Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Христиандық зерттеу институты (CRI) – евангелиялық христиандық апологетикалық миссия. Ол 1960 жылғы қазан айында Уолтер Мартин (1928–1989) құрған, ол Нью-Джерси штатында орналасқан. 1974 жылы Мартин миссияны Калифорния штатының Сан-Хуан Капистрано қаласына көшірді. 1990 жылдары миссия кеңсесі Ранчо Санта-Маргаританың жанына көшірілді. 2005 жылы ұйым қазіргі орнына Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласына көшті.
The Christian Research Institute (CRI) is an evangelical Christian apologetics ministry. It was established in October 1960 in the state of New Jersey by Walter Martin (1928–1989). In 1974, Martin relocated the ministry to San Juan Capistrano, California. The ministry's office was relocated in the 1990s near Rancho Santa Margarita. In 2005, the organization moved to its present location in Charlotte, North Carolina.
Өмірбаян
1960 жылы CRI-нің құрылуы Уолтер Мартинмен тығыз байланысты. Ол христиандық қарсы секта қозғалысының алғашқы ұйымдарының бірі болып табылады, сонымен қатар ХХ ғасырдың ортасындағы евангелистік христиан апологетикасының кең тарихымен байланысты. Мартин христиандық қарсы секталық апологетикаға маманданған алғашқы кәсіби апологеттердің бірі саналады. 1949 жылы Мартин Ехоба куәгерлері, Христиан ғылымы, мормонизм және спиритизм сияқты түрлі топтардың теологиялық талдауына кірісті. Оның осы алғашқы жұмыстарының көп бөлігі 1950 жылдары Шелтон колледжінде және Нью-Йорк университетінде оқыған кезімен бірге жүрді. 1953 жылы Мартин пресвитериандық радио арқылы Киелі кітапты оқытқан Дональд Грей Барнхаузбен танысты. Барнхаус 1950 жылдан бастап «Eternity» журналының негізін қалаушы редакторы болды. Стивен Борд евангелистік мерзімді басылымдар тарихын зерттеу барысында, «Eternity» журналының алғашқы он жылдығында Барнхаустың жеке тұлғасы мен оның жеке мақсаттарына негізделгенін атап өтті. 1954 жылы Барнхаус Мартинді «Eternity» журналына тілші ретінде шақырды, ал 1955-1960 жылдар аралығында Мартин тұрақты редактор болып жұмыс істеді. Мартин культтар туралы көптеген мақалалар жазды, олар оның жазған әртүрлі кітаптарының бастапқы мәтіндерін құрады. Дегенмен, Мартин кітаптарға рецензиялар жазды, жалпы апологетика және доктриналық мәселелерді зерттеді, сондай-ақ алкоголизм сияқты әлеуметтік мәселелерді де қарастырды. 1950 жылдардың басында Мартиннің бірнеше кітабы жарық көрді, олардың ішінде Норман Кланнмен бірлесіп жазған «Күзет мұнарасының Ехобасы» (1953), «Христиан ғылымының мифы» (1954), «Култтардың өрлеуі» (1955) және «Христиан және культтар» (1956) кітаптары бар. Барнхаус «Христиан ғылымының мифы» кітабына алғы сөз жазды, ал Мартиннің мінсіз қызметіне көрсеткен қолдауы кең шіркеу қауымдастығында қарсы секталық апологетиканы заңды етуде маңызды рөл атқарды. 1960 жылы Барнхаус ми ісігінен қайтыс болды, Мартин ресми түрде CRI-ді құруға бірнеше апта бұрын. Ол кезде Мартин американдық трактат қоғамы, евангелистік теологиялық қоғам, евангелистердің ұлттық қауымдастығы және ұлттық діни хабар таратушылар сияқты парацерковь ұйымдарында танымал бола бастаған апологет еді.
The establishment of CRI in 1960 is closely linked to Walter Martin. It represents one of the pioneering organizations in what is called the Christian countercult movement, but also relates to the wider history of Evangelical Christian apologetics in the mid twentieth century. Martin is considered one of the first full time career apologists to have specialized in Christian countercult apologetics. In 1949, Martin began his forays into the theological analysis of various groups, such as Jehovah's Witnesses, Christian Science, Mormonism and Spiritualism. Much of this early work coincided with his tertiary studies at Shelton College and New York University during the 1950s. In 1953, Martin became acquainted with the Presbyterian radio Bible teacher Donald Grey Barnhouse. Barnhouse was the founding editor (1950) of the monthly periodical Eternity magazine. Stephen Board, in his study of the history of evangelical periodicals, has observed that during its first decade of publishing Eternity was built around Barnhouse's personality and his own particular causes. In 1954, Barnhouse invited Martin to be a columnist in Eternity magazine, and then between 1955 and 1960 Martin served as a regular contributing editor. Martin wrote a number of articles about cults, which formed the embryonic texts for various books he wrote. However, Martin also wrote book reviews, examined general apologetics and doctrinal issues, and also considered social questions such as alcoholism. The early 1950s witnessed the publication of several books that Martin wrote, or co wrote with Norman Klann, such as Jehovah of the Watchtower (1953), The Christian Science Myth (1954), The Rise of the Cults (1955) and The Christian and the Cults (1956). Barnhouse wrote the foreword to The Christian Science Myth, and his support for Martin's ministry was crucial in legitimating countercult apologetics to the wider church constituency. In 1960, Barnhouse died from a brain tumor only a few weeks before Martin formally established CRI. By that time Martin had become an emerging apologist whose ministry and reputation was gaining recognition in parachurch organizations like the American Tract Society, Evangelical Theological Society, National Association of Evangelicals, and National Religious Broadcasters.
Қызметінің алғашқы кезеңдері
CRI-нің негізгі хартасы секталар, басқа діндер және христиан апологетикасы туралы ақпарат бюросы ретінде қызмет ету мақсатымен қабылданды. Уолтер Мартин кейіннен CRI туралы былай деп түйіндеді: «Институттың мақсаты – барлық секталар мен христиан емес миссионерлік қызмет туралы негізгі деректерді ұсыну, отандық және шетелдік деңгейде. Осы институттың міндеті – маңызды секталарды тізімдеу және олардың пайда болуы, тарихы мен ілімдері туралы мәліметтер беру, сондай-ақ олардың тұжырымдарын евангелизациялау және жоққа шығаруға бағытталған библиографиялық материалдар ұсыну». CRI жеке донорлардың және Pew Foundation сияқты ұйымдардың қайырымдылық гранттарының көмегімен жұмыс істеді. CRI-ді директорлар кеңесі басқарды, оның құрамында Мартиннің жеңешесі Эверетт Джейкобсон да болды. 1960 жылдардың басында CRI-нің көптеген қызметі Мартиннің шіркеулерде және парашіркеу ұйымдарымен уағыздау қызметіне бағытталды. Мартин Солтүстік Америкадағы шіркеулер мен миссионерлердің секталармен кездесетін мәселелері туралы семинарлар өткізді. Ол аудиокассеталардың пайда болуын пайдаланып, семинарларының бірнеше баяндамаларын жаздырып, алдымен New Jersey штатындағы Bible Voice Inc. және Pennsylvania штатындағы Audio Bible Society (кейін Vision House арқылы және соңында CRI-дің өзі) тарапынан таратты. Мартин радиода да танымал болды, алдымен Barnhouse-тың Киелі кітапты зерттеу сағатының қосымша жүргізушісі, содан кейін 1960 жылдары Лонг Джон Небель шоуында тұрақты қатысушы ретінде көзге түсті. Кейін Мартин өзінің The Bible Answer Man және Dateline Eternity шоуларының жүргізушісі болды. Шоулар ұлттық деңгейде таралып, министрлік Калифорнияға көшкеннен кейін танымалдылығы арта түсті. Мартин секталар мен апологетикаға қатысты ресурстар кітапханасын – кітаптарды, аудиожазбаларды және мерзімді басылымдарды дамытуға ұмтылды. Ол CRI-мен байланысты спикерлер бюросының дамуын ынталандырды, оның құрамына 1960 жылдары Уолтер Бьорк, Флойд Гамильтон, Джеймс Бьорнстад және Шилдс Джонсон кірді. CRI-мен байланысты танымал теологтардың қатарында Гарольд О. Дж. Браун және Джон Уорвик Монтгомери де болды. Мақсат – апологетикамен айналысатын ғалымдардың желісін сақтау еді. CRI мормондар мен Ехоба куәгерлері туралы түрлі трактаттар шығарды, Мартиннің жазбаларын, кітаптары мен буклеттерін таратты және 1961–1962 жылдары Religious Research Digest атты мерзімді басылымды жариялады. 1968 жылы министрлік 26 беттік UFO: Friend Foe or Fantasy кітапшасын шығарды. 1963 жылы Мартин апологетикалық ақпараттың компьютерлік дерекқорын құру идеясын ойлап тапты. Бұл тұжырымдама кейіннен SENT/EAST (Электрондық жауап іздеу технологиясы) аббревиатурасымен белгіленді. 1968 жылы Австрияда ғалымдардың симпозиумы өткізілді, онда Мартин мен Джон Уорвик Монтгомеридің баяндамаларында CRI-нің компьютерлік апологетика дерекқорына қатысты жоспарлар ұсынылды. Бұл мәліметтердің көп бөлігі Christianity Today журналында, содан кейін Монтгомеридің Computers, Cultural Change and the Christ кітабында жарияланды.
The basic charter for CRI began with the aim of serving as a bureau of information on cults, other religions, and Christian apologetics. Walter Martin subsequently gave this summary profile about CRI: "The Institute's purpose is to supply primary data on all the cults, and non Christian missionary activities, both here and abroad. It is the function of this Institute to index the major cults and to supply resumes of their origin, history, and doctrines, with bibliographical material aimed at specifically evangelizing and refuting their respective teachings." CRI was assisted by individual donors and by charitable grants from organizations like the Pew Foundation. CRI was administered by a board of directors that included Martin's brother in law Everett Jacobson. In the early 1960s, much of CRI's activities centered on Martin's itinerant preaching ministry in churches and with parachurch organizations. Martin delivered seminars throughout North America on the problems churches and missionaries faced with cults. He utilized the emergence of audio cassette tapes with several of his seminar presentations recorded and initially distributed by Bible Voice Inc. in New Jersey and the Audio Bible Society in Pennsylvania (later through Vision House and finally by CRI itself). Martin also developed a profile on radio initially as a co host of Barnhouse's Bible Study Hour, then as a regular panel guest on the Long John Nebel show in the 1960s. Martin then became the host of his own shows, The Bible Answer Man and Dateline Eternity. The shows became nationally syndicated and accelerated in popularity following the ministry's relocation to California. Martin sought to develop a library of resources on cults and apologetics, including books, audio files, and periodicals. He encouraged the development of a bureau of speakers associated with CRI, which in the 1960s included figures such as Walter Bjorck, Floyd Hamilton, James Bjornstad and Shildes Johnson. Other prominent theologians who were affiliated with CRI included Harold O. J. Brown and John Warwick Montgomery. The intention was to maintain a network of scholars involved in apologetics. CRI produced various tracts about the Mormons and Jehovah's Witnesses, distributed tapes, books and booklets by Martin, and initially ran a periodical in 1961–62 known as Religious Research Digest. In 1968, the ministry published a 26 page booklet UFO: Friend Foe or Fantasy. In 1963, Martin conceived of the idea of creating a computer data bank of apologetics information. The concept was subsequently framed under the acronym SENT/EAST (Electronic Answering Search Technology). In 1968, a symposium of scholars was convened in Austria where the plans for CRI's computerized apologetics data bank were presented in lectures by Martin and John Warwick Montgomery. Much of these details were reported in Christianity Today and then in Montgomery's book Computers, Cultural Change and the Christ.
Калифорнияға көшіру
1974 жылы Мартин Нью-Джерсиден Калифорнияға көшіп барды, бұл CRI-ді де бірге көшіруді талап етті. Бастапқыда Мартинге Боб пен Гретхен Пассантино CRI қызметкерлері ретінде көмектесті. Мартин сондай-ақ Анахаймдағы жаңадан ашылған Мелодиленд теология мектебінің оқытушылар құрамына қабылданды, онда культтарға қарсы апологетика оқу жоспарына енгізілді және CRI кітапханасының 13 000 томы орналастырылды. Кейіннен миссия Эль-Торо қаласында кеңсе ашып, одан кейін Ирвайндегі кеңірек ғимаратқа көшті. Мартиннің еңбегіне және CRI-ға деген қызығушылықтың артуы 1970-ші жылдардағы «Иса адамдары» революциясы, контрмәдениет және жаңа культтарға байланысты әлеуметтік шиеленістермен бірге жүрді. 1970-ші және 1980-ші жылдары Мартин CRI арқылы көптеген жас апологеттерге кеңес берді, олардың ішінде Кал Бейснер, Тодд Эрренборг, Крейг Хокинс, Кароль Хаусман, Курт Ван Горден, Джон Уэлдон, Джордж Мэтер, Пол Карден, Рич Пол, Роберт М. Боуман-күлгі, Кеннет Сэмплс және Эллиот Миллер болды. Мартиннің «The Kingdom of the Cults» кітабының (қазірге дейін шамамен 750 000 дана сатылған), оның аудиотаспалар жинағы, радио эфирі және ұлттық телеарналардағы сұхбаттары CRI-ның беделін арттырды. Мартин сонымен қатар 1980 жылы Саймон Гринлиф құқық мектебінде (қазіргі Тринити құқық мектебі) апологетика бойынша магистратура бағдарламасын құруға қатысты. Мартин 1980-ші жылдар бойында онда культтар мен оккультизм туралы лекциялар оқыды, және Боб пен Гретхен Пассантино оған уақыт-уақыт көмектесті. 1977 жылы CRI «Христиандық зерттеу институтының бюллетені» деп аталған жаңа тоқсандық журналды жариялады, ол 1978 жылы «Forward» деп қайта аталды. Осы журналда Харе Кришна, Джонстаун, Раджниш, Жаңа дәуір және Сатанизм сияқты қозғалыстар туралы талдаулар жарияланды. 1983 жылы CRI Бразилияның Сан-Паулу қаласында Instituto Cristão de Pesquisas (ICP) атты серіктес миссияны құрды. Оны штаттағы зерттеуші Пол Карден құрды, ал кейін Мартиннің шәкірті Пауло Ромейро басқарды. 1987 жылы «Forward» журналы қайта құрылып, «Christian Research Journal» деп аталды. 1990 жылы журнал көлемі ұлғайтылып, тоқсан сайын шығатын басылымға айналды, содан бері ай сайын шығатын журналға айналды. «Christian Research Journal» журналы Евангелиелік баспасөз қауымдастығынан бірнеше үздік сыйлық алды. Журнал қазір культтардан басқа да, жалпы апологетика, этикалық апологетика, әлемдік діндер және теологиялық даулар сияқты көптеген мәселелерді қамтиды. Сондай-ақ, CRI қызметкерлері емес авторлардың мақалалары да жарияланады.
In 1974 Martin left New Jersey and relocated to California, and this also entailed the transfer of CRI. In the early stages Martin was assisted by Bob and Gretchen Passantino as staff members in CRI. Martin also became part of the teaching faculty of the newly formed Melodyland School of Theology in Anaheim, where countercult apologetics was integrated into the curriculum and the 13,000 volumes of CRI's library was housed there. Later the ministry opened an office in El Toro, and then shifted to larger premises in Irvine. The upsurge of interest in Martin's work and CRI coincided with the Jesus People revolution, the counterculture, and the social conflicts over new cults in the 1970s. During the 1970s and 1980s a number of younger apologists were mentored by Martin through CRI and included Cal Beisner, Todd Ehrenborg, Craig Hawkins, Carole Hausmann, Kurt Van Gorden, John Weldon, George Mather, Paul Carden, Rich Poll, Robert M. Bowman Jr., Kenneth Samples, and Elliot Miller. The profile of CRI increased with the widespread sales of Martin's book The Kingdom of the Cults (now with approximately 750,000 copies sold), his audio tape albums, his radio ministry, and his appearances on national television. Martin was also involved in the establishment of the MA program in apologetics at the Simon Greenleaf School of Law (now Trinity Law School) in 1980. Martin taught there on cults and the occult throughout the 1980s, and was assisted from time to time by Bob and Gretchen Passantino. In 1977, CRI launched a new quarterly periodical called the Christian Research Institute Newsletter, which in 1978 was retitled Forward. Through this periodical analyses were published about such movements as Hare Krishna, Jonestown, Rajneesh, the New Age and Satanism. In 1983 CRI established the Instituto Cristão de Pesquisas (ICP), an affiliate ministry in São Paulo, Brazil. Founded by staff researcher Paul Carden, it was eventually led by Martin disciple Paulo Romeiro. In 1987 Forward was revamped as Christian Research Journal, which was initially devised as a triennial publication. In 1990, the journal was enlarged in size and became a quarterly publication, and has since become a monthly periodical. The Christian Research Journal has won several awards of excellence from the Evangelical Press Association. The journal now covers a wider range of issues in addition to cults, such as general apologetics, ethical apologetics, world religions, and theological controversies. It also includes contributed essays by authors who are not staff members with CRI.
1989 жылдан кейінгі қызмет
1989 жылы 26 маусымда Мартин 60 жасында үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Мартиннің қазасы туралы жаңалық әртүрлі христиандық журналдарда жарияланды. Ханк Ханеграфф Мартиннен кейін министрліктің президенті болды. Мартиннің қайтысымен бірге, содан кейінгі бірнеше жылда CRI-мен байланысты болған бірқатар ғылыми қызметкерлер түрлі культқа қарсы апологетикалық кітаптардың авторлары ретінде таныла бастады. Осы авторлардың қатарында Ричард Абенс, Роберт М. Боуман, Эрвин М. де Кастро, Крейг Хокинс, Роберт Дж. Лайл, Эллиот Миллер, Б. Дж. Оропеза, Рон Родс және Кеннет Сэмплс болды. Көптеген авторлар CRI-ден кетіп, өз ұйымдарын құрды немесе басқа ұйымдарға қосылды.
On June 26, 1989, Martin died at his home of a heart attack at age 60. The news of Martin's death was reported in various Christian periodicals. Hank Hanegraaff succeeded Martin as the ministry's president. Both at the time of Martin's death and then in the immediate years to follow, a number of staff researchers associated with CRI began to emerge as authors of various countercult apologetics books. These authors included Richard Abanes, Robert M. Bowman, Erwin M. de Castro, Craig Hawkins, Robert J. Lyle, Elliot Miller, B. J. Oropeza, Ron Rhodes, and Kenneth Samples. Many of these authors left CRI and started their own organizations or joined others.
Контркульттік апологетика
Христиандық қарсы-культ қозғалысының даулы сипатынан туындап, Мартин де, CRI да түрлі теологиялық және әлеуметтік қақтығыстарға тартылды. Мартиннің өмірінде әртүрлі діни топтардың басшыларымен, әсіресе мормондармен көптеген қақтығыстар болды. Бұл қақтығыстар кейде ашық пікірталастарға, тіпті Мартиннің жала жабу айыбымен сотқа жүгінуіне әкелді. 1970 жылдардың соңында CRI мен Мартин апологеттер Мормон кітабының қолжазбасының бір бөлігі табылған деген мәлімдемеге байланысты дауға түсті, бұл мәлімдеме бойынша, ол Соломон Сполдингтің романынан көшірілген. Бұл мәселе Уэйн Коудри, Говард Дэвис және Дональд Скейлс жазған «Мормон кітабын шын мәнінде кім жазды?» атты кітапта талқыланды. Алайда, христиан апологеттері және мормондықтерді сынаушылар Джеральд пен Сандра Таннерлер «Сполдинг Мормон кітабын жазды ма?» еңбегінде бұл жағдайға күмән келтірді. Мормондық ақтаушылар Роберт пен Розмари Браун «Олар алдауға күтіп өтірік айтады» кітабының екінші томында бұл пікірді жоққа шығарды. Эдвард Плоуман 1977 жылдың шілдесінде «Christianity Today» журналында CRI-дың мәлімдемелері туралы хабарлады, ал 1977 жылдың қазанында мәлімдемелердің сенімділігіне нұқсан келтіретін дәлелдермен хабарын жаңартты. «Мормон кітабын шын мәнінде кім жазды? – Сполдинг жұмбағы» (Concordia Publishing House, 2005 жылдың шілдесі) атты кітап түпкілікті аргументті қайта жаңғыртуға тырысады. Авторлар Коудри, Дэвис және Вэник Сидни Ригдонның 1820 жылға дейін Сполдингтің соңғы тұрақты жері Питтсбургке келгенін көрсетуге тырысады. LDS-ке байланысты зерттеу тобы Foundation for Ancient Research and Mormon Studies (FARMS) 2005 жылғы кітап пен оның мәлімдемелерін қарастыруға шамамен 130 бет арнады. CRI жаңалықтары редакторы Уильям Алнордың жесірі Джеки Алнор «Екі бауырдың пікір таласы» атты еңбегінің 1 және 2-бөліктерінде Уолтер Мартин мен Хэнк Ханеграафты қамтитын даулар туралы айтады.
Due to the controversial nature of the Christian countercult movement, both Martin and CRI have been involved in various theological and social conflicts. During Martin's lifetime a variety of conflicts erupted between himself and various leaders of religious groups, but especially with Mormons. These clashes sometimes led to public debates and even a lawsuit filed by Martin for alleged defamation. For a short time in the late 1970s CRI and Martin were involved in a controversy over claims that apologists had located part of the manuscript of the Book of Mormon, which allegedly had been plagiarized from a novel by Solomon Spaulding. The case was argued in a book, Who Really Wrote the Book of Mormon? by Wayne Cowdrey, Howard Davis and Donald Scales. However, the case was seriously questioned by Christian apologists and Mormonism critics Jerald and Sandra Tanner in Did Spaulding Write the Book of Mormon? It was also rebutted by Mormon apologists Robert and Rosemary Brown in volume two of their series of books They Lie in Wait to Deceive. Edward Plowman reported on the CRI claims in Christianity Today magazine in July 1977, and then in October 1977 updated his report with evidence that pointed to the collapse in credibility of the claims. A book entitled Who Really Wrote the Book of Mormon? – The Spalding Enigma (Concordia Publishing House, July 2005) attempts to revive the original argument. Co authors Cowdrey, Davis, and Vanick attempt to show that Sidney Rigdon did in fact visit Pittsburgh, the last residence of Spalding, before 1820. A paper authored by LDS affiliated research group Foundation for Ancient Research and Mormon Studies (FARMS) devoted nearly 130 pages to review the 2005 book and its claims. Widow of CRI news editor William Alnor gives her account of the controversies involving Walter Martin and Hank Hanegraaff in her account called, "Dueling Bible Answer Men" parts 1 and 2 by Jackie Alnor.
Қаржылық есеп беру
"CRI есептілігі тобы", құрамында жұмыстан босатылған қызметкерлер болған, CRI-дың 1992 жылы Евангелистік қаржылық есептілік кеңесінен (ECFA) шығуының себебі, бас атқарушы директоры Хэнк Ханеграафпен қаржылық байланыстарға қатысты шектеулерден қашу болды деп мәлімдеді. Кейіннен қайта қосылғаннан кейін, 2003 жылғы ECFA аудиті CRI-дың бірнеше қаржылық стандарттарға сәйкес келмейтінін көрсетті. Бұл нәтижесінде "директорлар кеңесін нығайтуды" және CRI-ға "маңызды сомада өтемақы" төлеуді талап ететін санкциялар салынды. 2004 жылы Ministry Watch CRI-дың жауапты басқарудың жеті стандартының үш ережесін бұзғаны туралы анықталған мәселелерді түсіндіру жөніндегі бірнеше талаптарға жауап бермегені туралы донорларға ескерту жасады.
The "Group for CRI Accountability," which included terminated employees, alleged that CRI's 1992 withdrawal from the Evangelical Council for Financial Accountability (ECFA) was to avoid restrictions on financial dealings with its chief executive, Hank Hanegraaff. After it had rejoined, a 2003 ECFA audit found CRI to be out of compliance with a number of financial standards. This resulted in sanctions requiring that "the board of directors be strengthened" and a "significant reimbursement" be made to CRI. Ministry Watch issued a Donor Alert in 2004 regarding CRI's failure to respond to repeated requests to explain corrective steps it has taken in regard to findings of violations of three of ECFA's Seven Standards of Responsible Stewardship.
Ханк Ханеграфтың православиеге көшуі
CRI президенті Хэнк Ханеграфф 2017 жылдың 9 сәуірінде құрма жексенбісінде Шығыс православие шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Соңғы хабарламасында Ханеграфф, протестанттық христиандықтан кеткендігі үшін "христиандық сенімнен бас тартты" деген айыптамаларға жауап берді. "Егер мен біреуді қинаған болсам, адал ниетпен кешірім сұраймын. Менің бұл мәлімдеме жасауымның мақсаты ешкімге жауап беру емес, Иеміз Иса Мәсіхке және оның денесі – шіркеуге бұрынғыдан да терең махаббатпен толы екенімді сендіру." CRI өз веб-сайтындағы бейне арқылы Шығыс православиелік тәлімді қорғады. Ханеграффтың дінге өтуі евангелистер арасында сұрақтар тудырды, олар Шығыс православиесі мен евангелистік протестантизм арасындағы маңызды айырмашылықтарға тоқталды.
CRI President Hank Hanegraff was baptized into the Eastern Orthodox church on Palm Sunday, April 9, 2017. In a subsequent broadcast Hanegraff responded to charges that he had "walked away from the Christian faith" due to his departure from Protestant Christianity. "If I have caused any to stumble I humbly ask for forgiveness. My purpose in reading this is not so much to respond to anyone, but to reassure I have never been more deeply in love with the Lord Jesus Christ and his body the church." CRI has defended the Eastern Orthodox doctrine of theosis in a video on the CRI website. Hanegraff's conversion has raised questions among evangelicals, who point to major differences between Eastern Orthodoxy and evangelical Protestantism.