1956 жылғы Риббон Крик оқиғасы

Кіріспе

1956 жылғы әскери дау
Риббон-Крик оқиғасы 1956 жылдың 8 сәуір түнінде Оңтүстік Каролина штатындағы Парис аралы теңіз жаяу әскері корпусының жалдама орталығындағы кішігірім жаттығушы сержант Мэтью МакКин өзіне бекітілген взводты Риббон-Крикке, батпақты, толқынды сағаға жетелеген кезде болды. Оқиға салдарынан АҚШ теңіз жаяу әскерінің алты жалдама қызметкері қаза тапты. МакКин қызмет барысында алкогольдік ішімдіктерді сақтағаны және салдарынан кінәлі деп танылды.

Тергеу

Кешкі сағат 9:00 мен 9:20 аралығында капитан Патрик полковник В. Б. МакКинге, Паррис аралындағы теңізшілер корпусының жауынгерлік дайындық базасындағы қару-жарақтар оқу батальонының командиріне телефон шалып, хабарлады: "Біз қиын жағдайда қалдық. 761-ші ғимаратқа рекруттердің бір тобы қайтып келіп жатыр, және ДИ оларды батпақтар арқылы жетелеп әкелген сияқты. Мен қазір төмен түсіп, жағдайды тексеруге барамын." Полковник жауап берді, содан кейін былай деді: "ДИ-ді қамауға алыңыз. Керек болғандарды госпитальға жіберіңіз. Қалғандарын жинап, тәртіпке келтіріңіз және взвод пен батальонның нөмірін білгеннен кейін дереу маған хабарласыңыз." 9 сәуірде 71-ші взводтың Риббон Крикке жасаған маршына байланысты жағдайды зерттеу үшін тергеу соты шақырылды. Сот отырысы келесі күні басталды. Штаб-сержант МакКин бастапқыда теңізшілер корпусының адвокатымен өкілдік етілді; 14 сәуірде оның жеңістігі Томас П. Костелло жеке заң кеңесшісі ретінде іске кірісті. Костеллоға тағы бір Нью-Йорк адвокаты Джим МакГарри және теңізшілер корпусының тағайындалған қорғаушысы лейтенант Еремия Коллинз көмектесті. Полковник МакКин (бұрғылау нұсқаушысын алғашқыда қамауға бұйрық берген) өзінің "Риббон Крик" атты естеліктерінде жазғандай, өзенге кіруге ешқандай тыйым салынбаған. Қорғау тарапынан келген адвокаттың, батпақтар мен сорларды оқу-жаттығу үшін пайдалануға тыйым салатын бұйрықтар бар ма деген сұрағына полковник МакКин: "Менің білуімше, батпақтарға қатысты жалғыз бұйрық Эллиотт-Бич аймағының маңында жүруге қатысты" деп жауап берді. "Риббон Крик" атты естеліктерінде МакКин генерал "Бургердің батпақтарға түнгі марштар жасауды жоққа шығару әрекеті, оның көлеңкелі жазушысы майор Фаудың аргументін талдағанда, абсурд болып көрінеді" деп жазады. МакКин бұл тәжірибені растады, сол түні Риббон Крикті іздеуге көмектескен он сегіз теңізшінің түнде батпақтарға марш жасаған-жасамағанын сұрады; олардың көпшілігі солай істегенін айтты. Тергеу соты төрт айыптау ұсынды, олардың ішінде базада алкогольге ие болу (МакКиннің түскі уақытта ішімдік ішіп жүргені анықталды), әскерлерін қанау, қазақстандық өлтіру және салдарынан туған өлтіру. МакКинге рекруттердің алдында ішімдік ішкені үшін де айып тағылды. Штаб-сержант МакКин келесі күні сотқа жеткізілді. Бастапқыда ол психикалық және "эмоционалдық тұрақтылығымен" және "жетілген, тұрақты көрінетін мансапты теңізші" ретінде сипатталды. Тергеу соты теңізшілердің кейбір оқу әдістеріне қатысты ережелер мен тыйымдар "дұрыс және жеткілікті" екенін шешті және МакКин рұқсатсыз және қажетсіз тәртіптік шаралар қолданғанын анықтады. МакКиннің түнгі марштан бір күн бұрын бірнеше ішімдік ішкені дәлелденді, бірақ ол рекруттерді өзенге жетектеген кезде мас емес екені расталды. Сот отырысының ұсынымы бойынша МакКинге әскери сот тағайындалу керек.

Between 9:00 and 9:20 pm, Captain Patrick called Colonel W. B. McKean, the Commanding Officer of the Weapons Training Battalion, Marine Corps Recruit Depot, Parris Island. The captain reported, "We're in trouble. There are a bunch of recruits coming back to building 761 and it seems that the DI has been marching them through the swamps. I'm going down now to investigate it." The colonel responded, before proceeding further to the effect of, "Lock up the DI. Send to sickbay those that need it. Get the rest of them policed up and call me back as soon as you know the number of that platoon and the battalion." On April 9, a Court of Inquiry was convened to inquire into the circumstances surrounding the marching of platoon 71 into Ribbon Creek. The proceedings began the next day. Staff Sergeant McKeon was initially represented by a Marine Corps attorney; on April 14, his brother in law Thomas P. Costello stepped in as his personal legal counsel. Costello was assisted by another New York lawyer, Jim McGarry, and by Lieutenant Jeremiah Collins, as Marine Corps designated defense counsel. There had been no specific prohibition against entering the creek, as Colonel McKean (who had ordered the drill instructor's initial confinement) notes in his memoir, Ribbon Creek. When asked by counsel for the defense whether there were any orders that prohibited using the marshes and swamp areas for training exercises, Colonel McKean answered: " To the best of my knowledge the only order that relates to swamps has to do with marching down around the area of Elliot's Beach "

During the proceedings, Costello established that night marches were common exercises. In his memoir, Ribbon Creek, McKean writes that General "Burger's efforts to deny the practice of night marches into swamps becomes ludicrous when we analyze the argument of his ghost writer, Major Faw." McKean confirmed this practice by asking about eighteen Marines assisting in the search of Ribbon Creek that night if they had ever marched into the swamps at night; his answer had been that a "clear majority" of them had done so. The Court of Inquiry resulted in four charges, including possessing alcohol on base (as was shown by McKeon having a drink there at about noon), oppressing his troops, involuntary manslaughter, and negligent homicide. McKeon was also charged with drinking in front of a recruit. Staff Sergeant McKeon was brought before the court the following day. At first, he was classified as mentally and "emotionally stable" and "a mature, stable appearing career Marine." The Court of Inquiry did decide that the detailed directives regarding and prohibiting certain Marine training methods were "correct and adequate" and that McKeon had launched an unnecessary and unauthorized disciplinary action. It was proven that McKeon had consumed several alcoholic drinks the afternoon before the night march, but it was confirmed that he was not under the influence of alcohol when he led the recruits into the creek. The recommendation was that McKeon be subject to a court martial.

Салдарлар

Массаждық сержант МакКин Marine Corps-тың жаттығуларының "қатыгездігіне" байланысты туған қызу наразылық толқынында әскери сотқа тартылды. Алайда, көптеген теңізшілер оны қорғап, мұндай қатал жаттығулар жауынгерлік жағдайда тірі қалу үшін қажет екенін айтты. МакКеонның бастығы, штаб-сержант Э.Х. Хафф, оның қорғауында куәлік берді. Ол МакКеонды өте жақсы инструктор деп сипаттап, Парис аралында түнгі марштардың жиі болатынын атап өтті. Хафф өзінің взводындағы тәртіптің нашар болғанын айтып, уақыты болғанда, жаңа ғана келген сарбаздарды өзі де маршқа алып шығар еді. МакКиннің қорғауын Нью-Йорк қаласынан келген ерікті адвокаттар тобы жүзеге асырды, олардың ішінде оның жеңешесі Томас П. Костелло, Эмиль Зола Берман, Говард Лестер, сондай-ақ Marine Corps адвокаттары – подполковник Аларик В. Валентин, майор Джон Р. ДеБарр және лейтенант Коллинз болды. Берман команданы басқарды, себебі ол өте беделді және табысты сот адвокаты болды, ол салдарынан келген істерге маманданған, бірақ сонымен қатар қылмыстық айыпталушылардың конституциялық құқықтарын қорғауға да мүкіндік берді. Ол бұрын 1954 жылы Александрияда, Луизианада зорлау қылмысымен айыпталған 14 жасар афроамерикалық жігіттің қорғауын табысты жүргізген, ал кейіннен Сырхан Сырханды қорғауға кірісті. Marine Corps қолбасшысы генерал Рэндольф Пате куәлік берді. Бір тілші бұл "ФБР-дегі мәселе туралы куәлік беру үшін Дж. Эдгар Гуверді шақыруға" ұқсас екенін айтты. Алайда соттың ең драматикалық сәті – Корпустың тарихындағы ең көп марапатталған әскери-теңізшісі генерал Льюис "Чести" Пуллердің келуі болды. Берман Пуллерді жаттығу әдістері туралы куәлік беру үшін шақырды. Пуллер Риббон-Крик оқиғасын "өте жағымсыз жағдай" деп сипаттады, бірақ оның әскери сотқа шақырылуын қажет етпейтінін айтты. Оның сөзіне göre, әскери дайындықтағы ең маңызды фактор – тәртіп. Ол Наполеонның сөздерін келтіріп, тәртіпсіз әскердің "қалың жұртқа" айналатынын айтты. Ол Корея соғысындағы тәжірибесін еске алып, әскерлердің сәтсіздігіне түнгі жаттығулардың жетіспеуі себеп болғанын мәлімдеді. Генерал Пуллер баспасөздің оқиғаны үлкейтіп көрсеткенін, себебі олардың Marine Corps-қа деген көзқарасы бұрыс болғанын айтты. Ол осыған ұқсас оқиғаның әскерлік гарнизонда болғанын, он сарбаз суға батып кеткенін, бірақ олардың жоғары лауазымдағы офицерлеріне ешқандай айып тағылмағанын және бұл оқиға Риббон-Крик оқиғасы сияқты жарияланбағанын атап өтті. Сержант МакКин адам өлтіру және жасағына қатысты зорлық-зомбылық жасады деген айыптан босатылды, бірақ салдарынан келген адам өліміне және қызмет барысында ішімдік ішкені үшін кінәлі деп танылды. Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Чарльз С. Томас іс бойынша соңғы шешімін былай деп мәлімдеді:

Staff Sergeant McKeon was court martialed amidst a wave of public condemnation over the "brutality" of Marine Corps training. However, many Marines came to his defense, arguing such harsh training was necessary to survive in combat. McKeon's supervisor, Staff Sergeant E. H. Huff, testified in his defense. He described McKeon as an outstanding drill instructor and noted that night marches were very common at Parris Island. Huff said the discipline in his own platoon was so poor that he would have taken the recruits on the march himself if he had had the time. McKeon was defended by a group of volunteer lawyers from New York City, including his brother in law, Thomas P. Costello, Emile Zola Berman, and Howard Lester, along with Marine Corps attorneys Lieutenant Colonel Alaric W. Valentin, Major John R. DeBarr, and Lieutenant Collins. Berman led the team, as he was a distinguished and successful trial attorney who specialized in negligence cases, but he was also dedicated to preserving the constitutional rights of the criminally accused. He had previously presented a successful criminal defense in 1954 in Alexandria, Louisiana, of a 14 year old African American charged with rape and would later go on to defend Sirhan Sirhan. Marine Corps Commandant General Randolph Pate testified. One reporter pointed out this was like "calling J. Edgar Hoover to testify about a problem within the FBI". The trial's most dramatic moment, however, was the arrival of General Lewis "Chesty" Puller, the most decorated Marine in the history of the Corps. Berman called Puller to testify about training methods. Puller called the incident in Ribbon Creek "a deplorable accident", but one that did not warrant court martial. He said that discipline was the most important factor in military training. He quoted Napoleon, saying that an army becomes a "mob" without it. He mentioned his experiences in the Korean War and that one of the reasons troops failed was because of lack of night training. General Puller felt that the press had blown the incident out of proportion because of prejudice they had against the Marine Corps. He mentioned a similar accident at an Army post in which ten soldiers drowned and pointed out that none of their superiors had been charged and that it had never made headlines the way Ribbon Creek had. Staff Sergeant McKeon was acquitted of manslaughter and oppression of his troops but was found guilty of negligent homicide and drinking on duty. The Secretary of the Navy, Charles S. Thomas, noted in his final action on the case:

Әскери сот мүшелері, азаматтық соттардағы қазылардың рөлінде әрекет ете отырып, айыпталушыны оның қол астындағы адамдарға қатысты барлық қасақана немесе ойшау әрекеттерден ғана емес, сонымен қатар адам өліміне қатысты "күнәлі" немқұрайдылықтан да ақтап тастады. Егер айыпталушы осы екі түрдегі, яғни "зорлық-зомбылық" немесе "күнәлі" немқұрайдылық түріндегі қылмыстың бірінде кінәлі деп табылса, жазаны жеңілдету қажет болмас еді, және мұндай ауыр қылмысты кешіруге болар еді. Алайда, соттың қорытындыларына сүйене отырып, бұл іс маған "қарапайым" немқұрайдылық үшін тиісті жазаны белгілеу мәселесін қояды, ол заң және қоғам тарапынан күнәлі немқұрайдылық немесе қасақана немқұрайдылық сияқты ауыр қылмыстармен салыстырғанда, осылайша кінәлі деп есептелмейді. Сондықтан, жаман мінез-құлық туралы айыптау орынсыз болып көрінеді. "Жаза мерзімін қысқартып, сержант МакКеонға корпуста қалуға рұқсат бергенде, хатшы Томас, оның айыпталу себебіне байланысты, яғни қарапайым немқұрайдылыққа байланысты адам өлтіруіне байланысты, жаман мінез-құлық бойынша босатудың орындылығын сұрады". Хатшы Томас келесіні атап өтті: "Менің ойымда оның 1956 жылғы 8 сәуірге дейінгі барлық қызметтік жазбалары сержант МакКеонның Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскеріне адал, қабілетті офицер болғанына күмән жоқ. Одан да артық, ол жақсы адам, шыншыл және мейірімді екені айтылған. Ол әрқашан шіркеуге үзбей баратын. Ол инструктор ретінде көп тәжірибесі болмаса да, оның жалпы беделі өте жақсы болды. Мен оның взводында болған, сол өлімге ұшыраған түнгі маршқа оны ерген жаңа ғана келген сарбаздардың оның мінез-құлқы туралы куәліктеріне таң қалдым. Олар бастапқыда айыптау куәгерлері болды, ал олардың куәліктері шыншылдыққа толы болды. Олардың барлығы, колледж бітірушілері де, білімі аз адамдар да, оны 'өте сабырлы адам' деп сипаттады. Олардың көптегені оның олардың жеке мәселелеріне көмектескенін айтты. Ол әрқашан өз сарбаздарына 'көмектесуге' дайын болды. Менің ойымша, сержант МакКеон өз сарбаздарына зиян келтіруді ешқашан қаламады. Мен оның қызметтен жазалау арқылы босатылуының қажет емес екеніне және мұндай босату Marine Corps мүдделеріне де қызмет етпейтініне көз жеткіздім. Мен үшін, сержант МакКеон үшін нағыз жаза 1956 жылғы 8 сәуірдегі Риббон-Крик оқиғасының естелігі болады. Өкініш оны ешқашан тастамайды. Ол сол қайғылы түні қаза болғандардың отбасыларының сезімдерін түсіне алады деп ойлаймын. Оқиғадан кейін оның жасаған әрекеттері мен сол кезде айтқан сөздері өкінішін көрсетеді. Барлық жоғарыда айтылған себептерге сүйене отырып, мен жаман мінез-құлық бойынша босатуды күштен шығаруды шештім". Хатшы жазаны жеңілдетіп, жаман мінез-құлық бойынша босатуды күштен шығарды және МакКеонды төмендетілген рангидегі сарбаз ретінде корпуста қалуға рұқсат берді. Рангты төмендетуге дейін оның жазасы 270 долларлық айыппұл, қатаң еңбекпен 9 айлық тұтқындық және жаман мінез-құлық бойынша босату болды. Әскери-теңіз күштерінің хатшысы ақыры жазаны үш айлық бригге және сарбаз рангіне төмендетуге айналдырды, бірақ айыппұл мен босатусыз. МакКеон содан кейін қызметке оралды, бірақ бұрынғы рангіне қайта алмады және 1959 жылы денсаулығына байланысты сержант рангінде зейнетке шықты. Ол содан кейін үй штаттарының бірі – Массачусетс штаты үшін стандарттарды тексеруші болып жұмыс істеді. 1970 жылғы Newsweek сұхбатында МакКеон өмір бойы бойындағы өкініш туралы және оның қаза болған сарбаздарды өзінің қамқорлығында сақтау үшін және өзінің кешірімі үшін әр күні Құдайға дұға ететіні туралы айтты. МакКеон 2003 жылдың 11 қарашасында 79 жасында қайтыс болды.

The members of the court martial, acting in their capacity of the equivalent to jurors in civil courts, acquitted the accused not only of all intentional or willful misconduct toward the men under his command, but acquitted him also of 'culpable' negligence with respect to the loss of life. If the accused had been found guilty of either of these two much more serious types of misconduct, i. e., 'oppression' or 'culpable' negligence, a reduction in the sentence would not be deserved, and would condone such serious misconduct. On the basis of the court's findings, however, this case presents to me the problem of adjudging an appropriate sentence for 'simple' negligence, which is not generally regarded by law or society as nearly so blameworthy as the much more serious types of misconduct classified as culpable negligence or intentional misconduct Simple negligence is not 'bad conduct' in the normal meaning of the term 'bad', nor in the military connotation of that term. A bad conduct discharge therefore appears inappropriate in that respect. "In reducing the sentence and allowing Sergeant McKeon to stay in the Corps, Secretary Thomas asked if a bad conduct discharge was appropriate "under the circumstances of the principal offense for which he was convicted, which is negligent homicide based upon simple negligence." Secretary Thomas further noted the following: "There is no question in my mind that his entire record prior to 8 April 1956 indicated that Sergeant McKeon was a capable non commissioned officer, dedicated to the United States Marine Corps. More than that, the testimony pictures him as a good man, sincere, and of a sympathetic nature. He has always attended church regularly. Even though he was relatively inexperienced as a drill instructor, his general reputation was excellent. I could not help but be impressed how recruit after recruit, who were in his platoon, who had followed him on that fatal night march, testified concerning his character. They were initially prosecution witnesses, and their testimony had the ring of sincerity. All of them, college men and men with little schooling, described him as a 'very patient man', an 'extremely patient man'. A number of them stated he helped them with their personal problems. He was always ready to give his recruits 'the breaks'. I, in my mind, am sure that Sergeant McKeon never meant to harm his men. I am convinced that a punitive separation from the service is not necessary as punishment for this man, nor would the interests of the Marine Corps be served by such a separation. For him I believe that the real punishment will be always the memory of Ribbon Creek on Sunday night, April 8, 1956. Remorse will never leave him. He may be expected to appreciate the feelings of those whose sons were lost that fateful night. His conduct immediately following the loss, and the spontaneous statements he made at the time, speak eloquently of remorse. For all the foregoing reasons, I have determined that the bad conduct discharge should be remitted. Thomas reduced the sentence, remitted the bad conduct discharge, and allowed McKeon to remain in the Corps with the reduced rank of private. Prior to the reduction, his sentence was a $270 fine, nine months of confinement at hard labor, and a bad conduct discharge. The Secretary of the Navy eventually reduced the sentence to three months in the brig and reduction to private, but with no discharge or fine. McKeon then returned to active duty but never regained his former rank and was medically retired in 1959 as a corporal because of a back injury. He then worked as an inspector of standards for his home state of Massachusetts. In a 1970 Newsweek interview, McKeon told of his lifelong burden of guilt and how he prayed every day for God to keep the dead recruits in his safekeeping and for McKeon's own forgiveness. McKeon died on November 11, 2003, at age 79.

Жарияланған еңбектер

Джон С. Стивенс түнгі шеруді және одан кейінгі әскери сотты зерттеп, "Паррис аралындағы әскери сот" атты кітап жазды. Ол МакКеонның көптеген жауынгерлерімен сұхбаттасты. Стивенс атап көрсеткендей, бір жауынгерді қоспағанда, қалғандарының бәрі бұрынғы жаттықтырушысы туралы жағымды пікірде болды. Олар оның сотта айыпталғандай садист емес екенін мәлімдеді. Томас П. Костеллоның қызы Мари Костелло Инсерра адвокат болып жұмыс істеді және 1988 жылы Нью-Йоркте, ал 2006 жылдан бері Солтүстік Каролинада заңгерлік тәжірибеге қабылданды. Ол сондай-ақ "Айыпталушы теңіз жаяу әскері сержантының қорғаушысы" атты кітап жазды. Бұл кітап негізінен тергеу сотының стенограммаларына, сот процесіне, әкесінің күнделігіне және оның әкесімен болған әңгімелеріне негізделген.

Тәрбиелік өзгерістер

Бұл оқиға Корея соғысынан кейін және Корпуске жаппай сарбаздардың келуінен бастау алған 1950 жылдардың басында қолға алынған реформаларға байланысты теңіз жаяу әскерінің жаңадан қосылушыларын даярлау жүйесінде бірнеше өзгерістерге әкелді. Бас қолбасшы тікелей тағайындайтын және оған бағынатын бригадир-генералдар басқаратын жаңадан қосылушыларды даярлау командалары Паррис аралында және Сан-Диегодағы теңіз жаяу әскері корпусының жаңадан қосылушылар депосында құрылды. Командалар ішінде офицерлер, әдетте бірінші лейтенант (О2) немесе капитан (О3) деңгейінде, жаңадан қосылушыларды даярлауды бақылауға таңдалды. Әрбір командада жаңа нұсқаушылар мектебі ашылды және нұсқаушылар (DI) одан да мұқият таңдалды. Әрбір взводқа бекітілген DI саны екіден үшеуге дейін артты, ал DI-дің рөлі жаңадан қосылушыларды даярлау процесінде үлгі көрсету, басшылық ету, ықпалдау және психологиялық әсер етуге баса назар аудару үшін өзгертілді. Қосымша дене шынықтыру, мотивация немесе білімге мұқтаж жаңадан қосылушыларға көмек көрсету және медициналық проблемалары барлардың жағдайын жақсарту үшін Арнайы дайындық компаниясы құрылды. DI киімінің ерекше белгісі ретінде кампаниялық бас киім енгізілді, бұл DI лауазымындағы жаңа кәсібилік және мамандану стандартын мойындаумен қатар, жаңадан қосылушыларды даярлаудың «ескі» дәуірінен және «жаңа» кезеңнен үзіліс жасауды білдірді.

Қоғамдық пікір және БАҚ-тың жариялауы

Бұл оқиға БАҚ-та кеңінен жарияланды және АҚШ Конгресі өз тергеуін бастады. Time журналы сияқты бірнеше басылым сот процесінің дамуы туралы жан-жақты хабарлады. Сот процесін елдің барлық ұлттық және көптеген жергілікті газеттері жариялады. Джим Бишоп өзінің синдикатталған бағанасында сот процесі және жалпы теңіз жаяу әскерлері туралы кеңінен жазды. Бишоптың осы сот процесі және ол жамылған басқа да маңызды оқиғаларға арналған бағаналары "Джим Бишоп: Репортер" (Random House, 1966) атты жинақта топтастырылған. Риббон Крик оқиғасынан кейін, теңіз жаяу әскерлерінің қатыгездігін көрсетуді көздеген түрлі продюсерлерден көптеген өтініштер түсті. Дегенмен, теңізшілер корпусы 1957 жылғы "The D. I." фильмінің түсіріліміне көмек көрсетті, онда Джек Уэбб режиссерлік және басты рөлді ойнады. Фильмде қатаң негізгі дайындықтың қажеттілігі туралы патриоттық және теңіз жаяу әскерлерін қолдайтын көзқарас бейнеленген. Фильмнің сценарийін Джеймс Ли Барретт жазды, ол Kraft Television Theatre үшін жазған "Күм бөртпесінің өлтірілуі" атты телеспектакліне негізделген.