктік міндеттер) жүктелді және көбінесе осы міндетке сәйкес келетін ұшақтармен жабдықталды. Кейде басқа да түрдегі ұшақтар қосымша берілетін. Geschwaderге Geschwaderkommodore басшылық етті, ол майор, подполковник (Oberstleutnant) немесе полковник (Oberst) шеніне ие болды. Бөлімшеде адъютант сияқты әкімшілік міндеттерді атқаратын, техникалық және операциялық офицерлер де болды. Бұл офицерлер көбінесе (бірақ әрқашан емес) әлі де ұшу операцияларына қатысып жүрген тәжірибелі ұшқыштар еді. Басқа мамандарға навигаторлар, байланыс және барлау қызметкерлері жатты. Gruppe (көпше түрі Gruppen) – Люфтваффедегі негізгі тәуелсіз бөлімше. Оның одақтас күштерінде нақты теңдесі болған жоқ, себебі ол USAAF тобынан немесе RAF эскадрильясынан кіші, бірақ одақтас эскадрильясынан үлкен еді. Истребитель күштерінде Gruppe 40-тан 80-ге дейін ұшақтан тұрды. Gruppe-ге әдетте майор немесе гауптман басшылық ететін. Әрбір Staffel (көпше түрі Staffeln) әдетте 9-дан 12 ұшақтан тұрды және оған гауптман немесе оберлейтенант басшылық етті. Осылайша, ол британдық, советтік немесе американдық эскадрильядан сәл кішкентай болды. (Staffel эскадрильяның нақты теңдесі деген болжам кейде Батыс одақтас көшбасшыларын неміс әуе күшін жоғары бағалауға итермеледі.) Кейде Fliegerkorps деңгейінен төменде мамандырылған, тәуелсіз Gruppen немесе Staffeln орналастырылды. Schwarm (көпше түрі Schwärme; сөзбе-сөз "шоғыр"), Staffel құрамындағы 4-тен 6 ұшақтан тұратын топтар еді. Толық құрамындағы (алты ұшақтан) бомбалаушы Schwarm үш ұшақтан тұратын Kette ("тізбек") болып бөлінді. Осылайша, бомбалаушы Schwarm Батыс одақтас әуе күштеріндегі эскадрильяға теңестірілді. Kette сонымен қатар "V" формациясын білдіретін термин болды. Төрт ұшақты құрайтын истребитель Schwarm екі Rotten-ға (бірлік: Rotte, "топ") бөлінді, әрқайсысы екі ұшақтан тұрды, бұл ағылшын тілінде сөйлейтін елдердегі жұпқа теңестірілді. Осылайша, истребитель Schwarm Батыс одақтас әуе күштеріндегі бөлімшеге тең болды. Rotte термині екі ұшақтың құрамын білдіретін еді: ең кішкентай тактикалық бөлім, басшы және қанатты серіктен тұратын. Әрбір Geschwader-ге [[Stab (Luftwaffe атауы) ("штаб швармы")] қоса берілді.
Luftflotte әуе флоты
Операциялық тұрғыдан ОКЛ-ның бағынысында барлық Люфтваффе бөлімшелері Luftflotte-ге ұйымдастырылды, олар армия тобына теңестірілді. Оның мөлшері және бағынысты бөлімшелерінің саны икемді және қажеттілікке қарай өзгерді. Luftflotten географиялық аймақтарға сәйкес құрылды. Вермахт жаңа аумақтарды басып алған сайын, жаңа әуе флоттары құрылды. Әр Luftflotte-да командирге көмектесетін адъютант немесе штаб офицері болды. РЛМ Luftflotte-ні бір аймақтан екіншісіне жылжытуға мүмкіндігі болғанымен, ол сол аймақтағы авиацияның барлық аспектісіне, соның ішінде жердегі операцияларға толық бақылауды жүзеге асырды. Бұл заңдық, әкімшілік, байланыс және жабдықтау жұмыстарын да қамтыды. Олар негізінен операциялық немесе әкімшілік басқаруларға бөлінді. Байланыс қызметтері Luftflotte құрамындағы үш Luft Nachrichtenregimenter (байланыс полктерінен) тұрды. Сонымен қатар, Fliegerabwehrkanone (Flak) бөлімі де болды. + Luftflotte және олардың операциялық аймақтары. Luftflotte Бастапқы штаб-пәтері Операциялар аймағы Басты науқандарLuftflotte 1 Берлин Солтүстік және Шығыс Германия Польшаға басып кіру, Солтүстік РесейLuftflotte 2 Брауншвейг Солтүстік-Батыс Германия1939–40 Батыс майданы, Британия шайқасы, Орталық Ресей, Италия, Солтүстік Африка, Жерорта теңізі науқаны. Luftflotte 3 Мюнхен Оңтүстік-Батыс Германия1939 Батыс майданы, Британия шайқасы, Еуропаға басып кіру. Luftflotte 4 Вена Оңтүстік-Шығыс Германия Польшаға басып кіру, Балқан кампаниясы, Оңтүстік Ресей, Венгрия және Словакия. Luftflotte 5 Гамбург Норвегия, Финляндия және Солтүстік РесейАрктикалық конвойлер және Солтүстік Ресей. Luftflotte 6 Смоленск Орталық Ресей Польшаға, Богемияға, Моравияға, Словакияға және Хорватияға басып кіру. Luftwaffen Befehlshaber Mitte (1944 жылы Люфтфлот Рейх деп қайта аталды) Берлин Ішкі әуе қорғанысы Дания, Шығыс Пруссия, Канал аралдары, Норвегия мен Венгрияны босату. Luftflotte 10 Берлин Қайта даярлау және оқу бөлімшелері (1944 жылдың шілдесінен бастап)
Флайеркорп және Флайердивизион
Luftflotte операциялық тұрғыдан бір немесе бірнеше Fliegerkorps ("Әуе корпусы") түрлі мөлшерде, оның операциялық аймағына қарай бөлінді. Олар орналасу, әуе трафигі, қару-жарақ және техникалық қызмет көрсету сияқты барлық операциялық мәселелерге жауапты болды. Fliegerkorps операцияның сипатына байланысты басқа Luftflotte-ге уақытша берілуі мүмкін. Барлығы 13 Fliegerkorps болды. Luftflotte сияқты, әр Fliegerkorps өзінің географиялық операциялық аймағына ие болды. Ол бірнеше Geschwader және барлау тобынан (Reconnaissance Gruppen) тұрды. Geschwaderлер истребитель немесе бомбалаушы бөлімдер болуы мүмкін. Fliegerkorps-тың сипатына немесе мақсатына байланысты, онда тек бомбалаушы немесе истребитель бөлімдері болды. Luftflotte-ге ұқсас, Fliegerkorps-тың да адъютанты және басқа да бөлімдері болды. Дегенмен, ол әкімшілік және жабдықтау мәселелері бойынша аналық Luftflotte-ге тәуелді болды. Fliegerkorps-тар рим цифрларымен тізбектеп нөмірленді. Люфтваффе алғашқыда ұйымдастырылғанда Fliegerdivisionen-ға бөлінді. Бірақ кейінгі қайта ұйымдастырулар кезінде олардың көпшілігі Fliegerkorps-тармен алмастырылды. Кейбіреулері Шығыс майданында жұмыс істеді. Jagdkorps – бұл Fliegerkorps-тың арнайы түрі, жауапкершілігі тек истребитель әскерлеріне ғана шектелген. Jagd Division-ы Jagdkorps-қа бағынышты болды, бірақ истребитель операцияларына маманданған. Jagd Divisionen (истребитель дивизиялары) осы кезеңде әртүрлі уақытта белсенді болды. Люфтваффе истребитель күштерінің барлығы бірге Jagdwaffe деп аталды. Люфтваффеде жаңа ұшақтарды сынау және тұтқынға алынған одақтас ұшақтарын зерттеу үшін түрлі мөлшердегі мамандандырылған бөлімдер болды – бұл бөлімдер Staffel сияқты кішкентай немесе Gruppe сияқты үлкен болуы мүмкін. Бастапқыда нөмірленбеген және жай ғана Lehrdivision (Оқу бөлімі) деп аталды, бірақ кейінгі жылдары әртүрлі мөлшердегі бірнеше Erprobungskommando бөлімдері құрылды, олар жаңа ұшақтарды сынау үшін құрылды, әдетте RLM ұшақ белгілеу жүйесімен ұшақ нөмірімен нөмірленді, бұл нөмір сынақтан өткізілуге тиіс ұшаққа сәйкес келетін. Ұшақтарды сынау мен бағалаумен қатар, Lehrdivision әуе шабуылынан қорғану және әуе байланыс жабдықтарын сынауға да жауапты болды. Бұл дивизияның қызметкерлері бұрынғы жауынгерлік тәжірибесі болуы керек еді. Бұл дивизияның Lehr бөлімдері әдетте операциялық бөлімдердің құрамына енгізіліп, жауынгерлік жағдайларда сынақтар жүргізуге олардан көмек алатын. Erprobungskommando бөлімдерінен айырмашылығы, Lehrdivision тәжірибелік ұшақтарды сынауды жүргізбеді. Соғыс барысында оның бағынышты бөлімдерінің кейбіреулері операциялық мақсаттарда қолданылды.
Гешвадер
Луфтваффедегі ең ірі мобильді және автономды бөлімше – Geschwader болды. Гешвадер АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) құрамындағы Wing-ке баламалы. Ол түрлі мақсаттарда қолданылды, мысалы, бомбалау, ұрыс қимылы (бір және екі қозғалтқышты), жерге шабуыл және барлау. Гешвадер мақсатына қарай аталды. Бірдей мақсатта бірнеше Geschwader болды, олар араб сандарымен белгіленді. Сонымен қатар, белгілі бір тұлғаның құрметіне Geschwader-ге қосымша атау берілуі қалыпты жағдай еді. Мысалы, Jagdgeschwader 2 Манфред фон Рихтхофеннің құрметіне Jagdgeschwader 2 Рихтхофен деп аталды. Әр Geschwader-ді Geschwaderkommodore басқарды. Бұл адам әдетте Oberst (полковник), Oberstleutnant (подполковник) немесе майор шеніне ие болды. Оның кішкентай штаты және адъютант (штаб офицері) операциялық және әкімшілік мақсаттар үшін жұмыс істеді. Екі жұптан тұратын төрт ұшақтың командалық құрамы (Stabsschwarm) болды. 1-ші жұпқа (1. Rotte) Geschwaderkommodore және Adjutant IIa (Geschwader-дің офицерлік құрамын басқаратын штаб офицері) кірді. 2-ші жұпқа (2. Rotte) 1. Generalstabsoffizier Ia (Geschwader операциялар бастығы) және Major beim Stabe ("Штабтағы майор", Geschwader Stabskompanie командалық ротасын басқарады, сондықтан StabsKp деп те аталады) кірді. Ұшақтар саны артқанда Stabsschwarm стандартты 4 ұшақтың орнына 5 немесе 6 ұшақтан тұруы мүмкін, сондай-ақ көлік, байланыс немесе құтқару ұшақтары да қосылуы мүмкін. Әдетте, әр Geschwader-дің астында үш Gruppe (топ) болды, кейде бір қозғалтқышты жауынгерлік Geschwader-ге төртінші немесе тіпті бесінші Gruppe қосылды. Көптеген жағдайларда күндізгі жауынгерлік Geschwader немесе Jagdgeschwader бастапқыда төрт Gruppe күшімен құрылды. Әр Gruppe-нің өз Stabsschwarm-ы болды, ол Geschwader Stabsschwarm-ының екі жұбын қайталайтын. Бір ғана айырмашылық – Gruppe командалық ротасын майор емес, капитан басқарды, ал оның лауазымы Hauptmann beim Stabe (штаб капитаны) деп аталды. + Гешвадер түрлері және олардың мақсаты. Мақсаты Атауы Қысқарту Мысалдары Жауынгер Jagdgeschwader JG JG 52, JG 27 Бомбардировщик Kampfgeschwader KG KG 4, KG 30 Суға түсіретін бомбалаушы Sturzkampfgeschwader StG StG 2, StG 77 (1943 жылдың қазанына дейін) Көлік ұшағы Transportgeschwader (1943–45) TG TG 1, TG 4 Оқу-жаттығу Lehrgeschwader LG LG 1, LG 2 Глайдер Luftlandegeschwader LLG LLG 1, LLG 2 Түнгі жауынгер Nachtjagdgeschwader NJG NJG 3, NJG 11 Жерге шабуыл Schlachtgeschwader SchlG, 1943 жылдың қазанынан бастап SG (сонымен қатар ескі StG префиксін алмастырады) SG 2, SG 1 Жылдам бомбалаушы Schnellkampfgeschwader SKG SKG 10, SKG 210 Ауыр жауынгер Zerstörergeschwader ZG ZG 26, ZG 76 Жауынгер (JG) – күндізгі жауынгерлік Geschwader (әдетте "аңшы Geschwader" деп аударылады), әдетте Messerschmitt Bf 109 немесе Fw 190 ұшақтарымен жабдықталған, жауынгерлік немесе жауынгерлік бомбалаушы рөлінде. Nachtjagdgeschwader (NJG) – түнгі жауынгерлік Geschwader, әдетте Messerschmitt Bf 110 немесе Ju 88 сияқты радармен жабдықталған ауыр жауынгерлерді қолданады, олар одақтас бомбалаушыларына қарсы күреседі. Zerstörergeschwader (ZG) – Zerstörer (сөзбе-сөз "жойғыш", теңіз жойғышы сияқты). Бұл бөлімшелер әдетте Bf 110 немесе Me 410 Hornisse сияқты екі қозғалтқышты ауыр жауынгерлермен жабдықталған. Schlachtgeschwader (SchlG, 1943 жылдан бастап SG) – Schlacht (немісше: "шабуыл"). Бұл жерге шабуыл жасайтын немесе тікелей әуеден қолдау көрсететін Geschwader, бастапқыда екі қанатты Hs 123 ұшақтарымен, кейіннен Hs 129, Bf 109 жауынгерлік бомбалаушыларымен және Fw 190 жер шабуылдаушы нұсқаларымен жабдықталған. Sturzkampfgeschwader (StG; Stuka Geschwader) – негізінен Ju 87 ұшақтарымен жабдықталған шұңқырға түсетін бомбалаушы Geschwader; 1943 жылдың 18 қазанында олардың көпшілігі Schlachtgeschwader (SG) деп қайта аталды. Kampfgeschwader (KG) – сөзбе-сөз "жауынгерлік Geschwader", негізінен орта бомбардировщик, типтік ұшақтар He 111 және Junkers Ju 88. Lehrgeschwader (LG) – жаңа техниканы операциялық жағдайда сынап көру және жаңа тактиканы бағалау үшін құрылған Geschwader. Осы типтегі бөлімшелердің қызметкерлері бірнеше ұшақ түрлерін ұшыра алады. Transportgeschwader (TG) – типтік ұшақтар Ju 52/3m немесе Me 323. "TG" атауы 1943 жылы көлік тармағының қайта ұйымдастырылуының нәтижесі болды. Бұл бөлімшелер бұрын KG zbV (Kampfgeschwader zur besonderen Verwendung немесе "арнайы мақсаттар үшін жауынгерлік Geschwader") деп аталған. Kampfschulgeschwader (KSG) – бомбалаушыларды оқыту мектебінің Geschwader. Luftlandegeschwader (LLG) – Fallschirmjäger немесе парашютшілердің глайдерлік Geschwader. Schnellkampfgeschwader (SKG) – жылдам бомбалаушы Geschwader. Бір немесе екі қозғалтқышты жауынгерлік бомбалаушылармен жабдықталған екі бөлімше, Ұлыбританияда жерге шабуыл жасау немесе шабуылдап, тез қайту миссиялары үшін қолданылды. Кейіннен басқа бөлімшелерге сіңірілді немесе Schlachtgeschwader деп қайта аталды. Соғыс барысында әрбір нөмірленген Geschwader-дің әр түрлі бөлімшелері бөлек және көбінесе мүлдем басқа майдандарда немесе соғыс театрларында жұмыс істеді.
Jagdgeschwader (JG) – A day fighter Geschwader (literally "hunting Geschwader"), typically equipped with the Messerschmitt Bf 109 or Fw 190 flying in the fighter or fighter bomber roles. Nachtjagdgeschwader (NJG) – A night fighter Geschwader, typically flying radar equipped heavy fighters such as the Messerschmitt Bf 110 or Ju 88 against Allied bombers. Zerstörergeschwader (ZG) – Zerstörer (literally "destroyer", as in naval destroyer). These units were usually equipped with twin engined heavy fighters such as the Bf 110 or Me 410 Hornisse. Schlachtgeschwader (SchlG, since 1943 SG) – Schlacht (German: "strike") These were ground attack or close air support Geschwader, initially equipped with the biplane Hs 123, later with Hs 129, fighter bomber variants of Bf 109, and ground attack variants of Fw 190. Sturzkampfgeschwader (StG; Stuka Geschwader) – dive bomber Geschwader equipped mainly with Ju 87; on 18 October 1943, most of them were re designated Schlachtgeschwader (SG). Kampfgeschwader (KG) – literally "combat Geschwader", primarily a medium bomber unit, with typical aircraft being the He 111 and the Junkers Ju 88. Lehrgeschwader (LG) – a Geschwader created to test new equipment under operational conditions and to evaluate new tactics. Personnel from a unit of this type could fly several types of aircraft. Transportgeschwader (TG) – typical aircraft being the Ju 52/3m or the Me 323. The "TG" designation was a result of the reorganization of the transport branch in 1943. These units were previously designated KG zbV (Kampfgeschwader zur besonderen Verwendung or "combat Geschwader for special purposes"). Kampfschulgeschwader (KSG) – a Bomber Training School Geschwader. Luftlandegeschwader (LLG) – a Glider Geschwader for the Fallschirmjäger or Paratroops. Schnellkampfgeschwader (SKG) – fast bomber Geschwader. Two units equipped with single or twin engine fighter bombers and used for ground attack or hit and run missions over the United Kingdom. Later absorbed by other units or re designated as Schlachtgeschwader. As the war progressed, the various sub units of each numbered Geschwader operated separately and often on totally different fronts or theaters of war.
Группе
Группа – Люфтваффедегі негізгі автономды бөлімше, әкімшілік және стратегиялық тұрғыдан. Әрбір Группада үш ұшақтан тұратын штаб швармы (штаб тобы) болады. Группаға Gruppenkommandeur (Группа командирі), яғни майор немесе гауптман басшылық етеді. Оның құрамында әкімшілік, операциялық, медициналық және техникалық қызметкерлерден тұратын шағын штаб болады. Әдетте, Группа бір әуежайды пайдаланады. Бір Geschwader-ге (эскадрилья) қарасты Группалар әдетте жақын орналасқан әуежайларда орналасады. Әрбір Группада әуе дабылы жасағы, механикалық және әкімшілік қызметкерлер болады. Сонымен қатар, полиция функцияларын да орындайтын, СС қатарынан алынған, өрт сөндірушілер бригадасы да болады. Geschwader-дегідей, Группада да қосымша әкімшілік міндеттерді атқаратын штаб офицерлері болады, әдетте адъютант, техникалық, медициналық және операциялық офицерлер. Бұл офицерлер көбінесе (бірақ әрқашан емес) тәжірибелі ұшқыштар немесе бөлімшенің ішкі құрамынан тағайындалған пилоттар болады. Жауынгерлік эскадрилья құрамында ұйымдастырылған Группалар римдық сандармен белгіленеді: I, II, III және IV. Бұл қысқартылған Geschwader атауымен біріктіріледі, мысалы, Jagdgeschwader 11 эскадрильясының екінші Группасы II./JG 11 деп аталады. Әрбір Группа өз кезегінде үш Staffeln (эскадрилья) құрайды. Жалпы, әрбір Группада Gruppenstab (Группа штабы) ескерілгенде 30–40 ұшақ болады. Группа жиі бір Geschwader-ден екіншісіне ауыстырылады. Ауысқаннан кейін олар қайта тағайындалады. Мысалы, Jagdgeschwader 3 эскадрильясының II./JG 3 Группасы Jagdgeschwader 1 эскадрильясына I Группасы ретінде ауыстырылып, I./JG 1 деп қайта аталды. Бомбалаушы Geschwader-лерде Ergänzungsgruppe (оқу Группасы) бесінші Группа ретінде эскадрильяға қосылуы мүмкін және "V" (римдық сан 5) деп белгіленеді. Гешвадердегі барлық Группалар бірдей рөл атқарса да, олар әрқашан бірдей ұшақтармен жабдықталмайды. Бұл жауынгерлік Geschwader-лерде жиі кездеседі, бірақ бомбалаушы бөлімшелерде де болады. Кейбір жауынгерлік эскадрилья Группалары Messerschmitt Bf 109 ұшақтарымен, ал басқалары Focke Wulf Fw 190 ұшақтарымен жабдықталған. Бомбалаушы Geschwader-лер арасында кейбір Группалар Dornier Do 17 ұшақтарымен, ал басқалары Heinkel He 111 немесе Junkers Ju 88 ұшақтарымен жабдықталған. Арнайы автономды рөлдерде әрекет ететін бірнеше Группа түрлері болды, олардың көпшілігі барлау немесе теңіздік міндеттерге бағытталған. Олар:
Таңба
Бір штафель әдетте 9-12 ұшақтан тұратын. Басқалары жаралыларға байланысты бес-алты ұшаққа дейін азайтылды. Штафель командирі Штафелькапитан деп аталды және Гауптман, Оберлейтенант немесе кейде Лейтенант шеніне ие болды. Штафельдер Гешвадер ішіндегі топтарына қарамастан, араб цифрларымен тізбектеп нөмірленді. Штафель атауы, араб цифрларынан басқа, Gruppe атауына ұқсас болды. Мысалы, Jagdgeschwader 27-нің 6-шы штафелі 6./JG 27 деп белгіленді. I Gruppe-нің штафельдері 1, 2 және 3 нөмірлерімен, ал II Gruppe-нің штафельдері 4, 5 және 6 нөмірлерімен белгіленді. Бұл үрдіс қалған Gruppe-лер үшін де жалғасты. Штафель бір Gruppe-ден екінші Gruppe-ге немесе бір Гешвадерден екінші Гешвадерге ауысқанда, сәйкесінше қайта нөмірленді. Мысалы, Jagdgeschwader 3-тің II./JG 3 Gruppe-сі Jagdgeschwader 1-ге I Gruppe ретінде ауыстырылды және I./JG 1 деп қайта аталды, бұл оның бастапқыда 4./JG 3, 5./JG 3, 6./JG 3 деп аталған үш штафелін 1./JG 1, 2./JG 1 және 3./JG 1 деп қайта нөмірлеуге әкелді. Штафельдерге әдетте бірнеше көлік бөлінді және шағын жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін мобильді Fliegerhorstkompanie (әуе станциясы ротасы) берілді. Бұл роталар әдетте Гешвадерге қарасты болды. Жердегі қызметкерлердің саны олардың түріне байланысты өзгеретін, шайқас бөлімінде шамамен 150, ал бомбалаушы бөлімінде 80 адамды құрады. Бомбалаушы бөлімінде аз қызметкер қажет болды, себебі көптеген техникалық қызметтерді жергілікті Luftgau немесе «Әуе округі» ұсынған қосымша бөлімдер орындады. Сынақ бөлімдері, көбінесе Erprobungskommando деп аталатын, Staffel немесе Gruppe деңгейінде ұйымдастырылуы мүмкін, сондай-ақ Gruppe немесе Staffel сияқты белгілі бір ұйымдық бірлікке жатпайтын. Heinkel He 177 ұшағы Staffel деңгейіндегі Erprobungsstaffel 177 бірлігімен сынақтан өтті, көбінесе ұшақтың түріне сәйкес RLM нөмірін алды. Штафельдердің бірнеше түрі бар еді, олар арнайы автономды немесе жартылай автономды рөлдерде жұмыс істеді, егер олар негізгі бірліктен өзгеше міндеттерді орындау үшін Gruppe немесе Гешвадерге тікелей бағынса. Олардың кейбіреулері:
Jagdbomberstaffel (Jabo) – Gruppe құрамындағы шабуылдық ұшақ-бомбалаушы штафелі. Көбінесе жердегі нысандарды шабуылдайтын штафельді білдіреді. Ол Хайнц Ноукемен одақтас бомбалаушыларды әуеде бомбалау арқылы танымал болды. Luftbeobachtungstaffel, кейін Wettererkundungsstaffel (Weku немесе Wekusta) – метеорологиялық мәліметтерді жинауға арналған штафель. Zerstörerstaffel, Солтүстік Норвегиядағы JG 5 күндізгі шайқас Гешвадерінің ең солтүстік бөлігі, оған 13-ші штафель ретінде қосылған. 1942 жылдың ортасында Барбаросса операциясының табысынан кейін, Кеңес VVS-нің түнгі шабуылшы-бомбалаушы бөлімдері, мысалы, «Түнгі ведьмалары», ескірген Поликарпов Po 2 бипландарын жаулап алған немістерге қарсы қолданды. Луфтваффе өздерінің түнгі шабуылшы штафельдерін құра бастады, олар Störkampfstaffeln деп аталды. Соңында, Nachtschlachtgruppen деңгейіндегі Gruppe-лер советтік бөлімдермен ұқсас мақсаттар үшін пайдаланылды. Луфтваффе авиациясының шабуылшы бөлімдері де ұқсас ескірген ұшақтарды қолданды, бірақ неміс конструкциясы бойынша. Heinkel He 46, Arado Ar 66, Focke Wulf Fw 56 және тіпті стандартты оқу бипланы Gotha Go 145 кеңестік жетістіктерді қайталауға тырысты. Луфтваффе құрамында ауа райын бақылауға арналған Wettererkundungsstaffeln, арнайы қару-жарақ (соққылы зеңбіректермен жабдықталған Ju 88P сериялы бомбалаушы-жойғыштарымен жабдықталған Staffel 92) және тіпті Луфтваффеден тыс, мысалы, ұшақ зауыттарының қорғаныс штафельдері сияқты арнайы міндеттерді орындайтын бірнеше штафельдер болды, олардың кем дегенде бірі соғыстың соңында Me 262 ұшағын пайдаланды.
Jagdbomberstaffel (Jabo) – a fighter bomber Staffel, within a Gruppe. Predominantly refers to a ground attack Staffel. It was made more prominent by Heinz Knoke with air to air bombing of Allied bombers. Luftbeobachtungstaffel, later Wettererkundungsstaffel (Weku or Wekusta) – a Staffel meant for meteorological findings. Zerstörerstaffel, as the northernmost based of all Luftwaffe day fighter geschwader, JG 5 in northern Norway, had one attached to it as its 13th Staffel. After the mid 1942 successes of Operation Barbarossa, Soviet VVS nocturnal harassment bomber units such as the Night Witches, used obsolete Polikarpov Po 2 biplanes against the invading Germans. The Luftwaffe began to set up their own nocturnal harassment Staffel sized forces known as Störkampfstaffeln. Eventually Gruppe sized Nachtschlachtgruppen were used for the same general purpose as the Soviet units. The Luftwaffe's own harassment aviation units also used similarly obsolete aircraft, but of German design. The Heinkel He 46, Arado Ar 66, Focke Wulf Fw 56 and even the standard training biplane, the Gotha Go 145, were all deployed in their efforts at attempting to emulate the success of the Soviets. A few specialized Staffel sized units existed within the Luftwaffe for such specialized tasks as weather observation Wettererkundungsstaffeln, (contracted to Wekusta), specialized weaponry (a so called Staffel 92 was meant to be equipped with the cannon armed Ju 88P series of bomber destroyer fighters) and even outside the actual Luftwaffe, such as aircraft factory operated defense Staffeln, at least one of which even operated the Me 262 late in the war.
Шварм, Ротте және Кетте
Штаффель үш Schwärme (бірлік: Schwarm, "шоғыр") болып бөлінді, олар төрт-алты ұшақтан тұрады. Әрбір бомбалаушы Schwarm (толық құрамында алты ұшақ) үш ұшақтан тұратын Kette ("тізбек")-ке бөлінді. Осылайша, бомбалаушы Schwarm Батыс одақтас әуе күштеріндегі эскадрильяға тең болды. Kette сондай-ақ "V" формациясын білдіретін термин болды. Тұрушы Schwarm (төрт ұшақ) екі Rotten (бірлік: Rotte, "топ")-ға бөлінді, әрқайсысы екі ұшақтан тұрады, бұл ағылшын тілінде сөйлейтін елдерде жұпқа тең. Осылайша, тұрушы Schwarm Батыс одақтас әуе күштеріндегі бөлімшеге тең болды. Rotte термині екі ұшақтың формациясын да білдірді: ең кішкентай тактикалық бөлім, басшы және қанатты ұшақтан тұрады.
Әуе шабуылы тактикасы
Испаниядағы Азамат соғысы кезінде Люфтваффе эйірлері Вернер Мёльдерс және Гюнтер Лютцов истребительдер эскадрильясы үшін жаңа тактикалық схема құрды. Онда екі ұшақ "жұп" (Rotte) деп аталатын бос түйінде ұшатын. Екі жұп бір "Швармды" құрайтын. Төрт ұшақ "Төрт саусақ" формациясында ұшты. Бұл ұшақтар бір-бірінен қашықтап орналастырылды, осылайша әрбір ұшқышқа ең жақсы көріну аймағы қамтамасыз етілді. Бұл тәсіл өте тиімді болғандықтан, Испаниядағы Азамат соғысында совет ұшқыштары да осы әдісті қолданды. Бірақ, Отанына оралған соң, олар стандартты "V" формациясына қайта оралуға мәжбүр болды. Британдық ұшқыш Дуглас Бадер 1940 жылы "Төрт саусақ" формациясын қабылдаған алғашқы RAF командирі болды. Жапония да Екінші дүниежүзілік соғыста "Төрт саусақты" қолданды. Дегенмен, Финляндия әуе күштері 1935 жылы-ақ "Төрт саусақ" формациясын қолданғанын мәлімдейді. Бұл формацияда әрбір ұшақ ашық қолдың саусақтарына ұқсас позицияда орналасқан (сондықтан осылай аталған), ал жетекші (Rottenführer) алдыңғы қатарда, ал оның сол қанатында серігі болды. Екінші Rotte жетекшінің оң қанатында орналасты. Екінші Rotte-дегі серік өзінің серігінің оң қанатында болады. Rotte жұбының икемділігі де артықшылық берді, себебі Шварм өзінің күресу қабілетін жоғалтпай екі Rotte жұбына оңай бөліне алатын. Rottenführer жау ұшағына шабуылдай алады, ал қанатты серігі жауды қадағалайды. Бұл үш ұшақтың "Vic" формациясынан гөрі әлдеқайда икемді болды. Швармда ұшақтар маневр жасау үшін жеткілікті кеңістікке ие болды, сондықтан олар жақын формацияны сақтап тұруға назар аудармай, көкжиектегі жау ұшақтарын іздеуге еркін болды. Бұл икемділік RAF үшін Ұлыбритания шайқасы кезінде айқын байқалды.
Әуе шабуылына қарсы қондырғылар
Люфтваффе 1930 жылдардан бастап неміс авиациясына қарсы артиллериясының басым бөлігін (әдетте Flak деп аталады) бақылады. Ұшаққа қарсы артиллерияның ең кіші тактикалық бөлімі батарея (Batterie) болды. Батареяда әдетте төрт-алты зеңбірек болады. Ірі бөлім – батальон (Flak Abteilung), оның құрамында үш-бес зеңбірек батареясы және бір іздеу шамдары батареясы болды. Батальондар "жеңіл" (leichte), "аралас" (gemischte) немесе "ауыр" (schwere) болып бөлінетін, бұл олардың батареяларындағы зеңбіректердің калибріне байланысты. Қолданылған Flak зеңбіректері екі жеңіл калибрлі (20 мм және 37 мм) және үш ауыр калибрлі (88 мм, 105 мм және 128 мм) болды. Батальондар түрлі полктарға (Flak Regimenter), бригадаларға (Flak Brigaden, мысалы, Flak Brigade XIX), дивизияларға (Flak Divisionen, мысалы, 9. Flak Division) және Flak корпусына (Flakkorps) біріктірілді, бірақ бұл иерархия тарих бойында аса қатаң немесе тұрақты болған жоқ. Соғыс барысында, ең алдымен RAF, содан кейін USAAF бомбалаушыларының неміс қалаларына жасаған шабуылдары Германиядағы flak бөлімшелерінің санын арттырды. Соғыстың соңында AA бөлімдері шетелдік азаматтар мен неміс жастарының есебінен нығайтылды. Барлығы 29 flak дивизиясы болды. Әр дивизия әдетте бес flak полкінен, бір іздеу шамдары полкінен, үш моторизацияланған flak көлігі батальонынан, бір байланыс батальонынан және материалдық-техникалық жабдықтау әскерлерінен тұратын. Көліктік батальондардың саны дивизиялардың орналасқан жеріне және көлік қажеттіліктеріне байланысты өзгерді. Олардың біріншісі 1938 жылдың 1 шілдесінде Берлинде Әуе қорғанысы басқаруы (Luftverteidigungskommando) ретінде құрылды, бірақ кейін 1-ші Flak дивизиясы деп қайта аталды.
Парашют әскерлері
Люфтваффедің ерекше бір ерекшелігі (басқа елдердің тәуелсіз әуе күштерінен өзгеше) – Fallschirmjäger деп аталатын өз десантшы күштерінің болуы еді. Олар 1938 жылы құрылған. 1940–1941 жылдары олар өздерінің негізгі мақсаты бойынша қолданылды, ең бастысы – 1940 жылдың мамырында Бельгия армиясының Эбен-Эмаэль бекінісін басып алу және Нидерланды шайқасы. Сонымен қатар, олар 1941 жылдың мамырында Критке жасалған шабуылға да қатысты. Крит операциясы кезінде 4000-нан астам Fallschirmjäger қаза тапты. Осының салдарынан, бұл күштер негізінен 1943 жылы Италияның бұрынғы диктаторы Бенито Муссолиниді сәтті құтқару сияқты кішкентай операцияларда қолданылды. Fallschirmjäger құрамалары соғыстың барлық майданында стандартты жаяу әскер ретінде пайдаланылды.
Далалық бөлім
1942 жылдың басында шығыс майданында Люфтваффе жеті «Люфтваффе далалық полкі» (Feldregimenter der Luftwaffe) құрды. Бұл полктер көбінесе еріктілерден немесе артық Люфтваффе қызметкерлерінен жасақталды. Олардың мақсаты – әуежайлардың қауіпсіздігін совет партизандық қызметінен қорғау болды. Әр полк төрт батальоннан тұрды. Әр батальон үш жеңіл рота мен бір ауыр ротадан құралды. Олардың құрамында штаб-пәтер және бір сигнал взводы да болды. Ауыр ротада он екі 20 мм-лік зениттік пулемет және төрт 88 мм-лік екі мақсатты зениттік оқ-дәрісі қолданылды. Сондай-ақ, танкке қарсы батальон да болды. Оның екі ротасында тоғыз 5 см PaK 38 зениттік пулеметі, ал бір ротасында тұтқынға алынған орыс 7,62 см-лік пулеметтері жарақталды. Жердегі жауынгерлік дағдыларының жетіспеуіне байланысты, бұл полктер тек қорғаныс операцияларымен шектелді. Бір бөлім ретінде әрекет етуге ниеттенгенімен, дивизиялар бөлініп, армиямен немесе парашютшілер бөлімдерімен бірге қызмет етті. Майдан даласында бұл бөлімшелер тактикалық тұрғыдан армияның бағынысында болды, бірақ әкімшілік тұрғыдан Люфтваффе бақылауында қалды. Люфтваффе ішінде олар XIII флигеркорпусының (XIII. Fliegerkorps) бақылауына өтті. Әкімшілік тұрғыдан бұл бөлімшелер I, II, III және IV нөмірленген төрт Люфтваффе далалық корпусының бақылауына берілді. Әрқайсысына «Әуе күштері генералы» (General Der Luftwaffe) бас штабы басшылық етті. Люфтваффе далалық дивизиясының құрамы армиялық жаяу әскер дивизиясының жартысына жуық болды. Онда аралас зениттік батальон мен артиллерия батальоны бар еді. Артиллерия батальонының құрамы әртүрлі болды. Аралас зениттік батальон (Abteilung) Люфтваффе далалық дивизиясының құрамына енді. Онда үш 20 мм-лік зениттік пулеметі және төрт 88 мм-лік зениттік оқ-дәрісі бар бір ауыр батарея, сондай-ақ жиырма жеті 20 мм-лік зениттік пулеметі болды. Оның штаб-пәтері және сигналмен байланыс тобы да болды. Люфтваффе далалық дивизиясының құрамында пионерлік, медициналық және жабдықтау роталарында логистикалық қолдау қызметкерлерімен бірге минималды әкімшілік аппарат болды. Дивизия күшті болып көрінгенімен, шындығында ол армия бригадасының көлеміне келмейтін еді. 1943 жылдың 28 қазанында 1-ші Люфтваффе далалық дивизиясы офицерлер, сержанттар мен қатардағы жауынгерлерден тұратын 6429 адамдық тиімді күшін хабарлады. Бірақ жауынгерлік қабілеті бар күш 2779 адамды құрады. Армияда адам күші жетіспесе де, Геринг армияға ауыстырылатын артық Люфтваффе қызметкерлерін жіберуге кедергі келтірді және оның орнына далалық дивизиялардың санын арттырды. Люфтваффе командирлерінің дайындықтары мен жауынгерлік тәжірибесінің жетіспеуінен басқа, армия осы бөлімшелерді жабдықпен қамтамасыз етуге міндетті болды. Майданның тыныш бөліктерінде армия бөлімдерін ауыстырудың орнына, олар немістердің қиын жағдайда болған жерлерінде қолданылды және осыған байланысты залал көріп, шығынға ұшырады.
Анықтама белгілері
Ұшақтардың белгілері досты жаудан ажырату үшін қолданылды. 1935 жылдан бастап 1945 жылы соғыс аяқталғанға дейін идентификациялық белгілерде бірнеше өзгерістер болды. 1933 жылдан 1935 жылға дейін азаматтық ұшақтар тік тұрақтандырғышта ғана көрсетілген ақ шеңбердегі қара свастикамен жарқын қызыл көлденең жолақты бояумен боялды. 1936 жылдан бастап, Балкенкрейц (төрт бірдей қолды ұлттық крест), негізінен 1918 жылдың басында Luftstreitkräfte қызметіне алғаш рет бірінші дүниежүзілік соғыста пайда болған кезде, қара және ақ түсте қолданылды. Ол бірінші дүниежүзілік соғыстың белгілеріне қарағанда біршама өзгеше пропорциялармен (ұзындығының ширегі) және кресттің "соңы" сызылған ақ жиексіз болды. Ақ жиектер орталық қара өзекті кресттің айналасында төрт тік бұрышты "жақтау" құрады. Ол қанат пен құйрықтың ортасында, әр қанаттың жоғарғы және төменгі жағында орналасқан. Флангілер екі өлшемді форматта болды, 1939 жылдың шілдесіне дейін флангілер ұшақтың барлық алты позициясында қолданылды. Бұл оны бірден анықтауға көмектесті. Испаниядағы азаматтық соғыс кезінде, онда Люфтваффе Кондор легионы арқылы қатысқан, ұшақтар қара шеңберде ақ Андреаның айқасымен боялды. Құйрығы ақ түсті, рульде Андреаның айқасы бар. Германияның өзінде Балкенкрейц тағы да ұлттық белгі ретінде фюзеляж мен қанаттарда алты жерде қолданылды, бастапқыда төрт ақ "жақтау" өте тар жиынтығымен, олар 1938-1939 жылдары кеңейтілді. Схвастика әдетте тік құйрық беттерінде, әдетте бекітілген қанатта, бірақ кейде оның орнына рульде (кейбір Арадо жобалаған ұшақтарда жасалғандай) және кішкентай қанаты немесе тіректері бар ұшақ конструкцияларында болды. Медициналық ұшақтар ақ түбірлі аяға қызыл крестпен боялды. Соғыстың соңында, камуфляж қажет болған кезде, Балкенкрейц "көріну мүмкіндігі төмен" форматында ақ немесе қара контурға ие болды, ол бұрынырақ Балкенкрейцдің қазір жоқ орталық қара өзекті айқасын шектеген төрт тік бұрышты "жақтардан" ғана тұрады. Схвастика жиі ақ немесе қара шекарамен жасалды, орталық қара пішінді қалдырады. Heinkel He 177 үлгілерінің өндірісі, қызығы, көбінесе Heinkel және Arado фабрикаларынан Balkenkreuz белгілері жиынтығымен келген, көбінесе Luftwaffe ұшақтарының барлық алты позициясында стандарт ретінде пайдаланылған жоғарғы қанаттың тар жағы нұсқасы, соғыста қолданылған барлық алты позицияда, 1939 жылдың шілдесіне дейін бүкіл Luftwaffe үшін ереже болғандай. Олар көбінесе сыртқы қара "жақтардың" жоқ көрініс тапқан, бұл қолданыстағы ақ "жақтардың" ережеден тіпті жұқарақ болып көрінеді. Кейбір үлгілерді фотограмметриялық тексеру арқылы, кейбір He 177дегі ақ "жақтардың" штрих ені өзектің ұзындығының 1/80-іне дейін тар, жоғарғы қанаттың Balkenkreuz өлшемдері бойынша талап етілген ережеге сәйкес 1/20-ге тең. Кейде кең жақтаулы Balkenkreuz кейбір He 177A ұшақтарында тар жақтаулы нұсқаға ауыстырылды және ол көптеген He 177A-да сол позицияда қолданылған. 1935 жылға дейін азаматтық ұшақтарда тек тіркеу нөмірі болған. Бұл әдетте 1928 жылға дейін қолданылған D (Deutschland үшін) ұлттық сәйкестендіру хаты, содан кейін үш немесе төрт сан. 1935 жылдан кейін әскери ұшақтар фюзеляжда әрқашан бір әріп пен бір саннан тұратын, белгілі бір Geschwader немесе Gruppe үшін бірегей комбинациядан тұратын алғашқы екі таңбадан кейін Balkenkreuz бар төрт таңбалы Geschwaderkennung кодты алып жүреді. Үшінші әріп әрқашан жеке ұшақ идентификаторын белгілейді, ал төртінші әріп Staffel-ді өзі кіретін үлкен Geschwader немесе Gruppe бірлігінде белгілейді.
Камуфляждық схемалар
Луфтваффедегі далалық маскировка үлгілері бойынша орталықтандырылған ережелер болған. Бірақ іс жүзінде олар өзгертілді немесе ескерілмеді. Әртүрлі аймақтардағы бөлімшелер, Geschwaderkennung әріптік-сандық бірлік идентификаторын қоспағанда, ұшақты бояудың өз әдісін қолданды. Еуропаның солтүстік бөлігіндегі бөлімшелер сұр түстегі ақшыл көк толқынды сызықтарды қолданды. Түнгі истребительдер мен бомбалаушылардың бөлімшелері ұшақтарын ашық қоңыр немесе ашық сұр түсті өрнектермен толығымен қара түске бояуға бейім болды. Бұл 1942 жылдың басында өзгерді: түнгі истребительдердің жоғарғы беті мен фюзеляж/накель жақтары ашық сұр түске боялды, ал төменгі жағы ашық көк түсті, содан кейін жоғарғы бетіне біркелкі емес қара сұр дақтар немесе біркелкі емес қара сұр сызықтар себілді. Бұл сызықтар мұхит толқындарының күрделі үлгілерін (әдетте "толқын айнасы" маскировкасы деп аталады) имитациялауға арналған, әсіресе Солтүстік теңіз үстінде RAF түнгі бомбалаушыларын ұстап алу үшін, оларды әуеден көруге болатын. Германияның түнгі аспанындағы ай немесе қала шамдарының шағылысуынан туындаған жарық, түнгі истребительдер үшін кейде бұлтты немесе тұманды аспанға қарсы жарық түстің тиімді болуын қамтамасыз етті. Солтүстік теңіз үстіндегі барлау және теңіз ұшақтары теңізге ұқсату үшін төменгі жағын ашық көк, ал жоғарғы жағын қара сұр немесе қара жасыл түске бояуға бейім болды. 1943 жылы экономикалық жағдай нашарлаған кезде, майдандық бөлімшелер қолжетімді болған жағдайда тұтқынға алынған одақтас бояуларын пайдаланды. Маскировкаға қатысты орталық бақылау одан әрі әлсіретілді. Кейіннен Рейхті қорғаған түнгі истребительдер мен Англияға түнгі рейдтерде қолданылған Heinkel He 177 ауыр бомбалаушылары, мысалы, Steinbock операциясы, көбінесе бұрынғы соғыс жылдары қолданылған ашық көк түсті қара түспен ауыстырып, төменгі бетін қара түске бояды, бірақ жоғарғы бетіндегі аспанның жарығына негіделген ашық сұр түстің негізгі түсін және қараңғы сұр "толқын айнасы" сызықтарын немесе дақтарын сақтап қалды. Бөлімшелердің жиі тарап, қайта құрылуына байланысты күрделі үлгілер сирек кездесе бастады. Қара жасыл түс стандартқа айналды. Жағдай нашарлағандықтан және материал жетіспегендіктен, әртүрлі түрлі-түсті схемалар қолданылды. Бұл жағдай тек Рейхті қорғау (Reichsverteidigung) науқанына қатысқан күндізгі истребительдер мен "жойғыштар" үшін өзгерді. 1944 жылдың соңында бұл бөлімшелер артқы фюзеляждың айналасында бірегей түсті жолақтар немесе екі түсті жолақтар үлгісін қабылдады, әр Geschwader әдетте өзінің ерекше комбинациясына ие болды.
Күндізгі ұрысшы бірліктер
Бір қозғалтқышты ұшақтардағы ұшқыштар өз дәрежесін немесе еңбек өтілін шеврондармен көрсететін. Сонымен қатар, олар топты, ал Jagdgeschwader-ді білдіретін таңбалар мен нөмірлерді де пайдаланған. Жауынгерлік эскадрильяның Geschwaderkommodore-і екі шеврон және тік сызықпен белгіленген. Группенкомандирі екі шевронмен, ал Группаның техникалық офицері бір шеврон мен шеңбермен көрсетілген. JG 11, ZG 110 сияқты Geschwader аббревиатуралары да қолданылған. Штаб ұшқыштарының ұшақтарының барлық жағына қалың қара сызық жүргізілген. Күндізгі жауынгерлік бөлімдер кейде қозғалтқыш капотында қара және ақ түсті көлденең жолақтардан немесе шахмат үлгісінен тұратын геометриялық өрнектерді де қолданған. Рейхті қорғау кампаниясы кезінде, әрбір Jagdgeschwader-ге белгілі бір түсті артқы фюзеляж таспалары жүйесі қабылданды. Алайда, 1944 жылдың ортасына қарай осы түсті таспаларды қолдану тоқтатылды. Бір кезде Солтүстік Африка кампаниясындағыдай, рульді ақ түске бояу схемасы Рейхті қорғау міндеттерін орындайтын бөлімдерде сынақтан өтті, сонымен қатар әрбір жеке Jagdgeschwader үшін Рейхсвертеидигунг қанатының кодтарымен артқы фюзеляж сызықтары да қолданылды. Бірлікті бейресми түрде көрсетудің жолы – бірлік белгісі болды. Бұл белгілер командирдің қалауына сәйкес жасалған, сондықтан түрлі пішіндегі, өлшемдегі және тақырыптағы белгілер пайда болды. Шығыс майданында олар кейінірек жауға барлау ақпаратын бергендіктен ресми түрде тыйым салынды.
Қалған бірліктер
Соғыс кезінде күндізгі ұшақтардан басқа жауынгерлік қанаттар әдетте төрт таңбалы идентификациялық кодты тасыды. Бұл кодтың сол жағында ұлттық Балкенкрейз белгісінен солға қарай екі таңбалы әріп-сандық Geschwaderkennung [de] ("қанатты код", әрбір Geschwader-ге тән код) орналасса, оң жағында екі әріп болды. Үшінші әріп – бұл Staffel ішіндегі жеке ұшақтың әріпі, ал төртінші және соңғы әріп – Geschwader ішіндегі Staffel белгілейтін әріпі. Әдетте, төрт таңбалы код фюзеляждың екі жағына жазылса, кейде жеке ұшақтың әріпі қанаттардың астында қайталанатын. Gruppe және Staffel өлшемді бөлімдер де осы типтегі жеке кодтарды қолдануы мүмкін, көбінесе барлау және теңіз авиациясы үшін. Gruppen және Wekusta ауа райын бақылау Staffeln бөлімдері Staffel өлшемді бірліктерде төрт таңбалы әріп-цифрлық кодты қолданды, мұнда төртінші және соңғы әріп көбінесе "H" болып табылды. Соғыстың соңына қарай Geschwaderkennung кодының алғашқы екі таңбасы (Geschwader-ді белгілейтін) фюзеляждың екі жағында өте кішкентай өлшемде көрсетілді, бұл мүмкін "жайылып кетпеу" үшін жасалған қауіпсіздік шарасы болды. 1945 жылға қарай кодтың қолданылуы азайып, кейде толығымен жойылды.
Түсініктемелер
Герингтің Гестапоны, Пруссиядағы саяси құпия мемлекеттік полиция күшін құруымен шатастырмаңыз. 1944 жылдың маусым айындағы D күніне дейін 3-ші әуе флотының Франция бойынша шашыраңқы орналасқан бөлімшелері болды. Х. Флайеркорпс 1944 жылдың наурыз айында Грекиядан Францияның Анжер қаласына ауыстырылды. Ол Fliegerführer Atlantik активтерін иеленді. Батерия және Абтайлунг бөлімшелерінің ұйымдастырылуы неміс далалық артиллериясының қағидаларын ұстанды. Әдетте, неміс армиясының (Хер) ұшаққа қарсы бөлімшелері де Батерия деп аталды, бірақ ұшаққа қарсы пулеметтік бөлімшелер Компания деп аталды, жаяу әскер стилінде.